Gila

ขอบคุณที่สนับสนุนนะคะ แนะนำ ติชม ได้น้า : ) อย่าลืมกด "ถูกใจ" ให้เค้าด้วยน้า

บทที่ 4 ชำระหนี้ (จบตอน) (NC+)

ชื่อตอน : บทที่ 4 ชำระหนี้ (จบตอน) (NC+)

คำค้น : ชะตารักพิศวาสหัวใจเถื่อน ร้าย เถื่อน ดุ NC โรมานซ์ ตบจูบ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ต.ค. 2561 19:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4 ชำระหนี้ (จบตอน) (NC+)
แบบอักษร

เมื่อความต้องการอันร้อนแรงได้รับการตอบสนอง สติสัมปชัญญะของหญิงสาวก็กลับมาอีกครั้ง แม้เธอจะไม่เคยกับเรื่องแบบนี้มาก่อน แต่เธอก็ไม่ได้ใสซื่อขนาดที่จะไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป

สายตาคู่นั้นที่มองมาทำให้ร่างเปลือยเปล่าของเธอร้อนผ่าว ทุกจุดที่เขาสัมผัสและลากผ่านเหมือนโดนไฟจี้ก็ไม่ปาน และเธอจะไม่เสี่ยงถลำลึกไปมากกว่านี้ หญิงสาวข่มความอายชันตัวขึ้นใช้เท้ายันอกกว้างให้ถอยออกไป

“ฉันยังไม่ต้องการคุณตอนนี้” เสียงหวานราบเรียบ สะกดความหวาดหวั่นเอาไว้ภายใน

“เธอไม่คิดว่ามันจะเอาเปรียบไปหน่อยเหรอ ตัวเธอเองครางลั่นขึ้นสวรรค์คามือฉันไปแล้วแต่จะให้ฉันค้างเติ่งอยู่แบบนี้”

หญิงสาวหน้าแดงกับคำพูดน่าเกลียดของอีกฝ่าย สมองที่ว่าขาวโพลนอยู่แล้วสว่างจ้าขึ้นไปอีกเมื่อเขาปัดเท้าเธอออกแล้วแทรกตัวเข้ามากลางเรียวขา กายแกร่งที่ถูไถขึ้นลงรับความเปียกลื่นทำร่างบางสั่นสะท้านเผลอครางเบาๆอีกครั้ง

‘จะปล่อยให้มันเกิดขึ้นไม่ได้!’ หญิงสาวคิดในใจก่อนจะเด้งตัวขึ้นผลักร่างหนาลงเปลี่ยนเป็นนั่งคร่อมที่หน้าท้องซึ่งเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของอีกฝ่ายแทน

ด้วยคิดว่าอีกฝ่ายคงอยากเป็นผู้คุมเกมชายหนุ่มจึงไม่ได้ระแวดระวังอะไรมาก เขาเคยลองสาวที่ภายนอกดูเรียบร้อยใสซื่อแต่ภายในร้อนรักมานักต่อนักแล้ว เจ้าหล่อนก็คงเป็นประเภทนั้น

เมื่อคิดได้ดังนั้นมิเกลจึงเปลี่ยนมาเป็นนอนหนุนแขนปล่อยตัวตามสบายมองหน้าตาเรือนร่างของอีกฝ่ายให้เต็มตา ผมยาวสีดำยุ่งเหยิงปรกใบหน้าที่เคยแต่งแต้มเครื่องสำอางซึ่งบัดนี้ซีดเซียวจากการโรมรันเมื่อครู่ คิ้วเรียวได้รูปรับกับดวงตาโตสีน้ำตาลเข้ม จมูกเล็กเชิดขึ้นเล็กน้อยและริมฝีปากกึ่งยิ้มกึ่งบึ้ง น่าแปลกที่หล่อนไม่ใช่คนสวยจัดเร้าใจ แต่กลับมีเสน่ห์คล้ายมนต์สะกดบางอย่างเวลาที่สายตานิ่งสงบคู่นั่นทอดมอง ภายนอกหล่อนดูผอมเพรียว แต่จริงๆแล้วซ่อน ‘ของดี’ ไว้ไม่น้อย ทรวงอกเต่งตึงนั่นแม้จะไม่อวบใหญ่เท่าทาสสวาทคนอื่นแต่ก็เนื้อแน่นเต็มมือ หน้าท้องแบนราบและเอวคอดได้สัดส่วน ต่ำลงมาคือ ‘สิ่ง’ ซึ่งมีขนอ่อนปกคลุมที่ทำให้เขาแทบคลั่งอยากครอบครองจนแก่นกายปวดร้าว

“ฉันชอบท่านี้นะ” ชายหนุ่มกระตุกยิ้ม นัยน์ตาสีครามเต็มไปด้วยแรงปรารถนา

ขณะที่เขาพยายามขยับกายในทุกอย่าง ‘เข้าที่’ แต่ร่างบางตรงหน้ากลับแข็งขืนไม่ให้ความร่วมมือ

“แต่ฉันไม่ชอบ จะท่านี้ท่าไหนถ้ากับคุณฉันก็ไม่เอา” ริมฝีปากอวบอิ่มเหยียดยิ้มกลับ

“เธอว่ายังไงนะ” เสียงทุ้มกดต่ำก่อนจะพลิกร่างกลับขึ้นมาเป็นผู้ควบคุมเกมอีกครั้ง

“ฉันไม่อยากนอนกับคุณ แต่ถ้าคุณอดอยาก ขอแค่ไม่มีหางก็เอาได้ไม่เลือก จะข่มขืนฉันก็ได้นะ”

“!!!”

