Lovelyz_PCY

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.5k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มี.ค. 2560 21:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6
แบบอักษร

                                                                         ตอนที่ 6

          “นี้กลิ่นอะไรหรอผิงผิง ทำไมมันหอมจัง”เธอถามออกไปเพราะกลิ่นน้ำหอมนี้หอมมากแต่จะเป็นกลิ่นหอมแบบอ่อนๆ ที่ไม่ฉุนจนเกินไป หอมแบบละมุน ที่ติดจมูก แต่มีกลิ่นหอมที่นาน

          “กลิ่นดอกเหลียนฮวา*เจ้าคะ”ผิงผิงตอบพลางยิ้มให้ไป๋เสวี่ย

          “งั้นรึ...หอมจัง”เธอพูดพลางยกข้อมือตัวเองขึ้นมาดมดูและยิ้มออกมา

          ใช่ว่าเธอจะไม่เคยใช้น้ำหอมมาก่อน แต่น้ำหอมของที่นี้กลับหอมถูกใจเธอนัก ขนาดน้ำหอมราคาแพงยังหอมสู้น้ำหอมที่ทำขึ้นมาเองของที่นี้ไม่ได้เลย อ่า เธอชักชอบกลิ่นนี้สะแล้วสิ

จวนอ๋องเฉิน (มู่หรงเฉินเปาหยาง)

         “เรียนท่านแม่ทัพ รองแม่ทัพหวังจิ้นฮุ่ยมาแล้วขอรับ”เสียงของนายทหารนายหนึ่งดังขึ้น

         “ให้เข้ามาได้”เฉินเปาหยางเอ่ยอนุญาต ก่อนที่ทหารนายนั้นจะเอ่ยรับและก้มหัวคารวะก่อนออกไป

        “ขอรับ”

       “เรียนท่านแม่ทัพ ข้าน้อยหวังจิ้นฮุ่ยมาแล้วขอรับ”จิ้นอุ่ยพูดและทำความเคารพท่านแม่ทัพทันทีที่เข้ามาในห้อง

        “จะมากพิธีไปทำไม...ข้าบอกเจ้าว่าอย่างไร อยู่กันแค่สองคนไม่จำเป็นต้องมากพิธี เจ้าคือสหายของข้า เข้าใจหรือไม่”เฉินเปาหยางพูดขึ้นน้ำเสียงที่ติดจะเย็นชาที่ทำให้เหล่าทหารต่างหวาดกลัวแต่มันใช้ไม่ได้กับหวังจิ้นฮุ่ยที่อยู่ตรงหน้าของเขา

        “ได้ๆ แล้วเจ้าเรียกข้ามาทำไม คงไม่ใช่คิดถึงข้าหรอกกระมั่ง”จิ้นฮุ่ยพูดออกมา พลางยิ้มล้อเลียนให้กับเฉินเปาหยาง

        “หึ ฟ้าคงผ่าข้าถ้ามันเป็นเช่นนั้น”เฉินเปาหยางหัวเราะในลำคอก่อนจะพูดย้อนกับจิ้นฮุ่ย

        “งั้นรึ...แล้วเจ้ามีเรื่องอันใด”จิ้นฮุ่ยถามอีกครั้ง

        “เฮ้อ...ข้าได้ยินข่าวว่าน้องสาวของเจ้าฟื้นแล้ว”เฉินเปาหยางพูดขึ้นมา พลางเงยหน้าขึ้นมาสังเกตท่าทีของจิ้นฮุ่ย

        “หึ...ใช่ฟื้นแล้ว พึ่งฟื้นได้ไม่กี่วัน”จิ้นฮุ่ยตอบกลับ

         “งั้นข้าคงต้องไปเยี่ยมนางสักหน่อย”เฉินเปาหยางพูดออกมาและมองหน้าจิ้นฮุ่ยอีกครั้ง

         "เยี่ยมรึ...ทำไมเจ้าถึงจะไปเยี่ยมนางตอนนี้เหล่า ตอนที่นางยังไม่ฟื้นไยเจ้าไม่ไปเยี่ยม กลับไปเยี่ยมตอนที่นางฟื้นแล้ว"จิ้นฮุ่ยพูดออกมาอย่างไม่ค่อยพอใจนักกับการกระทำของเฉินเปาหยาง

