น้ำมิ้ม

"เลิกจัดโซฟา แล้วมานอนบนเตียงกับพี่นี่แหละ" ใกล้รุ่งถึงกับหายใจไม่ทั่วท้อง เมื่อฝ่ามือหนานั้นกลับอ้อมสองแขนของเธอไปโอบรอบแผ่นหลังของหญิงสาว ก่อนจะค่อยๆรั้งร่างแบบบางนั้นด้วยสองแขนแข็งแกร่งจนเธอตกอยู่ในอ้อมแขนที่กอดกระชับเอาไว้อย่างอ่อนโยน “เห็นไหมบอกแล้วว่าไม่เป็นไรสักหน่อย”

ตอนที่ 3 : อาการมันฟ้อง (3/4)

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 : อาการมันฟ้อง (3/4)

คำค้น : ปฐพีใกล้รุ่ง , แต่งงานหลอกๆ ,พินัยกรรม , มรดก , ที่ดิน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 653

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มี.ค. 2560 23:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 : อาการมันฟ้อง (3/4)
แบบอักษร

งานเลี้ยงขอบคุณลูกค้าและพันธมิตรทางธุรกิจในวันนี้เป็นธีมที่ต่างจากงานแถลงข่าวเมื่อวานอย่างชัดเจน เพราะคนที่ดูแลงานในวันนี้เป็นคณินและนางนิอร ที่ต้องการจัดงานแบบ “สนุกสุดเหวี่ยง” ดังนั้นบรรยากาศริมทะเลที่เคยแสนโรแมนติกด้วยเสาผ้าและซุ้มดอกไม้สีสวย จึงถูกแทนที่ด้วยแสงสีและเวทีที่มีสาวๆพริตตี้ขึ้นไปโยกย้ายส่ายสะโพกกันสุดฤทธิ์

“ขาดเหลืออะไรบอกดิฉันได้นะคะท่านไพบูลย์ เด็กๆมาดูแลท่านด้วยจ้ะ”

นางนิอรเอ่ยกับบุรุษสูงวัยที่แม้ว่าโดยตำแหน่งแล้วจะเป็นเพียงแค่ “กำนัน” แต่นางนิอรและคนในพื้นที่พิษณุโลกรู้จักชายชราตรงหน้าดีว่าเป็นหนึ่งในผู้มีอิทธิพลที่มีอำนาจและบารมีที่พอตัวจนใครๆก็เกรงใจไม่ว่าจะเป็นชาวบ้านหรือบุคคลในเครื่องแบบ

กำนันไพบูลย์ส่งรอยยิ้มทรงเสน่ห์ผิดกับรูปร่างที่ค่อนข้างลงพุงแล้วสำหรับบุรุษชราวัย 65 ปี ก่อนจะผายมือให้หญิงสาวในชุดนุ่งน้อยห่มน้อยที่ทยอยเข้ามานั่งร่วมโซฟาเดียวกัน ก่อนจะหันไปเอ่ยกับนางนิอรที่ยังยืนยิ้มประจบประแจงอยู่ใกล้ๆ

“ขอบคุณที่อุตส่าห์เชิญผมมาเป็นแขกในงานนี้ด้วย ถึงแม้ว่าผมจะไม่ได้ซื้อโครงการของคุณ”

“โครงการนี้ไม่ แต่โครงการหน้าก็อาจจะเป็นได้นี่คะท่าน ดิฉันได้ข่าวมาว่าท่านมีที่ดินที่พิษณุโลกเยอะ ท่านอาจจะสนใจร่วมทุนทำโครงการคอมเพล็กซ์กับบริษัทเพียงธำรงของเราก็ได้”

“ผมก็หวังเช่นนั้น และหวังว่าเราคงจะไม่ขัดผลประโยชน์กันเองเสียก่อนเพราะเรื่องที่ดินของไร่ฟ้าเพียงดิน”

“ไม่อย่างแน่นอนค่ะท่าน ดิฉันเอาหัวเป็นประกันเลยค่ะ บริษัท เพียงธำรง ของเรามีที่ดินของไร่รุ่งอรุณอยู่แล้ว ถ้าท่านได้ที่ดินของไร่ฟ้าเพียงดินมา ดิฉันมีแต่จะขอซื้อจากท่านมากกว่าค่ะ”

นางนิอรเอ่ยประจบเสียงหวานปานจะหยด หากบุรุษชราเพียงแต่ยกมุมปากคล้ายจะยิ้มให้อีกฝ่าย ก่อนจะยื่นแก้วบรั่นดีให้อีกฝ่ายรับไปพลางชูให้อีกฝ่ายเป็นเชิงตอบรับ

