Lovelyz_PCY

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 11

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 19 มี.ค. 2560 13:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 11
แบบอักษร

                                                                     ตอนที่ 11

               "ลูก...ลูกอยากจะขอท่านแม่ออกไปเที่ยวนอกจวนเจ้าคะ"
               "เจ้าว่าอะไรนะไป๋เสวี่ย"ฟางหลิ่งถามบุตรีอีกครั้ง
               "ลูกอยากออกไปเที่ยวนอกจวนเจ้าคะ"เธอตอบ
               "นอกจวน...แต่เจ้าเพิ่งจะหายป่วยได้ไม่นาน เจ้าจะออกไปนอกจวนทำไม แล้วถ้าเจ้าออกไปแล้วเจ้ากลับมาป่วยอีกเล่าจะทำอย่างไร"ฟางหลิ่งบอกกลับไป๋เสวี่ยด้วยสีหน้าที่จริงจัง
               "โถ่...ท่านแม่ ลูกหายนานแล้วและตอนนี้ลูกก็แข็งแรงดีไม่ป่วยง่ายๆหรอกเจ้าค่ะ"เธอบอกกลับฟางหลิ่ง
               "แต่แม่ก็เป็นห่วงเจ้าอยู่ดี...แม่ไม่อนุญาต"ฟางหลิ่งปฏิเสธทันที
               "ท่านแม่...ลูกแค่อยากออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกบ้าง เพราะลูกอยู่แต่ในจวนเลยไม่รู้ว่าข้างนอกจวนนั้นผู้คนเขาอยู่กันอย่างไร พอลูกหายลูกก็อยากออกไปดู"เธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เศร้าพลางทำหน้าเศร้าอีกด้วย
               "แต่แม่กลัวว่าอาการป่วยของเจ้าจะกลับมาอีก"ฟางหลิ่งพูดอย่างเป็นห่วงบุตรีของตน
               "ท่านแม่ ตอนนี้ลูกแข็งแรงแล้ว อีกอย่างท่านหมอก็บอกว่าลูกนั้นหายจากโรคนั้นเป็นปลิดทิ้งแล้ว ลูกจะไม่กลับไปเป็นโรคนั้นอีกแล้วนะเจ้าคะ"เธอบอกพร้อมกับยกท่านหมอที่รักษาเธอขึ้นมาอ้าง
               "แต่ว่าแม่..."ก่อนที่ฟางหลิ่งจะพูดออกไปก็เห็นดวงหน้าที่เศร้าสร้อยของไป๋เสวี่ยเสียก่อน
               "ท่านแม่ ลูกแค่อยากออกไปดูว่าคนนอกจวนของเรานั้นพวกเขาใช้ชีวิตกันอย่างไร เพราะลูกไม่เคยออกจากจวนมาก่อนเลยไม่รู้ ลูกแค่อยากรู้เท่านั้นเจ้าค่ะ ท่านแม่...ท่านอนุญาตลูกนะเจ้าคะ นะเจ้าคะ"เธอพูดเหตุผล(ที่จริงบางส่วนออกไป)พร้อมกับทำหน้าเศร้าน้ำเสียงอ่อนและส่งสายตาลูกแมวน้อยให้กับฟางหลิ่ง
               "เฮ้อ...เจ้านี่น่า เจ้าก็รู้ว่าแม่ทนสายตาและลูกอ้อนของเจ้าไม่ได้ เจ้าจึงใช้วิธีนี้ใช่หรือไม่"ฟางหลิ่งพูดออกมายิ้มๆและใช้นิ้วชี้และนิ้วโป้งดีดไปที่กลางหน้าผากของไป๋เสวี่ยอย่างเอ็นดู
               "เจ้าค่ะ"เธอพูดออกมาอย่างไม่ปิดบังพร้อมกับยิ้มให้ฟางหลิ่ง
               "ก็ได้...แม่อนุญาต แต่เจ้าต้องพาผิงผิงไปด้วยเข้าใจหรือไม่ แล้วก็ห้ามกลับจวนค่ำ"ฟางหลิ่งบอกกับไป๋เสวี่ย
               "เจ้าค่ะท่านแม่"เธอตอบกับพร้อมกอดฟางหลิ่งไปด้วย
               พอฟางหลิ่งเห็นไป๋เสวี่ยกอดตนด้วยความดีใจของบุตรีก็ยิ้มออกมาและกอดตอบบุตรีไปด้วย
               หลังจากที่ฟางหลิ่งอนุญาตให้เธอออกไปข้างนอกได้แล้ว เธอก็บอกให้ผิงผิงหาชุดบุรุษไว้ทั้งของเธอเองและของผิงผิง ซึ่งผิงผิงก็ถามว่าทำไมต้องใส่ชุดบุรุษ"นี้โง่จริงหรือแกล้งโง่เนี้ย"เธอคิดในใจและได้แต่ตอบออกไป"ที่ข้าต้องใส่ชุดบรุษนั้นมันง่ายและสะดวกต่อการเดินทางและทำสิ่งต่างๆเจ้าก็รู้ว่าที่ข้าออกไปนั้นไม่ได้ไปเที่ยวเล่น แต่ที่ออกไปเพราะต้องการรู้ว่าโรคระบาดที่เกิดขึ้นอยู่ตอนนี่นั้นสาเหตุมาจากอะไร เจ้าเข้าใจหรือไม่ผิงผิง"เธอก็ได้แต่ตอบออกไป
    