         "เจ้าก็รู้ว่าข้ามีธุระการงานที่มากมายนัก ทั้งงานในกองทหาร งานในวังอีก ล้วนทำให้ข้าไม่ค่อยมีเวลามากนัก"เฉินเปาหยางบอกแก่จิ้นฮุ่ย

         "แล้ววันนี้เจ้าว่างแล้วรึถึงไปเยี่ยมไป๋เสวี่ยได้"จิ้นฮุ่ยถามขึ้นอีกครั้ง สีหน้าที่บ่งบอกความไม่ค่อยพอใจ

          "ใช่...วันนี้ข้าว่างแล้ว"เฉินเปาหยางบอกกลับจิ้นฮุ่ยไป อย่างไม่สะทกสะท้านต่อท่าทางของจิ้นฮุ่ย

           "งั้นก็แล้วแต่เจ้าเถอะ...ยังไงสะข้าก็ห้ามเจ้าไม่ได้อยู่แล้ว ท่านอ๋องเฉิน"จิ้นฮุ่ยตอบกลับอย่างจำนน

          "หึ"เฉินเปาหยางหัวเราะในลำคอเพียงสั้นๆกับท่าทางของจิ้นฮุ่ยที่แสดงออกในตอนนี้ ว่าไม่ค่อยพอใจในตัวเขาเท่าไร เพราะตัวเขาเองก็เป็นต้นเหตุที่ทำให้ไป๋เสวี่ยบาดเจ็บและถึงขั้นสลบไปหลายวัน

          เฮ้ออออ...เอาล่ะสาเหตุที่ทำให้ไป๋เสวี่ยสลบและบาดเจ็บนั้นข้าเองก็มีส่วน แต่ข้าไม่ได้ลงมือทำหรอกนะ แค่มีส่วนเกี่ยวข้องก็เท่านั้น ส่วนสาเหตุนั้นก็เพราะ ข้าไม่ชอบนางไงล่ะ นางที่มีร่างกายอ่อนแอ เจ็บป่วยก็บ่อยครั้ง ถึงจะมีโฉมงดงามแค่ไหนก็ตาม ส่วนสาเหตุที่ทำให้นางบาดเจ็บก็คือ ข้าแค่บอกกับนางว่าข้าจะถอนหมั้นและข้าก็บอกกับนางไปแล้วว่าข้านั้นไม่ได้ชอบนาง ไม่เคยมีนางในดวงใจสักนิด พอข้าบอกว่าจะถอนหมั้นนางก็ร้องห่มร้องไห้ไม่หยุด แล้วคิดรึว่าข้าจะสนใจ แต่สิ่งที่ทำให้ข้าคิดไม่ถึงก็คือ นางกล้าฆ่าตัวตายเพียงเพราะข้าถอนหมั้นนาง ช่างสิ้นคิดเสียนี้กระไร พวกเจ้าอาจจะคิดว่านั้นโหดร้าย ใช่ข้าโหด ข้าเย็นชา ไร้หัวใจ ทั้งชีวิตข้ามีเพียงการฆ่าฟันและสนามรบเท่านั้น ไม่เคยคิดที่จะมีหญิงใดในดวงใจ และผู้คนก็ต่างหวาดกลัวข้า เรียกข้าว่า อ๋องไร้ใจ แม่ทัพไร้ใจ ที่ฆ่าคนได้อย่างเลือดเย็น

จวนตระกูลหวัง

           "ท่านอ๋องมู่หรงเฉินเปาหยาง...เสด็จ"เสียงขันทีที่เดินมากับขบวนของท่านอ๋องเฉินตะโกนบอกบุคคลที่อยู่ในตระกูลหวังถึงการเสด็จของท่านอ๋องเฉิน

