Batter

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ขอบคุณทุกคนน่ะค่ะ... จะปรับปรุงน้า

ชื่อตอน : ตอนที่4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.1k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ต.ค. 2561 23:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่4
แบบอักษร

             เช้านี้ผมมีเรียนเช้าแปดโมงก็เข้าเรียนเเล้วตัวกระผมนั้นอยากจะบอกว่าตื่นเช้า มันก็ดีน่ะ....            ผมลงมาก็เจ็ดโมงครึ่งแล้วใครจะตื่นล่ะ  ผลแต่งตัวชุดกีฬาขาสั้นสีดำชุดเดียวกับเสื้อ เหตุผลที่ผมตื่นเช้าก็อาจารย์นัดมาดูทักษะกีฬาของนักศึกษาทุกคนผมเลยเอาไม้เทนนิสไปด้วย ส่วนยู่ยี่กับพิ้งค์เป็นนักบอลเล่ย์ตีลูกทีฝั่งตรงข้ามแทบเก็บของกลับ

      " ไต้ฝุ่น!! ทางนี้" ผมเดินเข้ามาในโรงยิมเห็นเพื่อนสองคนยืนเรียกผมอยู่ตรงสนามบอลเล่ย์

        " มานานเเล้วหรอว่ะ " จากสภาพเหงื่ออกท่วมตัวขนาดนี้แถมยังใส่เสื้อสีขาวกันอีกแล้วเเต่ล่ะคนกล้ามเนื้อเน้นๆกระเทยครับ...

       " เออดิ่! ก็อียู่ยี่ปลุกกูมาตั้งเเต่7โมง"

       " อ้าวอีพิ้งค์! คืองี้เว่ยมึงวันนี้รุ่นพี่มาดูด้วยกูก็ต้องมาส่องผู้มั่งเด็ดๆทั้งนั้น" ยู่ยี่มองไปที่เเสตนที่มีรุ่นพี่อยู่มันเลียปากตัวเองทำเอารุ่นพี่วิ่งกันเเทบไม่ทัน

       " แล้วมึงอ่ะจะไปเเล้วหรอ" พิ้งค์ถามผมเเล้วกินน้ำไปด้วยผมพยักหน้า

      " เออ โชคดีเล่นดีๆน่ะมึง" ผมแกล้งเตะขามันเเล้ววิ่งไปที่คอร์ดเทนนิสได้ยินเสียงด่าตามหลังผมมาติดๆ ...

    " โอ้ย!! อีไต้!!" 

     ผมเดินมาข้างสนามเอาของมาไว้เเล้วเดินไปยังคอร์ดผมตีเทนนิสกับกำแพงซึ่งหลายคงทำเหมือนกันเพราะเราจะรู้ถึงเเรงที่เราตีลูกสามารถกะระยะได้ถ้าตีเเรงมันจะเด้นเข้าหน้าเรา..

    " ตีเทนนิสกับเราป่าว'' ผู้ชายที่สูงประมาณไอ้ตรีเดินมาขอตีเทนนิสด้วยผมก็ไม่ได้เก่งขนาดนั้นน่ะแต่เล่นเป็นหรือพอๆกับเเบตเลยหล่ะ

   " เอาดิ่" ผมบอกทั้งคู่อยู่คนระฝั่งประจำที่

   ฟลัวะ!!!!

    " แรงดีน่ะเนี่น" ผมพูดขึ้นจากฝั่งตรงข้ามตีสะเเรงมากแต่นี่พึ่งเริ่มต้น

       ทั้งคู่ตีตอบโต้ไปมาเเต่ด้วยเทคนิคใช้กันทุกกรณีผู้คนรอบข้างให้ความสนใจรวมถึงรุ่นพี่เเละอาจารย์ด้วยแต้มสูสีกันมากถึงจะนำก็นำได้1-2คะเเนน แล้วมาตีเสมอตลอดทั้งคู่ยังจนมาถึงลูกสุดท้ายลงคอร์ดฝั่งตรงข้ามไต้ฝุ่นชนะไปทั้งคู่เดินมาจับมือกัน 

  " เราชื่อถังน่ะ" ถังเดินออกไปนอกสนามแล้วยิ้มมุมปากเท่ๆ 

     เราเจอกันเเล้วน่ะ ไต้ฝุ่น

หลังจากนั้นไต้ฝุ่นคณะวิทยาศาสตร์การกีฬาถูกลือไปทั่วมหาลัยทั้งรูปร่างหน้าตาและการถนัดกีฬาเทนนิสนั้นรวมถึงคณะวิศวะที่ตอนนี้กำลังรับน้องอย่างเอาเป็นเอาตาย

part maharsamute

" ร้องให้ดังๆกว่านี้!!! " ผมเป็นพี่ว้ากของคณะวิทยาศาสตร์แห่งนี้ แต่ไอ้เด็กพวกนี้มันร้องเเบบไม่กินข้าวมาอย่างนั้น

" วิศวะ อุสาหกรรม รวมใจพรรคดี เด่นเรื่องศักดิ์ศรี เราวิศวะไทย !!! " ให้มันได้อย่างนี้ทุกครั้งสิ

" เลิกแถวได้!! " ผมปล่อยเด็กพวกนี้มันได้เวลาพักเที่ยงแล้ว ผมเดินมาประจำกลุ่มทันที

" มึงนี่เหมาะกับเฮดว้าคสุด" ไอ้บีมคนนี้แหล่ะที่ออกเสียงให้ผมเป็นเฮดว้าก

แปะ!! 

