ภัคร์ภัสสร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter : 17 จะจีบจริงๆ แล้วนะ!

ชื่อตอน : Chapter : 17 จะจีบจริงๆ แล้วนะ!

คำค้น : ล่ารัก, ล่ารักเจ้าสาวแจ็คพ็อต, เจ้าสาว, นิยายรัก, นิยายน่ารัก, สนุก, ภัคร์, ภัคร์ภัสสร, ผู้หญิงของมาเฟีย, Chineserose, writer, บ่วงรักเฉพาะกิจ, EBOOK

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มี.ค. 2560 11:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter : 17 จะจีบจริงๆ แล้วนะ!
แบบอักษร

จะจีบจริงๆ แล้วนะ!

บริเวณชั้นล่างของทาวเฮ้าส์ที่พัก มีเสียงเหรียญเงินกระทบกันดังกรุ๋งกริ๋งๆ สาเหตุเพราะว่าร้านขนมที่ยังไม่ได้ตั้งชื่อ กำลังเกณฑ์พนักงานจำเป็น มานั่งนับเงิน ไม่ว่าจะเป็นเศษเหรียญบาทบ้าง เหรียญห้าบาทบ้าง อีกทั้งเหรียญสิบ ถูกมือเล็กๆ ป้อมๆ อวบอูมน่ารักของเด็กหญิงหยิบอย่างระวัง ขึ้นมาวางเรียงกันเป็นชั้นๆ อย่างขมักเขม้นตามที่น้าสาวสอนให้ทำ เด็กหญิงตัวน้อยกระตือรือร้นอยากจะช่วย ทั้งที่ในตอนแรกน้าสาวปฏิเสธ เพราะยังฝังใจจากที่เคยเห็นข่าวว่าเด็กเล็กชอบหยิบเหรียญขึ้นมาอมเอาไว้ จนพลั้งหลุดเข้าไปติดค้างในลำคอ เธอกลัวจะเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นกับหลาวสาว แต่แล้วก็ทนรบเร้าจากนางฟ้าตัวน้อยไม่ไหวจริงๆ ก็เวลาฟางข้าวทำเสียงออดอ้อนแล้ว นอกจากน่ารักน่าสงสาร มันทำให้หญิงสาวรู้สึกว่า ถ้าไม่ตามใจแล้วเธอจะผิดมาก ดูเป็นคุณน้าที่ใจร้ายใจดำ

“อันนี้เรียกเหรียญบาท” ปภาณพิชญ์หยิบเหรียญขึ้นมาสาธิตแล้วพูดต่อ ประหนึ่งว่ากำลังสอนงานน้องฟางข้าว “หนูหยิบมาให้ครบสิบเหรียญแล้วเรียงกันเบาๆ เป็นตั้งแบบนี้นะจ๊ะ” น้าสาวสอนเสร็จก็โปรยยิ้มอ่อนหวาน

“ค่า” น้องฟางข้าวพยักหน้ารับรู้อย่างแสนน่ารัก จนคนเป็นน้าอดที่จะลูบศีรษะเด็กน้อยเบาๆ ไม่ได้

“แล้วนี่เหรียญห้าบาทจ้ะ เรียงเป็นกองๆ ละสองเหรียญก็พอนะ” แล้วเธอก็สอนต่อ ไล่เหรียญไปตามลำดับ

“อันนี้ละค้า” เด็กหญิงตัวน้อยใช้ปลายนิ้วโป้งป้อมๆ กับนิ้วชี้หยิบเหรียญขึ้นมาพร้อมเอียงคอถามอย่างใคร่รู้

“เหรียญละสิบบาทจ้ะ มูลค่าแพงที่สุด ในบรรดาเงินเหรียญนะคะสาวน้อย” เธอตอบแล้วยิ้มบาง

“น้ายอเกิร์ต... จาให้น้องฟางข้าวเรียงแบบไหนคะ?” เด็กหญิงเอ่ยถามอย่างสงสัย

“ก็... สิบเหรียญค่ะ” น้าสาวตอบพร้อมลูบผมเด็กหญิงเบาๆ อย่างเอ็นดู

“มันเท่ากันมั้ยคะ?” เด็กหญิงช่างถามด้วยความอยากรู้ นั่นเรียกรอยยิ้มจากคนเป็นน้าได้อย่างดีทีเดียว บ่อยครั้งที่ฟางข้าว ทำให้ธันยาพัฒน์และปภาณพิชญ์มีรอยยิ้มขึ้นมาพร้อมกัน สุดท้ายก็ลงเอยที่จับจ้องดวงตากันอย่างลึกซึ้ง ฝ่ายหญิงก็ร้อนวูบวาบที่แก้มระงมกันกับเสียงหัวใจที่เต้นแรงระส่ำ

“ไม่จ้ะ” เสียงหวานของคนเป็นน้าตอบออกไป

“น้องฟางข้าวจานับนะคะ” หลานสาวบอกอย่างกระตือรือร้นตามประสาเด็ก ดวงตากลมเล็กใสแจ๋วมองสบคนเป็นน้า ก่อนจะก้มลงนับเหรียญตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายอย่างใจจดใจจ่อ

“จ้า” หญิงสาวหยุดพูดเพื่อทอดสายตา มองหลานสาวตัวน้อยอย่างเอ็นดูระคนสงสาร “น้าจะได้นับบ้าง” เท่านั้นเธอก็นับธนบัตรอย่างตั้งใจ เวลาผ่านไปสักพักใหญ่ ทั้งเด็กทั้งน้าสาวก้มหน้าก้มตาอย่กับการนับเงิน

