ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 8 [100%]

ชื่อตอน : รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 8 [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 147.3k

ความคิดเห็น : 480

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มี.ค. 2560 06:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 8 [100%]
แบบอักษร

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4  ตอนที่ 8

Author :    (ยอนิม)

                        

               

                                                

“มึงคิดมากไปเปล่า ไอ้เก็ทเนี่ยนะจะเป็นศัตรู” อิฐถามกลับอย่างนึกขำ

“คิดมากดีกว่าคิดน้อยอย่างมึงนะอิฐ กูบอกก็เพื่อให้ระวังตัวบ้าง ไม่ใช่ไว้ใจทุกคนในโลกหมด เหมือนกับตอนที่มึงเจอกูครั้งแรก กูบอกให้มึงไปเอาเงินที่คอนโดกู มึงก็ยอมตามมาง่ายๆ แล้วเป็นไง” เดย์ถามกลับ ทำให้อิฐนิ่งไปนิด

“ก็ได้คบกับมึงนี่ไง” อิฐบอกกลับไปพร้อมกับยิ้มขำเล็กน้อย เดย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ

“เอาน่า กูจะระวังตัวเองให้มาก มึงไม่ต้องห่วงหรอก” อิฐพูดเพื่อให้คนรักสบายใจ เมื่อเห็นว่าเดย์เป็นห่วงจริงๆ แต่ในใจของอิฐก็ยังไม่รู้สึกว่าเก็ทแปลกไปตรงไหน เดย์พยักหน้ารับ

“อ๊ะ คุณเดย์” เสียงทักของหญิงสาวดังขึ้น ทำให้อิฐกับเดย์หันไปมองตามเสียงเรียก อิฐก็เห็นหญิงสาวที่ดูดีทุกกระเบียดนิ้ว เดินตรงเข้ามาหา เดย์เลิกคิ้วนิดๆ

“สวัสดีครับคุณเข็ม” เดย์ทักทายขึ้นมา ทำให้อิฐรู้ได้ทันที ว่าหญิงสาวคนนี้คือคนที่โทรมาหาเดย์

“สวัสดีค่ะ ไม่คิดว่าจะเจอคุณเดย์ที่นี่นะคะเนี่ย” หญิงสาวทักขึ้นยิ้มๆ

“คุณเข็มมาเดินเที่ยวเหรอครับ” เดย์ถามกลับไปตามมารยาท ทั้งๆที่จริงๆแล้ว เขาไม่ชอบที่จะพูดคุยทักทายกับคนอื่นที่ไม่สนิทสักเท่าไร ถ้าไม่ใช่เพราะต้องติดต่อทางธุรกิจเพื่อครอบครัวของอิฐเขาก็คงแค่เดินผ่านไปเท่านั้น

“ไม่เชิงน่ะค่ะ พอดีว่าเพิ่งไปคุยกับลูกค้ามา ก็เลยจะแวะหาข้าวกลางวันทานสักหน่อย เอ่อ คุณเดย์ทานข้าวกลางวันรึยังคะ” หญิงสาวถามเดย์ทันที โดยที่ไม่ได้สนใจอิฐที่ยืนอยู่ข้างๆเดย์สักเท่าไรนัก อิฐเองก็ไม่อยากเสียมารยาทอะไรกับหญิงสาว เพราะรู้ว่าพ่อตนเองกับเดย์ติดต่อธุรกิจร่วมกัน

“เรียบร้อยแล้วครับ” เดย์ตอบกลับไปตรงๆ ด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ นั่นทำให้อิฐนึกพอใจเป็นอย่างมาก ที่คนรักไม่แสดงท่าทีเกรงใจหญิงสาว

“ว้า เสียดายจัง เอาไว้โอกาสหน้าก็ได้ค่ะ หวังว่าเข็มจะได้เลี้ยงข้าวขอบคุณคุณเดย์ที่สั่งสินค้าจากทางโรงงานของเข็มนะคะ” หญิงสาวพูดเป็นเชิงหยอกแล้วยิ้มสวยใส่เดย์อย่างมีท่าทีโดยเอาเรื่องงานมาอ้าง เดย์ยกยิ้มเล็กน้อย

“ครับ งั้นเดี๋ยวผมต้องขอตัวก่อนนะครับ ต้องรีบกลับไปเคลียงานต่อ” เดย์ตัดบท ทำให้หญิงสาวชะงักไปนิด แต่ก็แป๊บเดียวเท่านั้น หญิงสาวส่งยิ้มอ่อนๆกลับมาให้

“ค่ะ เดี๋ยวถ้าได้สินค้าเมื่อไร เข็มจะติดต่อไปนะคะ” หญิงสาวบอกกลับ ก่อนจะเดินแยกไป เดย์ก็พาอิฐเดินไปซื้อของต่อทันที

“เดย์ ใช่คนที่โทรเข้ามาป่ะ” อิฐถามด้วยความอยากรู้ หลังจากยืนเงียบให้หญิงสาวทักเดย์อยู่สักพัก

