ดาวเคราะห์นก

ฝากติดตามผลงานของเค้ากันด้วยน้าาา <3 ขอบคุณสำหรับกำลังใจน้า

ชื่อตอน : หมาป่า 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.2k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 22 มี.ค. 2560 19:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หมาป่า 1
แบบอักษร

                                                                                   หมาป่า 1

.

.

.

.

ผมกับลูกจันทร์ถูกพาตัวออกมาจากหมู่บ้านที่เราอยู่อาศัย  เพื่อเข้ามาเป็นเครื่องมือผลิตลูก ผลิตฝูงหมาป่าให้แข็งแกร่ง  เรากำลังอยู่ในคฤหาสหลังใหญ่  มีผู้คนมากมายไม่ว่าจะเป็นโอเมก้า หรือเบต้า  ก็ล้วนมาอยู่ที่นี้

“อยู่เฉยๆละ  ถ้ามีคนมาพาไปก็ไปได้เลย” คนที่พาผมมาส่งเค้าบอกก่อนจะเดินออกไป ทำให้ตอนนี้เหลือเพียงแค่ผมกับลูกจันทร์    ผมอยากจะหนีไปนะ แต่ทำยังไงได้ละ พื้นที่ที่อยู่ในตอนนี้มีแต่หมาป่าเต็มไปหมด  หนีไปยังไงก็คงไม่พ้นอยู่ดี 

“นายท่านมา!!!” เสียงตะโกนโหวกแหวกโวยวายของคนที่อยู่ด้านหน้าดังขึ้น ทำให้พวกคนส่วนมาที่สนใจวิ่งไปดู  แต่สำหรับผมกับลูกจันทร์ มันไม่ได้น่าสนใจเลยสักนิด 

“คลาวด์... เราจะหนีไปกันได้มั้ย”  ลูกจันทร์มองหน้าผมน้ำตาคลอ

“จันทร์เราจะหนีกันไปยังไง  ในเมื่อตอนนี้มีแต่พวกมันเต็มไปหมด”

“เราไม่อยากเป็นเครื่องผลิตลูกของหมาป่า เรากลัว..”  ลูกจันทร์จับแขนผมแล้วเขย่าเบาๆ  ภาพที่ผมเห็นตอนนี้ เธอช่างน่าสงสารซะเหลือเกิน  แต่ผม..ก็ช่วยอะไรเธอไม่ได้เลย

“อย่าคิดหนีเลย  ถ้าหนีเธอก็ต้องตาย  อย่าสร้างปัญหา เค้าให้ทำอะไรก็ทำๆไปเถอะ”  เสียงพูดของผู้ชายคนนึงดังมากจากด้านหลัง  ทำให้ผมเลิกคิ้วขึ้นมองด้วยความสงสายว่าเค้าเป็นใคร

“ชั้นเป็นหมาป่า เป็นอัลฟ่า ชื่อเก็น”

“ผมชื่อคลาวด์  ส่วนผู้หญิงข้างๆผมชื่อลูกจันทร์” ผมแนะนำตัวของผมกับลูกจันทร์ให้อีกฝ่ายได้รู้จัก

“ถ้าอยากรอด ก็ให้คนใดคนหนึ่ง ได้เป็นคู่กับนายท่าน แล้วอาจจะมีสิทธิ์รอดก็ได้”  เก็นพูดออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ  แต่สายตานั้นจับจ้องไปที่ลูกจันทร์

“แต่ตอนนี้ชั้นขอตัวเพื่อนายไปก่อนละกัน นายก็พยายามให้ได้ละ” เก็นไม่รอดให้ผมพูดอะไรต่อเลย  เก็นจับแขนลูกจันทร์แล้วพาออกไป ลูกจันทร์พยายามดิ้น สะบัดแล้ว แต่แค่แรงผู้ชายกับผู้หญิงก็สู้กันยากแล้ว นี้ดันเป็นหมาป่า ผมพยายามเข้าไปช่วยดึงแล้ว แต่ก็ไม่ได้

“คลาวด์ เราไม่อยากไป ฮึก คลาวด์” ลูกจันทร์โดนดึงแยกออกไปจากผมทั้งน้ำตา  มันทำให้ผมรู้สึกแย่ที่ต้องอยู่คนเดียว  ถ้าพ่อไม่ทิ้งเรา.. เราก็คงจะไม่เป็นแบบนี้    ผมได้แต่มองลูกจันทร์อย่างขอโทษที่เข้าไปช่วยเธอจากเก็นไม่ได้ ..

