ITALO

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 12 ตอน >//////<

ชื่อตอน : บทที่ 12 ตอน >//////<

คำค้น : แค้นแทบตายสุดท้ายก็รัก

หมวดหมู่ : นิยาย เรื่องสั้น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 21 มี.ค. 2560 16:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 12 ตอน >//////<
แบบอักษร

แค้นแทบตายสุดท้ายก็รัก

บทที่ 12

ตอน >//////<

กระแสน้ำที่ไหลเชี่ยว นานะดำผุดดำว่ายอยู่กลางลำน้ำ เธอว่ายน้ำไม่เป็นและกำลังจะจมลงไปใต้น้ำลึก

เซกิที่กระโดดลงมาติดๆ ก็ดำผุดดำว่ายอยู่กลางกระแสน้ำเช่นกันแต่เซกิว่ายน้ำได้และพยายามจะเอื้อมมือไปคว้ามือของนานะเอาใว้ แม้ว่าจะเอื้อมไม่ถึงสักที

น้ำไหลแรงมากเหลือเกินกระแทรกร่างของทั้งคู่ไปอย่างรวดเร็ว
นานะสำลักและกลืนน้ำเข้าไปไม่รู้กี่อึกต่อกี่อึก ส่วนเซกิถึงแม้ว่าจะว่ายได้แต่ก็กินน้ำเข้าไปหลายอึกเช่นเดียวกัน เซกิเอื้อมมือออกไปจนสุดแขน แล้วในที่สุดก็คว้ามือของนานะเอาใว้ได้

เซกิจับมือนานะแน่น พร้อมพยายามเงยหน้าขึ้นให้อยู่เหนือน้ำเพื่อรับเอาอากาศหายใจ นานะหมดสติไปแล้ว ยิ่งทำให้เซกิตกใจมากขึ้น เซกิดึงนานะเข้ามาหาตัวเองแล้วกอดนานะเอาใว้ สายน้ำก็ยังคงไหลเชี่ยว และพัดร่างของทั้งคู่ไปตามลำน้ำอยู่อย่างเคย เซกิพยายามเป่าลมเข้าปากของนานะเเม้จะทำได้อย่างลำบากก็ตาม เพราะถ้าไม่ทำตอนนี้นานะอาจจะไม่รอดแน่ๆ

น้ำพัดแรงจนเซกิ จมลงใต้น้ำ ก่อนโผ่ขึ้นมาอีก เขาพยายามชูตัวของนานะขึ้นเอาใว้เพื่อไม่ให้นานะสำลักน้ำเข้าไปอีก ก่อนจะพยายามเป่าลมเข้าปากของนานะอีกครั้ง

นานะสำลักน้ำออกมาและได้สติเพียงน้อยนิด เซกิกอดเธอเอาใว้แน่น และพยายามชูนานะให้อยู่เหนือน้ำแม้ว่าตัวเองจะจมอยู่ใต้น้ำก็ตาม เซกิโผ่ขึ้นมารับอากาศหายใจเป็นระยะๆ

นานะที่รู้สึกตัวแต่ก็ยังตื่นกลัวกับน้ำที่กำลังพัดแรงเธอตะกายอย่างลนลาน คว้าเซกิเอาใว้แน่นแต่กลับทำให้เซกิเสียการทรงตัว นานะทำอะไรไม่ถูกและลืมตัวกดหัวของเซกิลงไปในน้ำ โดยไม่ได้ตั้งใจ เซกิเริ่มหายใจไม่ออก เพราะขึ้นมารับเอาอากาศหายใจไม่ทัน....
เขาสำลักน้ำเข้าไปในท้องและเริ่มหมดสติไป.........
........................................................................................................................................

ท่ามกลางความมืดมิดมองไม่เห็นหนทางใดๆ แสงสว่างจ้าค่อยๆสอดส่องเข้ามาจนแสบตา
เซกิค่อยๆลืมตาขึ้นเอามือขยี้ตาตัวเองเบาๆค่อยๆยกหัวขึ้นจากหมอนไม้ไผ่ มองดูรอบห้อง

“นานะ!!”    เซกิสะดุ้งอย่างแรงก่อนจะดีดตัวเองให้ลุกขึ้น

“นานะ!! นานะ!!!!”    เซกิตะโกนเรียกหานานะก่อนจะวิ่งออกมาจากบ้านหลังเล็กที่สร้างอยู่ริมหาด....นี่เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง...เมื่อกี้ยังอยู่กลางแม่น้ำอยู่เลย....

