ITALO

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 9 ใจอ่อนจนได้

ชื่อตอน : บทที่ 9 ใจอ่อนจนได้

คำค้น : แค้นแทบตายสุดท้ายก็รัก

หมวดหมู่ : นิยาย เรื่องสั้น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มี.ค. 2560 14:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 9 ใจอ่อนจนได้
แบบอักษร

แค้นแทบตายสุดท้ายก็รัก

บทที่ 9

ตอน ใจอ่อนจนได้

นานะนิ่งอยู่ในอ้อมแขนของเซกิ เซกิรีบอุ้มเธอขึ้นแล้วพาออกจากห้องของยูริไป เขาเดินออกมาจนถึงชั้นล่างที่ซาโต้ยืนรออยู่
“ท่านประธานครับ! ทำไมถึง ๐๐”
“ออกรถ กลับบ้าน”
“ครับ”
ซาโต้วิ่งไปเปิดประตูรถให้แล้ววิ่งอ้อมมาที่ฝั่งคนขับก่อนจะขับออกไป ซาโต้แอบมองกระจกหลังเพราะสงสัยว่าทำไมเซกิกับนานะถึงมีสภาพที่เปียกโชกแบบนั้นแต่ก็ไม่กล้าถามได้แต่เงียบและขับรถจนมาถึงบ้าน ซาโต้ลงจากรถแล้ววิ่งอ้อมไปเปิดประตูให้เซกิ
เซกิอุ้มนานะลงจากรถแล้วพาเข้าบ้านเดินตรงไปยังห้องของนานะ
นานะยังคงหนาวสั่นและสายตาเหม่อลอย เธอตกใจจนไม่เป็นตัวของตัวเอง เธอไม่กล้าแม้แต่จะขยับ ไม่กล้าแม้แต่จะขัดขืน ไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าเซกิ กระทั่งลมหายใจของเธอยังสั่นเพราะกลัวเซกิมากเหลือเกิน
เซกิวางนานะลงบนเตียงแล้วเดินไปหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดผมให้เธอ นานะยังนั่งนิ่งไม่พูดอะไรกับเซกิเลย
“ฉะ ฉัน”
เซกิจะเอื้อมมือไปแตะที่หน้าของนานะ แต่เธอตกใจและสะดุ้งเบื้อนหน้าหนี สายตาลอกแลกไปมาแต่กลับไม่กล้ามองเซกิได้แต่ก้มหน้า และหดตัวหนี
มือของเซกิที่ยื่นออกไป ค้างเอาไว้แบบนั้น เพราะเห็นท่าทางที่เธอกลัวเขา มันทำให้เขาเจ็บปวดที่หัวใจ เขากำมือตัวเองแน่นแล้วถอนมือกลับมา
“เปลี่ยนเสื้อผ้าด้วย เดี๋ยวจะไม่สบาย ”
เซกิบอกแค่นั้นแล้วเดินออกจากห้องไป เซกิปิดประตูลงแล้วเอาหลังแนบชิดประตูเอาไว้ หลับตาลงแล้วกำมือตัวเองแน่นอีก ก่อนทุบไปที่ข้างผนัง ก่อนจะทรุดลงนั่งกับพื้นเอามือลูบหน้าตัวเองไปมา ก่อนเลื่อนไปไปกุมขมับตัวเองไว้
เซกิกำลังรู้สึกผิด และเจ็บใจที่พลั้งมือทำร้ายนานะอีกแล้ว ครั้งนี้เขารู้ว่าเขาเกินไป นานะกลัวเขามากไม่กล้าสบตาเขาด้วยซ้ำ เขาจะทำยังไงดี
“เฮ้ออออ ฉันทำบ้าอะไรลงไป! โธ่เว้ย!!”
-------------------------------------------------------------------------------------------------