“อืม” เดย์ตอบกลับในลำคออย่างไม่ใส่ใจ อิฐเม้มปากเล็กน้อย

“สวยเนอะ ดูเหมือนจะทำงานเก่งด้วย” อิฐพูดขึ้นลอยๆ พร้อมกับลอบมองเดย์

“อืม” เดย์ตอบรับในลำคอ โดยไม่คิดอะไร

“เค้ายังโสดอยู่ใช่ป่ะ” อิฐถามอีก เดย์หยุดเดินแล้วหันไปมองหน้าคนรัก

“ถามถึงเค้า แล้วอย่าแอบเอาไปคิดดราม่าคนเดียวละกัน” เดย์พูดขึ้นอย่างรู้ทัน ว่าอิฐอาจจะกังวลเรื่องของหญิงสาวที่เข้ามาทักเมื่อสักครู่

“ไม่ได้ดราม่าอะไรเลย ก็แค่ถามดูเฉยๆ” อิฐรีบเถียงทันที เมื่อเดย์รู้ทันเขาจริงๆ

“เลิกถามเรื่องของคนอื่นได้ละ รีบซื้อของจะได้รีบกลับ” เดย์พูดเสียงนิ่ง ก่อนจะพาอิฐไปซื้อของแล้วพากันกลับไปที่ร้าน

Tru…Tru…Tru

เสียงมือถือของอิฐดังขึ้น ขณะนั่งเล่นอยู่ในห้องทำงานของเดย์ที่ร้าน เดย์เหลือบตามองเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร

“ครับพี่น้ำ” อิฐรับสายน้ำที่โทรเข้ามา เดย์เองก็ได้ยิน จึงก้มหน้าทำงานต่อ แต่หูของเขาก็ฟังอิฐอยู่ตลอด

“พรุ่งนี้เหรอครับ....ผมขอถามเดย์มันก่อนได้มั้ยอ่ะ.....ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมคุยเอง.....ครับ....ครับ เดี๋ยวได้เรื่องยังไง ผมจะโทรไปบอกนะครับ” อิฐพูดสายกับหญิงสาวสักพักก็วางไป อิฐเดินมานั่งที่เก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานของเดย์

“ว่าไง” เดย์ถามขึ้นมาก่อน เพราะรู้ว่าอิฐมีเรื่องจะขอแน่นอน

“เมื่อกี้พี่น้ำโทรมา บอกว่าพรุ่งนี้ให้เข้าไปช่วยงานที่ร้านหน่อยได้มั้ย พอดีว่าพนักงานเขาลากลับบ้านไปคนหนึ่ง แล้ววันนี้อีกคนก็ไม่สบายขึ้นมา พี่น้ำเค้าไม่มีคนช่วย” อิฐพูดขึ้น

“อืม ไปสิ” เดย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทำให้อิฐเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“มึงไม่ว่าอะไรใช่ป่ะ ที่กูไม่ได้เข้ามาช่วยงานในร้าน” อิฐถามกลับไป เดย์ส่ายหน้าไปมา

“ไม่ว่า ช่างทางเราก็มีพออยู่แล้ว ที่กูให้มึงมาทำงานก็เพราะไม่อยากให้อยู่เฉยๆ แต่นี่น้ำไม่มีคนช่วย มึงก็ไปช่วยน้ำก็ได้” เดย์บอกกลับ ทำให้อิฐยิ้มออกมาทันที เขารีบโทรไปบอกน้ำ ว่าพรุ่งนี้จะไปช่วยงานที่ร้าน

“งั้นคืนนี้ก็นอนให้มันเร็วๆหน่อยละกัน ไปช่วยงานเค้า ไม่ได้ไปเป็นภาระให้เค้า เข้าใจรึเปล่า” เดย์พูดกำชับขึ้นมา

“รู้แล้วน่า” อิฐตอบกลับยิ้มๆ พลางนึกถึงเค้กที่ร้านของน้ำไปด้วย ไปช่วยงานทีไร เขาจะได้กินเค้กฟรีตลอด

“เค้กน่ะ กินให้มันน้อยๆหน่อยนะ” แล้วความฝันของอิฐก็ชะงักเมื่อเดย์เตือนขึ้นมา

“เออน่า” อิฐตอบกลับไปอย่างเซ็งๆ ที่เดย์ดูเหมือนจะรู้ทันเขาตลอดแบบนี้ เดย์ยกยิ้มนิดๆ ทำไมเขาจะมองไม่ออกว่าอิฐกำลังคิดอะไร การที่ทำหน้าเคลิ้มๆหลังจากที่รู้ว่าจะได้ไปช่วยงานของน้ำที่ร้าน ก็มีอยู่เรื่องเดียวคือเรื่องจะกินเค้ก

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“มึงสองคน อย่าป่วนร้านเค้าพังล่ะ” เดย์กำชับขึ้น หลังจากขับรถมาส่งอิฐกับนิคที่ร้านของน้ำในตอนเช้า เมื่อวานตอนเย็นพอนิครู้ว่าอิฐจะมาช่วยงานน้ำ นิคก็ขอมาด้วยทันที นีลบอกว่าถ้าน้ำให้ไป เขาก็ให้นิคไป อิฐจึงโทรขอน้ำ น้ำก็บอกให้นิคมาช่วยด้วย นีลเลยให้นิคมาพร้อมกับเดย์และอิฐเลย

