Sakuya Aika

ตะวันไนท์มาแล้ว อย่าลืมเข้าไปอ่านกันนะคะ จุ๊บ!~

ชื่อตอน : ล้ำเส้น 5

คำค้น : กันต์, พี่ชาย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.1k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 11 เม.ย. 2561 09:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ล้ำเส้น 5
แบบอักษร


หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง

ผมยืนรออยู่หน้าหอพักเด็กที่ชื่อตะวัน ไม่นานมันก็ลงมาเปิดประตูให้ รีบยกมือไหว้ผมทันทีอย่างกับว่ารู้จักผมมาก่อน แต่ก็ไม่แปลกหรอกเพราะเป็นเพื่อนไอ้เด็กเอิร์ธ ถึงผมจะจำหน้ามันไม่ได้ก็เถอะ

“สวัสดีครับพี่ ผมตะวัน”

“อืม เอิร์ธไม่สบายหนักเหรอ ทำไมมันไม่ลงมาด้วย”

“เอ่อ.... หมอนั่นไปแล้ว”

“ห๊ะ!?”

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่พอผมบอกว่าพี่จะมามันก็รีบลุกขึ้นหยิบกระเป๋าตังค์กับโทรศัพท์ออกไปเลย” ตะวันอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ผมฟังด้วยท่าทางยุ่งยากใจ ผมไม่อยากเชื่อที่มันพูดสักนิด

“ผมพูดจริงนะ ไม่ได้โกหก พวกพี่มีปัญหาอะไรกันหรือเปล่า ตอนเอิร์ธได้ยินชื่อพี่มันหน้าซีดสุดๆ”

คำพูดตะวันทำผมชะงัก

“หรือว่าพี่ทำอะไรเพื่อนผมเพราะเมื่อวานมันห้ามพี่ไม่ให้มีเรื่องในผับ”

“เปล่า กูไม่ได้ทำอะไร” ผมตอบเสียงเบา ภาพตอนตื่นนอนพัดวูบเข้ามาในหัวอีกแล้ว พอคิดเรื่องไอ้เอิร์ธทำไมผมต้องนึกถึงภาพนั้นทุกทีวะ ผมกะพริบตาไล่ความคิดฟุ้งซ่านในหัวทิ้ง จ้องหน้าตะวันด้วยสายตาจริงจัง

“อ่อ เมื่อคืนกูเมามาก จำอะไรไม่ได้ แล้วเพื่อนมึงมีบาดแผลตรงไหนหรือเปล่า”

“เออ... ไม่นะครับ หน้ามันไม่มีร่องรอยว่าโดนทำร้ายอะไร ก็แค่ซีดๆ เหมือนคนไม่สบายแค่นั้น แต่ที่ผมไม่เข้าใจคือมันหอบกระเป๋ามาแล้วบอกว่าจะหาที่อยู่ใหม่ ผมถึงถามไงว่าพี่ทำอะไรให้มันไม่พอใจไหม พี่บอกว่าเมาพี่ได้พูดอะไรที่รุนแรงกับมันหรือเปล่า อย่างไล่มันออกจากบ้านไรงี้”

“ไม่รู้ว่ะ กูจำอะไรไม่ได้ แต่...”

“แต่?”

“เปล่าไม่มีอะไร ถ้ามันติดต่อมาก็บอกมันด้วยว่ากูเป็นห่วง”

“เอ่อ ครับ”

ผมบอกไอ้เด็กตะวันก่อนจะเดินออกมา ความจริงไม่ได้เป็นห่วงเด็กเอิร์ธมากมายอะไร ผมแค่ข้องใจน่ะ ถ้ามันจะย้ายที่อยู่ก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอกเพียงแต่ทำไมมันไม่บอกไม่แจ้งผมสักคำ จู่ๆ ก็หอบกระเป๋าหอบเสื้อผ้าออกไปใครเป็นเจ้าของห้องก็ตกใจกันทั้งนั้นแหละ

อีกอย่าง ที่ไอ้ตะวันเดาน่ะ สมมุติว่าผมด่าเอิร์ธจริง ผมต้องด่าอะไรวะมันถึงจะโกรธขนาดที่หอบกระเป๋าออกจากห้องไปแบบนั้น

ระหว่างขับรถกลับมาที่ห้อง ผมต่อสายหาไอ้ไนท์ด้วยจิตใจที่พลุ่งพล่าน ไม่รู้สิครับ จู่ๆ ก็รู้สึกสงสัยเรื่องหนึ่งขึ้นมา

(เฮ้ย มีอะไรอีกวะกันต์ กูกำลังจะเปิดร้านเนี่ย หรือมึงจะมาอีก เมาต่อกันหลายวันแล้วนะมึง)

“เปล่าวันนี้กูจะเคลียร์งาน กูแค่อยากรู้”

(อยากรู้อะไรอีก)

“เมื่อคืนมึงมาส่งกูใช่ไหม”

(ใช่กูกับเอิร์ธช่วยกันแบกมึงขึ้นห้องเอง ทำไม)

“แล้วนอกจากมึงสองคนมีผู้หญิงหรือใครมาด้วยไหมวะ”

(เฮ้ยหมายความว่ายังไง มึงพูดแปลกๆ)

“เปล่า”

(ทำไม มีเรื่องอะไร)

“ไม่มี สงสัยกูมึนเอง”

ผมวางหูทันที ยังไม่ลืมภาพตัวเองนั่งเปลือยอยู่บนเตียง ท่าทางไอ้ไนท์ก็ไม่รู้เรื่องอะไร งั้นก็คงมีแต่ไอ้เด็กเอิร์ธนั่นแหละที่รู้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น ผมสังหรณ์ใจจริงๆ ว่าที่มันหอบกระเป๋าออกจากห้องจะเกี่ยวข้องกัน

สภาพผมเมื่อเช้ามันเหมือนเพิ่งมีเซ็กกับใครสักคน สัมผัสเร่าร้อนยังติดตรึงอยู่ในความรู้สึก คราบเลือดและผ้าปูเตียงที่ยับย่น มันเป็นไปไม่ได้เลยที่ผมจะทำอะไรแบบนั้นคนเดียว



- น้องเอิร์ธ -

“ตะวัน คุยกับใคร?”

