น้ำมิ้ม

"เลิกจัดโซฟา แล้วมานอนบนเตียงกับพี่นี่แหละ" ใกล้รุ่งถึงกับหายใจไม่ทั่วท้อง เมื่อฝ่ามือหนานั้นกลับอ้อมสองแขนของเธอไปโอบรอบแผ่นหลังของหญิงสาว ก่อนจะค่อยๆรั้งร่างแบบบางนั้นด้วยสองแขนแข็งแกร่งจนเธอตกอยู่ในอ้อมแขนที่กอดกระชับเอาไว้อย่างอ่อนโยน “เห็นไหมบอกแล้วว่าไม่เป็นไรสักหน่อย”

ตอนที่ 1 : ครอบครัวเพียงธำรง (2/3)

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 : ครอบครัวเพียงธำรง (2/3)

คำค้น : ปฐพีใกล้รุ่ง , แต่งงานหลอกๆ ,พินัยกรรม , มรดก , ที่ดิน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 685

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มี.ค. 2560 22:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 : ครอบครัวเพียงธำรง (2/3)
แบบอักษร

เด็กหนุ่มกวาดตามองไปรอบๆตึกสีขาวหลังใหญ่ที่เขาเคยต้องหันหลังเดินจากไปพร้อมๆกับมารดาของเขาที่ตัดสินใจหย่าขาดจากนายคณินบิดาของเขา เพราะบุรุษผู้นั้นพานางนิอรมาอยู่กินอย่างเปิดเผยที่บ้านจนแม่เขาถูกตราหน้าว่าเป็นผู้หญิงโง่ๆที่ทนอยู่กับผู้ชายสำส่อนและเจ้าชู้อย่างนายคณิน

ทั้งคู่หย่าขาดจากกันและตกลงที่จะแบ่งลูกไปเลี้ยงกันเอง คณุตม์ในวัย 10 ขวบตัดสินใจเดินไปหามารดาของตนพลางกุมมือไว้แน่น ... เขาเลือกที่จะไปกับแม่ และเลือกที่จะให้น้องสาวคนเดียวของเขา คะนึงนิจอยู่กับบิดาที่นี่

และในวันนี้ที่เขาได้มีโอกาสกลับมายืนตรงหน้าบ้านเพียงธำรงอีกครั้ง ได้เห็นคะนึงนิจที่ยืนอยู่ข้างๆนายพงษ์ศิริที่เป็นปู่อยู่ตลอดเวลา และข้างๆกันนั้นมีหญิงชราและเด็กสาววัยรุ่นที่คุณปู่แนะนำให้เขารู้จักว่า คือ คุณย่ากนกทิพย์ และ ใกล้รุ่ง หลานสาวของคุณย่าใหม่ของเขา คณุตม์ก็รู้สึกว่าเขาคิดถูกแล้วที่เขาเลือกที่จะไปอยู่กับมารดาแทนน้องสาวของเขา...

“นุดไปอยู่ห้องเดิมของนุดก็แล้วกันนะลูก ปู่ให้คนไปจัดห้องไว้ให้แล้ว”

“คุณพ่อไม่เห็นจะต้องไปจัดห้องอะไรให้เจ้านุดมันเลยนี่ครับ เพราะอีกไม่กี่อาทิตย์ มันก็ต้องไปเรียนต่อที่อเมริกาแล้ว”

นายคณินเอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันไปรับน้ำดื่มจากภรรยาใหม่ที่เข้ามาดูแลออดอ้อนให้ลูกๆของเมียเก่าเห็นตำตา

นางกนกทิพย์หันไปจูงมือเด็กหญิงคะนึงนิจและใกล้รุ่งคนละข้างก่อนจะตัดสินใจพาหลานๆเลี่ยงขึ้นไปด้านบนห้อง เพราะเริ่มเห็นเค้าลางว่าคงจะเกิดการปะทะอารมณ์กันขึ้นระหว่างพ่อลูกอีกเป็นแน่แท้

“ต่อให้เจ้านุดมันจะไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่ฉันก็จัดห้องไว้รอหลานของฉันเสมอ ขนาดหมาแมวยากไร้ที่มาขอเกาะอาศัยฉันยังเจียดที่แบ่งให้มันอยู่ได้เลย แล้วนี่ประสาอะไรกับหลานแท้ๆของฉันเอง”