..

..

..

“นายท่านมาแล้ว  เห็นว่าจะมาเลือกคู่ด้วยตนเองเลยนะ!”

“ถ้าได้เป็นคู่  เราก็จะสุขสบาย”

“ชั้นคนเดียวเท่านั้นที่จะได้เป็นคู่กับนายท่าน!”  เสียงผู้คนมากมายที่พูดถึงนายท่าน  จ่าฝูงของหมาป่าคนนั้น คนที่ทุกคนล้วนต้องการเป็นคู่เพื่อชีวิตที่สุขสบาย  เพื่อที่จะไม่ต้องลำบาก   แต่เสียงคนพวกนั้นไม่ได้ซึมเข้ามาในหัวของผมเลยสักนิด เพราะผมเป็นห่วงลูกจันทร์มากกว่าที่ต้องไปกับคนแปลกหน้าคนนั้น ผมนึกโทษตัวเองต่างๆนาๆ เพราะผมไม่มีความกล้าเอง ถึงทำให้ลูกจันทร์ต้องไปกับคนคนนั้น  ผมควรไปตามหาลูกจันทร์สิ ไม่ใช่มายืนรอให้พวกหมาป่ามาจับตัวเอาไปง่ายๆ  ผมควรช่วยเธอสิ....

พลั่ก!

ผมก้าวขาวิ่งออกจากห้องประชุมใหญ่ออกมาได้ไม่กี่ก้าวก็ปะทะเข้ากับอกของใครคนนึง ทำให้ผมล้มลงมาที่พื้นโดยไม่ทันรู้ตัวเลยสัก

“ผม..ขอโทษนะครับ”

“ไม่เป็นไร” ผมลุกขึ้นโดยไม่มองหน้าผู้ชายคนนั้นก่อนผมกำลังจะรีบสาวเท้าให้เร็วขึ้น  เพื่อออกตามหาลูกจันทร์

“เดี๋ยว….”  ผู้ชายคนนั้นเรียกผมรึเปล่า  ผมตัดสินใจหันไปหาผู้ชายคนนั้นก็พบกับ... หมาป่าในร่างคนเกือบสิบคน... กำลังมองมาที่ผม

“เอ่อ... มีอะไรหรอครับ”

“นายไม่รู้หรอว่าชั้นเป็นใคร”  ผู้ชายคนนั้นถามมา  ผมได้แต่ส่ายหน้า ก็ผมไม่รู้จริงๆ ผมไม่สุงสิง หรือเคยเจอหมาป่าเท่าไหร่  แต่มีหมาป่าบางส่วนที่ทำสีหน้าไม่พอใจที่ผมไม่รู้จักเค้า  และหมาป่าบางส่วนที่ไม่สนใจผมเลย

“ชั้นได้คู่แล้วละ”  ผู้ชายคนนั้นชี้มาที่ผม

“นายท่าน!”  หมาป่าบางส่วนตะโกนขึ้นด้วยสีหน้าที่แสดงถึงความตกใจ  เอ๊ะ!  นายท่านหรอ ... นายท่านที่ว่าก็ คือ จ่าฝูง คนที่ผมชนก็ คือ นายท่าน  นายท่านบอกว่าได้คู่แล้วซึ่งก็แปลว่าเป็นผม   แสดงว่า.. ผมก็ต้องเป็นคู่ของเค้าละสิ!

ความคิดเห็น