“สั่งเหมือนกูสองคนเป็นเด็กเล็กๆเลยนะมึงน่ะ” นิคว่ากลับไป ก่อนจะลงจากรถไปก่อน

“กลางวันมึงจะมากินข้าวกับกูมั้ย” อิฐถามขึ้น เพราะว่าปกติแล้ว ถ้าเขามาช่วยน้ำที่ร้าน เดย์ก็จะมากินข้าวกลางวันด้วย แต่ก็ขึ้นอยู่กับว่าเดย์ติดธุระอะไรรึเปล่า

“ไม่แน่ใจ ขอดูงานก่อน” เดย์ตอบกลับ อิฐพยักหน้ารับ ก่อนจะลงจากรถไป เมื่อเห็นว่าอิฐเดินเข้าไปหาน้ำแล้ว เดย์ก็ขับรถไปทำงานต่อ

..

..

“หืม ไอ้เดย์บอกว่าให้มึงระวังไอ้เก็ทหน่อยงั้นเหรอ ทำไมวะ หรือว่ามันหึงมึง” นิคถามขึ้นอย่างสงสัย เมื่ออิฐเล่าให้ฟังตอนที่ว่างเว้นจากลูกค้า อิฐเองก็นึกขึ้นได้ จึงเล่าให้เพื่อนฟัง

“ไม่รู้ว่ะ มันบอกว่าบางครั้ง ศัตรูก็เข้าหาเราด้วยรอยยิ้ม กูว่าเดย์มันคิดมากไปว่ะ อาจจะเป็นเพราะเคยเจอทั้งเรื่องไอ้แม็ค ไอ้พี เดย์มันเลยระแวงทุกคนล่ะมั้ง” อิฐพูดสัณนิษฐานขึ้นมา

“แล้วผัวมึงเคยคิดผิดมั้ยล่ะ” นิคถามกลับ ทำให้อิฐชะงักไปเล็กน้อย เพราะเวลาที่เดย์รู้สึกผิดปกติอะไร มันมักจะเป็นจริงเสมอ

“แต่ครั้งนี้ไม่น่าจะใช่มั้ง หรือว่ามึงคิดว่าไอ้เก็ทเข้าหากูเพราะมีจุดประสงค์” อิฐถามความคิดเห็นจากเพื่อนตนเองด้วยความอยากรู้ นิคทำหน้าคิดเล็กน้อย

“บอกไม่ถูกว่ะ คือ มันก็ไม่แปลกหรอกนะ ถ้าผัวมึงจะระแวง เพราะช่วงนี้ไอ้เก็ทเข้าหามึงถี่เหลือเกิน ถึงมันจะบอกว่าไม่ได้คิดอะไรกับมึงแล้วก็ตามเถอะ กูเองก็เป็นเพื่อนมัน ทำไมไม่เห็นมันจะมาหากูบ้างเลย” นิคพูดไปตามที่คิด ทำให้อิฐคิดตามคำพูดของเพื่อนตัวเองไปด้วย แต่ก็ไม่ทันจะได้คุยอะไรต่อ ก็มีลูกค้าเข้าร้านเป็นกลุ่มใหญ่ ทั้งสองคนเลยต้องไปต้อนรับทันที

..

..

..

เดย์มองดูนาฬิกาเป็นระยะ เขากำลังลังเลอยู่ว่าจะไปหาอิฐที่ร้านของน้ำดีหรือไม่ เดย์วางมือจากเอกสาร แล้วเอนหลังพิงเก้าอี้ทำงานอย่างครุ่นคิด อีกใจเขาก็อยากจะไปหาคนรัก แต่อีกใจก็ไม่อยากให้อิฐอึดอัดที่เหมือนมีคนไปนั่งเฝ้า

“เฮ้อ” เดย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อรู้สึกว่าช่วงนี้เขาไม่เป็นตัวของตัวเองสักเท่าไรนัก

Tru…Tru…Tru

ในช่วงที่ยังตัดสินใจไม่ได้ เสียงมือถือเครื่องติดต่องานก็ดังขึ้น เดย์หยิบมาดูก็เห็นว่าเป็นเบอร์จากบริษัทของนิรุต หรือพ่อของเข็ม ที่เขาบันทึกเอาไว้ เดย์หยิบขึ้นมากดรับทันที

“สวัสดีครับ” เดย์รับสายที่โทรเข้ามาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

(“สวัสดีค่ะคุณเดย์ ที่เข็มเองนะคะ”) เสียงของหญิงสาวดังขึ้น เดย์แปลกใจเล็กน้อย ที่หญิงสาวเอาเบอร์บริษัทโทรมา

“ครับ คุณเข็มมีอะไรรึเปล่าครับ” เดย์ถามกลับไป พยายามเก็บเสียงเหนื่อยหน่ายของตัวเองเอาไว้

