sanitarybag

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

the garret : ห้องใต้หลังคา | #20

ชื่อตอน : the garret : ห้องใต้หลังคา | #20

คำค้น : yaoi, conan

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2560 13:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
the garret : ห้องใต้หลังคา | #20
แบบอักษร

โต๊ะอาหารวันนี้ครื้นเครงเป็นพิเศษ..

"ฮ่าๆๆๆๆ เป็นงั้นจริงหรอ! หมอนั่นพูดจริงหรอชินอิจิ!"
"อื้อ ก็ตามนั้นเลย =_=;"
"ให้ตายสินี่มันตลกมากเลยนะเนี่ย ฮ่าๆๆๆๆ!!"
"อะไรเล่าพอได้แล้วน่า! ฮัตโตริแกเลิกเล่าได้แล้ว!"

คุณหนูอาการดีขึ้นทุกวัน ต้องยอมรับเลยว่าสาเหตุก็คือฮัตโตริเป็นคนทำ หมอนั่นเป็นตลก (ทั้งตลกจริงๆและตลกฝืดๆ) ถ้านึกว่าคิดเป็นคนตลกอยู่แล้ว มาเจอหนอนี่เข้าก็ต้องแพ้ไปเลย..

ตอนนี้คุณหนูสามารถมาร่วมโต๊ะอาหารกับเราได้แล้ว และเหมือนว่าอีกไม่นานก็จะสามารถย้ายจากห้องใต้หลังคามาอยู่ห้องเดิมได้แล้วด้วย ก็คงต้องขอบคุณฮัตโตริที่เป็นคนช่วยน่ะนะ

"เอ่อ ประทานโทษนะ... นี่ห้องผู้หญิงจริงๆหรอ =____=" สำเนียงคันไซเปล่งๆของฮัตโตริเอ่ยขึ้นมาทันทีที่ถึงหน้าห้องใต้หลังคาของคุณหนู ไดอาน่าหันไปฟาดเข้าให้กลางหลังของหมอนั่น เฮอะ สมควรแล้วมั้ยเนี่ย =_=;
"โอ้ยแล้วนี่มาตีฉันทำไมเนี่ย!"
"ก็นายไร้มารยาทอ่ะ! มาพูดแบบนี้กับห้องผู้หญิงได้ยังไงยะ!"
"เฮ้ๆ พอกันได้แล้วน่า ทั้งคู่เลย -_-.. "
ผมต้องเข้าไปแทรกระหว่างสองคนนี้เพื่อห้ามไม่ให้ตีกันไปมากกว่านี้ ให้ตายสิเหนื่อยชะมัดเลย เจ้าฮัตโตรินี่มาเป็นตัวช่วยจริงๆหรือมาเป็นภาระเพิ่มกันแน่ฟะ ยัยคนหนูนี่ก็ตีได้กับทุกคนจริงๆ
"แล้ว.. เธออยากจะย้ายลงไปวันไหนล่ะ ไดอาน่า?" ผมหันไปถามยัยคุณหนูเจ้าของห้อง ไดอาน่าส่ายหน้ากลับมาด้วยสีหน้ามึนๆ โอเคนี่ไม่คิดจะคิดเองเลยใช่มั้ยเนี่ย
"... งั้น คืนนี้ฉันจะบอกคุณยายให้เคลียร์ห้องเดิมให้เธอ ฉันจะเข้าไปช่วยอีกแรง ส่วนแก.. ฮัตโตริ" ผมหันไปหาฮัตโตริที่ยืนแคะขี้มูกอยู่ข้างๆไดอาน่า 
"พรุ่งนี้ขึ้นมาช่วยไดอาน่าขนของลงมา โอเคมั้ย?"
"เห! ไหงงานใช้แรงงานโยนมาให้ฉันได้ฟะเจ้าเตี้ยคุโด้!"
"เดี๋ยวให้คิดขึ้้นมาช่วยอีกแรงน่า!"
"ไม่เอาหรอก ฉันไม่ชอบหน้าหมอนั่นนี่ ฉันขนคนเดียวได้!"
"อะไรนะ ใครไม่ชอบหน้าฉันงั้นหรอ -_-"



เอ๊ะ เดี๋ยวนะ เสียงจากข้างหลังคอนี่มัน.. 

"เว้ย!!!/เฮ้ย!!!/กรี๊ด!!!!!"