ผมตื่นขึ้นมาเห็นหมอนั่นนั่งคุยโทรศัพท์อยู่ข้างๆ แต่เหมือนจะคุยเสร็จพอดี หมอนั่นหันมามองพร้อมกับส่งโทรศัพท์มาให้ ผมถึงรู้ว่ามันใช้เครื่องผมอยู่

“พี่กันต์โทรมา”

“ห๊ะ!?”

“เขาบอกว่าจะมาหามึงที่นี่”

“อะไรนะ! มึงบอกอะไรกับพี่กันต์”

“ก็แค่บอกว่ามึงไม่สบาย อะไรของมึงวะทำไมต้องตกใจขนาดนั้น”

ผมเม้มริมฝีปากแน่น ถกผ้าห่มออก พรวดพราดลุกจากเตียง เดินเอียงไปวูบหนึ่งเพราะยังหนักหัวไม่หาย คอก็แสบไปหมด หยิบโทรศัพท์กับกระเป๋าสตางค์เดินหุนหันมาที่ประตู ตะวันรีบปรี่เข้ามาดึงรั้งผมเอาไว้ทันควัน

“ไปไหนน่ะเอิร์ธ”

“กูไม่อยากเจอพี่กันต์”

ผมแกะมือตะวันออก หันมาเปิดประตูแล้วเดินออกจากห้องโดยมีสายตาของตะวันมองตามมาอย่างงงๆ

ออกมาโบกแท็กซี่หน้าหอพัก

“ไปไหนน้อง”

“เอ่อ....”

ผมนิ่งค้าง นึกไม่ออกว่าจะไปที่ไหนดีก็เลยบอกให้คนขับวนๆ รถไปก่อน สุดท้ายก็มาลงเอยที่ผับของพี่ไนท์ได้ยังไงก็ไม่รู้ ผมจ่ายค่าโดยสารก้าวลงจากรถ มองผับที่ยังไม่เปิดด้วยสายตาว่างเปล่า

แปลกเหมือนกันทำไมจู่ๆ ผมต้องนึกถึงที่นี่ด้วย

ถึงแบบนั้นที่นี่ก็ไม่ได้เงียบ มีพนักงานที่เตรียมเปิดร้านเดินเข้าเดินออกทั้งในผับและร้านนั่งชิลล์ด้านนอก ผมเดินมานั่งพักที่ม้านั่งตรงทางเชื่อมระหว่างผับกับร้านนั่งชิลล์เป็นม้านั่งตัวเดียวกับเมื่อคืน

ครุ่นคิดในสิ่งที่เกิดขึ้น

ผมไม่ได้กลัวพี่กันต์ แต่ที่ผมหลบหน้าเขาเป็นเพราะผมไม่อยากรื้อฟื้นความทรงจำที่น่าละอาย มันทำให้ผมรู้สึกสะอิดสะเอียน ผมกับพี่กันต์เป็นผู้ชายเหมือนกันแถมเรายังเป็นพี่น้องกันอีก... แต่เขาก็ยังทำเรื่องแบบนั้นกับผมได้ลงคอ ใช้ผมเป็นตัวแทนพี่มะปราง ไม่รู้ทำไมพอคิดถึงความจริงข้อนี้แล้วผมก็รู้สึกเจ็บเหมือนอกจะแตก

“เฮ้ย ใครมานั่งอู้ตรงนี้ ไม่ไปทำงาน... เอิร์ธ!?”

ผมหันไปมองทางเสียงดุนั่น พี่ไนท์ชะงักกึก คำพูดกลืนหายไปในลำคอทันทีที่เห็นหน้าผมชัดๆ

“เอิร์ธ...” เขายังคงไม่อยากเชื่อว่าเป็นผมจริงๆ “...มาทำอะไรที่นี่ เมื่อกี้พี่เพิ่งจะคุยโทรศัพท์กับไอ้กันต์”

เสียงพี่ไนท์เงียบไปดื้อๆ แววตาคมกริบไหววาบเหมือนนึกอะไรได้

“เดี๋ยวนะ มันแปลกๆ เอิร์ธกับไอ้กันต์มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่า”

ผมหลบสายตาคมๆ ของพี่ไนท์ไปมองด้านข้าง เขาถามได้เข้าเป้ามาก ผมไม่รู้จะตอบยังไงดีด้วยซ้ำแค่เสนอหน้ามาที่นี่ก็เหมือนจะคิดผิดแล้ว ผมมีความคิดอยากกลับบ้านขึ้นมาชั่ววูบหนึ่งแต่ผมกลัว กลัวว่าทุกคนจะรู้เรื่องที่พี่กันต์ทำกับผม ผมอายเกินกว่าจะยอมรับความจริงนั้นได้

“เอิร์ธ?”

“พี่จะช่วยผมได้ไหม”

“แล้วนายอยากให้ช่วยอะไร”

“ขอผมอยู่กับพี่ได้หรือเปล่า”

ไม่รู้อะไรดลใจให้ผมพูดแบบนั้นออกไป พี่ไนท์จ้องหน้าผมแล้วเงียบไปเลย

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น