แต่เรื่องนั้นก็ไม่ได้มีความสำคัญเลย เพราะเขาต้องการเจอแค่นานะเท่านั้น....

เซกิหันซ้ายมองขวา....อย่างร้อนรน

“นานะ!!! เธออยู่ที่ไหน!!! นานะ!!!!”

“ฟื้นแล้วหรอคะ?”

เด็กสาวหน้าตาใสๆจองมองเขาอยู่ที่ด้านล่างของบ้าน ที่ยกสูงขึ้นเหนือนจากน้ำเกือบสองเมตร เสาบ้านอีกด้านจะอยู่ที่พื้นดินและอีกหลายๆเสาจะอยู่ในน้ำ สร้างขึ้นระหว่างน้ำและดิน

เซกิแทบหยุดหายใจในชั่วขณะนั้น ความกลัว ความเจ็บ ความโล่งใจ และความดีใจ เกิดขึ้นในเวลาเดียวกัน เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน...ไม่เคยเลยจริงๆ

นานะค่อยๆเดินขึ้นบรรไดมาอย่างช้าๆและระวัง เพราะบรรไดสูง เซกิยืนอึ่งและนิ่งไปลมหายใจสั่นเครือ จองมองนานะไม่วางตา ดูเธอคนนั้นที่กำลังเดินขึ้นมาหาเขาทีละก้าว
จนนานะเดินขึ้นมาหยุดอยู่หน้า.....

ขาที่คล้ายจะหมดแรงค่อยๆก้าวเข้าหานานะ แล้วรั้งเธอเข้ามากอด.....

เซกิค่อยๆรั้งนานะเข้ามาแล้วสวมกอดเธอเบาๆ ก่อนจะกระชับกอดให้ค่อยๆแน่นขึ้น เซกิเอาหน้าซุกลงที่คอของเธอ แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างสั่นเครือ

“เฮ้อออออ.....ขอบคุณนะ”

“คะ?”

“ขอบคุณจริงๆ”

“คุณเซกิ”

“ขอบคุณจริงๆที่ไม่เป็นอะไร....”

“..............”

“ยัยโง่ ทำไมทำแบบนี้!! เธอบ้าไปแล้วหรอ!!!!”

“..............”

“ฉันนึกว่าจะไม่ได้เจอหน้าเธออีก ฉันกลัวจนจะบ้าตายอยู่แล้ว อะ..ฮึก!! ทะ ทำไม.....ฮึก!!”
เซกิสะอึกไปหน้าแดงจนถึงหูและตาเริ่มแดง เขาร้องไห้ แต่พยายามกลั้นเอาใว้ เซกิยังคงกอดนานะอยู่เขากระชับกอดแน่นขึ้นอีก

“คุณเซกิ......”

“อึกๆ ฮือออๆ !! ยัยบ้า!!! ”
เซกิกำลังร้องไห้และกดมันเอาใว้ หัวใจที่แข็งกร้าวถูกละลายลงไปจนไม่เหลือ ความหวั่นกลัวและหวั่นไหวที่ไม่เคยคิดว่าจะได้สัมผัส มันเกิดขึ้นกับเซกิซะแล้วเพราะผู้หญิงตัวเล็กๆเพียงคนเดียว
ความกังวลและความกลัว ความเจ็บที่ตรึงเขาเอาใว้จนแทบขยับไม่ได้ เหมือนโดนไฟเผาทั้งเป็นทั้งเจ็บแสบและเจ็บปวดร้อนรนทุรนทุรายอยากจะตายเสียให้ได้ มันทรมานเหลือเกิน....แค่เพียงเขาคิดว่าจะไม่ได้เห็นใบหน้าของเธอคนนี้อีก...

เป็นความรู้สึกที่อยากจะอธิบายจริงๆ.....