ผม ฮัตโตริ ไดอาน่า.. เราทั้งสามคนก็แหกปากตกใจกันขึ้นมาตามลำดับ =_=

"คิด! อะไรของนาย! โผล่มาเงียบๆยังกับผีประจำบ้านในฮอกวอตส์!"
"จู่ๆมาอินแฮร์รี่พอตเตอร์อะไรของนายตอนนี้หา" คิดตอบกลับมานิ่งๆ ผมหันกลับไปถอนหายใจแรงๆไล่อาการขวัญผวาเมื่อกี้(?)แบบเดียวกับที่สองคนตรงหน้าผมกำลังทำเหมือนกัน 
"ม.. ไม่มีอะไร เรากำลังคุยกันเรื่องจะย้ายไดอาน่าลงไปนอนห้องเดิมกัน"
"ทำไมนายไม่เห็นบอกฉันเลยล่ะ?"
"ก็คิดว่าถ้าคุยกันเสร็จค่อยลงไปบอก" ผมตอบกลับไปตรงๆแบบไม่ได้คิดอะไร แต่ใบหน้าของคิดกลับดูตึงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
"ใช่สิน้า ฉันไม่ใช่เพื่อนสนิทมิตรสหาย เพื่อนพ้องท้องชนกันของนายแบบหมอนั่นนี่"
"คิด! นายจะพูดจาทุเรศขึ้นไปใหญ่แล้วนะ!"
"('   ')" << ไดอาน่า
".........." <<< ฮัตโตริ ยืนหน้านิ่งๆเหมือนไม่ได้คิดอะไรแต่ในใจเก็บข้อมูลอยู่แน่นอน
"ทุเรศยังไงหรอคุโด้ ดูยังไงมันก็น่าจะเป็นแบบนั้นนะ"
"........" หมอนั่นเรียกผมว่าคุโด้แทนที่จะเรียกว่าชินอิจิ ผมรับรู้ได้ทันทีว่าหมอนั่นกำลังโกรธ แต่ใครสนล่ะ ผมผ่อนลมหายใจออกมาแรงๆแล้วหันหน้ากลับไปคุยกับทั้งสองคนต่อ

"อะไรคือเพื่อนพ้องท้องชนกันหรอ?"

คำถามซื่อๆถูกเปล่งออกมาจากปากของคุณหนูไดอาน่า.... 



โอเค.... เอาไงล่ะทีนี้ =_=;;;

ผมหันไปส่งสายตาขอความช่วยเหลือกับฮัตโตริ หมอนั่นหันไปยิ้มแห้งๆกับคุณหนูไดอาน่า
"ก็แบบว่า.. เพื่อนที่สนิทกันมากๆไงล่ะ! ท้องชนกันก็แบบ... ตัวติดกันอะไรแบบนั----"
"ใช่แค่นั้นจริงๆรึเปล่าน้า"

คิดยังคงหาเรื่องไม่หยุดหย่อน...
แต่โอเค ผมกำลังพยายามใจเย็นอยู่

แต่ดูเหมือนว่าคนที่ไม่ใจเย็นแล้วจะเป็นฮัตโตริ.........

"ก็ไม่รู้สินะ นายว่าไงคุโด้ ^^?"
ฮัตโตริหันมาส่งยิ้มให้กับผม ผมที่เป็นเพื่อนสนิทรู้ดีว่ารอยยิ้มนั้นไม่ใช่รอยยิ้มจากใจจริงๆแน่นอน
"ก็... แบ--" 
"ไม่ต้องเขินน่า ในเมื่อเจ้าตัวเขาอยากรู้ขนาดนั้นเราก็บอกเขาไปตรงๆเถอะ"
ผมยังไม่ทันจะพูดจบฮัตโตริก็เดินเข้ามาโอบไหล่ผมไว้แล้วส่งสายตายียวนกวนประสาทให้กับคิด โอ้ยนี่ฉันอยู่ท่ามกลางบ้าอะไรวะเนี่ย!!



คิดมองกลับมา สายตานั้นก็ไม่ใช่เล่นๆเหมือนกัน ผมถอนหายใจออกมาแรงๆอีกครั้งแล้วผลักหัวฮัตโตริออกไป

"อ... โอ้ย! คุโด้! อะไรของนายฟะ! T[   ]T!"
"รำคาญ -_-"
" T[                   ]T!!!!!!!!!!!!"
"พวกนายทำอะไรกันอยู่เนี่ย ไปเหอะฉันอยากลงไปเล่นข้างล่างแล้ว ไปนะๆฮัตโตริ" 
ต้องขอบคุณไดอาน่าที่เอ่ยปากพูดชวนขึ้นมาให้ทุกอย่างมันดูคลี่คลายลง.. ฮัตโตริพยักหน้าให้ไดอาน่าแล้วจูงมือเธอลงไป ไม่ได้มองผมหรือคิดที่ยืนอยู่ตรงนั้นแม้แต่ชายตา

โอเค.. ค่อยไปง้อทีหลังก็ได้ หมอนั่นไม่ใช่คนขี้งอนหรือคุยยากอะไรหรอก
แต่ไอ้คนข้างๆผมนี่สิ...

