มายาสีเทา

สายรหัสNC20+ค่า อาจมีติดเหรียญบ้างบางตอน💰เพื่อความอรรถรสเนอะ😉อย่าลืมไลค์👍คอมเม้น💬กดติดตามไรท์ด้วยนะ🙏ให้ดาวไรท์บ้างนะ🌟💕 👉อ่านนิยายเรื่องอื่นของไรท์จิ้มที่โปรไฟล์เลยค่ะ👈

ชื่อตอน : ดูแลใกล้ชิด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.8k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 19 มี.ค. 2560 00:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดูแลใกล้ชิด
แบบอักษร

@คอนโดBY

เวลา22.00นาที

ก๊อกๆ

"อะไรมึง"มาร์คเปิดประตูห้องด้วยใบหน้ายุ่งๆก่อนจะเสยผมที่ปิดหน้าขึ้น

"ไปผับกันมึง"ผมบอกจบก็เดินไปนั่งรอไอ้มาร์คแต่งตัวในห้องมันไม่นานก็เดินออกมาและมุ่งหน้าไปผับทันที

@ผับหรูใจกลางเมือง

มาร์คและแบงค์เดินเข้าไปข้างในด้วยความลำบากเพราะตอนนี้ดึกแล้วผู้คนหลั่งไหลมาเที่ยวอย่างมากมาย สาวๆที่เต้นอยู่พากันหันมามองสองหนุ่มที่ย่างก้าวเข้ามาก่อนจะหายเข้าไปยังโซนVIPที่ไม่ค่อยมีคนมากเท่าไหร่

เครื่องดื่มสีอำพันรสชาติดีเยี่ยมถูกนำมาวางตรงหน้าก่อนทั้งคู่จะรินลงแก้วค็อกเทลขนาดพอดีและกระดกเข้าปาก

"ทำไมมึงชวนกูมาเนี่ย ไม่หลับไม่นอนรึไง"

"กูยังไม่ง่วงไง และกูก็เชื่อด้วยว่าตอนกูเรียกมึงยังไม่นอน"มาร์คไหวไหล่เบาๆก่อนแบงค์จะเหลือบไปเห็นสาวสองคนที่คุ้นชินในผับนี้

"มาร์คเด็กมึงอะ"มาร์คหันไปมองหญิงสาวที่กำลังเดินมาทางพวกเขา

"ของมึงด้วย"และไม่นานเธอก็เดินมานั่งลงที่ตักของมาร์คและแบงค์

"แบงค์ขา ช่วงนี้ไม่เห็นมาหาเจนี่บ้างเลย รู้ไหมเจนี่คิดถึง"เจนี่ฝังใบหน้าลงซุกซอกคออุ่นๆของแบงค์

"ทำไมฉันต้องมาหาเธอด้วย"เจนี่หันหน้ามาสบตาคมกริบที่นิ่งเฉยชาราวไม่มีความรู้สึก

"ก็เจนี่เป็น.."ก่อนเธอจะพูดจบแบงค์ก็ลุกขึ้นพรวด จากที่นั่งอยู่บนตักดีๆก็ลงไปนั่งจับกบที่พื้นซะงั้น

"เธอจำไว้นะ คนอย่างแบงค์ เดวิล ไม่คิดจะผูกมัดกับผู้หญิงอย่างเธอ เธอมันก็เด็ดบนเตียงเท่านั้นนอกจากนั้นถ้าอยู่เฉยๆเธอก็เหมือนผู้หญิงตายซากคนนึง เราไม่มีอะไรเกี่ยวกันแม้แต่น้อยจำใส่หัวไว้ด้วย"เจนี่ยืนขึ้นก่อนจะชักสีหน้าโกรธจัดมองไปยังหน้าแบงค์ที่ตอนนี้สีหน้าเรียบนิ่งเฉยราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นก่อนเธอจะเดินออกไป