(“พอดีว่า สินค้าที่ทางคุณเดย์สั่งไว้ มันมีอยู่ออเดอร์หนึ่ง ที่ทางฮ่องกงเค้าปรับเปลี่ยนสเปคบางอย่าง เข็มเลยอยากให้คุณเดย์มาดูรายละเอียดก่อนน่ะค่ะ ว่ามันโอเครึเปล่า หรือจะเปลี่ยนเป็นตัวอื่น”) หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงเป็นการเป็นงาน เดย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“คุณเข็มส่งเมลรายละเอียดมาให้ผมดูได้มั้ยครับ” เดย์ถามกลับไป

(“ให้ส่ง มันก็ส่งได้ค่ะ แต่สินค้าตัวที่ว่ามันมาถึงแล้ว เข็มเลยอยากให้คุณเดย์ลองมาดูของเลยน่าจะดีกว่า”) หญิงสาวบอกกลับมาอีก เดย์นิ่งคิดเล็กน้อย

“ครับ งั้นเดี๋ยวผมเข้าไป ขอเวลาสักครึ่งชั่วโมงนะครับ” เดย์บอกกลับ หญิงสาวรับคำก่อนจะวางสายไป เดย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ ความจริง หน้าที่นี้ต้องเป็นฝ่ายจัดซื้อเป็นคนโทรมาหาเดย์ แต่กลายเป็นว่าหญิงสาวโทรเข้ามาเอง เดย์ก็ไม่อยากคิดอะไรมาก เขาลุกเดินออกจากห้องทำงาน เพื่อไปหาพ่อของอิฐที่บ้านใหญ่

“ม๊าครับ ป๊าล่ะครับ” เดย์ถามหาพ่อของคนรัก

“นอนอยู่บนห้องน่ะ เห็นบ่นว่าปวดหัว นี่ม๊าเพิ่งจะขึ้นเอายาไปให้กินมา เดย์มีอะไรรึเปล่า” แม่ของอิฐถามกลับมา เดย์นิ่งไปนิด ความจริงเขาจะมาชวนพ่อของคนรักให้ไปด้วยกัน แต่รู้แบบนี้แล้วเดย์ก็คงต้องไปคนเดียว

“ไม่มีอะไรครับ กะว่าจะชวนไปดูสินค้าด้วยกัน เดี๋ยวผมไปคนเดียวดีกว่า ให้ป๊านอนพักเถอะครับ” เดย์ตอบกลับ แม่ของอิฐก็พยักหน้ารับยิ้มๆ ก่อนที่เดย์จะเดินออกมาจากบ้าน แล้วตรงสั่งงานอีกเล็กน้อย และขึ้นรถขับตรงไปยังบริษัทของหญิงสาวทันที เมื่อไปถึง เดย์ก็เข้าไปพบกับหญิงสาวในห้องทำงาน

“สวัสดีค่ะคุณเดย์ นั่งพักก่อนมั้ยคะ” หญิงสาวถามขึ้นยิ้มๆ

“ไม่เป็นไรครับ ผมอยากไปดูสินค้าเลย” เดย์ตอบกลับด้วยท่าทีนิ่งๆ

“ได้ค่ะ เดี๋ยวเข็มพาไปนะคะ” หญิงสาวตอบกลับพร้อมกับรอยยิ้มหวาน

“ให้ทางฝ่ายจัดซื้อพาผมไปก็ได้ครับ จะได้ไม่รบกวนเวลาของคุณเข็ม” เดย์ตอบกลับไปอีก เพราะเห็นว่าหญิงสาวกำลังนั่งเคลียงานบนโต๊ะอยู่

“ไม่เป็นไรค่ะ เข็มพาไปเองดีกว่า เชิญค่ะ” หญิงสาวพูดพร้อมกับเชื้อเชิญเดย์ให้เดินไปด้วยกัน เดย์ก็เดินไปทันที หญิงสาวพาเดย์มาที่โกดังเก็บของ เจ้าหน้าที่ฝ่ายจัดซื้อก็เอาเอกสารมาให้เดย์ได้ดู เดย์พูดคุยซักถามและดูสินค้าอยู่สักพักใหญ่ๆ ก่อนจะตัดสินใจรับสินค้าตัวที่ส่งมาเลย เพราะสเปคเครื่องถูกปรับเปลี่ยนไปเล็กน้อย ซึ่งไม่เป็นปัญหามากนัก

“ขอบคุณคุณเดย์มากนะคะ เข็มเองก็กังวล ที่ของมาไม่ตรงสเปคกับที่ทางคุณเดย์สั่งแล้วอาจจะทำให้ทางคุณเดย์ไม่พอใจ ก็เลยอยากให้คุณเดย์มาดูด้วยตัวเอง” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงติดกังวล    

“ไม่เป็นไรครับ ของพวกนี้ทางคุณเข็มสั่งนำเข้ามา ไม่ได้ผลิตเอง มันคุมอะไรไม่ได้อยู่แล้ว” เดย์ตอบกลับ หญิงสาวยิ้มออกมาอย่างพอใจ

