น้ำมิ้ม

"เลิกจัดโซฟา แล้วมานอนบนเตียงกับพี่นี่แหละ" ใกล้รุ่งถึงกับหายใจไม่ทั่วท้อง เมื่อฝ่ามือหนานั้นกลับอ้อมสองแขนของเธอไปโอบรอบแผ่นหลังของหญิงสาว ก่อนจะค่อยๆรั้งร่างแบบบางนั้นด้วยสองแขนแข็งแกร่งจนเธอตกอยู่ในอ้อมแขนที่กอดกระชับเอาไว้อย่างอ่อนโยน “เห็นไหมบอกแล้วว่าไม่เป็นไรสักหน่อย”

ตอนที่ 3 : อาการมันฟ้อง (1/3)

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 : อาการมันฟ้อง (1/3)

คำค้น : ปฐพีใกล้รุ่ง , แต่งงานหลอกๆ ,พินัยกรรม , มรดก , ที่ดิน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 661

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มี.ค. 2560 00:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 : อาการมันฟ้อง (1/3)
แบบอักษร

ตอนที่ 3

นายพงษ์ศิริประคองภรรยาอย่างกังวลเมื่อเห็นว่าอาการของนางกนกทิพย์ไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้นเลย ดังนั้นบุรุษชราจึงหันไปทางหลานชายและหลานสาวพลางเอ่ยขึ้นอย่างห่วงหน้าพะวงหลัง

“ปู่จะพาย่ากลับกรุงเทพฯเลย งานเลี้ยงขอบคุณลูกค้าวันพรุ่งนี้ ปู่ฝากนิดกับนุดดูแลที่นี่แทนปู่ด้วยนะ”

“วางใจได้เลยค่ะคุณปู่ นิดจะดูแลทุกอย่างให้เองค่ะ”

“แต่รุ่งขอกลับไปดูแลคุณย่าด้วยได้ไหมคะคุณปู่” ใกล้รุ่งเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่านายพงษ์ศิริกำลังจะพาย่าของเธอขึ้นรถตู้เพื่อเดินทาง หากนางกนกทิพย์หันมาเอ่ยกับหลานสาวของตนเสียเอง

“ย่าไม่เป็นอะไรแล้วรุ่ง รุ่งอยู่ช่วยหนูนิดที่นี่เถอะ ย่ากลับกับปู่ได้จ้ะไม่ต้องห่วง”

“นั่นสิ ใจคอรุ่งจะให้นิดอยู่รับมือกับคุณพ่อ คุณน้านิอร แล้วก็ยัยพริมาคนเดียวเหรอ”

“ก็ยังมีพี่นุดอยู่ด้วยนี่ไง...”

สองสาวกระซิบเถียงกันอย่างไม่มีใครยอมใคร จนคนที่ยืนนิ่งเงียบอยู่นานโพล่งขึ้นตัดสินทุกอย่าง

“โตจนป่านนี้แล้วน่าจะรู้หน้าที่ของตัวเองให้มากกว่านี้นะ ผมติดต่อคุณหมอเอาไว้แล้ว คุณปู่อย่าลืมพาคุณย่าไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลนะครับ”

“ขอบใจเจ้านุด...หนูรุ่งไม่ต้องเป็นห่วงนะ ปู่จะดูแลย่าให้เอง ที่นี่ก็ฝากหนูดูแลด้วย เจ้านุดเองก็เพิ่งกลับมาได้ไม่นาน ถึงอย่างไรตอนนี้ก็คงต้องช่วยเหลือซึ่งกันและกันไปก่อนนะ”

นายพงษ์ศิริเอ่ยกับใกล้รุ่งโดยตรง ทำให้หญิงสาวได้แต่ยิ้มรับคำฝากฝังของอีกฝ่ายแต่โดยดี ก่อนที่ทุกคนจะต้องแยกย้ายกันไปทำตามหน้าที่ของตนหลังจากที่แสงไฟท้ายรถได้ลับหายไปกับความมืดที่โรยตัวปกคลุมไปทั่วทุกพื้นที่

..........................

กว่าที่งานทุกอย่างจะเสร็จสิ้นลงอย่างเรียบร้อย ทั้งคะนึงนิจและคณุตม์ต่างก็ต้องคอยให้สัมภาษณ์สื่อจากหลายแขนงจนคอแทบแห้ง ก่อนที่จะมาปิดท้ายจบงานที่การถ่ายรูปหมู่

คณุตม์ตัวเกร็งขึ้นมาทันทีเมื่อถูกจัดที่ให้ไปยืนจนชิดกับพริมา ที่ออกอาการพึงพอใจทางสายตาอย่างชัดเจน ...เสียงกล่าวคำขอบคุณที่หลุดออกมาจากปากช่างภาพนั้นราวกับเป็นเสียงสวรรค์สำหรับคณุตม์ เพราะทันทีที่ทุกอย่างเสร็จสิ้น ชายหนุ่มไม่รีรอที่จะหันไปเอ่ยขอตัวกับนายพัฒนาและผู้บริหารของบริษัทก่อนจะก้าวยาวๆหายลงไปหลังเวทีทันที

“พี่นุดเค้าเป็นอะไรน่ะรุ่ง มีอาการแปลกๆหลายครั้งแล้วนะ”

คะนึงนิจกัดฟันถามในขณะที่ยังคงฉีกยิ้มยืนส่งแขกผู้มีเกียรติ ผู้เป็นเพื่อนหันไปเหลียวหาชายหนุ่มที่ตกเป็นหัวข้อในการวิเคราะห์ครั้งนี้แล้วก็ทันเห็นแค่หลังไวๆเดินหายลงไปจากเวทีเท่านั้น ก่อนจะหันมาตอบเพื่อนสาว

“อาการแปลกๆที่เธอว่านี่เป็นกับยัยพริมาคนเดียวหรือเปล่า ถ้าใช่.. ฉันว่าไม่แปลก เพราะฉันยังรำคาญแทนพี่นุดเลย ผู้หญิงอะไรทำตัวอย่างกับชะนีโหย”

“พรุ่งนี้ฉันจะพิสูจน์ให้รู้ดำรู้แดงไปเลยว่า ตกลงพี่นุดเป็นอะไรกันแน่ ...และเธอต้องช่วยฉันด้วยยัยรุ่ง”

“ฉัน?? จะให้ฉันช่วยอะไร?”

คะนึงนิดไม่ยอมตอบหากยิ้มร้ายอย่างมีแผนการ ก่อนที่จะลากเพื่อนเดินลิ่วออกจากบริเวณงานไปทันที โดยที่ไม่ได้ทันสังเกตเลยว่า เหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นนี้ถูกจับตามองจากใครบางคนอย่างไม่คลาดสายตาแม้สักวินาทีเดียว...

...................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น