•คิ้วปลิง•

เมื่อดวงใจมีรัก~ 👻. ทุกคอมเม้นและไลค์ทำให้ไรท์คนนี้!! มีพลังงงงงงงงงง~~~~😘 ありがとう

ชื่อตอน : ep.2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.6k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 31 มี.ค. 2560 14:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep.2
แบบอักษร

Ep.2 สวัสดีครับผมยาโตะ


กริ้งงง~~~


เสียงนาฬิกาปลุกที่ดังขึ้น ปลุกผมให้ตื่นจากความฝัน


ผมค่อยๆเอื้อมมือไปปิดเสียงนาฬิกานั้นด้วยความงวงเงีย


"อืมม~"


ผมค่อยๆลืมตา แต่ก็ต้องหน้าเศร้าทันทีบ้านใหม่ที่เพิ่งย้ายมาเมื่อคืน ข้าวของที่ยังไม่ได้จัด กล่องมากมายที่ว่างเกะกะ ห้องโล่งๆที่ผมย้ายมาอยู่คนเดียว...


หลังจากที่พ่อผมตัดขาดพ่อลูกกัน ภายในวันนั้นแม่ก็จัดเตรียมคอนโดให้ผมในทันที เป็นคอนโดที่อยู่ใกล้ๆโรงเรียนใหม่ของผมเอง ตัวคอนโดมี10ชั้น ผมอยู่ชั้นที่9 ส่วนตัวเองก็ค่อนข้างพอใจกับที่นี่พอสมควร ภายในห้องกว้างขว้าง มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน มีห้องนอน ห้องน้ำ ห้องนั่งเล่นขนาดกว้าง ห้องครัวย่อมๆ และห้องเปล่าๆอีก2 ห้องที่ผมไม่รู้จะใช้ทำอะไรดี


อา...จริงด้วยผมเป็นโอเมก้า...นั้นคือความคิดแรกที่ผมตื่นมาแล้วคิดถึงมัน


ความจริงที่ผมยังรับไม่ได้ คุณคงสงสัยว่าทำไมผมถึงไม่ยอมรับโอเมก้า ทั้งที่คนเหล่านี้เป็นกลุ่มคนที่หายากมีเพียง10% ของประชากรทั้งหมด แต่รู้อะไรมั้ย ผมถูกเลี้ยงให้ปลูกฝังเป็นอัลฟ่าตั้งแต่เด็กๆ ถูกสอนให้เป็นผู้นำ ซึ่งเหล่าโอเมก้ามีหน้าที่แค่ผลิตลูกให้กับอัลฟ่าเท่านั้น สังคมส่วนใหญ่เกลียดโอเมก้า เพราะพวกเราทำให้เหล่าอัลฟ่าต้องคลั่งแล้วเสียอนาคตไปหลายต่อหลายคน แล้วในการรับคนเข้าทำงานคนที่เป็นโอเมก้าจะมีโอกาสรับเข้าได้น้อยมาก ถึงเข้าได้พอไปอยู่ก็จะโดนเป็นเครื่องมือทางเพศของเบต้าและโอเมก้าเท่านั้น


แย่ล่ะผมพูดมาเกินไปจะไปโรงเรียนใหม่ของผมสายแล้ว ฮ่าๆ


พออาบน้ำเสร็จ ก็แต่งตัว เตรียมยา และปลอดคอ..ที่ผมต้องใส่ไปตลอดชีวิต จนกว่าจะหาคู่ได้เพื่อเป็นการป้องกันตัวของตัวเองในการทีจะไม่ถูกกัด


[โรงเรียนมัธยมทะมะโกะ]


เหตุผลที่ผมเลือกโรงเรียนแห่งนี้เหรอ ก็เพราะว่านักเรียนส่วนใหญ่เป็นเบต้ายังไงล่ะ รองลงมาก็เป็นพวกผม และน้อยที่สุดก็อัลฟ่า เหตุที่อัลฟ่ามีน้อยก็เพราะส่วนใหญ่จะไปเรียนในโรงเรียนอัลฟ่าล้วนเท่านั้น มีแค่บางส่วนที่มาประปรายกับโรงเรียนภายนอก


กริ้งงงงง~~~


เสียงกริ่งเข้าเรียนดังขึ้น


วันนี้เป็นวันแรกที่ผมจะมาเรียนที่นี่ แน่นอนครับผมเข้าเรียนกลางเทอมมอปลายปี2(ม.5) ถึงจะยากซะหน่อยแต่แม่ผมก็ใช่เส้นสายในการขอร้องครูใหญ่เพื่อที่จะให้ผมเข้าได้ โรงเรียนแห่งนี้แบ่งแผนการเรียนเป็น คลาสกีฬา คลาสบริหารประเทศ และคลาสธรรมดาซึ่งผมเลือกเรียนคลาสนี้