คำพูดเผ็ดร้อนที่อีกฝ่ายพ่นออกมาดุจดั่งลมพายุที่กระพือไฟโทสะให้แรงขึ้นกว่าเดิม มือหยาบบีบคางของหญิงสาวแน่นจนเส้นเลือดขึ้นที่หลังมือโดยที่ไม่สนว่าอีกฝ่ายจะเจ็บหรือไม่ นัยน์ตาแววโรจน์จ้องมองราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

“เหอะ! ผู้หญิงแบบเธอมีอีกเป็นร้อยที่แค่เห็นเศษเงินก็ขี้คร้านจะวิ่งตามผู้ชายขึ้นเตียง แบบนี้เรียกโสเภณีได้รึเปล่า!” ชายหนุ่มกล่าวด้วยโทสะ

มิเกลลุกขึ้นสวมเสื้อผ้า แม้จะยังปวดร้าวกับความต้องการที่ยังไม่ถูกขจัดแต่ความโมโหมีมากกว่า ดวงตาดุดันจ้องอีกฝ่ายที่พยายามดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมปิดบังร่างของตน น่าแปลกที่อากัปกิริยาเหล่านั้นยิ่งมีแต่จะเพิ่มความเดือดดาลให้เขามากกว่าเดิม ชุดขาดวิ่นถูกเหวี่ยงจากมือหนากลับไปกระแทกหน้าผู้เป็นเจ้าของอย่างแรง

“อยากจะแก้ผ้าวิ่งโร่ไปหาแขกมันก็เรื่องของเธอ แต่ช่วยออกไปยืนตามถนนไกลๆจากที่นี่นะ โรงแรมของฉันไม่ต้องการของถูกๆมาทำให้ภาพลักษณ์เสื่อมเสีย”

ตั้งแต่เกิดมาเธอพึ่งเคยได้ยินคำพูดต่ำๆดูถูกแบบนี้ และไม่อยากจะเชื่อว่ามันจะหลุดออกจากปากคนที่เธอเคยช่วยไว้ ชาวนากับงูเห่าเป็นฉันใด เธอกับเขาก็คงเป็นฉันนั้น!

หญิงสาวกัดปากตัวเองจนขาวซีด ไม่ตวาดท่าทอ ไม่สะอึกสะอื้นเรียกความสงสาร มีเพียงสายตาเกลียดชังจับจ้องที่อีกฝ่ายเท่านั้น

ชายหนุ่มไม่อยู่ให้เธอรำคาญสายตานานนัก เสียงกระแทกประตูดังขึ้นแทบจะพร้อมๆกับร่างหนาที่หายออกไป เมื่อไม่มีผีห่าซาตานในห้องแล้ว คลื่นความรู้สึกมากมายก็ซัดเข้ามากระแทกเขื่อนความอดให้พังทลาย หมอนนุ่มใกล้มือถูกเจ้าตัวเหวี่ยงกระเด็นด้วยความเดือดดาลก่อนจะปล่อยโฮน้ำตาไหลพราก ความรู้สึกเกลียดชังจนอยากจะฆ่าให้ตายเป็นยังไงพึ่งได้รู้วันนี้ อย่าว่าแต่อยากจะตะโกนด่าเลย แค่ต้องหายใจร่วมอาการเดียวกันก็อยากจะอาเจียนแล้ว!

ชุดขาดวิ่นในมือถูกนำกลับมาสวมใหม่ด้วยมือสั่นเทา สภาพของเธอเละเทะไม่ต่างจากคำดูถูกที่ชายหนุ่มพ่นเอาไว้ หญิงสาวฝืนกลืนก้อนสะอื้น ยกมือปาดน้ำตาลวกๆก่อนจะพยายามนำร่างบอบช้ำลงจากเตียง การลงมือทำไหนเลยจะง่ายดายดังเช่นความคิด เพียงแต่ขาทั้งคู่ต้องรับน้ำหนัก ร่างบางก็ล้มโครมลงกับพื้นแทบจะทันที

เธอไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเท่าไหร่ ภาพที่ปรากฏตรงหน้ามีเพียงแต่พรมสีเข้มที่เปียกชื้นน้ำตาเป็นวงกว้าง ก่อนที่เธอจะเริ่มทำตามความคิดที่ว่าต่อให้ต้องคลานก็ขอออกไปจากที่บัดซบนี่ เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน

เธอไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง ปล่อยให้บรรยากาศรอบตัวถูกความเงียบกลืนกิน ร่างบางสะดุ้งเฮือกเมื่อผู้มาใหม่คลุมเสื้อโค้ทสีดำมาที่ร่างของเธอ แม้ไม่ได้อ่อนโยนแต่ก็ไม่ได้รุนแรงดังที่ผ่านมา ไม่ต้องรอการตอบรับ เสียงทุ้มนุ่มนวลก็เอ่ยขึ้น

“ผมว่าคราวนี้คุณคงต้องรู้จักผมแล้วล่ะครับ”


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น