วันต่อมา

               เธอก็โดนผิงผิงมาปลุกเธอเช่นนี้เหมือนทุกเช้าจนเธอชินสะแล้ว แต่เธอก็ไม่สามารถตื่นเช้าเองได้ พอเธออาบน้ำเสร็จก็แต่งตัวทันที แต่วันนี้แปลกไปกว่าทุกวันเพราะเธอ ใส่ชุดบุรุษแทนที่จะเป็นชุดของสตรี แน่ล่ะก็วันนี้เธอจะได้ออกไปนอกจวนนี้น่า พอเธอแต่งตัวเสร็จก็บอกให้ผิงผิงไปเปลี่ยนชุดก่อนจะไปหาท่านพ่อ ท่านแม่ของเธอ ส่วนท่านพี่ของเธอนั้นไม่ได้กลับจวนมาหลายวันแล้ว "ไม่รู้ว่าจะยังจำทางกลับได้หรือเปล่า"เธอบ่นในใจ ท่านพ่อของเธอก็ได้แต่บอกว่า ท่านพี่พักอยู่ที่จวนของท่านแม่ทัพเพื่อปรึกษาเรื่องโรคระบาดที่เกิดขึ้นกับหมอหลวงจึงไม่ค่อยได้กลับจวน
               ส่วนชุดที่เธอใส่นั้นเป็นชุดสีขาวทั้งชุดที่ดูเรียบๆไม่มีลวดลายอะไรมากนัก แต่ก็เป็นแบบที่เธอชอบและผมของเธอที่ถูกมัดไว้ด้านหลังแค่ครึ่งหัวและยังมีเสื้อคลุมสีดำที่ผิงผิงเอามาให้เธอ ซึ่งเธอก็ไม่อยากใช้มันสักเท่าไรแต่พอคิดไปคิดมามันคงช่วยเธอพลางตัวได้นิดหน่อยล่ะนะ
               "คุณหนู ข้าเสร็จแล้วเจ้าคะ ไปหานายท่านกับฮูหยินได้แล้วเจ้าคะ"ผิงผิงบอกกับไป๋เสวี่ย
               "อืม...ไปสิ"เธอพูดออกไปก่อนจะเดินนำผิงผิงออกจากห้อง