“คุณพ่อพูดแบบนี้หมายถึงอะไรครับ”

“ฉันก็แค่พูดไปตามความจริง ...ไปเถอะเจ้านุด ปู่จะพาเจ้าไปพักที่ห้องของเจ้าเอง”

นายพงษ์ศิริแตะบ่าของหลานชายก่อนจะพาเดินไปยังชั้นบนของบ้านตามหลังนางกนกทิพย์ไป ทิ้งให้นายคณินและนางนิอรได้แต่ฮึดฮัดไม่พอใจกับคำพูดเหน็บแหนมของบิดาตน

นางกนกทิพย์และเด็กๆยืนรอนายพงษ์ศิริและคณุตม์อยู่หน้าห้อง ครั้นคะนึงนิจพอเห็นว่าพี่ชายเดินขึ้นมากับปู่ก็วิ่งถลาเข้าไปกอด หากคณุตม์กลับสะบัดเต็มแรงจนร่างแบบบางของคะนึงนิจไถลไปกองกับพื้น

“โอ๊ย!!! …”

“ยัยนิด...เป็นอะไรมากไหมลูก”

นางกนกทิพย์ถลาเข้ามาดู ในขณะที่เด็กหนุ่มดูจะตกใจเป็นอย่างมากเพราะใบหน้าที่ซีดเซียวอยู่แล้ว บัดนี้มีเหงื่อซึมออกมาจนนายพงษ์ศิริถามอย่างเป็นห่วง

“นุด...เป็นอะไรลูก”

คณุตม์มองหน้าผู้เป็นปู่แล้วมองร่างเล็กของน้องสาวตัวเองที่ยังคงคลำหัวเข่าป้อยๆ อย่างเจ็บแผลก็ได้แต่กำหมัดแน่นก่อนจะวิ่งหนีเข้าห้องแล้วปิดประตูไปทันที

“นุด!...นุด...เป็นอะไรลูก นุดเปิดประตูให้ปู่หน่อย”

“ปล่อยแกไปสักพักเถอะค่ะคุณ แกอาจจะยังทำใจไม่ได้เลยมีอารมณ์แปรปรวนนะคะ”

นางกนกทิพย์เอ่ยกับผู้เป็นสามี ก่อนที่จะขยับไปประคองคะนึงนิจโดยที่มีใกล้รุ่งคอยช่วยอยู่อีกด้าน หากนายพงษ์ศิรินั้นยังคงมองไปยังประตูที่ปิดสนิทอย่างห่วงใย

เสียงประตูที่ถูกไขและเปิดออกทำให้ร่างสูงเก้งก้างที่นั่งกอดเข่าซุกอยู่ที่มุมเตียงสะดุ้งสุดตัว ครั้นพออีกฝ่ายเปิดไฟจนสว่างจ้าจึงเห็นว่าผู้ที่ก้าวเข้ามานั้นคือ บุรุษชราเพียงคนเดียว คณุตม์จึงค่อยคลายความระวังตัวลง

“นุด...นุดเป็นอะไรหรือเปล่าลูก? บอกปู่ได้นะ”

“ปู่จะส่งผมไปเรียนต่อที่อเมริกาจริงๆเหรอครับ”

“ใช่ ... ทำไม? หรือว่าหลานไม่อยากไปหรือไง”

คณุตม์ไม่ตอบคำถามนั้นของผู้เป็นปู่ หากเด็กหนุ่มกลับย้อนถามกลับเพียงประโยคเดียวสั้นๆ

“ผมจะไป ถ้าคุณปู่ยอมรับปากผมเรื่องหนึ่งก่อน....”

นายพงษ์ศิริมองสบดวงตาคมกล้าของผู้เป็นหลานอย่างประเมินเด็กหนุ่มอยู่ในใจ  ก่อนที่จะตัดสินใจเอ่ยกับคณุตม์ด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ปู่ให้สัญญา...ไม่ว่าแกจะขอร้องอะไรปู่จะทำให้แกทุกอย่างเท่าที่ปู่จะทำได้ คณุตม์!”

.................................................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น