ดาวเคราะห์นก

ฝากติดตามผลงานของเค้ากันด้วยน้าาา <3 ขอบคุณสำหรับกำลังใจน้า

ชื่อตอน : หมาป่า 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.1k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 20 พ.ค. 2560 17:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หมาป่า 4
แบบอักษร


หมาป่า 4


[ โคลด์ พาร์ท ]


ผมตื่นขึ้นมาในตอนเช้า ก็เจอกับคลาวด์ที่นอนลืมตาแต่ไม่ได้ขยับตัวไปไหน  มันบอกผมแค่ว่ามันลุกไม่ไหว   ผมเลยต้องอุ้มมันเข้าไปไว้ในห้องน้ำ   ผมมีความสุขมากกับร่างกายของมัน  ผิวที่เนียน ขาวดั่งกับผู้หญิง  ผมได้ทำในสิ่งที่ผมอยากจะทำ  โดยที่ไม่ต้องบังคับอะไรมันมากมาย  ต้องขอบคุณอาการฮีทของมันที่ทำให้มันตกเป็นของของผม


“คุณโคลด์ครับ”  เสียงมันตะโกนออกมาจากห้องน้ำ  แสดงว่าอาบน้ำเสร็จแล้วสินะ  ต้องไปอุ้มมันออกมาอีก  แต่จะโทษมันก็ไม่ได้หรอก  ผมเองก็ใส่แรงไม่ยั้งไปกับมัน


“รู้แล้ว”  ผมเดินไปหามันอีกอ่างอาบน้ำ ก่อนจะพยุงให้มันยืนขึ้นก็ส่งผ้าเช็ดตัวให้มันปิดคลุมร่างกาย  ดูเหมือนมันจะอายที่ต้องเปลือยร่างกายต่อหน้าผมสินะ  ยิ่งรอยแดงตามตัวอีก  มันทำให้ผมอดใจไม่ไหว ก้มลงไปกัดซ้ำที่รอยกัดที่คอของมันอีกรอบ  จนทำให้มันหน้านิ่วด้วยความเจ็บ


“พอได้แล้ว.. ผมเจ็บนะครับ” มันพยายามดันผมออก 


“ยอมให้ก็ได้ แต่แค่ครั้งนี้เท่านั้นแหละ” ผมบอกนิ่งๆ ก่อนจะอุ้มมันออกมาจากห้องน้ำ ไปวางที่เตียง ก็จะหยิบเสื้อเชิร์ทกับกางเกงขาสั้นที่สั่งพวกแม่บ้านที่เป็นเบต้าเอาไว้  ก่อนจะแยกตัวไปอาบน้ำบ้าง



[ จบพาร์ท ]



การได้อาบน้ำ ทำให้ผมรู้สึกสบายตัวมากๆ และได้เอาน้ำ...เอ่อ.. น้ำรักที่ค้างอยู่ข้างในออกไปด้วย ถึงแม้ว่ามันจะเจ็บมากก็ตาม   รอยกัดที่คอ และรอยรักตามด้วยทำให้ผมรู้สึกอายทุกครั้งที่เจอหน้าของเค้า  มันเป็นสิ่งที่ย้ำเตือนมาเสมอว่าร่างกายของผมตอนนี้เป็นของใคร  และผมไม่สามารถเปลี่ยนใจ หรือแม้แต่ร่างกายไปเป็นของคนอื่น ผมต้องมีเพียงแค่เค้าคนเดียวเท่านั้น


“หิวหรือยัง” คุณโคลด์ถามขึ้นเมื่อเค้าออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพที่มีหยดน้ำเกาะตามแผงอก  มันทำให้เค้าดูดีมากเลยทีเดียว  ผมไม่สามารถละสายตาไปจากภาพตรงนี้ได้เลย


“มองขนาดนี้เอาอีกสักรอบก่อนลงไปกินข้าวดีมั้ย?”


“หิวแล้ว..ครับ” ผมตอบกลับไปด้วยความเขิน ที่ผมเผลอจ้องเค้านานไปหรอ  บ้าชะมัด   ผมสะบัดหัวไปมา เพื่อไล่เอาความคิดไม่ดีออกจากหัวไปให้หมด ฮึ้ย


“มาเดี๋ยวอุ้ม” เมื่อคุณโคลด์แต่งตัวเสร็จเค้าก็เดินมาหาผม


“อุ้มทำไมละครับ”


“จะกินมั้ยละข้าว แล้วลงไปไหว?” คุณโคลด์ถามขึ้น มันทำให้ผมหน้าแดงขึ้นทันใด หลังจากนั้นเค้าก็เดินมาอุ้มผมลงไปทานข้าวที่ข้างล่าง  ระหว่างที่เราเดินลงไป เราก็เจอกับผู้หญิงคนนึงที่มองผมอย่างกับจะฆ่าให้ตายคามือ  ยิ่งมองผมนานเท่าไหร่ ผมยิ่งรู้สึกว่าเธอจะเกลียดผมมากขึ้นเท่านั้น  แต่คุณโคลด์ไม่ได้สนใจเธอเลยด้วยซ้ำ เค้าอุ้มผมผ่านเธอมาโดยไม่สนใจ  ผมเห็นนะ..มือของเธอกำแน่น ดวงตาวาวโรจน์จนทำให้ผมต้องหลบหน้าเธอโดยไม่กล้ากลับไปสบตาเธออีกครั้ง


