Gila

ขอบคุณที่สนับสนุนนะคะ แนะนำ ติชม ได้น้า : ) อย่าลืมกด "ถูกใจ" ให้เค้าด้วยน้า

บทที่ 5 ข้อแลกเปลี่ยน (50%)

ชื่อตอน : บทที่ 5 ข้อแลกเปลี่ยน (50%)

คำค้น : ชะตารักพิศวาสหัวใจเถื่อน ร้าย เถื่อน ดุ NC โรมานซ์ ตบจูบ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ต.ค. 2561 20:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5 ข้อแลกเปลี่ยน (50%)
แบบอักษร

กริ๊งงง กริ๊งงง

พิมพ์นาราสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงนาฬิกาปลุกที่ตนตั้งไว้ให้ตื่นก่อนเจ้าของห้องจะกลับมา แสงจ้าที่ลอดผ่านผ้าม่านพริ้วไหวทำให้ดวงตาคู่สวยกระพริบถี่ ใบหน้าสวยซีดเซียวดูอ่อนล้า อาการปวดระบมแล่นไปทั่วสรรพร่างทำให้เธอไม่อยากจะขยับหรือลุกไปไหน หญิงสาวถกแขนเสื้อดูรอยแดงซึ่งเริ่มปรากฏขึ้นมา

‘ถ้าอลิซเห็น…จะตอบว่ายังไงดี’

หญิงสาวยกแขนก่ายหน้าผากพยายามสรรหาเหตุผลที่เข้าท่ามาอ้าง เห็นได้ชัดว่าที่รอยแดงที่ว่าเป็นรอยนิ้วมือ ถ้าโกหกแล้วเพื่อนสาวจับได้ เธอคิดว่าเรื่องคงวุ่นวายไม่ต่างจากการเล่าความจริงแน่ๆ

อีกอย่างที่สำคัญไม่แพ้กัน เธอจะบอกกับอลิซยังไงดีว่าเธอต้องกลับไทยวันสองวันนี้ จะสรรหาเหตุผลดีๆอะไรมาทำให้ดูน่าเชื่อถือ จะบอกว่ามีงานด่วนก็ไม่ได้ เพราะเธอกำลังพักร้อน จะญาติป่วยก็ไม่ได้ เพราะเธอไม่มีญาติที่ไหนนอกจากน้ารภี

ท้ายที่สุดความคิดก็ได้หยุดชะงักลงเมื่อเธอได้ยินเสียงกดรหัสหน้าห้อง ร่างบางผุดลุกขึ้นนั่งบนโซฟาปั้นยิ้มรอ ไม่นานเพื่อนสาวของเธอก็ปรากฏตัวพร้อมกับสามีหมาดๆด้วยใบหน้าชื่นมื่น

“ว้าว! สาวน้อยขี้เซาตื่นแต่เช้าเชียว!” อลิซถลาเข้ามานั่งเบียดอย่างอารมณ์ดี

“ตื่นมารอรับความสุขความสดใสจากเจ้าสาวมือหมาดๆนะสิ” 

“ว้าย! พูดอะไรแบบนั้น” สาวผมทองตีผู้พูดด้วยความขวยเขิน ใบหน้าขาวผ่องขึ้นสีระเรื่อน่าเอ็นดู ก่อนจะหันไปแหวใส่สามีหนุ่มที่เดินขำลั่นตามมา

“หยุดขำเลยนะคะที่รัก! นี่รวมหัวกันแกล้งคนอื่นแต่เช้าเลยเหรอ!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า โอเคครับที่รัก หยุดแล้วหยุดแล้ว งั้นเดี๋ยวผมไปชงกาแฟให้” ปิแอร์เดินเข้ามาจูบแก้มภรรยาสาวก่อนจะหันมาถามเธอ

“คุณนาราชอบแบบไหนครับ ชาหรือกาแฟ มีหลายอย่างเลย”

“ขอเป็นกาแฟดำธรรมดาก็พอค่ะ ขอบคุณนะคะปิแอร์”

“ให้ฉันไปอยู่โรงแรมก็ไม่เชื่อ เห็นมั้ยก้างชิ้นเบ้อเริ่มขวางอยู่กลางห้องเนี่ย!” เมื่อเห็นสามีของเพื่อนเดินหายเข้าไปในครัว หญิงสาวจึงกล่าวกลั้วหัวเราะออกมา

“ฉันคิดถึงเธอนี่น่า! กับปิแอร์ฉันยังมีเวลาอยู่ด้วยอีกนาน แต่เธอไม่ได้มาหาฉันทุกเดือนซะหน่อย”

“เธอก็ไปหาฉันที่ไทยไง รับรองฉันเลี้ยงดูอย่างดี”