รุ่งเช้า

เซกินั่งอยู่บนโต๊ะอาหารและกำลังนั่งรอนานะอยู่ เขาให้แม่บ้านขึ้นไปตามนานะลงมากินข้าว
ไม่นานแม่บ้านก็เดินลงมา
“ว่าไง”
“เธอบอกว่าไม่หิวค่ะ ให้คุณท่านไปก่อนเลย”
“อืม ป้าไปเถอะ”
“ค่ะ”
เซกิถอนหายอย่างกลัดกลุ้มนานะไม่ยอมออกจากห้องเลย เซกิตัดสินใจยกอาหารขึ้นไปบนห้องให้เธอ
เมื่อมาถึงหน้าห้อง เขาจึงค่อยๆเปิดประตูเข้าไปโดยที่ไม่ได้เค๊าะ นานะที่กำลังนั่งอยู่บนเตียงตกใจเล็กน้อยที่เห็นเซกิ เธอยังคงหลบสายตาเขาเช่นเคย
“ไม่สบายตรงไหนรึเปล่า”
“เปล่าค่ะ”
“แล้วทำไมไม่ลงไปกินข้าว”
“ฉันยังไม่หิวค่ะ”
“แต่นี่มันเลยเวลาอาหารไปมากแล้วนะ เธอควรจะกินอะไรบ้าง ฉันเอามาให้แล้ว กินซะสิ”
เซกิวางจานอาหารลงบนโต๊ะแล้วเลื่อนเก้าอี้มานั่งลงข้างๆ
นานะที่ยังนั่งก้มหน้าอยู่ ทำหน้านิ่งเฉย
“มัวทำอะไรอยู่ กินสิ เดี๋ยวไม่สบายขึ้นมาอีก”
“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันยังไม่หิว”
“แต่เธอควรจะกิน”
“......................” นานะเงียบแล้วมองเซกิก่อนจะค่อยๆขยับเข้ามาใกล้จานอาหารแล้วค่อยๆตักกินอย่างช้าๆ
เซกินั่งมองอยู่ตรงนั้นไม่ลุกไปไหน เขาไม่รู้เลยว่ากำลังทำให้นานะ กลัว เธอยังจำภาพของ เซกิในเมื่อวานได้ไม่ลืม และมันทำห้เธอไม่กล้า ขัดใจเขา
เซกิที่นั่งจ้องนานะกินข้าว ยิ้มเมื่อเห็นเธอกินข้าวที่เขายกมาให้ แต่สักพักเขาก็สังเกตเห็นท่าทางที่นานะแสดงออกมา มันทำให้เขาตกใจ
ตานานะเริ่มแดงขึ้นมาอีก เธอสะอื้นในลำคอและมือที่กำลังตกข้าว มันสั่นจนเขาสังเกตได้ น้ำตาไหลที่ค่อยๆไหลออกมา ขณะที่นานะกำลังเคี้ยวข้าวอยู่ในปาก
ทั้งที่เธอกินอะไรไม่ลงแต่ก็ยอมฝืนกินเพราะเซกินั่งอยู่ตรงนั้น เซกิเห็นนานะเป็นแบบนั้นจึงนั่งนิ่งไปหัวใจเริ่มชาราวกับว่าโดนแช่แข็ง
นานะรีบตักข้าวเข้าปากพร้อมน้ำตาที่ยังไหล เสียงสะอื้นเริ่มเล็ดลอดออกมา นานะในตอนนี้ เธอกำลังกลั้นน้ำตาและเสียงสะอื้นอย่างถึงที่สุด รีบตักข้าวเข้าปากเรื่อยๆและรีบเคี้ยว
ก้มหน้าก้มตากินโดยไม่หันมองเซกิเลย
เซกิ ทนไม่ได้อีกต่อไปเพราะภาพของนานะที่เขาเห็นอยู่ตรงหน้ามันทำให้ใจเขาใจสลาย
เซกิเอื้อมไปจับที่มือของนานะที่กำลังจะตักข้าวเข้าปาก นานะชะงักไปแล้วสะอึกสะอื้นออกมาอีก
“พอแล้ว ถ้าไม่อยากกินก็ไม่ต้องกินหรอก”
“อึกๆ ฮืออๆ ฮึกๆ อึกๆ ฮืก”
เซกิดึงช้อนออกจากมือของนานะแล้ววางลงบนโต๊ะก่อนจะเลื่อนโต๊ะอาหารออกไปแล้วเดินเข้าไปนั่งข้างๆนานะที่กำลังก้มหน้าร้องไห้อยู่
“อึกๆ ฮืออๆๆ ฮึกๆ ฮือออๆๆ”