“ถ้าอย่างนั้นเราคงจะมีโอกาสได้ร่วมงานกันแน่ๆคุณนิอร”

“ยินดีค่ะท่าน”   

 

 

เสียงดนตรีที่เป็นจังหวะอึกทึกทำให้คณุตม์ยืนหลบมุมมองภาพงานปาร์ตี้อย่างไม่พอใจ สิ่งที่เขาและคะนึงนิจตั้งใจสร้างภาพลักษณ์ที่ดูดีต่อนักข่าวเมื่อวานถูกบ่อนทำลายด้วยน้ำมือของเมียใหม่ของพ่อเขาจนชายหนุ่มแทบอยากจะหนีไปให้พ้นหูพ้นตาจากงาน

หากด้วยหน้าที่ที่รับปากจากนายพงษ์ศิริผู้เป็นปู่มา ทำให้คณุตม์ยืนกัดฟันพลางบอกตัวเองว่าให้อดทนจนผ่านช่วงพิธีการในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าไปเสียก่อน แล้วค่อยหาทางหลบออกจากงานไป

“พี่นุด ...มายืนหลบอยู่ตรงนี้เอง นิดเดินตามหาพี่จนทั่วงานเลย”

“มีอะไร...”

“ออแกไนซ์เพิ่งบอกนิดเมื่อกี๊นี้เองค่ะว่า ช่วงพิธีการจะมีการเปลี่ยนแปลงนิดหน่อย ทางนั้นจะให้คุณพ่อขึ้นไปพูดบนเวทีด้วย”

คะนึงนิจทำท่าปากยื่นบุ้ยใบ้ไปยังนางนิอรที่ยังคุยกับกำนันไพบูลย์อยู่ หากคณุตม์ปรายตามองเพียงแว่บเดียวก่อนจะหันมาเอ่ยกับน้องสาวเสียงราบเรียบ

“ถ้าอย่างนั้นก็ให้คุณพ่อพูดไปเลยก็ได้ พี่ไม่ซีเรียส”

“ไม่ได้นะคะพี่นุด คุณปู่อุตส่าห์ตั้งใจให้งานนี้เป็นการแนะนำพี่กับคู่ค้าของเราอย่างเป็นทางการ เอาอย่างนี้ค่ะ พี่นุดตามนิดไปคุยกับออแกไนซ์ดีกว่า นิดจะให้พี่นุดพูดเป็นคนสุดท้าย”

คะนึงนิจว่าพลางทำท่าจะคว้าข้อมือผู้เป็นพี่ชายลากไป หากคณุตม์รีบขยับตัวหลบก่อนจะเป็นฝ่ายเดินนำหน้าหญิงสาวไปเสียเอง จนคะนึงนิจแอบบ่นในใจ...พ่อพระสังข์เนื้อทอง แตะนิดแตะหน่อยก็ไม่ได้!

 

ทันทีที่คณุตม์และคะนึงนิจเดินมาถึงก็เห็นว่าใกล้รุ่งกำลังยืนหน้านิ่วคิ้วขมวดฟังนางนิอรที่กำลังแผดเสียงใส่ทีมงานจัดงานอย่างไม่พอใจ ดังนั้นคะนึงนิจจึงรีบวิ่งแซงหน้าพี่ชายไปเพื่อไปช่วยเพื่อนเต็มที่

“คุณคณินต้องเป็นคนกล่าวปิดท้ายสิ เธอจะให้ลูกชายมาทำตัวเกินหน้าเกินตาพ่อได้ยังไง ไม่รู้หรือไงว่าคุณคณินเป็นรองประธานบริษัท ตำแหน่งรองจากท่านประธานพงษ์ศิริเลยนะ”

“ดิฉันทราบค่ะ แต่ว่าในกำหนดการเดิมที่ทางเราตกลงกับคุณปู่พงษ์ศิริไว้ ท่านต้องการให้คุณคณุตม์เป็นคนพูดบนเวทีคนเดียวนะคะ”

ใกล้รุ่งเอ่ยค้านเสียงเรียบหากแววตาเอาเรื่องอย่างไม่คิดจะยอมอ่อนข้อให้อีกฝ่าย หากนางนิอรเองก็ไม่ยอมแพ้เช่นกัน

“งานใหญ่แบบนี้จะให้มือใหม่มือสมัครเล่นมาพูดได้ยังไง ถ้าเกิดพูดตะกุกตะกักหรือเกิดลืมว่าควรจะพูดจาแสดงท่าทางยังไง คราวนี้ลูกค้าหรือนักลงทุนคนไหนเขายังจะเชื่อถือ ชื่นชมอยู่ได้กัน บริษัท เพียงธำรงของเราไม่ใช่บริษัทที่จะให้เด็กอมมือมาทำให้เสียชื่อได้หรอกนะ”

“แล้วงานในวันนี้นี่สร้างความเชื่อถือมากสินะคะ มีสาวๆพริตตี้มาคอยประกบลูกค้าอย่างกับร้านเหล้าในผับในบาร์ ...คุณปู่คงปลื้มจนยิ้มไม่หุบถ้าได้เห็นคุณน้านิอรจัดงานที่ท่านสั่งในวันนี้ยังไง ...”