นานะเอามือลูบไปที่หลังของเซกิอย่างแผ่วเบา แล้วกอดเซกิกลับเช่นกัน เธอเอามือลูบที่หลังของเซกิไปมา..เพื่อปลอบเซกิ

“ไม่เป็นไรนะคะ...ไม่เป็นไรแล้ว”

“ฮึกๆ อึก ฮึกๆๆ”

“ไม่เป็นไรแล้ว....ไม่เป็นไรนะ”

“......................”
เซกิกดเสียงสะอึกตัวเองเอาใว้ก่อนจะละกอดออกจากนานะ....เซกิเอามือลูบที่หน้าของนานะเบาๆก่อนจะหลับกลืนน้ำลายลงคอแล้วถอดหายใจโล่ง เพื่อตั้งสติ....

“อ้าว ผัวฟื้นแล้วเรอะ”
คุณตาแก่ๆคนนึ่ง เดินขึ้นมาบนบ้านพร้อมแบกตะข่ายใส่ปลา ที่มีปลาน้อยใหญ่อยู่ในนั้น
เดินดุ่มๆขึ้นมา ใส่เสื้อผ้าเก่าๆที่เปียกโชกไปด้วยน้ำ.....

เซกิเอามือลูบหน้าตัวเองแล้วข่มอารมณ์ให้เป็นปกติที่สุด ยืนงงกับเหตุการณ์ตรงหน้า
เซกินึกยังไงก็นึกไม่ออกว่า มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงเพราะเขาหมดสติไปกลางแม่น้ำ

“นานะเรามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”

“ก็คุณตาคนนั้นช่วยเราเอาใว้ไงคะ”

“..............??”

“ตอนที่เราโดนน้ำพัดมา เราไปติดตาข่ายดักปลาของคุณตาเข้าพอดี ”

“กลางแม่น้ำเนี่ยน่ะ”

“ใช่ค่ะ โชคดีที่ได้ตาข่ายของคุณตานะคะ”

“อืม โชคดีจริงๆ”

“ค่ะ”

“เธอไม่เจ็บตรงไหนใช่ไหม!”

“ค่ะ ไมเป็นไรค่ะ”

“เฮ้ออออ ค่อยยังชัว หายใจได้ทั่วท้องซักที”

“เอ้า จะคุยกันอีกนานมั๊ย ไม่หิวข้าวกันรึไง!!!!” คุณตาพูดเสียงดุมาใส่ นานะหันไปยิ้มให้แล้วจะเดินไปหาแต่เซกิดังเอาใว้

“อะไรค่ะ...”

“..................” เซกิทำหน้านิ่งมองคุณตาคนนั้น อย่างพินิจ

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะท่านใจดีมาก คุณไม่นั่งรอนะคะ”
นานะเดินเข้าไปหาคุณตาแล้วก่อไฟ เพื่อจะย่างปลากินกัน แม้มันจะยากสำหรับเธอแต่เธอก็ยังอยากทำเพื่อจะทำตัวให้เป็นประโยชน์มากที่สุด

เซกิและนานะที่ลอยตามน้ำมาและโชคดีที่โดนตาข่ายดักปลาช่วยเอาใว้ได้....นานะหมดสติไปไม่นานเพราะเซกิช่วยเอาใว้ในตอนแรก แต่เซกิเกือบแย่เพราะสำลักน้ำเป็นเวลานาน...

คุณตาช่วยป้ำที่ท้องเพื่อกดเอาน้ำที่นานะกลืนเข้าไป เพียงไม่กี่ครั้งเธอก็สำลักน้ำออกมาจนหมด ส่วนเซกิ...

“แล้วเธอฟื้นก่อนฉันได้ยังไง” เซกิถามขณะที่กำลังนั่งกินข้าวในบ้านหลังเล็กๆ

“ก็คุณตาช่วยกดเอาน้ำออกให้ ฉันกลืนน้ำเข้าไปไม่เยอะ”

“อืมมม แล้วฉันระ เธอช่วยป้ำให้หรอ”

“เปล่าค่ะ คุณตาช่วยใว้เหมือนกัน”

“ห๊ะ....!!”
เซกิถามขณะที่กำลังเคี้ยวข้าวในปาก.....

