•คิ้วปลิง•

เมื่อดวงใจมีรัก~ 👻. ทุกคอมเม้นและไลค์ทำให้ไรท์คนนี้!! มีพลังงงงงงงงงง~~~~😘 ありがとう

ชื่อตอน : ep.1 🐾

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.9k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ต.ค. 2561 09:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep.1 🐾
แบบอักษร

Ep.1 ครอบครัว


"คุณเป็นโอเมก้าครับ"


สิ้นเสียงของหมอผมถึงกับต้องทรุด


"โอเมก้าเหรอครับ หมอตรวจใหม่ได้นะครับเครื่องมันอาจจะตรวจผมผิด"อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่โอเมก้า....


"เครื่องตัวนี้เป็นเครื่องรุ่นใหม่นะครับ ไม่มีผิดพลาดแน่นอน คุณคือโอเมก้าครับ"

คุณหมอย้ำอีกรอบ


"ไม่จริง..."


ผมต้องสูญเสียทุกอย่างไป ชีวิตที่เป็นอิสระ การเลือกคู่ อนาคตของผม ครอบครัวหายไปกับคำว่าโอเมก้า

ผมเดินออกจากห้องตรวจมาด้วยท่าทางที่อิดโรย พอเหลือบไปมองก็เห็นพ่อกับแม่ยิ้มทำท่าตื่นเต้นพอผมเดินออกมา


"เป็นไงบ้างลูก ผลตรวจเป็นอัลฟ่าใช่ไหม" เสียงแม่พูดขึ้นอย่างตื่นเต้น


"เออ..."


"อะไรกันคุณ ก็ต้องอัลฟ่าอยู่แล้วสิ ลูกเราซะอย่างครอบครัวเราไม่มีใครเป็นอย่างอื่นนอกจากอัลฟ่าแล้ว" คราวนี้พ่อก็พูดบ้าง


ใช่แล้วครับครอบครัวของผมไม่มีใครเป็นอย่างอื่นนอกจากอัลฟ่าเลย ตั้งแต่ปู่ทวดของทวดแล้ว ผมไม่เคยเห็นประวัติใครเป็นเบต้าหรือโอเมก้าเลยแม้แต่คนเดียว พ่อผมเป็นอัลฟ่า แม่ของผมก็เป็นอัลฟ่า พี่ชายผมก็ด้วย ยกเว้นคนเดียว...คือผม


"โอ..เม..ก้า" ผมพูดด้วยเสียงที่สั่นเครือ


"เมื่อกี้ลูกพูดว่าอะไรนะ" พ่อผมเริ่มมีสีหน้าที่ตกใจ


"ป๊า..ผมเป็นโอเมก้า อึก ฮือ" น้ำตาที่กลั้นไว้ไม่อยู่ ก็ต้องไหลออกมา ผมเห็นสีหน้าพวกท่านผ่านทางน้ำตาที่ไหลเหล่านั้น สีหน้าที่ตกใจ พวกเขาคงรังเกียจผมแล้วใช่มั้ย ที่ผมเป็นแบบนี้ ผมที่ไม่สามารถสร้างชื่อเสียงให้ครอบครัวได้ เป็นได้แค่ตัวประหลาด


"แกว่าแกเป็นอะไรนะ" เสียงขอพ่อเริ่มโกรธ แล้วถามย้ำผมอีกรอบ


"ป๊าจะให้ผมบอกอีกกี่รอบ ผมเป็นโอเมก้า! ฮึกๆ" น้ำตาผมยังคงไหลริน หน้าของพ่อที่เห็นได้ชัดว่าทั้งอับอาย ทั้งโกรธที่มีลูกชายแบบผม


"โถ่เว้ย! มึงไม่ใช่ลูกของกู ไอเฮงซวย ไอจัญไร อย่ามาเหยียบบ้านของกูอีกครั้งนะ กูจะไล่มึงออกจากบ้าน ถ้ามึงยังมีหน้ากลับมากูจะยิงมึงให้ตาย"


พ่อผมที่ปรอทแตกโวยวายกลางโรงพยาบาล พูดเสร็จก็เดินออกไปอย่างรวดเร็วจากตรงหน้าผมทิ้งผมไว้กับแม่ตามลำพัง