"มาร์คคะ วันนี้เราไปสนุกด้วยกันหน่อยไหม"เจสสิก้าเอ่ยปากหลังจากเพื่อนตนเดินออกไป

"ไม่อะ แล้วเธอก็ออกไปได้ละ ถ้าไม่อยากโดนแบบเพื่อนเธอ และก็ไม่ต้องเสนอหน้ามาให้ฉันเห็นอีก"มาร์คก้มหน้าลงไปกระซิบข้างใบหู"..ฉันไม่ชอบของหลวม"สีหน้าของเจสสิก้าบึ้งตึงก่อนนางจะเดินก้นบิดหายไปทางเพื่อนสาวของเธอ

พอผู้หญิงออกไปพวกเขาก็นั่งดื่มกันต่อ คุยเรื่องต่างๆที่อยากคุยก่อนสายตาของมาร์คจะสดุดเข้ากับกลุ่มผู้ชายกลุ่มนึงมี6คนที่กำลังนั่งมองมาที่เขาสองคน ก่อนจะเบนสายตามาหาแบงค์เพื่อสื่อความนัย

"ใช่ใช่ไหม"มาร์คพยักหน้าก่อนจะเรียกเช็คบิล และลุกขึ้นออกไป

"เชี้ยแม่งมาอยู่นี้ได้ไงวะ"มาร์คพูดขึ้นอย่างหัวเสีย

"และมึงดูมันกะเราด้วย มัน6เรา2"พวกผมกำลังพูดถึงคู่อริเมื่อกี๊น่ะมีเรื่องกันตอนปีสองจนมาถึงตอนนี้ หัวหน้าแก๊งมันจะข่มขืนน้องสาวผม คงไม่มีพี่ชายคนไหนยอมหรอกถูกป่ะ!!

"เชี้ยแบงค์ แม่งมาแล้วว่ะ"เราสองคนเดินออกมาที่หน้าผับก่อนไอ้มาร์คจะหันไปดูคู่อริที่อยู่ข้างหลังกำลังจะเดินออกจากตัวผับ

"งั้นเอางี่ เดี๋ยวมึงกะกูแยกกันถ้าอยู่อย่างเนี่ยยังไงก็ไม่รอด ถ้ามึงถึงคอนโดแล้วโทรหาด้วยนะ"แบงค์และมาร์คหันหน้าคุยกันโดยไม่ได้ดูทางข้างหน้า

ปึก!!

"โอ๊ย เดินยังไงเนี่ย"แบงค์เดินชนคนคนนึงที่ดูท่าจะเป็นผู้หญิง

"เธอ!!"ผู้หญิงที่ผมชนเป็นยัยน้องรหัสจอมจุ้นนี่เอง เธอกำลังเก็บของอยู่

"แบงค์แยกกันเลยนะ แม่งมาละ เธอมากับฉัน"มาร์คหันไปดึงแขนของโซ่ให้ไปกับตนเอง

"อ้าวเห้ยนาย แล้วเพื่อนฉันอะ"โซ่วิ่งไปพร้อมกับมาร์ค

'เห้ยไปทางนั่นสามคน ไปกะกูสองคน'เสียงคู่อริสั่งก่อนจะมีคนวิ่งไปทางมาร์คสามคนและกำลังตรงมาทางแบงค์

"เร็วๆดิวะ เลิกเก็บได้ละแล้วมากับฉัน"แบงค์กระชากแขนเล็กๆของแยมขึ้นมาก่อนจะคว้ากระเป๋าเข้ามาสะพายและจับมือเธอวิ่งให้เร็วที่สุด

"นายจะพาฉันไปไหน แล้วพวกนั้นตามนายมาทำไม"แยมหันไปมองข้างหลังที่มีผู้ชายสามคนวิ่งตามมา

"หุบปาก เก็บแรงที่ใช้พูดเอามาวิ่งหนีดีกว่าถ้าเธอไม่อยากเจ็บตัว"ฉันเงียบกริบก่อนที่จะวิ่งตามแบงค์ไป และเข้าไปหลบในซอกตึกสูงที่ไหนสักแห่ง

"เงียบๆนะ"เสียงแบงค์บอกหอบๆฉันเองก็พยักหน้าก่อนจะได้ยินเสียงคนเอะอะ

'ไปไหนกันแล้ววะ อย่าให้กูเจอนะ'แบงค์หันมามองหน้าฉันและกำลังจะออกไปแต่ฉันจับมือไปก่อน