ห้องโถง

                    "ท่านพ่อ ท่านแม่ลูกมาแล้วเจ้าคะ"เธอพูดขึ้นเมื่อมาถึงห้องโถง
                    "มาแล้วรึ วันนี้เจ้าจะออกไปข้างนอกใช่หรือไม่"เปาชางเอ่ยถามไป๋เสวี่ย
                    "เจ้าค่ะ"
                    "ไป๋เสวี่ยแล้วทำไมเจ้าต้องใส่ชุดบุรุษด้วยเหล่า ผิงผิงอีก"ฟางหลิ่งถามบุตรีทันทีและหันไปถามผิงผิง
                    "เอ่อ..."ผิงผิงที่กำลังจะตอบฟางหลิ่งนั้นเธอก็เอ่ยขัดขึ้นมาเสียก่อน
                    "ท่านแม่...ที่ลูกกับผิงผิงใส่ชุดบุรุษนั้น เพราะมันสบายมากกว่าใส่ชุดสตรีเจ้าค่ะ ทำอะไรก็สะดวกกว่า อีกอย่างลูกก็ไม่อยากให้ใครมาจับจ้อง มันทำให้ลูกหงุดหงิดและไม่ชอบใจนัก"เธอตอบออกไป
                    "งั้นรึ...แล้วเจ้าไปเอาชุดบุรุษมาจากที่ใด คงไม่ใช่ของพี่เจ้าหรอกนะ"ฟางหลิ่งถามไป๋เสวี่ยอย่างสงสัย
                    "ลูกให้ผิงผิงออกไปซื้อมาเจ้าค่ะ"เธอตอบ "โถ่...ท่านแม่ท่านคิดได้อย่างไรว่าข้าไปเอาของท่านพี่มา แค่ดูขนาดตัวของข้ากับท่านพี่ขนาดมันห่างกันตั้งเยอะ ท่านนี้ช่างคิดได้"
                    "งั้นรึผิงผิง"ฟางหลิ่งหันไปถามผิงผิง
                    "เจ้าค่ะ ฮูหยิน"ผิงผิงตอบฟางหลิ่ง
                    "อืม..."ฟางหลิ่งตอบรับสั้นๆ
                    "เอาล่ะๆ แล้วเจ้าจะออกไปเลยรึไป๋เสวี่ย"เปาชางเอ่ยตัดขึ้นมา
                    "เจ้าค่ะท่านพ่อ...วันนี้ลูกกับผิงผิงจะออกไปกินที่โรงเตี๊ยมข้างนอกเจ้าค่ะ"เธอตอบ วันนี้เธอตั้งใจแล้วว่าจะไปกินข้าวที่โรงเตี๊ยมและเดินชมตลาดสักหน่อยก่อนจะไปหมู่บ้านที่เกิดโรงระบาด
                    "งั้นรึ งั้นพ่อก็ไม่ห้ามเจ้าหรอก"เปาชางตอบ
                    "งั้นลูกไปนะเจ้าคะ ลาเจ้าคะ ท่านพ่อ ท่านแม่"เธอบอกกับเปาชางและกล่าวลาก่อนจะออกจากห้องโถงไป
                    "อย่ากลับค่ำนักล่ะไป๋เสวี่ย"ฟางหลิ่งบอกกับไป๋เสวี่ย
                    "เจ้าค่ะท่านแม่"เธอตอบรับและส่งยิ้มให้กับฟางหลิ่งและเปาชาง