เซกิถอนหายใจออกมาอีกเขาไม่ร้ว่าจะต้องทำยังไง ถึงจะเป็นผู้ชายที่สาวๆหลายคนฝันหาก็ใช่ว่าเขาจะด้านโลก เขาไม่เคยสนใจเรื่องผู้หญิงและเรื่องรักๆไคร่ๆ ส่วนมากจะอยู่แต่ที่ทำงานและลูกน้องที่มีแต่ผู้ชายเขาจึงเอาใจใครไม่เป็น ร่วมถึงการเอาใจสาวด้วย เซกิไม่รู้ว่าจะปลอบนานะยังไง
เซกิตัดสินใจเอื้อมมือไปรั้งนานะให้เข้ามาหา เธอยังคงร้องไห้และเอนตัวมาตามแรงมือของเซกิ
เซกิขยับเข้าไปชิดนานะแล้วกอดเธอเอาไว้ เอามือลูบผมเธอเบาๆ นานะนิ่งไปกับการกระทำของเซกิ เธอใจเต้นและมีความรู้สึกที่ประหลาดบางอย่างเกิดขึ้นมา
“ไม่เป็นไร ไม่ต้องกล้ว ไม่เป็นไรนะ”
“ฮืออออๆๆ อึกๆ ”
“ฉันจะไม่บังคับเธอแล้ว ถ้าไม่อยากกินก็ไม่เป็นไร ”
เซกิบอกด้วยน้ำเสียงที่เบาลง เขากอดนานะเอาไว้แล้วเอามือลูบผมเธอเบาๆนานะยิ่งร้องไห้ออกมาหนักกว่าเดิม
“หยุดร้องเถอะน่า ฉันไม่ชอบเลย”
“ฮืออออๆๆ ฮืออออออๆ ฮึกๆ ฮืออออ”
เซกิบอกเสียงแข็งนิดๆ เพราะไม่รู้ว่าจะทำยังไงให้นานะหยุดร้องไห้แต่มันกลับทำให้นานะร้องไห้เข้าไปอีก.....
“อืมมมมม ฮือออออๆๆๆ ฮือออออๆ ฮึกๆๆ ฮืออออออๆ”
“อ้าว! นี่ หยุดร้องเถอะน่า ฉันไม่ตะคอกเธอแล้วก็ได้ แต่ต้องหยุดร้องนะ หยุดเถอะ ฉันจะไม่บังคับเธอแล้ว ฉันสัญญา”
นานะกั้นเสียงเอาไว้พยายามจะหยุดร้องเซกิละกอดออกจากนานะแล้วเอามือปาดน้ำตาให้เธอ
“เฮ้ออออ หยุดสักทีเถอะ ฉันจะบ้าตายอยู่แล้ว ฉันไม่ชอบน้ำตาของเธอเลยจริงๆ”
“....................” นานะเงียบไปแล้วมองเซกิที่นั่งอยู่ตรงหน้า
“อะไร???”
“...................” นานะเงียบไม่ตอบ
“มองทำไม หน้าฉันมีอะไร?”
“ฉันเป็นอะไรกันแน่?”
“อะไร? เธอกำลังจะพูดอะไร”
“คณเห็นฉันเป็นอะไรกันแน่”
“.........................”
“คุณอยากจะดีกับฉันคุณก็ดี คุณโมโหคุณก็มาลงที่ฉัน คุณอยากจะทำร้ายฉันคุณก็ทำ คุณมองฉันเป็นอะไรกันแน่ ฉันเจ็บเป็นนะ ฉันเสียใจเป็น ฉันไม่เข้าใจคุณเลยว่าคุณมองฉันเป็นอะไรกันแน่ ฮึก ฮืออออๆ ”
“ฉะ ฉัน”
“ฮือออๆๆ อึกๆ ต่อไปคุณจะทำยังไงกับฉันอีก ฮือออๆ ตอนนี้คุณใจดีกับฉัน แล้วเวลาที่คุณโกรธล่ะ?คุณจะทำร้ายฉันอีกใช่ไหม ฮืออออๆ คนใจร้าย ฮึก ฮืออออออๆๆ ฮืออออๆ”
นานะกั้นน้ำตาไม่อยู่อีกต่อไปร้องไห้ออกมาเหมือนใจจะขาด เซกินิ่งเงียบไปหัวใจเริ่มเจ็บแปลบขึ้นมาอีก หัวใจที่เคยแข็งกระด้าง เริ่มอ่อนลงอย่างไม่รู้ตัวเขาไม่รู้ว่าทำไมต้องใจอ่อนให้นานะ ไม่รู้ว่าทำไมต้องเจ็บปวดทุกครั้งที่เห็นน้ำตาของเธอ
เขายังไม่เข้าใจตัวเองว่ากำลังรู้สึกยังไงกันแน่ แต่อย่างเดียวที่เขารู้ตอนนี้คือ เขาไม่อยากเห็นน้ำตาของนานะอีกต่อไปแล้ว