"นายจะไปไหน"แบงค์ก้มลงมามองมือฉัน

"อยู่ในนี้นะห้ามออกมาจนกว่าฉันจะมารับตัวเธอออกไป"ผมยื่นกระเป๋าสะพายให้เธอก่อนจะเดินออกมาข้างนอกที่มีคู่อริยืนอยู่สามคน

"ถ้ามึงเจอกู พวกมึงจะทำไม"แบงค์ตะโกนเสียงดัง สีหน้าแข็งกร้าวจนเห็นได้ชัด เส้นเลือดใหญ่ปูดขึ้นตามใบหน้าและลำคอขาว จนฉันที่ยืดดูอย่างแอบๆก็ขนลุกกับความน่ากลัวของแบงค์

"กูก็จะฆ่ามึงไง"เสียงหนึ่งในสามคนพูดออกมา

"กูว่ามึงมากกว่าที่จะถูกฆ่า"ผมเดินเข้าไปและยกมือต่อยหน้าคนพูดทันที

ผลั้วะ!!

เสียงหมัดที่หนักเอาเรื่องฟาดลงบนใบหน้าของอีกคนจนเซไปข้างหลังเล็กน้อย เสียงนั้นทำให้คนที่ยืนอยู่ในซอกตึกหวาดระแวงกลัวว่าอีกคนที่เพิ่งเดินออกไปจะเป็นอันตราย

'นายต้องปลอดภัยและกลับมารับตัวฉันออกไปจากตรงนี้นะแบงค์'

ฝั่งมาร์ค-โซ่

"นายมีคนวิ่งตามมาอะ"เสียงโซ่ร้องบอกมาร์คที่กำลังจับมือเธอวิ่ง

"เดี๋ยวเธอไปหลบตรงนั้นนะ แล้วฉันจะไปหา"มาร์คปล่อยมือก่อนจะหันมาบอกอีกคน

"นายก็ไปกับฉันสิ"มาร์คส่ายหน้าไปมา ก่อนจะสั่งเธอเสียงแข็ง

"ฉันบอกให้ไปไง ไปสิ!!"โซ่หันไปมองข้างหลังอีกครั้ง

"แล้วมาหาฉันนะ"โซ่พูดก่อนจะรีบวิ่งไปหลบที่หลังพุ่มไม้สูงใหญ่

"เห้ย ไปเอาตัวผู้หญิงมา"

ผู้ชายตัวดำพูดเสียงดังใส่มาร์คดังจนคนที่หลบอยู่ได้ยิน

"ผู้หญิงไม่เกี่ยว มึงมีเรื่องกะพวกกูมึงก็ดวลกะกูดิ่วะ อย่าเอาผู้หญิงเข้ามาเกี่ยว"มาร์คชี้หน้าผู้ชายที่กำลังจะเดินเข้าไปในที่ที่โซ่หลบอยู่

"ได้ เตรียมตัวเลย"

ชิ้ง!!

เสียงมีดปลายแหลมยาวถูกดึงออกมาจากกระบอก ให้อีกคนเห็นแสงที่กระทบกับไปสลัวๆสาดเข้ากับตาของอีกคน

"เห้ยจัดการ"ผู้ชายร่างสูงสั่งลูกน้องก่อนมันจะเดินเข้ามา

ผลั้วะๆ ปึกๆ ปัก

ชายคนนั้นลงไปนอนกองกับพื้น ก่อนอีกคนจะเดินเข้ามาจนเซไปข้างหลัง

"มึง ตายซะเถอะ!!"มาร์คไม่ทันได้ระวัง จนอีกคนวิ่งมา

ชึด!!

เสียงมืดยาวเฉือนเข้ากับเนื้อแน่นจนเห็นเลือดสีสดไหลออกมา

"โอ๊ย ตายซะเหอะมึง"

ผลั้วะๆ ปึก จ้วก!!