                    หลังจากที่เธอออกมาจากจวนแล้วก็เดินไปเรื่อยๆจนพบกับตลาดที่มีผู้คนมากมายมาซื้อของ พ่อค้าแม่ขายต่างตะโกนเรียกลูกค้าให้มาซื้อของของตน สิ่งที่เธอเห็นเหมือนกับทำให้เธอได้เปิดหูเปิดตาตลอดสามเดือนกว่าที่เธอมาอยู่ที่นี้เธอยังไม่เคยออกจากจวนสักครั้ง แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เธอได้ออกจากจวนและมาเดินตลาดแบบนี้ แม้แต่ภพก่อนเธอยังไม่เดินตลาดเลยนั่นจึงทำให้เธอตื่นเต้นแปลกตาแปลกใจเหมือนได้พบกับสิ่งใหม่
                    "คุณหนู"ผิงผิงเอ่ยเรียกไป๋เสวี่ย
                    "มีอะไรรึ"
                    "ผิงผิงว่าคุณหนูควรใส่เสื้อคลุมดีกว่านะเจ้าคะ"ผิงผิงบอกพร้อมกับยื่นเสื้อคลุมสีดำมาให้เธอ
                    "อ่อ..."เธอร้องออกมาและรับเสื้อคลุมสีดำจากผิงผิงมาใส่พร้อมทั้งดึงหมวกที่ติดกับเสื้อคลุมมาส่วมบนศรีษะ"ไปเถอะ"
                    "เจ้าค่ะ"
                    "เอ่อ...ผิงผิง"
                    "เจ้าคะ"ผิงผิงตอบรับทันที
                    "ข้าว่าเราควรเปลี่ยนสรรพนามการเรียกนะ เพราะว่าทั้งเจ้าและข้าต่างก็แต่งเป็นชายกันทั้งคู่ ถ้าจะให้เรียก คุณหนู เจ้าค่ะ ไป๋เสวี่ย ผิงผิง มันก็ไม่ใช่"เธอบอกและพูดต่อ"ข้าว่าเรามาเปลี่ยนชื่อกันดีกว่านะ"
                    "เปลี่ยนชื่อหรือเจ้าคะ"ผิงผิงพูดออกมาอย่างแปลกใจ
                    "ใช่"ไป๋เสวี่ยตอบทันที
                    "แล้วจะเปลี่ยนเป็นอะไรดีเจ้าคะ"ผิงผิงถาม
                    "อืมมมม...อ่า คิดออกแล้ว เริ่มที่ชื่อเลยก็แล้วกัน ข้า ไป๋อี้ ส่วนเจ้า ผิงฟง แล้วเจ้าก็เรียกข้าว่า คุณชาย แล้วก็ตอบรับว่า ขอรับ เจ้าเข้าใจหรือไม่"เธอบอกผิงผิง พร้อมกับถามผิงผิงออกไป"เจ้าชื่ออะไร"
                    "ข้าชื่อ ผิงฟง จะ...ขอรับ"ผิงผิงตอบ
                    "ข้าชื่ออะไร"เธอถามต่อ
                    "ไป๋อี้ขอรับ"ผิงผิงตอบอีกครั้ง
                    "ดีมาก อย่างลืมสะล่ะ ไปเถอะข้าหิวแล้ว"เธอบอกพร้อมกับชวนผิงผิงไปกินข้าว เพราะเธอนั้นหิวเหลือเกิน ณ ตอนนี้
                    "ขอรับคุณชาย"ผิงผิงตอยรับ
                    "เดี๋ยวๆๆ"เธอพูดขัดขึ้น
                    "มีอะไรรึขอรับคุณชาย"ผิงผิงถามออกไป
                    "โรงเตี๊ยมที่ขึ้นชื่อคือโรงเตี๊ยมอะไร"ไป๋เสวี่ยถามผิงผิง
                    "เอ่อ...โรงเตี๊ยม ไห่เฉิน ขอรับ"ผิงผิงตอบ
                    "งั้นไป"เธอพูดจบก็เดินนำหน้าออกไปทันที แต่ก็โดนผิงผิงเอ่ยขัดเสียก่อน
                    "คุณชาย เดินนำข้าไปแบบนั้น ท่านรู้จักทางไปโรงเตี๊ยมไห่เฉินหรือขอรับ"ผิงผิงถามไป๋เสวี่ยด้วยสายตาขำๆ
                    เธอหันมาหาผิงผิงที่ข้างหลังแต่ก็ไม่พูดอะไร ได้แต่ส่งยิ้มแห้งๆไปให้แทน และพายมือให้ผิงผิงเดินนำตนไป"โถ่เอ้ย...ไป๋เสวี่ยไม่รู้จักทางยังจะไปนำทางเขาอีก"เธอได้แต่บ่นในใจ
                   ผิงผิงยิ้มให้กับท่าทางของไป๋เสวี่ยก่อนจะเดินนำไปโรงเตี๊ยม

ความคิดเห็น