“นานะ ฉะ ฉัน”
เซกิกระอักกระอวนไม่รู้จะพูดอะไร เอามือเกาหัวตัวเองไปมา จนปัญหาเหลือเกิน
“นานะ ฉะ ฉัน ขะ ขอ .......เอ่อออ ฉัน”
“.......................”
“ฉัน เอ่ออออ ฉะ ฉัน ฉันขอโทษ!!!!!”
“..........................คะ? ”
เซกิกระอึกกระอักอยู่นานกว่าจะพูดคำนั้นออกมาได้ นานะหยุดร้องไห้ในทันที แล้วเงยหน้าขึ้นมามองเซกิ
“ก็บอกว่าขอโทษ ฉันรู้ ฉันทำเกินไป -_- ขอโทษ” เซกิพูดเสียงห้วนๆ
“.....................” นานะนิ่งแล้วมองเซกิ
“อะไร??”
“....................”
“อารายยยยย อย่ามองแบบนี้ได้ไหม ฉันไม่ชอบ!!”
“สัญญาสิ”
นานะยกนิ้วก้อยขึ้นเพื่อจะเกี่ยวกอยสัญญา เซกินั่งอึ้ง อยู่ๆหน้าก็แดงขึ้นมาซะงั้น >_<
“ฉันไม่ทำหรอกนะ สัญญาอะไรเป็นเด็กไปได้”
“ไม่ได้นะ คุณต้องทำ”
“ไม่เอา!!”
“สัญญากันก่อน ”
“ไม่เอา”
“ไม่ได้นะคุณต้องทำ ไม่งั้นก็ไม่เชื่อ ”
นานะเขย่าแขนเซกิ รบเร้าให้เซกิสัญญา นานะหยุดร้องไปแล้ว เซกิทำหน้านิ่งทั้งที่เขินมากขึ้นทุกที
เขารีบลุกออกจากเตียงแล้วจะเดินหนี แต่นานะดึงเสื้อเอาไว้
“ไม่เอา ฉันไม่ทำ ปล่อยเลย”
“ไม่ได้ สัญญากันก่อน ”
นานะพยายามจับมือเซกิแล้วจะเกี่ยวก้อยให้ได้ เซกิก็พยายามดึงมือออกแต่ก็ไม่ได้ทำรุนแรงมากนัก ทั้งที่แรงของเขามากกว่านานะเป็นสิบๆเท่า
“ไม่ๆๆๆๆ”
“ไม่ได้ สัญญาก่อน นี่ ได้แล้ว” ^^
นานะเอานิ้วก้อยของตัวเองเกี่ยวที่นิ้วก้อยของเซกิจนได้ นานะยิ้มหน้าบานเลยทีเดียว เซกิ ยังเขินและหน้าแดงมองความน่ารักของเธอ
“ก็บอกว่าไม่ทำไง” เซกิพูดแล้วทำหน้าบึ้ง ก้มหน้าเล็กน้อย (อร๊ายยยยยยย เซกิเขินอ่าาาา ><)
“สัญญาแล้วนะ” ^^
“.....................”
“พูดสิว่าสัญญาแล้ว”
“อืมๆก็ได้ สัญญาแล้ว”
“^^”

เซกิรีบดึงมือออกจากนานะเดินอย่างรีบๆ เปิดประตูออกจากห้องไป นานะที่ยืนอยู่ในห้องยิ้มอย่างน่ารักและดีใจ เธอไม่โกรธเซกิแล้ว (เฮ้ออออนางเอกฉัน หุหุ)
เซกิที่ยืนอยู่หน้าประตูทำหน้าบึ้งไม่หาย(หน้าบึ้งแบบหน้ารัก ^^) ก่อนจะค่อยๆยกนิ้วก้อยตัวเองขึ้นมาดูแล้วอมยิ้ม
“กระแฮ่ม!!! อืมม ”
เซกิอมยิ้มก่อนจะ กระแอมเสียงในลำคอ แล้วพยายามกลั้นยิ้มเอาไว้หน้าหน้านิ่ง แต่น่ารัก ^^
ถอนหายใจแล้วเอามือจับที่หน้าอกตัวเอง
“ใจเย็นๆไว้ ใจเย็นๆ เฮ้ออออ”
เซกิทำหน้านิ่งแล้วเดินออกมาจากหน้าห้องของนานะ แต่ก็หลุดยิ้มออกมาอีก >_<
“วันนี้อากาศดีจังแฮะ ^^”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}