เสียงหมัดที่ลอยกระทบเข้ากับใบหน้าก่อนจะกระชากมีดมาแทงเข้าที่หน้าท้องของอีกคน

"โอ๊ยย"เสียงร้องโอดโอยดังจนคนที่หลบต้องรีบวิ่งออกมา เพราะความเป็นห่วงพี่รหัส

"เห้ยนาย"ร่างของมาร์คทรุดลงไปนั่งกับพื้น หน้าซี๊ดเผือกเมื่อเลือดที่ต้นแขนไหลออกมาเป็นจำนวนมากและไม่มีทีท่าว่าจะหยุด โซ่จับแขนของมาร์คขึ้นคล้องคอตนและจับเอวพยุงเดินไปยังรถของเธอและมุ่งหน้าไปโรงพยาบาลทันที

ผลั้วะๆ อัก ปึกๆ พรึ่บ!!

แบงค์ซัดเข้าที่ใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างต่อเนื่องจนทั้งสามสลบลงไปแบงค์เองก็ลงไปนั่งกับพื้นอย่างหมดสภาพเหมือนกัน

"เสียงเงียบลงแล้ว"แยมเดินออกมาช้าๆจากซอกตึกก่อนจะเบิกตากว้าง

"นาย นายเป็นยังไงบ้าง"แยมรีบถลาเข้าไปหาแบงค์ทันที พร้อมกับจับใบหน้าคมขึ้นมาถาม

"ฉัน โอเค"

"หน้าอย่างงี้ ยังบอกโอเคอีกหรอ ไปทำแผลก่อนเร็ว"ฉันพยุงแบงค์ขึ้นมา ปากก็มีเลือด คิ้วก็แตก แก้มก็ช้ำงี้หรอเรียกโอเค โอเคบ้านป้านายสิ!!

"ไปห้องฉันนะ"แบงค์หันมาบอก

"แล้วนายขับรถไหวไหมอะ ฉันว่า.."

"ไหวดิ่ แค่นี้เอง ซี๊ดด"อือแค่นี้เอง แค่เลือดยังไม่หยุดไหลแล้วทำปากเก่งเองดีจริงๆเลยนายเนี่ย!!

"ขึ้นรถ"แบงค์ขับบิ๊กไบรท์คันใหญ่ออกมาที่หน้าฉันก่อนจะก้าวขึ้นไปและเอามือไปจับที่ขาตัวเอง

"เกาะดีๆสิ แบบนี้"แบงค์จับมือฉันดึงเข้าไปอยู่ที่หน้าท้องตัวเองและขับออกไป

ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนมีอะไรนิ่มๆมากระแทกกับหลังเลยอะ คงเป็นหน้าอกยัยนั่นมั้ง จะว่าไปนี่ก็นิ่มอยู่นะ เห็นตัวเล็กแบบนี้นึกว่าจะแบนราบเป็นไม้กระดานซะอีก ผมขับรถมาเรื่อยๆจนถึงคอนโด

แกร็ก ฟุบ!!

พอเปิดประตูห้องเข้ามาร่างหนาก็ถลาไปนอนราบที่โซฟาหนังอย่างแรง

"อ่า ตัวหนักเป็นบ้าเลย แล้วนี่กล่องยาอยู่ไหน"แยมถามคนตรงหน้าที่นอนลงไปกับโซฟา

"อยู่ในห้อง เดินไปเอามาทำแผลให้หน่อย"ฉันเดินไปตามที่แบงค์ชี้ ก่อนจะเจอเข้ากับกล่องยากล่องใหญ่ที่อยู่ข้างๆเตียงและเดินออกมาก็ต้องตกใจเมื่อเขาเปลือยท่อนบน

"นายจะถอดเสื้อทำไมเนี้ย"ฉันหันหลังให้และรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า

"ก็ให้เธอดูไงว่ามีแผลที่อื่นอีกไหม หันกลับมา"ฉันยังยืนนิ่งอยู่เหมือนเดิม ใครมันจะกล้าหันกลับวะ

"ฉันบอกให้หันมานี่ ไม่ได้ยินรึไง!!"ฉันค่อยหันและเดินไปนั่งข้างๆก่อนจะกลั้นใจดูตามตัว