“ขอบคุณค่ะ ตอนนี้ก็เลยเที่ยงมานิดหน่อย คุณเดย์คงยังไม่ได้ทานอะไรมาแน่เลย เข็มขอเลี้ยงข้าวกลางวันสักมื้อนะคะ เป็นการขอโทษด้วยที่ทำให้ลำบากต้องมาดูสินค้าถึงที่นี่” หญิงสาวพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน และสุภาพ ทำให้เดย์แอบคิดในใจ ว่าที่หญิงสาวให้เขามาดูสินค้าด้วยตัวเอง เพื่อจะชวนทานข้าวกลางวันด้วยรึเปล่า

“ก็ได้ครับ ขอร้านใกล้ๆที่นี่ละกันนะครับ เพราะเดี๋ยวผมต้องรีบกลับไปเคลียงานต่อ” เดย์ตอบตกลง เพราะคิดว่าไหนๆก็มาแล้ว ในเมื่อหญิงสาวพยายามชวนเขาทานข้าวด้วยมาตลอด เขาก็จะตอบรับเพื่อจะได้ไม่เสียมารยาทในวันข้างหน้าอีก

+++++++++++++++++++++++++++++++++++ 50 % +++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เมื่อเดย์ตอบตกลงแล้ว หญิงสาวก็บอกตำแหน่งร้านที่จะไปกินกับเดย์ ตอนแรกหญิงสาวจะชวนเดย์ไปรถคันเดียวกัน แต่เดย์ขอขับรถไปเอง เพื่อที่ทานเสร็จแล้วจะได้ไม่เสียเวลามาส่งหญิงสาว หญิงสาวก็ไม่ว่าอะไร ก่อนที่เดย์จะขับรถไปยังร้านที่หญิงสาวบอกทันที เมื่อไปถึงร้านและจอดรถเรียบร้อย เดย์ก็นึกได้ว่า เขาต้องโทรหาอิฐก่อน เดย์จึงหยิบมือถือออกมากดโทรอยู่ที่ข้างรถ

(“ว่าไงเดย์”) เสียงของอิฐดังขึ้น

“พักกินข้าวรึยัง” เดย์ถามกลับไปด้วยน้ำเสียงปกติ ความจริงเขาหงุดหงิดเล็กน้อย ที่ไม่ได้ไปกินข้าวกับคนรัก แต่ก็พยายามเก็บอาการเอาไว้

(“ใกล้ละ มึงจะมารึเปล่า กูจะได้สั่งพี่น้ำทำอาหารไว้ให้”) อิฐถามกลับมาทันที เดย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ

“วันนี้คงไม่ได้ไปนะ มึงกินกับไอ้นิคไปก่อนละกัน” เดย์บอกกลับไป

(“เหรอ งานยุ่งมากเลยเหรอวะ”) เสียงของอิฐหงอยลงไปเล็กน้อย ซึ่งเดย์ก็พอจะนึกใบหน้าของอิฐออกว่าจะเป็นยังไง

“ก็..” เดย์กำลังจะบอกว่าเขาออกมาทานอาหารข้างนอก

“คุณเดย์คะ เข้าไปข้างในกันเถอะค่ะ เข็มโทรมาจองโต๊ะไว้แล้ว” เสียงของหญิงสาวดังขึ้น ทำให้เดย์หันไปมองเล็กน้อย

“อ๊ะ ขอโทษทีค่ะ ไม่รู้ว่าคุณเดย์ติดสายอยู่” หญิงสาวพูดเสียงแผ่ว

“คุณเข็มเข้าไปข้างในก่อนก็ได้ครับ ผมขอคุยสายอีกแป๊บ” เดย์บอกออกไป และมั่นใจด้วยว่าทางฝั่งของอิฐได้ยินแน่นอน

“ค่ะ” หญิงสาวตอบรับ ก่อนจะเดินเข้าไปในร้านก่อน

“อิฐ.....อิฐ” เดย์เรียกอิฐที่เงียบไปทันที หลังจากได้ยินเสียงของหญิงสาว

(“อืม”) อิฐขานรับในลำคอไม่ดังมากนัก

“กูมาดูสินค้าที่บริษัทคุณเข็ม แล้วเค้าชวนกินข้าวด้วย กูเลี่ยงไม่ได้ เพราะกูเลี่ยงเค้ามาหลายครั้งแล้ว เข้าใจใช่มั้ย” เดย์บอกออกไปตรงๆ

(“ก็เข้าใจ”) อิฐตอบกลับมาสั้นๆ เดย์ถอนหายใจเบาๆ เพราะรู้ได้ทันที ว่าอิฐกำลังคิดมาก เพราะฟังจากน้ำเสียงก็รู้แล้ว

“กินข้าวในฐานะคนทำธุรกิจด้วยกัน ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น” เดย์บอกให้อิฐมั่นใจ

(“แล้วป๊าล่ะ”) อิฐถามถึงพ่อตนเอง

“ป๊าปวดหัว ไม่ได้มาด้วย กูถึงต้องมาคนเดียว นี่ถ้าไม่ติดว่าต้องออกมาดูสินค้าเข้าร้าน กูก็ไม่มาหรอกนะ” เดย์บอกกลับไปอีก เขาไม่ได้คิดจะแก้ตัว เพราะเขาไม่ได้ทำอะไรผิด แต่เขาต้องพูดบอก เพราะรู้ว่าคนรักจะคิดอะไรไปไกลแค่ไหน

(“กินข้าวเสร็จแล้วจะไปไหนต่อ”) อิฐถามออกมาอีก

“กลับร้านสิ งานกูมีทำนะ” เดย์ตอบกลับไป

(“อืม งั้นมึงไปกินข้าวเหอะ กินเสร็จแล้วค่อยโทรมาหากูก็ได้”) อิฐพูดขึ้น เดย์ตอบรับในลำคอ ก่อนจะวางสายไป แล้วเดินเข้าไปในร้านอาหารทันที

..