“มีอะไรรึเปล่า” คุณโคลด์ถามขึ้นเมื่อเราเดินมาถึงห้องอาหารของคฤหาสหลังนี้ ผมได้แต่ส่ายหัวแทนคำตอบ  ก่อนเค้าจะขอตัวไปทำธุระที่ห้องทำงานแปปนึง ให้ผมทานข้าวไปก่อนเลย ผมก็ได้แต่พยักหน้ารับแค่นั้นเอง  ผมนั่งทานข้าวต้มที่เป็นอาหารทะเลเช้าของวันนี้เพียงคนเดียว โดยมีแม่บ้านแม่นั่งดู  เธอคุยกับผมดีมาก  คนที่เป็นคนรับใช้ของที่นี้ พวกเค้าคุยกับผมดีมาก แต่ไม่รังเกียจผมสักนิดที่เป็นโอเมก้าแล้วเข้ามาอยู่ในที่นี้


“น่า..รังเกียจ” ผมนั่งคุยอยู่กับพวกพี่ๆที่เป็นแม่บ้าน กับป้าที่เป็นแม่นมของคุณโคลด์อยู่ดีๆก็มีเสียงของผู้หญิงคนนึงดังมาจากข้างหลังของผม ทำให้ผมหันไปมองหน้าเธอ


“คุณว่าผมหรอ?” ผมหันไปถามเธอ


“ใช่!  แกมันเป็นแค่โอเมก้า ไม่เจียมกะลาหัวขึ้นจะเป็นใหญ่หรอไง!”เสียงของเธอตะหวาดลั่นจนทำให้พี่ๆที่คุยกับผมตัวสั่น แววตาเธอพร้อมจะฉีกผมเป็นชิ้นๆ


“ผม...ขอโทษ”  เธอดึงผมออกจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่แล้วผลักผมลงมาที่พื้นอย่างแรง ทำให้ผมสะเทือนที่ช่องทางด้านหลัง และสะโพก มันทำให้เจ็บจนน้ำตาคลอเลยทีเดียว


“ชั้นไม่อยากได้คำขอโทษจากแก!  ชั้นอยากให้แกออกไปจากชีวิตคุณโคลด์!!!” เธอตะหวาดขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะก้มมาจับที่ไหล่ผมเขย่าอย่างแรง จนทำให้เสื้อที่ปิดบริเวณคอนั้นหล่นลงมา ทำให้เห็นรอยกัดที่คออย่างชัดเจน


“แก....รอยกัด..”



เพี๊ยะ!


เธอตะหวัดฝ่ามือของเธอลงบนบริเวณแก้มของผมอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง  ทำให้แม่บ้านที่เป็นแม่นมของคุณโคลด์ดึงผมออกมาแล้วกอดผมเอาไว้  มันทำให้ผมทำอะไรไม่ถูก.. 


“พอเถอะค่ะคุณเรนนี่ ถ้านายท่านรู้คุณจะเดือดร้อนนะคะ”เสียงแม่นมเอ่ยขึ้น


“นายท่านรักชั้น! รักมากกว่ามัน!”


“แต่คุณคลาวด์เป็นคู่แห่งโชคชะตาของนายท่านนะคะ!”


“อีแก่อย่ามาปากดีกับชั้นนะ นายท่านแค่หลงมัน เดี๋ยวมันก็ต้องตายอย่างทรมาณอยู่ดี! จะไปช่วยมันทำไม!!” เธอทำท่าจะเข้ามาดึงแขนผมอีกครั้ง  ทำให้ตกใจผวากอดแม่นมเอาไว้แน่น  ทำไมเกิดมาต้องมีคนเกลียดผมขนาดนี้ด้วยละ ผมไม่รู้นิว่าวันนึงเธอจะต้องมาเป็นคู่แห่งโชคชะตา  เป็นโอเมก้ามันผิดหรอ



+++++++++++++++++++++++


“อะไรกัน!!!” อยู่ดีๆก็มีเสียงเข้มดังมาจากทางบันได พอทุกคนหันไปมองก็ตกใจ โดยเฉพาะผมที่กอดแม่นมแน่นขึ้นกว่าเดิม


“นายท่านคะ  เรนนี่จะกำจัดมันออกจากชีวิตนายท่านเอง”ผู้หญิงที่ชื่อเรนนี่เดินกอดแขนของคุณโคลด์เอาไว้ก่อนจะหันมายิ้มเย้าะใส่ผม


“แต่ชั้นไม่ได้สั่ง! บอกแล้วใช่มั้ยว่าคลาวด์คือเมียชั้น ทำไมไม่ฟัง!” เสียงคุณโคลด์หันไปตะคอกใส่คุณเรนนี่จนเธอหน้าเสีย


“เพราะมันใช่มั้ย! นายท่านถึงไม่ต้องการเรนนี่แล้ว!”


“ฐานะเราคือเจ้านายกับลูกน้องไม่ใช่หรอ?  อย่าคิดไปเองให้มันมาก  เธอไม่ได้มีค่าขนาดนั้น จำไว้!” คุณโคลด์ผลักคุณเรนนี่ออกอย่างแรงก่อนจะเดินมาอุ้มผมที่กำลังกอดแม่นมแน่น


“ขึ้นไปพักข้างบนกันได้แล้ว” เค้าก้มหน้ามามองเล็กน้อย ก่อนผมจะผละออกจากอกของแม่นมแล้วขยับไปให้เค้าอุ้ม เพื่อที่จะขึ้นไปพักที่ข้างบนห้อง  ผมไม่อยากจะเจอผู้หญิงคนนั้นอีกแล้ว ผมไม่อยากอยู่ที่นี้อีกแล้ว..



ความคิดเห็น