"ไม่มีนิ่ ก็แค่ช้ำๆไม่มีลอยหรือเลือดอะ"แบงค์พยักหน้าก่อนจะทำหน้าตายแบบเดิม นี่ไม่คิดจะทำหน้าอย่างอื่นบ้างรึไงผู้ชายอะไรตายด้าน

ฉันหยิบสำลีออกมาและจุ่มลงไปในแอลกอฮอล์ก่อนจะจิ้มไปที่มุมปากที่มีเลือดติดอยู่

"ซี๊ดดด เบาๆดิวะ"ฉันถอนหายใจก่อนจะเงยไปมองหน้าที่ยุ่งเหยิงของอีกคน

"นี่ก็เบาสุดละ อย่าเรื่องมากหน่าใครใช้ให้นายไปมีเรื่องอะ"ฉันเลื่อนมือขึ้นไปเช็ดเลือดสีสดที่หางคิ้ว

ผมจ้องตายัยนี่ตอนที่เธอเช็ดเลือดที่หางคิ้ว ยัยนี่เป็นคนตาหวานนะแบบแทบหลงเลยแหละ ปากก็น่าจูบ ถ้าไม่ติดว่าปากจัดนะผมว่ายัยนี่มีคนเข้ามาจีบตรึม แต่ปัญหาตอนนี้คือพวกนั้นเห็นหน้าของยัยนี่และก็เพื่อนแล้ว เธอสองคนคงไม่ปลอดภัยแน่

"พวกนั้นเห็นหน้าเธอแล้ว เธอจะไม่ปลอดภัย"ผมพูดในขณะที่นั่งนิ่งๆให้ยัยนั่นทำแผล

"แล้วจะให้ฉันทำไง"สายตาหันมาสบเข้ากับตาคมที่กำลังมองอยู่เช่นกัน

"เธอต้องมาอยู่กับฉัน"แววตาที่มั่นคงแต่มันก็เฉยชาในเวลาเดียวกัน

"อะไรนะ!! เพื่อ"

"ความปลอดภัยของเธอไง"

"ถึงไม่ปลอดภัยแล้วนายจะทำไรได้ แล้วอีกอย่างเราก็ไม่ได้เป็นอะไรกันทำไมฉันต้องมาอยู่กับนายด้วย"แบงค์เบนสายตาลงมายังปากที่กำลังเอื่อนเอ่ยอย่างไม่สะทกสะท้านก่อนจะกดจูบลง

ปากหนาประทับลงแผ่วเบากวาดลิ้นไปทั่วริมฝีปากนุ่มและดันลิ้นเข้าไป ก่อนจะเอื่อมมือไปจับใบหน้างามที่กำลังจะเขยิบออกให้อยู่กับที่และจูบต่อ

"อื้ออ"

"แล้วอยากเป็นไหมล่ะ"ผมพูดต่อหลังจากที่ผละปากออก มุมปากยกขึ้นราวกำลังมีแผนร้าย

"ไม่เว้ย!!"ฉันเอามือเช็ดปากไปด้วยและพูดไปด้วย

"แต่ฉันอยาก"แบงค์ยกยิ้มมุมปากขึ้นอีกครั้ง

"นายต้องการอะไร นายทำแบบนี้ทำไม"

"เธอต้องเป็นแฟนฉัน"นายนี่ท่าจะเพี้ยนนะ โดนต่อยจนประสาทเสียรึไง

"นายสนุกมากไหมเล่นกับความรู้สึกคนอื่น ฉันไม่ตลกด้วยหรอกนะ เพี้ยนไปแล้วรึไง"

"ฉันพูดจริงนะ ฉันเป็นห่วงกลัวว่าเธอจะเป็นอันตราย"แบงค์สายตาดูอ้อนนิดหน่อยและเขยิบเข้ามาใกล้ในขณะที่อีกฝ่ายก็ถอยหนีเหมือนกัน

"ฉันทำแผลเสร็จแล้ว กลับนะ"แยมวางสำลีลงและกำลังจะลุกขึ้น

"ไม่ต้อง นอนนี่แหละ"มือหนาเอื่อมไปคว้าแขนเล็กไว้และดึงกลับมา

"พรุ่งนี้ฉันมีเรียน"