“เธอได้หมดตัวแน่ๆ! เรื่องของอร่อยนี่ฉันไม่มีเกรงใจนะ” สาวผมทองหัวเราะเสียงใส

“เกือบลืมไปเลย นี่…ฉันกับปิแอร์มีเซอร์ไพรส์มากๆ คือก่อนหน้านี้เราคิดว่าจะหาบ้านหลังเล็กๆอยู่ด้วยกันหลังแต่งงาน เธอเชื่อมั้ย! เหมือนพระเจ้าให้ของขวัญชัดๆ! เมื่อเช้าบริษัทของปิแอร์อีเมล์มาบอกว่า…” ผู้พูดทาบอกด้วยความตื่นเต้น

“ว่ายังไงบ้าง”

“มีคนมาเหมาซื้อกองทุนที่ปิแอร์ดูแลอยู่ ยอดขายพุ่งพรวดเลย! ปิแอร์ได้เลื่อนขั้นเป็นหัวหน้าฝ่ายไปประจำการสาขาที่สวิส! มีบ้านประจำตำแหน่งให้ที่นั่น!”

“จริงเหรอ! โอ๊ย! ฉันดีใจกับเธอทั้งคู่ด้วยนะ ฉันดีใจแทนจริงๆ”

สองสาวโผกอดกันด้วยความยินดี ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเพื่อนเธอจะมีความสุขกับของขวัญแต่งงานชิ้นนี้มากแค่ไหน

“แต่มันกะทันหันมาก เราต้องย้ายของไปก่อนต้นเดือนหน้าที่ปิแอร์จะเริ่มทำงาน นี่ก็เหลือเวลาอีกแค่ไม่กี่วันเอง” เพื่อนสาวเว้นวรรค สายตาละห้อยมองเธอ

“นารา…เธอยังไม่เคยไปสวิสใช่มั้ย วันกลับของเธอยังเหลืออีกตั้ง 15 วัน ที่นั่นสวยมากๆเลยนะ ฉันรับประกันว่าเธอต้องชอบไม่แพ้ที่นี่แน่นอน”

ผู้ถูกถามยิ้มเจื่อนไปเล็กน้อยก่อนจะรีบปรับให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว

“ฉัน…”

“เอ๊ะ! อย่าบอกนะว่าเธอจะไปโรงแรมจริงๆ ฉันไม่ยอมนะ ฉันจองตัวเธอไว้แล้ว”

อลิซหัวเราะลั่นเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ตั้งหลบอยู่ข้างๆโต๊ะ คว้าแขนเธอไม่ยอมปล่อย

“ที่รักคะ นาราจะหนีพวกเราไปอยู่โรงแรมจริงๆด้วย!” หญิงสาวกล่าวเมื่อเห็นสามีถือแก้วกาแฟและของว่างเดินเข้ามา

“ไหนๆก็มาถึงที่นี่แล้ว ลองเที่ยวอีกซักประเทศก็เป็นไอเดียที่ดีนะครับ” ปิแอร์กล่าวเอาใจภรรยาสาวของตน

เรื่องที่เตรียมจะพูดถูกกลืนคงคอทันที ใบหน้าคาดหวังจากเพื่อนสาวทำให้เธอใจอ่อนยวบ

เอาเถอะ…ขอไม่ต้องอยู่ที่นี่ จะกลับไทยหรือจะไปไหนก็ไม่ต่างกัน

“ก็ได้ ก็ได้ ฉันยอมแล้ว หยุดใช้สายตาลูกแมวแบบนี้นะ” หญิงสาวเขกหัวอีกฝ่ายเบาๆ

“น่ารักที่สุดเลย!” อลิซร้องลั่นอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะหันไปพูดกับสามีด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข

“ที่รักคะ คุณกลับไปเตรียมตัวก่อนก็ได้ค่ะ ไว้เดี๋ยวเย็นๆค่อยมารับฉันกับนาราก็ได้”

“หือ…จะไปไหนกันเหรอ” ผู้ที่กำลังจะถูกลากไปด้วยเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ปิแอร์มีนัดดินเนอร์ขอบคุณลูกค้าน่ะ จะให้ฉันทิ้งเธอนั่งหงอยที่นี่ได้ยังไง ไปด้วยกันสิ”

“ฉันเจ็บขาอยู่นะอลิซ เดินเหินปกติได้ที่ไหนกัน เธอกับปิแอร์ไปเถอะ ฉันอยู่ได้”

“แต่…”

“ให้ฉันนอนพักเยอะๆเถอะ จะได้มีแรงช่วยเธอขนของไง”

“ก็ได้ ก็ได้ ฉันยอมแล้ว”

เธอมองตามหลังเพื่อนสาวซึ่งเดินออกไปส่งสามี ความสุขที่รายล้อมคนทั้งคู่ทำให้คนรอบข้างพลอยรู้สึกดีไปด้วย เรื่องร้ายๆที่พบเจอมาคิดไปแล้วก็มีแต่บ่อนทำลายจิตใจ อีกไม่กี่วันเธอก็จะไปจากที่นี่แล้ว ภาวนาให้ ‘เขาคนนั้น’ จงเป็นสุขเป็นสุขเถิด

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น