[ห้อง 2-D]


"นักเรียนนั่งที่" ครูประจำชั้นกล่าวเมื่อเข้ามาในห้อง


"วันนี้เราจะมีนักเรียนใหม่มาสองคนนะ"


หนึ่งในนั้นคือผมเอง แต่ผมไม่รู้ว่าอีกคนเป็นใครเพราะผมยังไม่เห็นหน้าของเขาเลยตั้งแต่มาถึง แต่คุณครูบอกว่าเขาเป็นลูกชายของคนใหญ่คนโตของประเทศนี้แล้วเขาก็เป็นอัลฟ่าแต่ทำไมคุณอัลฟ่าอย่างเขาถึงมาเรียนโรงเรียนธรรมดาแห่งนี้ มากกว่าที่จะไปเรียนที่อัลฟ่าล้วนกันนะ แต่ก็เรื่องของเขาอะนะเพราะผมจะไม่ยุ่งกับเขาแน่นอน


"มานักเรียนใหม่ เข้ามาได้" คุณครูกวักมือเรียกผมเข้าไปเพื่อไปแนะนำตัวหน้าชั้นเรียน


"สวัสดีครับผมชื่อ ทาคาโอะ จิฮารุ ครับ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ" ผมโค้งหนึ่งทีตามมารยาท


"มึงๆดูดิ โอเมก้าว่ะ มีปลอกคอใส่มาด้วยเจ๋งงง"


"เยดเข้ ห้องเราแม่งดีว่ะ มีของเล่นตั้ง8คน ฮ่าๆ"


"คนนี้กูขอเปิดได้ป่ะวะ คนก่อนมึงก็เปิดก่อนอ่ะ คนนี้กูอยากได้กูจะเอาให้พรุนเลย กูชอบ"


"แบ่งๆกันดิวะ อย่างกๆ"


"เออ กูแบ่งอยู่แล้ว มึงไม่เคยไม่ยินอ๋อขนมเวลาที่แย่งกันมันอร่อย แต่กูต้องประเดิมนะเว้ยอย่าลืม"


บทสนทนาของผู้ชายน่ารังเกียจสองคนถึงแม้จะเป็นในโรงเรียนก็ยังมีพวกคนแบบนี้อยู่สินะ ผมเข้าใจความรู้สึกของคนที่เป็นโอเมก้าก็ตอนนี้แหละ ความรู้สึกที่คับแค้นในใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้


"นักเรียนเงียบๆ สมองน่ะเอาไปเรียนหนังสือบ้างไม่ใช่เอามาพูดพล่อยๆแบบนี้ เอ้านักเรียนใหม่ไปนั่งที่ตรงนั้นนะ โต๊ะข้างหน้า" พอครูว่าจบก็ชี้ไปตรงโต๊ะที่ว่างข้างหลังอยู่สองโต๊ะเรียงติดกัน โต๊ทั้งสองอยู่ข้างหน้าต่าง โต๊แรกอยู่หลังสุดและถัดขึ้นมาก็เป็นโต๊ะของผม ส่วนข้างหน้าก็เป็นผู้ชายน่ารักๆคนหนึ่งนั่งอยู่


ผมเดินตรงเข้าที่นั่ง ทุกสายตาจับจ้องผมเป็นตาเดียว ไม่ว่าชายหรือหญิง เขามองเพราะผมแปลกงั้นเหรอ?


ครืนนน


เสียงเปิดประตูดังขึ้น


"ขอโทษที่ผมมาช้าครับ"


มีผู้ชายตัวสูงเดินเข้ามาในห้อง ผมสีดำสนิท เจาะหู ดูเผินๆแล้วคงนึกว่าเป็นพวกแยงกี้ แต่ติดตรงที่ว่าเขาใส่แว่นตาหนาเตอะจนเหมือนพวกเด็กเนิร์ด


"เอามาแล้วเหรอ มาๆแนะนำตัว"


"สวัสดีครับผมยาโตะ โอคาดะ ยาโตะ"


กลิ่นหอม...


แรกๆก็เงี้ย-3- เห็นหนุ่มน่ารักเป็นต้องจัอง5555

ทุกเม้นทำใหัไรท์ยิ้มค่ะ ❤️

ความคิดเห็น