"เดี๋ยวไปส่ง เดินเข้าไปสิ"แบงค์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะดันแยมเข้าไปในห้องนอน

"ทำไมชอบบังคับ"ฉันหันมามองอีกคนที่กำลังยืนบังตับฉันให้ทำนู่นนี่

"เรื่องของฉัน ยืนบื้ออยู่นั่นแหละ! เข้าไปได้แล้ว!!"ฉันถอนหายใจก่อนจะเดินเข้าไป

@โรงพยาบาล

ร่างของมาร์คนอนนิ่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยในห้องพิเศษที่ใหญ่กว้าง ข้างกายมีผู้หญิงพ่วงมาด้วย คนป่วยเปลือกตาปิดสนิดจากความเหนื่อยล้าและยาสลบของหมอ

"เมื่อไหร่นายจะตื่นเนี่ย ฉันเป็นห่วงนะรู้ไหม"ฉันพูดจริงๆนะนายนี่อาการน่าเป็นห่วงหมอบอกว่ามีดฟันเข้าที่เส้นเลือดใหญ่ที่ต้นแขนต้องนอนโรงพยาบาลสักคืนสองคืนเพื่อดูอาการ แล้วตอนนี้ดูสิยังไม่แม้แต่จะกระดิกตัว

ติ๊ดๆๆๆๆ

เสียงมือถือเครื่องหรูสีดำเงาของคนที่นอนหลับสนิดดังขึ้นจนฉันต้องเบนสายตาไปมอง

'เจสัน'

"รับดีไหมวะ เอาวะ"ฉันตัดสินใจกดรับสายพี่เจสันไป

'ฮัลโหลไอ้มาร์ค ส่งงานมาให้กูหน่อยดิ่'

'เอ่อ หวัดดีค่ะพี่เจสันนี่โซ่น้องรหัสของมาร์คเองค่ะ'

'อ้าว แล้วไอ้มาร์คไปไหนอะน้องถึงรับแทนอะ'ฉันหันไปมองมาร์คที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงก่อนจะตอบปลายสาย

'ตอนนี้มาร์คอยู่โรงพยาบาลค่ะ มีเรื่องนิดหน่อย'

'จริงดิ่ แล้วมันเป็นไรมากป่ะเนี่ย'

'หมอบอกว่า มาร์คโดนมีดฟันเข้าที่เส้นเลือดใหญ่แต่ตอนนี้เลือดหยุดไหลแล้วค่ะ แต่ก็ต้องนอนดูอาการสักคืนสองคืน ไว้มาร์คฟื้นแล้วหนูจะบอกมาร์คให้นะคะว่าพี่โทรมา'

'ได้ๆ เดี๋ยวพรุ่งนี้ถ้ามันฟื้นบอกมันด้วยว่าตอนเย็นๆพวกพี่จะไปเยี่ยม แล้วนี่ไอ้แบงค์อยู่ด้วยรึเปล่า'เออใช่ ลืมเลยแล้วแยมล่ะ

'ไม่ค่ะ หายไปพร้อมกับแยมน่าจะอยู่คอนโดมั้งคะ'

'อ่าๆ เคๆขอบใจมากนะ'พี่เจสันวางสายไป ตอนนี้เวลาเที่ยงคืนกว่าแล้ว ถ้าจะโทรไปหาแยมตอนนี้ก็จะรบกวน เดี๋ยค่อยโทรดีกว่า

"เห้อ ฟื้นเร็วๆล่ะ ฉันไม่ได้มีเวลาว่างมานั่งเฝ้าตลอดหรอกนะตาบ้าเอ๊ยย"

.

.

.

น้องรหัสก็ต้องทำหน้าที่ดูแลต่อไปค่ะ

ไรท์มาอัพแล้วทุกคน

อ่านกันด้วยนะยาวหน่อย

ไลค์ เม้น กดติดตามไรท์ด้วยนะ อย่าลืมมาให้กำลังใจกันด้วยนะ

หากเขียนผิดพลาดประการใดต้องขออภัยด้วยค่ะ

ไรท์อยากได้ดาวบ้างจัง😢😢

🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น