ผมไม่ทราบเหตุผลที่พ่อไม่ชอบโอเมก้า แต่ผมรู้แค่ว่าเขาเกลียดคนที่มีเพศโอเมก้าทุกคนแม้ว่าคนๆนั้นจะยังไม่ได้ทำผิดก็ตามหรือแม้ว่าคนๆนั้นจะเป็นลูกของตัวเองก็ตาม


"ลูกรัก ไม่เป็นไรนะ แม่อยู่ตรงนี้ โอ๋ๆ" แม่ที่กำลังปลอบ ก็ยิ่งทำให้ผมปล่อยโฮมากยิ่งขึ้น


"ไม่เป็นไรนะ ม๊าอยู่นี่แล้ว ไม่เอานะป๊าเขาก็เป็นแบบนี้แหละเนอะ"


"ฮึก...ปะ...ป๊าเกลียดผมแล้วอ่ะ..ม๊า..ฮืออ" ผมร้องไห้จนแทบจะพูดไม่รู้เรื่อง น้ำตาที่ไหลเป็นทางไม่รู้จักหมด


"ผมเป็นลูก..อึก..ม๊าจริงไหม..อึก"


"เป็นสิ ลูกเป็นลูกของม๊าจริงๆ ม๊าคลอดลูกออกมานะ เจ็บหมดเลยตรงนี้ไง" แม่ผมชี้ไปตรงท้องน้อย แล้วก็ค่อยๆก้าวเข้ามาโอบกอดผม ไออุ่นที่แม่กอดผม มันทำให้ผมรู้สึกดีมากๆ จนน้ำตาค่อยๆหายไป


"ม๊า...ผมขอย้ายได้ไหม ถ้าอยู่บ้านป๊าต้องฆ่าผมแน่" ผมแหงนมองหน้าแม่ที่กอดผมอยู่


"ลูกจะย้ายไปไหน ไม่เอาอ่ะม๊าเป็นห่วงลูกอยู่เถอะ เดี๋ยวแม่กล่อมป๊าเอง" แววตาของแม่เป็นห่วงผมจริงๆ นี่สินะที่เขาเรียกว่า แม่คือทุกสิ่ง


"แต่แม่ก็ได้ยินหนิฮะ ว่าป๊าบอกจะยิงผมให้ตาย" ผมพูดทวนคำที่พ่อบอกกับผม น้ำมันก็เริ่มคลออีกครั้ง


"โอ๋ๆ โอเคๆ เดี๋ยวม๊าจัดการเรื่องคอนโดให้ละกัน" แม่พูดพลางลูบหัวผมเบาๆ


"แม่ผมอยากย้ายโรงเรียนด้วย"


"เอ๋? ทำไมล่ะ โรงเรียนเดิมไม่ดีเหรอ"


จะให้ดีได้ยังไง ก็ทั้งห้องเรียนนั้นมีแต่อัลฟ่าอยู่เต็มไปหมด ผมที่คุยโอ้อวดไว้ว่าเป็นอัลฟ่าแน่ๆ ถ้าเพื่อนรู้เข้าเขาต้องไม่คบผมชัว


"นะ..แม่.."


"โอเคๆ ลูกต้องการอะไรว่ามาเลยเดี๋ยวม๊าจัดการให้"


"ขอบคุณฮะ รักแม่ที่สุด" ผมหอมแก้มแม่ไปหนึ่งเพื่อเป็นการขอบคุณ


"น่ารังเกียจ" แม่ผมพึมพัมอะไรบางอย่าง แต่ผมไม่ได้ยิน


"เมื่อกี้แม่ว่าอะไรนะครับ"


"เปล่าลูกๆ แม่ไม่ได้ว่าอะไร ป่ะกลับบ้านไปเตรียมของย้ายกันดีกว่า แต่ต้องทำอย่างเงียบน่าเดี๋ยวป๊ารู้เข้า" แม่ผมยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เห็นแล้วก็ตลกดีนะ ฮ่าๆ


"ฮะ!"

** *

จิฮารุผู้น่าสงสาร เปิดมาก็โดนเลย 5555

เรื่องคงจะดาร์กๆนะคะ แนวดราม่านิดหน่อย

ตอนต่อไป ได้เวลาไปโรงเรียนนนนน

ความคิดเห็น