" เหมาะเชี่ยไร กูเหนื่อยชิบหาย" ผมตีหัวมันไปมันตัดสกีนเฮดพอตีน่ะมันมือเลยหล่ะ

"แล้วนี่มึงส่งงานอาจารย์ยังว่ะกูยืมลอกหน่อยดิ่กูพึ่งหาสมุดเจอ" ไอตี๋เด็กเรียนในกลุ่มปกติป่านเนี้ยมันส่งงานแล้วสงสัยลืมจริง

'' เออๆ อ่ะ" ผมยื่นสมุดให้ไอ้ตี๋พอดีไอ้ก้องมานั่งโต้ะหินอ่อนที่มีแก้งผมนั่งอยู่

" มาช้าน่ะมึง" ไอ้บีมพูดกับไอ้ก้องพร้อมมองหน้าจับผิด มึงไปทำอะไรมา

" โว้ะ!! จับผิดกูจังกูไปดูเทนนิสมาแม่งมันสัสแถมนักกีฬาน่ะขาวโบ้ะ" กูล่ะอยากเห็นขาวโบ้ะของมึงจริงๆ

" มึงไปวิทกีฬามาใช่มั้ย" ผมถามมัน

" เออ แต่น้องเค้าน่ารักกันจริงๆน่ะเว่ย" ปล่อยมันพรรณาไปผมจะไปกินข้าวแล้ว

" กูไปกินข้าวดีกว่า" ผมเก็บของพร้อมอีกสองคนแล้วลุกออกมาเหลือไอ้ก้องนั่งอยู่

" รอกูด้วย!!!" แล้วมันก็วิ่งตามมาแล้วเดินไปโรงอาหารพรัอมกัน พวกผมจะไปกินข้าวที่โรงอาหารมหาลัยคนน้อยดีผมเดินไปซื้อน้ำก่อนเลยหิวมากไอ้ที่เหลือเดินโชว์ความหล่อไปนั่งโต้ะ

" เอาน้ำเปล่าสามครับชาเย็นเเก้วนึง" ผมสั่งน้ำที่ต้องการไปแล้วยืนรอไม่มีใครซื้อน้ำเลยมีแค่ผมบอกแล้วคนมันน้อย

" เอาโอวัลตินแก้วนึงครับ" ผมหันไปมอง.    ไอ้เปี้ยกนี่เองรุ่นน้องที่โครตกวนบาทา

" มึงกินเด็กมาก" ผมแขวะไปผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันทำไมต้องแขวะมันตลอดที่เจอมันมีอะไรดึงดูดผมแปลกๆ

" ยุ่งอีกและ" ผมมองผมบอกแล้วมันกวน

" กินแล้วก็สูงส้ะทีน่ะมึงอ่ะจะไม่ต่างจากหลักกีโลแล้ว" มึงกวนกูแขวะมันมองผมตาขวาง

" พี่เสาไฟเหอะ"

" มึงนี่น้าา" ผมยีหัวมันแล้วจ่ายค่าน้ำแล้วเดินมายังโต้ะของแก๊งผม

" มึงรู้จักกับน้องคนนั้นหรอว่ะ" ไอ้ก้องรีบถามผมทันทีที่นั่งลง

" ทำไมว่ะ " ผมถามอย่างไม่เข้าใจ

" ก็น้องคนนี้เเหล่ะที่กูพูดให้ฟัง" ผมหันไปมองมันกำลังกินน้ำพร้อมกับเพื่อนของมัน

"ก็น่ารักดี..."

" มึงพูดไรงุ้งงิ้งๆ" ไอ้ตี๋ขมวดคิ้ว

" ไม่รูเว่ย ไปซื้อข้าวป่ะ" ผมเดินนำไปซื้อข้าวผัดกับทั้งกลุ่มหลังจากได้ข้าวผมก็มานั่งกินที่เดิมแล้วเพื่อนผมไอ้ไปป์ที่อยู่วิทกีฬากับเพืีอนของมันมานั่งโต้ะผม

" เป็นไงมึงรับน้อง" มันถามผมมันนั่งข้างพอดี

" เหนืี่อยดิ่กูแทบไม่มีเสียงกลับบ้านเลย" ผมตอบมันแล้วสายตาก็หันไปมองไอัเปี้ยกพอดี

" ฮ่าๆ ทนหน่อยเออกูจะไปดูมึงรับน้องหน่อยกูนี่ไปได้มั้ยเนี่ย" ไอ้ไปป์มองหน้าผมยักคิ้ว

