น้ำมิ้ม

"เลิกจัดโซฟา แล้วมานอนบนเตียงกับพี่นี่แหละ" ใกล้รุ่งถึงกับหายใจไม่ทั่วท้อง เมื่อฝ่ามือหนานั้นกลับอ้อมสองแขนของเธอไปโอบรอบแผ่นหลังของหญิงสาว ก่อนจะค่อยๆรั้งร่างแบบบางนั้นด้วยสองแขนแข็งแกร่งจนเธอตกอยู่ในอ้อมแขนที่กอดกระชับเอาไว้อย่างอ่อนโยน “เห็นไหมบอกแล้วว่าไม่เป็นไรสักหน่อย”

ตอนที่ 1 : ครอบครัวเพียงธำรง (1/3)

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 : ครอบครัวเพียงธำรง (1/3)

คำค้น : ปฐพีใกล้รุ่ง , แต่งงานหลอกๆ ,พินัยกรรม , มรดก , ที่ดิน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 905

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มี.ค. 2560 22:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 : ครอบครัวเพียงธำรง (1/3)
แบบอักษร

ตอนที่ 1

ร่างสูงของเด็กหนุ่มที่แม้จะมีวัยเพียง 18 ปี แต่ก็สูงเกินนายพงษ์ศิริผู้เป็นปู่ไปแล้ว ใบหน้าที่เคร่งขรึมนั้นแตกต่างจากเด็กหนุ่มทั่วไปในวัยเดียวกัน ความร่าเริงความมีชีวิตชีวาดูเหมือนจะถูกพรากไปจนหมดสิ้นคงเหลือไว้แต่แววตาว่างเปล่าเย็นชา เพราะวันนี้ในมือของคณุตม์ ถืออัฐิของมารดาเอาไว้แนบอก ดวงตาที่เฉยเมยนั้นแฝงความรวดร้าวเอาไว้จนปิดไม่มิดหาก...ไม่มีน้ำตาแม้สักหยดเดียว!

“นุดไปรอปู่ที่เรือกับพ่อก่อนนะลูก ปู่จะไปรับยัยนิดมาด้วยกันก่อน”

ชายชราหันไปสั่งหลานชายก่อนจะเดินไปหากลุ่มคนที่อยู่บนศาลา พลางหันไปมองหาเด็กหญิงสองคนที่ยืนเคียงกันอยู่บนศาลา แม้ว่าวันนี้สาวน้อยทั้งสองจะใส่ชุดสีดำไว้ทุกข์ที่คล้ายคลึงกัน หากนายพงษ์ศิริแยกออกได้แม้กระทั่งตอนหลับตา เพราะเสียงคร่ำครวญของหลานสาวของตนนั้นเอาแต่ร้องไห้ไม่หยุด ในขณะที่เด็กหญิงอีกคนหนึ่งที่เป็นหลานสาวของนางกนกทิพย์ภรรยาใหม่ของเขานั้นยืนโอบกอดผู้เป็นเพื่อนเอาไว้ไม่ห่าง

 “หยุดร้องได้แล้วยัยนิด ไปลงเรือกับปู่เถอะ จะได้ไปส่งแม่เขาเป็นครั้งสุดท้าย”

 นายพงษ์ศิริหันไปเอ่ยกับคะนึงนิจ ...เด็กหญิงใบหน้ากลมที่บัดนี้แดงจัดเนื่องจากร้องไห้ไม่หยุด ก่อนจะโอบร่างแบบบางของหลานสาวเอาไว้ในอ้อมอกพลางประคองเด็กหญิงเดินลงจากศาลาไปยังท่าเรือ

คณุตม์ยังคงยืนรอผู้เป็นปู่อยู่ตรงที่เดิมจนนายพงษ์ศิริต้องถอนใจยกใหญ่ พลางมองไปยังเรือหางยาวแบบมีหลังคาที่มีบุรุษและสตรีวัยกลางนั่งรอท่าอยู่บนเรือเรียบร้อยแล้ว พลางเดินนำหลานชายไปหาบุตรชายของตนและภรรยาใหม่ที่ยังอุตส่าห์มาส่งวิญญาณเมียเก่าของอีกฝ่ายให้ไปสู่สุคติด้วย

“ไปเถอะนุด...ไปส่งแม่ของหลานในฐานะลูกผู้ชาย ไปแสดงให้เขาเห็นว่านุดเข้มแข็งพอ อย่าให้ผู้หญิงคนนั้นเห็นว่า..เขาทำร้ายนุดกับแม่ได้อีกต่อไป”

นายพงษ์ศิริเอ่ยพลางโอบไหล่หลานชายและหลานสาวของตนไว้มั่น ก่อนที่คณุตม์จะก้าวผ่านทุกๆคนไปพลางค่อยๆแตะประคองห่อผ้าสีขาวอย่างทะนุถนอม เด็กหนุ่มคุกเข่าลงอย่างช้าๆตรงกราบเรือก่อนจะก้มหน้ากระซิบถ้อยคำอาลัยผ่านริมฝีปากที่จรดห่อผ้านั้นราวกับจูบอำลาครั้งสุดท้าย

“ไม่ว่าแม่จะเป็นอย่างไร... นุดก็รักแม่เสมอนะครับ”

สองมือเรียวยาวของเด็กหนุ่มค่อยๆวางห่อผ้าขาวให้สายน้ำรับเอาชีวิตและวิญญาณของมารดาของเขากลับคืนสู่วัฏสงสารของโลก ...เกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไป

คณุตม์มองสายน้ำที่ไหลผ่านไปโดยไม่ย้อนกลับแล้วก็ขบกรามแน่น ถึงเวลาที่เขาจะต้องเผชิญหน้ากับสิ่งที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตเขาแล้วเสียที!

...........................................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น