คะนึงนิจเอ่ยกับอีกฝ่ายเสียงเย็น ก่อนจะเดินขึ้นมาเผชิญหน้ากับแม่เลี้ยงตรงๆพลางเชิดหน้าขึ้นเอ่ยกับอีกฝ่ายด้วยเสียงดังฟังชัดทุกคำ

“และถ้าคุณน้ายังขัดคำสั่งคุณปู่ด้วยการให้คุณพ่อขึ้นไปกล่าวบนเวทีแทนพี่คณุตม์อีก นิดกับพี่นุดจะกลับกรุงเทพฯทันที เชิญคุณน้าเป็นแม่งานสร้างภาพให้สมใจเต็มที่ไปเลยค่ะ”

“ยัยนิด พอได้แล้ว!”

ใกล้รุ่งคว้าแขนเพื่อนพลางกระซิบเตือนเสียงเข้ม เพราะบัดนี้นางนิอรนั้นโกรธจนหน้าเขียวหน้าแดงไปหมดแล้ว คณุตม์กวาดสายตามองไปยังรอบๆตัวที่มีสายตาของออแกไนซ์และแขกบางกลุ่มที่เริ่มมองมาทางพวกตนเป็นตาเดียวแล้ว ชายหนุ่มก็ตัดสินใจเอ่ยขึ้นเพื่อยุติเรื่องทั้งหมด

“ทำตามกำหนดการเดิมได้เลยครับ แต่เปลี่ยนตัวผมเป็นคุณพ่อ เพราะรูปแบบงาน...แบบนี้ มันก็เหมาะกับท่านรองประธานคณินผู้มีความน่าเชื่อถือ มากกว่าผู้บริหารหนุ่มรุ่นใหม่อย่างผมอยู่แล้ว”

คณุตม์เอ่ยพลางปรายตามองบรรยากาศของงานที่กำลังอึกทึกได้ที่จากแขกเหรื่อที่เป็นชายสูงวัยที่กำลังหยอกล้อเลยเถิดกับสาวพริตตี้ที่จัดเต็ม ก่อนที่ชายหนุ่มจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ย้ำชัดหนักแน่นทีละคำราวกับกลัวอีกฝ่ายจะไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูดมากพอ

“....แต่รับรองว่างานหน้าที่เป็นโปรเจ็กต์ของผม คุณก็อย่าหวังเลยว่าจะมีโอกาสได้มาร่วมงาน...ไม่ว่าจะในฐานะแขก หรือในฐานะเมียน้อยของพ่อ!”

ชายหนุ่มพูดจบแล้วก็หันหลังเดินออกไปทันที โดยไม่สนใจหญิงวัยกลางคนที่บัดนี้ยืนเม้มปากแน่นอย่างโกรธจัด

คะนึงนิจจึงได้โอกาสหันไปทางเจ้าหน้าที่ที่จัดงานพลางเอ่ยตอกย้ำในสิ่งที่ชายหนุ่มบอกเอาไว้

“ก็อย่างที่พี่คณุตม์บอกล่ะค่ะ พี่ๆออแกไนซ์ก็จัดงานไปตามเดิมได้เลย แค่เปลี่ยนตัวคนพูดในช่วงพิธีการ ถ้าใครสงสัยก็บอกไปเลยนะคะว่า เปลี่ยนธีมจากโครงการคอมเพล็กซ์ที่ทันสมัย เป็นธีมแบบสบายๆสไตล์โคแก่ By นิอร นะคะ”

คะนึงนิจทำทีเป็นพูดกับเจ้าหน้าที่จัดงานหากสายตาเย้ยหยันนั้นหันไปทางแม่เลี้ยงของตนเต็มๆ ก่อนจะคว้าข้อมือเพื่อนสาวของตนเดินตามหลังคณุตม์ออกไปทันที โดยไม่สนใจอีกเลยว่างานปาร์ตี้สุดอึกทึกในครั้งนี้จะจบลงในรูปแบบใด

.................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น