" ไปก็ไปดิ่มึง" ไอ้ตี๋ตอบแทนผม

 " แล้วมึงไม่รับน้องหรอว่ะ" ไอ้บีมถามขึ้น

" ตอนเช้ากูให้น้องมาโชว์กีฬาแล้วถ้ามารับน้องอีกกูกลัวน้องมันจะตายก่อน" ไอ้นี่มันโหดแต่ใจดีรักน้องทุกคน

" อ่อๆ" พวกผมพยักหน้าเข้าใจ

" แล้วไอ้เต้อ่ะไปไหนว่ะ" ไปป์ถามถึงเพื่อนพวกผมอีกคนช่วงนี้มันดูเครียดๆเป็นอะไรไม่รู้

" ไม่รู้ดิ่เห็นแม่งเครียดๆ" ไอ้ตี๊ตอบเเทนพวกผมไม่นานเราก็นั่งคุยกินข้าวกันเรียบร้อยแล้วมานั่งใต้ต้นไม้ร่มใกล้ๆสนามบอลแต่ละคณะก็จะมีที่ประจำพวกผมนี่รานเกียร์ กว้างดีเเถมเย็นอีกตั้งหากแต่ตอนนี้ไอ้พวกเพื่อนกำลังเหร่หญิงบางคนก็หลับไปแล้วส่วนไอ้ไปป์มันนั่งเงยหน้ามองฟ้า

" เป็นไรของมึงเนี่ยไปป์'' ผมถามมันมึงก้มหนน้าอยู่ในระดับปกติ

" นี่มันก็ใกล้จะคัดตัวหลีดมหาลัยแล้วน่ะเว่ยแถมยังจะเดือนดาวอีกกูยังไม่รู้ว่าอีชลลี่หาได้หรือยังแถมคณะกูยังมีสอบข้อสอบของประเทศอีกกูกลัวน้องแม่งจะไม่ไหว" ใครว่าคณวิทกีฬาสบายมันจะโดนจับจ้องเป็นพิเศษสมาคมกีฬาจะคอยมาดูนักกีฬาเสมอบางครั้งได้เป็นนักกีฬาระดับโลก

" น่ามึงใจเย็นเดี๋ยวก็ผ่านไป" ผมตบไหล่มันเบามันพยักหน้า

ไม่นานผมก็รับน้องแต่คราวนี้ดูน้องมันจะเชื่อฟังเข้าใจมากทำทุกกิจกรรมด้วยความสามัคคีตั้งใจมากขึ้นส่วนพวกไอ้ไปป์ก็คอยหยอกน้องไปเรื่อยบางครั้งก็ไปเต้นหน้ารุ่นน้องหมดกันพี่ว้ากสายโหด

part taipoon

หลังจากที่ผมเรียนคาบสุดท้ายจบลงผมกำลังขี้รถกลับบ้านแต่ด้วยอาการหิวของผมเลยตรงไปยังเซเว่นก่อนผมจอดรถหน้าเซเว่นแล้วเดินเข้าไปข้างในแอร์ที่เย็นปะทะเข้ากับใบหน้าผมเต็มๆผมเดินซื้อของกินขนมครัวซองให้พนักงานเวฟผมเดินมาซื้อนมหลายกล่องมันเป็นเเพคจะได้ไม่ออกมาซื้อหลังจากที่ผมซื้อของเรียบร้อยกำลังเดินไปที่รถก็เห็นพวกพี่สมุทรแต่ไม่มีพี่สมุทรด้วย

" น้องใช่คนที่เล่นเทนนิสเก่งๆป้ะ"พี่ก้องผมจำได้หมดแหล่ะเพื่อนพี่สมุทรน่ะ

" ครับ"

" น้องนี่หน้าคุ้นๆเนอะ" พี่ตี๋ขมวดคิ้วมองหร้าผมแหม่มาจำได้อะไรตอนนี้

"น้อง..ไต้ฝุ้นใช่มั้ย" พี่บีมพูดขึ้น

"ครับใช่" ผมพยักหน้า

" เปลี่ยนไปเยอะมากเลยน่ะเนี่ย''พี่ตี๋ทำหน้าไม่หน้าเชื่อ แล้วยิ้มแปลกๆ

" ไอ้สมุทรยังจำไม่ได้เลย" พอได้ยินชื่อนี้มันหวิวมากครับผมรีบเบรกทันที

" พวกพี่อย่าบอกพี่สมุทรน่ะครับ" 

" ทำไมอ่ะ" พี่ก้องถามผมแล้วผมจะบอกยังไงล่ะเนี่ยเอาเป็นว่า

" พี่รู้ใช่มั้ยว่าผมชอบพี่เค้าแต่ผมอยากให้พี่สมุทรจำได้เองมากกว่าผมไปน่ะครับสวัสดีครับ" ผมเผ่นทันทีพอไต้ฝุ่นขี่รถกลับไปไม่นานตี๋ก็พูดขึ้น

"มันจะรู้มั้ยว่าหัวใจมันอยู่ใกล้แค่เนี้ย"














แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น