“เดือนนี้เรามีกำไรเยอะเลยค่ะ” หญิงสาวเอ่ยขึ้นอย่างภูมิใจระคนอวดนิดๆ ก็จะไม่อวดได้อย่างไรก็เหนื่อยสายตัวแทบขาดกว่าจะขายได้เงินหลักแสน

“อืม... ดีจริง” เขาชมน้ำเสียงเรียบเรื่อย

“แบบนี้ค่อยคุ้มเหนื่อยหน่อย” หญิงสาวว่าขณะสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างภาคภูมิใจ

“ดีออกนะทำขนมให้คนกินมีความสุขกับการกิน” ชายหนุ่มเปรย สายตาทอดมองน้าหลานกับลังสนุกกับการนั่งลงกับพื้นบนเสื้อเพื่อนับเงินจากน้ำพักน้ำแรง

“ไม่คิดว่าจะขายดีขนาดนี้ด้วยค่ะ ดูสิคะ นี่เงินทั้งนั้นเลย” ปภาณพิชญ์พูดอย่างภูมิใจ เห็นเงินรายได้จากน้ำพักน้ำแรงแบบนี้มันชื่นใจหายเหนื่อยจริงๆ นะ

“รวยๆๆ เรารวยใช่มั้ยคะ” เสียงใสๆของหลายสาวตัวน้อยลุกขึ้นกระโดดๆ ดีใจ จนเหรียญบางส่วนล้มถล่มลงมาทั้งที่เธอพยายามหยิบมันขึ้นไปวางเรียงด้วยความพยายามอยู่นานสองนาน

“ผมว่ามันมากพอที่เราจะหารถมือสองคันเล็กๆ ไว้ส่งขนมนะ” ชายหนุ่มแนะ

“มันจะมีเหรอคะ รถเก๋งคันละสี่ห้าหมื่น” เธอพูดอย่างแบ่งรับแบ่งสู้

“มีสิ” ปากเขายืนยัน หากสมองเต็มไปด้วยแผนการที่จะได้รถมือสองคุณภาพดีเสมือนรถมือหนึ่ง แต่ราคาไม่แพงเหมือนรถหลุดจำนำ!

“แต่ฉันเสียดายเงิน ฉันเคยมีรถและต้องตัดใจขายตอนลาออกจากงานใหม่ๆ ความจริงไม่มีรถก็ดีเหมือนกัน ประหยัดไปเยอะเลย”

“แต่ถ้ามี มันก็สะดวกนะ ไปซื้อของ ไปส่งของ แล้วอีกหน่อยตัวเล็กก็ต้องเข้าโรงเรียน” เขาโน้มน้าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง ฟังดูมีหลักการ

“ก็จริง” หญิงสาวเริ่มคล้อยตาม

“งั้น... พี่แทนพูดถูกใช่มั้ยล่ะ”

“เรื่องรถ... เอาไว้โยเกิร์ตคิดดูก่อนได้มั้ยคะ” ปภาณพิชญ์เอ่ยอย่างแบ่งรับแบ่งสู้ เธออยากมีเวลาเพื่อใช้ความคิดทบทวนให้รอบคอบ หญิงสาวเป็นกังวลเพราะการซื้อรถ มันก็ถือเป็นการตัดสินใจครั้งใหญ่ เพราะนอกจากจะมีภาระค่าใช้จ่ายอื่นๆตามมาอีกมากเช่นค่าประกัน ค่าซ่อมค่าเสื่อม จะจอดรถยังมีค่าจอดรถแถมต้องเติมน้ำมัน ต่อให้ซื้อรถสภาพดีมือสองด้วยเงินสด หากแต่ค่าใช้จ่ายอื่นๆ ก็จะคอยเป็นเงาตามตัว แถมนานวันไปมูลค่าก็ลดลง มันเหมือนบ้านและที่ดินเสียที่ไหน นั่นน่ะยิ่งนานวันมูลค่ามีแต่จะเพิ่ม แต่ “รถ” นานวันเข้า รถจะกลายเป็น “ลด” ละสิไม่ว่า

“คืนนี้ ลองนอนคิดทบทวนดูก่อนก็ได้ ผลดีผลเสีย ข้อดีข้อเสีย แต้ถ้าเป็นผม ผมคิดว่ามันจำเป็น” ชายหนุ่มเสริม เขามองว่ามันเป็นสิ่งจำเป็นในการช่วยเธอทำงานมากกว่า มีรถช่วยขนของจะทำให้ส่งขนมได้มากขึ้น ฐานลูกค้ามากขึ้นตาม แต่เขาก็ไม่อยากบังคับหรือโน้มน้าวมากเกินไป อยากให้หญิงสาวตัดสินใจเองเขาจะไม่ก้าวก่าย “ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวตอบเขากลับไป ขณะเดียวกันก็ใช้ความคิดว่าเรื่องจะซื้อรถ มันจะให้คุณหรือโทษมากกว่ากัน

____________________________

อ่านนิยายจบตอนแล้ว อย่าลืมไปกดติดตามเพจไรต์กันน้าาาา เพื่อติดตามข่าวสาร ความเคลื่อนไหวนิยายเรื่องอื่นๆ และมีกิจกรรมสนุก ลุ้นรางวัลตลอดๆ ค่ะ ที่ www.facebook.com/Phakpassorn.L... 

และไลน์แอด 

ฝากนิยายที่กำลังเปิดพรีขณะนี้ด้วยนะคะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}