..

..

“เป็นอะไรหน้าหงอยเลยวะ” นิคถามขึ้น เมื่ออิฐเดินกลับเข้ามาในร้าน หลังจากออกไปคุยสายกับเดย์ที่ด้านหลัง

“เดย์มันไม่ได้มากินข้าวด้วยว่ะ” อิฐตอบกลับ

“เออ แล้วไง งานมันยุ่งล่ะมั้ง” นิคพูดตามที่คิด

“มันไปกินข้าวกับผู้หญิงว่ะ” อิฐบอกออกมาเสียงเนือยๆ ทำให้นิคตาโต

“เฮ้ย จริงอ่ะ ไปกินกับใครวะ มันนอกใจมึงเหรอ” นิคถามด้วยความตกใจ อิฐมองหน้าเพื่อนอย่างเหวี่ยงๆ

“นอกใจบ้านมึงสิ มันไปกินข้าวกับเจ้าของบริษัทที่ติดต่อซื้อสินค้ากันหรอก” อิฐเถียงออกไปทันที

“อ่าว แล้วมึงจะทำหน้าหงอยทำไม” นิคถามกลับไปอย่างงงๆ

“ก็...ลูกสาวเจ้าของบริษัท ดูเหมือนจะชอบเดย์ว่ะ ก่อนหน้านี้ก็พยายามโทรมานอกเวลางาน ชวนไปกินข้าวด้วยตลอด เดย์มันก็ปฏิเสธมาเรื่อยนะ แต่ดูเหมือนว่าครั้งนี้คงปฏิเสธไม่ได้” อิฐตอบกลับเสียงแผ่ว ในใจอิฐก็เชื่อมั่นว่าเดย์ไม่ได้คิดอะไร แต่กับหญิงสาว อิฐรู้สึกระแวงอย่างบอกไม่ถูก เพราะเท่าที่เห็นว่าหญิงสาวค่อนข้างมีความมั่นใจในตัวเอง ไม่เหนียมอายกับเรื่องเล็กๆน้อย ทำให้อิฐรู้สึกหวั่นๆ ในใจ กลัวว่าหญิงสาวจะใช้โอกาสนี้ทำความสนิทสนมกับเดย์เต็มที่

“อ่อ มึงเลยกลัวว่า ผัวมึงจะโดนผู้หญิงคนนั้นคาบไปแดกสินะ” นิคถามออกมาอย่างขำๆ เมื่อเห็นท่าทางของคนรัก

“แล้วมึงจะขำอะไรของมึง มึงต้องเห็นผู้หญิงคนนั้นก่อน กูเจอมาแล้ว โคตรดูดี มั่นใจในตัวเองมากด้วย เป็นคนเหมือนกับว่า อยากได้อะไรก็ต้องได้” อิฐว่าเพื่อนตนเองกลับไป พร้อมกับพูดถึงหญิงสาวตามที่ตนเองคิด นิคตบไหล่ของอิฐเบาๆ

“ดูดีแล้วไงวะ มึงคิดว่าผัวมึงดูคนไม่ออกรึไง ไอ้เดย์ ไม่ใช่มึงนะ มันตามเกมคนอื่นทันเสมอ แค่ผู้หญิงจะอ่อยมัน กูว่ามันหาทางชิ่งได้อยู่แล้ว มึงเป็นเมียประสาอะไร ยังไม่รู้อีก ว่าผัวเป็นคนยังไง” นิคว่าอิฐกลับไปบ้าง อิฐนิ่งเงียบไปเล็กน้อย

“กูรู้  แต่..เฮ้อ ไม่รู้จะพูดยังไงว่ะ พักหลังๆเดย์มันแปลกๆไป กูก็เลยเหมือนฟุ้งซ่านเหี้ยอะไรนักก็ไม่รู้” อิฐด่าตัวเองออกมา เพราะรู้ตัวดีว่าตนเองเริ่มคิดมากและฟุ้งซ่านเกี่ยวกับการกระทำหลายๆอย่างของเดย์ ที่ไม่เหมือนเดิมในบางเรื่อง

“หนุ่มๆ มาแอบอู้อะไรกันจ๊ะ หิวข้าวรึยัง” เสียงของน้ำดังขัดขึ้นมา พร้อมกับเดินเข้ามาหาอิฐกับนิค

“อิฐมันกลัวโดนผัวทิ้งน่ะพี่น้ำ” นิคพูดขึ้นอย่างขำๆ ทำให้น้ำเลิกคิ้วขึ้นอย่างประหลาดใจ