“นายโชคดีมากนะ ฉันไม่เคยจูบปากกับใครมาสิบกว่าปีแล้วตั้งแต่ที่เมียฉันตาย”

“......๐๐........!!!” เซกิ
^_^ ” นานะ

“ ^[]^ ” คุณตา

“อะไรนะ!!! หมายความว่าไง นานะ”

“คะ ^^”

“เอ้า เม้าทูเม้าไง ฉันเองแหละ 555555”

“พู๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!” เซกิพ่นข้าวออกจากปากแล้วสะอึกเล็กน้อย หน้าจืดทันที

“ฮ่าๆๆๆๆๆ ^^ เป็นอะไรมากมั๊ยคะ”
นานะรีบยื่นน้ำให้ดื่ม เซกิกลืนน้ำลายลงอย่างฝืดคอ แล้วค่อยๆจิบน้ำ

“อะไร?? รังเกลียดข้าเรอะ ”

“เปล่าครับ”   เซกิปฏิเสธทั้งที่หน้าไม่ให้ ^^

“เอาเถอะ...ไม่ตายก็บุญเท่าไหร่ ฮ่าๆๆๆ”

“เหอะ ครับ ” (#_-)

--------------------------------------------------------------------------------------------------

  ทางด้านซาโต้ที่เห็นเจ้านายกระโดดลงน้ำต่อหน้าต่อตา ก็ได้กระจายกำลังกันออกค้นหาแต่ก็ไม่พบ ส่วนเรนก็แทบเสียสติที่น้องสาวของเขาตัดสินใจทำแบบนั้น เขาเสียใจและรู้สึกผิดมาก

ผ่านไปสามวัน
ซาโต้ยังคงให้คนออกจากตามหาเซกิและนานะ แม้บางคนจะคิกว่าเซกิอาจจะตายไปแล้วก็ได้ ด้วยแม่น้ำที่กว้าง และลึก ทั้งคู่ตกลงไปในน้ำที่กำลังไหลเชี่ยว ไม่น่าจะรอดมาได้ แต่ซาโต้ก็ยังคงเชื่อว่าเจ้านายของเขายังไม่ตาย

แม้ว่าจะผ่านไปแค่สามวัน ข่าวการหายตัวไปของเซกิก็กระจายออกไปเป็นบริเวณกว้างจนทำให้บริษัทเริ่มมีการแทรกแซง จากผู้ที่หวังจะฮุบกกำไรจากบริษัทของเซกิแต่ซาโต้ก็ได้พยายามทำหน้าที่แทนอย่างดีที่สุด และปัดข่าวการหายตัวไปของเซกิว่าไม่เป็นความจริง

เซกิไม่ได้หายไปไหนเพียงแค่ไปติดต่องานที่ต่างประเทศเท่านั้น...
เรนถูกกักตัวเอาใว้ โดยคนของเซกิแต่ก็ไม่ได้มีการทำร้ายอะไรใดๆทั้งสินเพราะคำพูดของเซกิที่สัญญากับนานะเอาใว้ซาโต้รู้ดีว่าเจ้านายเป็นคนรักษาคำพูด....

ซาโต้ยังคงส่งคนออกตามอย่างต่อเนื่อง เขาภาวะนาขอให้นานะและเซกิปลอดภัย เจ้านายที่เขารักและเคารพดุจพี่ชายและพ่อ ความภักดีมีจนล้นเปี่ยม

“ท่านประธาน ขอให้กลับมาอย่างปลอดด้วยเถอะ ”
--------------------------------------------------------------------------------------------------

เวลาค่ำแสงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว เซกิเข้าไปนอนในห้องก่อนแล้ว เขานอนตะแคงห่มผ้าห่มเอาใว้แล้วขดตัว....

“หลับแล้วหรอคะ”

“เปล่า”

“เป็นอะไรคะ สีหน้าแปลกตั้งแต่ตอนกินข้าวแล้ว”

“ก็”

“อะไรคะ”

“ฉันจูบกับคุณตาคนนั้นจริงๆหรอ ฉันไม่เคยคิดเลยนะว่าชีวิตนี้ฉันจะทำอะไรแบบนั้น!!”

“ก็มันฉุกเฉิน”

“แล้วทำไมเธอไม่ช่วยฉัน”

“ฉันก็หมดสติเหมือนกันนิคะ”

“โอ๊ยยยย จะบ้าตาย!!!!”

“ไม่เป็นไรหรอก อย่าคิดมากสิค่ะ ฮาๆๆๆ”

“นี่เธอหัวเราะเยาะฉันหรอ”

“ก็ดูคุณทำหน้าเข้าสิค่ะ น่ารักเชียว ^^”

“จะบ้าหรอ >/////< ”

"^_^ ”

“แล้วคุณตาไปไหนแล้ว...”