           "คารวะท่านอ๋องเฉิน พ่ะย่ะค่ะ/เพค่ะ"หวังเปาชางและหวังฟางหลิ่งเอ่ยขึ้นพร้อมกันเมื่อทราบว่าท่านอ๋องเสด็จมาจวนของตน

           "ไม่ต้องมากพิธีหรอก...ทำตัวตามสบายเถิด"เฉินเปาหยางบอกสองสามีภรรยา

          "พ่ะย่ะค่ะ/เพค่ะ"หวังเปาชางและหวังฟางหลิ่งเอ่ยขึ้นพร้อมกันอีกครั้ง

          "เรียนท่านอ๋อง...ที่ท่านเสด็จมาที่จวนตระกูลหวังวันนี้มีธุระอันใดพ่ะย่ะคะ"หวังเปาชางเอ่ยถามกับเฉินเปาหยางเพราะนานๆครั้งที่เฉินเปาหยางจะมาที่จวนของตน

           "อ่อ...วันนี้ข้ามาเยี่ยมไป๋เสวี่ย ข้าได้ยินมาว่านางฟื้นแล้ว"เฉินเปาหยางพูดออกมาอย่างตรงไปตรงมา

            หวังเปาชางและหวังฟางหลิ่งที่ได้ยินก็เกิดอาการตกใจเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เพราะตั้งแต่เกิดเรื่องวันนั้นเฉินเปาหยางก็ไม่ได้มาที่จวนตระกูลหวังเลยจนมาถึงวันนี้ หลังจากที่หวังเปาชางตั้งสติได้จึงตอบกลับไป

           "พ่ะย่ะคะ นางฟื้นแล้ว แต่ร่างกายของนางนั้นยังอ่อนเพลียนัก กระหม่อมและฮูหยินจึงให้นางพักอยู่ที่เรือนพ่ะย่ะค่ะ"หวังเปาชางตอบพร้อมกับหันไปหาฮูหยินที่ยืนอยู่ข้างๆ

           "งั้นรึ...งั้นข้าไปหานางเองก็ได้ ท่านคงไม่ว่ากระไรใช่หรือไม่"เฉินเปาหยางบอกแก่เปาชาง เชิงขออนุญาติ แต่ความหมายที่แท้จริงก็คือ ข้าแค่บอกให้ท่านรับรู้เท่านั้น

           "พ่ะย่ะค่ะ...ข้าจะให้บ่าวรับใช้นำทางท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ"เปาชางเอ่ยตอบอีกครั้ง แต่ก่อนที่เปาชางจะได้บอกบ่าวรับใช้ก็มีเสียงที่ติดเย็นชาเอ่ยขัดขึ้นมาเสียก่อน

           "ไม่ต้อง...ข้าไปเองได้"เฉินเปาหยางพูดออกมาเสียงเย็น

           "แต่...พ่ะย่ะค่ะ"ก่อนที่เปาชางจะเอ่ยขัด ก็รู้สึกถึงสายตาที่จ้องตนก่อน เปาชางก็เงยหน้าขึ้นมองก็พบกับสายตาที่เย็นชาไร้ความรู้สึกใดๆของเฉินเปาหยาง และจึงเอ่ยอนุญาติไป

           หลังจากที่เปาชางอนุญาติแล้ว เฉินเปาหยางจึงเดินไปยังเรือนด้านหลังทันที ไม่สิสิ่งนั้นมันไม่ใช่การขออนุญาติสักหน่อย แต่มันเป็นสิ่งที่บอกให้อีกฝ่ายรับทราบก็เท่านั้น...

.

.

.

.

.

*เหลียนฮวา=ดอกบัว

                               ขอโทษนะค่ะที่มาอัพช้า พอดีเน็ตของไรท์มีปัญหานิดหน่อย

                                                 เดียวตอนค่ำๆจะมาอัพให้อีกนะค่ะ

                                 ในที่สุดพระเอกของเราก็ออกมาแล้วไม่รู้จะชอบกันรึเปล่า

ความคิดเห็น