“ใครจะทิ้งใครนะ” น้ำถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

“เปล่าหรอกครับ ไอ้นิคมันก็พูดเกินไป” อิฐบอกกลับเสียงแผ่ว น้ำหันไปมองหน้านิคด้วยความอยากรู้

“คึคึ พอดีมีผู้หญิงมาติดไอ้เดย์น่ะพี่น้ำ อิฐมันเลยกังวล” นิคบอกออกมาให้น้ำรับรู้

“บ้าแล้ว กังวลอะไรกัน ถ้าคนอย่างพี่เดย์แอบไปมีคนอื่นล่ะก็ พระอาทิตย์คงขึ้นทางทิศตะวันตกแล้วล่ะ” น้ำพูดออกมาด้วยความมั่นใจ

“พี่น้ำก็พูดเว่อร์ไป” นิคแซวขึ้นอย่างขำๆ แต่ก็คิดแบบเดียวกับน้ำเหมือนกัน

“จริงนะ พี่ไม่เคยเห็นพี่เดย์รักและให้ความสำคัญกับใครมากเท่าอิฐมาก่อนเลย ถึงอิฐจะบอกว่าไนท์ก็เป็นอีกคนที่พี่เดย์รัก นั่นมันก็ถูก แต่ถ้าอิฐลองสังเกตดีๆ พี่ว่าพี่เดย์รักและห่วงอิฐมากกว่าไนท์ไปแล้วนะ” น้ำพูดออกมาตามที่เห็น ไม่ได้คิดจะพูดปลอบใจอิฐแต่อย่างไร อิฐเองก็แอบคิดแบบน้ำเหมือนกัน เพราะเดี๋ยวนี้เดย์ไม่ค่อยโทรหาน้องชายตัวเองสักเท่าไร ทั้งๆที่เมื่อก่อนจะหวงและห่วงไนท์มาก

“ครับ ผมก็แค่ฟุ้งซ่านเท่านั้นเอง” อิฐตอบเสียงแผ่ว น้ำยิ้มออกมาอ่อนๆ

“ไม่ต้องฟุ้งซ่าน นี่ก็เที่ยงละ เดี๋ยวพักกินข้าวกันก่อนละกัน แล้วค่อยทำงานต่อ” น้ำพูดขึ้นยิ้มๆ ก่อนจะให้อิฐกับนิคไปพักทานอาหารกลางวัน

..

..

..

“เข็มต้องขอโทษด้วยนะคะ ที่เข้าไปขัดจังหวะคุณเดย์คุยโทรศัพท์” หญิงสาวพูดขึ้นขณะนั่งรออาหารมาเสริฟ

“ไม่เป็นไรครับ พอดีผมแค่จะโทรบอกแฟนผม ว่าคงไปกินข้าวกลางวันด้วยไม่ได้” เดย์บอกออกมาด้วยน้ำเสียงปกติ และต้องการพูดให้หญิงสาวรับรู้ด้วย หญิงสาวชะงักไปนิด ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาเล็กน้อย

“ตายจริง เข็มนี่แย่จังเลยนะคะ ไม่รู้ว่าคุณเดย์นัดกับแฟนเอาไว้ ไม่งั้นคงไม่กล้ารบกวนแบบนี้” หญิงสาวพูดออกมาด้วยน้ำเสียงปกติเช่นเดียวกัน เดย์นั่งมองสีหน้าและแววตาของหญิงสาวก็ต้องถอนหายใจออกมาเบาๆ

“ไม่เป็นไรครับ แฟนผมเค้าเข้าใจ เพราะเป็นเรื่องปกติ ที่ผมจะต้องทานอาหารกับคู่ค้าทางธุรกิจบ้าง” เดย์บอกกลับไปอีก และเห็นว่าหญิงสาวเม้มปากเล็กน้อย แต่ก็เพียงแวบเดียวเท่านั้น หญิงสาวก็กลับมายิ้มให้เดย์อีกครั้ง ทำให้เดย์รู้ว่าหญิงสาวคนนี้ค่อนข้างเก็บอารมณ์เก่งพอสมควร

“แฟนคุณเดย์น่ารักจังเลยนะคะ ไม่น้อยใจกับเรื่องนี้” หญิงสาวพูดออกมาด้วยน้ำเสียงชื่นชม เดย์ยกยิ้มมุมปาก พลางคิดในใจว่าอิฐน้อยใจแน่นอน แต่ไม่กล้างี่เง่า เพราะมันเกี่ยวกับงาน

“ครับ” เดย์ตอบรับสั้นๆ ก่อนที่หญิงสาวจะชวนคุยเรื่องเกี่ยวกับสินค้า ทำให้เดย์รู้ว่าหญิงสาวตรงหน้าฉลาดแก้สถานการณ์ไม่น้อย แต่ก็ใช่ว่าเดย์จะไว้ใจรอยยิ้มของหญิงสาวได้เต็มร้อยเปอร์เซ็น

..

..

..