"เป็นอะไรของนาย.." ผมเอ่ยขึ้นมาสั้นๆโดยที่ไม่ได้หันไปมองอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย เอาจริงๆก็คือผมแอบกลัวหมอนั่นเวลาอยู่ในอารมณ์แบบนี้ ขนาดไม่ได้หันไปมองยังรับรู้ได้ถึงรังสีอำมหิต........ =_=
"........." คิดไม่ได้ตอบอะไร ผมจึงถอนหายใจ(รอบที่สาม)แล้วเดินเข้าห้องของไดอาน่าไป ช่วยยัยนั่นเก็บของบางส่วนไปเลยดีกว่าจะได้ไม่เสียเวลา

แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ได้เป็นแบบที่คิดไว้แบบนั้น



ปึ้ง!!!!!

เสียงปิดประตูดังลั่นจากข้างหลังผมทำเอาผมสะดุ้งเฮือก แต่จากสถานการณ์เมื่อกี้ทำเอาผมไม่มีแรงจะหันไปโวยวายหรือด่าเจ้าตัวการที่ทำเลยแม้แต่น้อยเลยทำได้แค่หันไปส่งสายตาเนือยๆให้กับคิดแค่นั้น



คิดไม่หยุดจริงๆ หมอนั่นก้าวขาเข้ามาหาผม
แต่ผมก็ไม่ได้ถอยหนีอะไรออกไป...

"ทำไมเมื่อกี้นายไม่ปฎิเสธอะไรเลยล่ะ?"

คิดเอ่ยประโยคแรกออกมา เป็นแบบที่ผมคิดไว้เป๊ะเช่นเคย

"ปฎิเสธเรื่องอะไร"
"เรื่องท้องชนกันเมื่อกี้..."
"นายยังจะกล้ามาพูดเรื่องนี้เป็นครั้งที่สองอีกหรอคิด!!!!!!!!!"
ผมตะโกนใส่หน้าหมอนั่นอย่างเหลืออด ไม่อยากอดทนอีกต่อไป...
"ไปตายที่ไหนก็ไปเลย..." ผมยื่นหน้าเข้าไปกัดฟันกระซิบใกล้ๆหมอนั่น แล้วหันตัวกลับไปจัดของต่อ แต่ก็โดนคิดกระชากแขนให้หันกลับมาเหมือนเดิม



"ไล่ฉันไปตายหรอ?" 

ผมเลิกคิ้วกลับไปมองด้วยใบหน้าที่ไม่เกรงกลัวใดๆ 




"ดี งั้นตายอยู่ด้วยกันบนนี้นี่แหละ" 

คิดผลักตัวผมให้ลงไปนอนกับพื้นแต่ผมยันตัวขึ้นมาได้อย่างรวดเร็วแล้วยกขาถีบหมอนั่นออกไป คิดเซถอยหลังพร้อมร้องโอ้ยออกมาแต่ก็ไม่คิดจะหยุดแค่นั้น หมอนั่นตรงเข้ามาช้อนตัวอุ้มผมขึ้นแล้วโยนลงไปบนเตียงของไดอาน่าที่อยุู่ข้างหลัง 



ผมได้แต่นั่งนิ่งๆคอยดูว่าหมอนั่นจะทำอะไร

คิดตรงเข้ามาคว้าท้ายทอยผมไว้แล้วยื่นหน้าเข้ามาจูบก่อนเป็นอันดับแรก แรงจูบที่จู่โจมเข้ามาทำเอาผมปวดหนึบไปทั้งปาก แรงที่มีน้อยๆทำได้แค่เอื้อมมือไปทุบหลังคนตรงหน้าเบาๆแบบไร้เรี่ยวแรง ไม่ใช่จูบที่ใครๆต้องการเลยแม้แต่น้อย ทั้งรุนแรงและไร้หัวใจ

หมอนั่นผละหน้าออกมาหายใจหอบมองผมอยู่ซักพัก ผมมองกลับไปแบบไม่เกรงกลัว 
ผมไมไ่ด้ทำอะไรผิด..

คิดยื่นหน้าเข้ามาจูบผมอีกครั้ง ครั้งนี้เป็นจูบที่อ่อนโยนและเนิบช้า โหยหาและหึงหวงอย่างรับรู้ได้
มือที่พยายามจะทุบอยู่ของผมแปรเปลี่ยนเป็นลูบขึ้นลงเบาๆ แต่ไม่ได้คิดจะจูบตอบกลับไปแต่อย่างใด




มันก็จบลงแบบเดิมที่เราสองคนชอบที่จะเป็น..

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
THE END : the garret : ห้องใต้หลังคา | #20

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}