“ท่านออกไปวางตาข่ายดักปลาน่ะค่ะ ”

“แต่มันค่ำแล้วนะ”

“ค่ะ ท่านบอกว่ายิ่งค่ำปลาแถวนี้ยิ่งชุมค่ะ กว่าจะมาคงหลายชั่วโมง”

“อืมมมม หรอ”

“ค่ะ คุณง่วงมั๊ยถ้าง่วงก็นอนเลยนะคะ”

“ง่วง”

“งั้นก็พักเถอะค่ะ”

“แต่ฉันอยากให้เธอ มานอนด้วย มานี่”

เซกิเอื้อมไปดึงนานะให้เข้ามาในอ้อมกอด นานะนอนลงข้างๆโดยมีเซกิกอดเอาใว้แน่น

“คุณเซกิ! เดี๋ยวคุณตามาเห็นเข้า”
เซกิยกหัวขึ้นแล้วมองนานะ ก่อนจะอมยิ้ม....

“เธอบอกว่าคุณตาไปหลายชั่วโมงไม่ใช่หรอ ไม่เป็นไรหรอก”

“แต่ฉันเป็นนะคะ”

“ใช่ เธอเป็น”

“คะ?? อะไร? เป็นอะไร”

“เป็นของฉันไง...ทั้งตอนนี้และในอนาคต..” เซกิกระซิบที่ข้างหูนานะเบาๆจนเธอหน้าแดงพยามยามแกะมือเซกิออก

“ปล่อยเถอะค่ะ”

“ไม่”
เซกิเอาหน้าซุกเข้าที่ซอกคอของนานะเเล้วกอดกระชับนานะเอาใว้แน่น ความสุขใจเริ่มผลิดอกอีกครั้ง ^^

“ที่พูดตอนนั้น พูดจริงรึเปล่า”

“ตอนไหนคะ พูดอะไร”

“ก็ที่บอกว่า ชอบฉันจริงๆ พูดจริงใช่มั๊ย”

“............................”

“ทำไมไม่ตอบละ”
นานะนิ่งเงียบหน้าร้อนผ่าว แดงจนถึงหู

“ค่ะ”

“^^ โกหกไม่เป็นเลยสินะ ฉันชอบจังที่เธอเป็นนี้” เซกิกระชับกอดแน่นขึ้นอีก หลับตาแล้วยิ้มหวาน

“แล้วคุณล่ะคะ”

“รัก ฉันรักเธอมาก มากจริงๆ”

“ >/////< ”
เซกิยิ้มให้นานะแล้วเอามือแตะที่หน้าเธอเบาๆ นานะเองก็ยิ้มตอบ ทั้งคู่สบตากัน

ก่อนที่เซกิจะค่อยๆขยับเข้าหานานะ แล้วประกบริมฝีปากลงที่ปากของนานะอย่างแผ่ว..นานะนิ่งและรับเอาจุมพิตที่แสนอ่อนโยน.....

เซกิถอนจูบออกแล้วมองหน้านานะอีกครั้งก่อนจะยิ้มให้.....เขาขยับเข้าหานานะอีกครั้งกดจูบลงที่ริมฝีปากของนานะอีกอย่างแผ่วเบาเช่นเคย ก่อนจะเริ่มเน้นแรงจูบเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ....
นานะสั่นสะท้านไปทั้งตัวมือจับที่แขนของเซกิแน่น รับแรงจูบจากเซกิอย่างหวานชื่น
เซกิขยับเลือนตัวเองขึ้นมาอยู่ด้านบนตัวของนานะ เอามือทั้งสองข้างจับที่หน้าของนานะเอาใว้ แล้วเพิ่มรสจูบเข้มข้นและร้อนแรงขึ้น จนนานะเริ่มดิ้นหนี แต่กลับทำให้เซกิอยากจะจูบเธอมากขึ้นกว่าเดิมซะอีก....
ประมาณว่ายิ่งดิ้นยิ่งรัด ยิ่งขัดขืนยิ่งชอบ ^//////^

เซกิต้องการนานะมากมายเหลือเกิน จนไม่อาจจะหยุดตัวเองได้แล้ววววววววว
=========================================================
อร๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย อัลรายอ่าาาาาาา ^^

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}