เย็น

เดย์ขับรถมารับอิฐที่ร้านของน้ำ เมื่อจอดรถแล้ว เดย์ยังไม่ได้เดินเข้าไปในร้านในทันที เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมายืนจุดสูบข้างรถ วันนี้ทั้งวัน เขาไม่ได้แตะบุหรี่เลยสักมวน จึงอยากจะสูบบ้าง เพราะเขายังเลิกไม่เด็ดขาด เดย์ยืนพิงรถแล้วมองไปที่ถนนอย่างใช้ความคิด ในสมองของเดย์ตอนนี้คิดแต่เรื่องของอิฐ เขากำลังคิดทบทวนในสิ่งที่ตนเองทำ ว่ามันดีแล้วหรือไม่

“อิฐ นั่นไอ้เดย์ใช่ป่ะ” นิคที่อยู่ในร้านสะกิดอิฐให้มองไปที่ลานจอดรถ อิฐหันไปมองตามก็ต้องทำหน้ามุ่ย เมื่อเห็นเดย์ยืนสูบบุหรี่

“เออ สูบบุหรี่อยู่ด้วย เดี๋ยวกูมานะ” อิฐบอกกับนิค ก่อนจะเดินออกไปหาเดย์ที่รถ เดย์ได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาก็หันไปมอง พอเห็นว่าเป็นอิฐ เขาก็พ่นควันบุหรี่ออกมาทิ้งท้าย ก่อนจะใช้เท้าดับบุหรี่ที่เหลืออีกเล็กน้อย พร้อมกับยกมือปัดควันบุหรี่ไปมา เขาไม่ได้กลัวว่าอิฐจะว่า แต่เขาก็ไม่อยากให้อิฐมาดมควันบุหรี่ของเขาไปด้วย

“วันนี้กี่ตัวแล้ว” อิฐถามขึ้น

“ตัวเดียว” เดย์ตอบกลับ ทำให้อิฐยิ้มออกมาได้บ้างที่เดย์ไม่ได้สูบบุหรี่จัดเหมือนเมื่อก่อน

“เข้าไปนั่งข้างในก่อนมั้ย รีบกลับรึเปล่า” อิฐถามขึ้น

“ลูกค้าเยอะมั้ยล่ะ กูว่าจะพาไปบ้านไอ้นันมันหน่อย” เดย์พูดขึ้น

“ก็ไม่เยอะแล้วล่ะ เพราะเค้กหมดตู้แล้ว อ่อ ถ้าเราไปบ้านไอ้นัน แล้วไอ้นิคอ่ะ มันต้องไปกับเราด้วยป่ะ” อิฐถามขึ้น เพราะเมื่อเช้านิคมาพร้อมกับอิฐ

“ไปด้วยกัน เดี๋ยวไอ้นีลมันตามไปเจอที่นั่นเลย” เดย์ตอบกลับ เพราะเขาโทรคุยกับนีลแล้ว

“อืมๆ งั้นเดี๋ยวกูเข้าไปบอกไอ้นิคก่อน มึงจะรอที่รถหรือจะเข้าไปข้างใน” อิฐถามขึ้นอีกครั้ง

“เข้าไปทักน้ำสักหน่อยก่อนละกัน” เดย์ตอบกลับ ก่อนจะเดินเข้าไปในร้านพร้อมกับอิฐ อิฐก็เดินไปหานิคเพื่อคุยเรื่องไปบ้านนันทันที

“สวัสดีค่ะพี่เดย์” น้ำยกมือไหว้เดย์ เดย์ก็พยักหน้ารับ

“ขอบคุณมากนะคะ ที่พาอิฐกับนิคมาช่วยน้ำ” หญิงสาวพูดขึ้นยิ้มๆ

“ไม่เป็นไร” เดย์ตอบเสียงเรียบ พร้อมกับมองอิฐที่ช่วยเก็บจานบนโต๊ะของลูกค้าส่งท้าย

“วันนี้เป็นไงบ้าง มีใครมาวุ่นวายกับอิฐรึเปล่า” เดย์ถามน้ำไม่ดังมากนัก

“ไม่มีหรอกค่ะ ส่วนใหญ่ก็แค่มองๆ แต่ไม่มีใครกล้าวุ่นวายด้วย แล้วพี่เดย์ล่ะคะ วันนี้มีใครมาวุ่นวายกับพี่รึเปล่า” หญิงสาวแกล้งถามขึ้นมา เดย์หันมามองหน้าน้ำ พร้อมกับยกยิ้มมุมปาก

“หึ อิฐมันคิดมากรึไง” เดย์ไม่ตอบ แต่ถามกลับไป เพราะรู้ว่าอิฐคงบอกน้ำเรื่องที่เขาไปกินข้าวกับเข็มมาแน่ๆ

“ก็นิดหน่อยล่ะค่ะ” น้ำบอกยิ้มๆ ให้เดย์รับรู้ ก่อนที่อิฐจะเดินเข้ามาหา น้ำก็ให้ทั้งอิฐและนิคกลับได้

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ 100% +++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ครบร้อยแล้วค่ะ ตอนนี้เรื่อยๆนะคะ ไม่มีอะไรมาก

มันเป็นแค่เรื่องในชีวิตประจำวันของเดย์กับอิฐเท่านั้นเอง ถ้าใครเบื่อก็ต้องขอโทษด้วยจร้า 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น