star_ss

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP.11 ตามหึง ตามหวง【ทิว❤มิน】

ชื่อตอน : EP.11 ตามหึง ตามหวง【ทิว❤มิน】

คำค้น : EP.11 ทิวมิน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 05 มี.ค. 2560 22:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.11 ตามหึง ตามหวง【ทิว❤มิน】
แบบอักษร

Update 05.03.17

 

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/64675/1165128036-member.jpg

 

#

 

 

 

EP.11 ตามหึง ตามหวง

 

 

วันแห่งความสุขหมดไปเร็วมากครับ จากที่มาตามล่ากิ๊กเมียก็กลายมาเป็นพาเมียเที่ยว หลังจากที่เธอคนนั้นโวยวายผมแล้วก็ไม่รู้หายไปไหน มินมันก็ไม่ตามครับมันบอกมันขี้เกียจมีปัญหากับผมเพราะมันไม่ได้คิดอะไรกับพี่ม่านอะไรนั้นแล้ว เฮ้ออ... โล่งอกไปทีไอ้ทิว งานนี้ถือว่าฟาดเคราะห์แล้วกันวะ!!




มินเล่าให้ผมฟังทุกอย่างเกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้น สารภาพกับผมว่าตอนที่แอบไปรับเธอคนเดียวก็แอบหวั่นไหวเล็กน้อย เหอะ!! ก็นะคนมันเคยแอบรักนี่หว่าจะไม่ให้คิดเลยก็คงไม่ใช่ แต่มินบอกผมว่าที่ทำให้สติมินกลับมาได้ก็เพราะคิดถึงผม ไงล่ะๆ เออวะ!! กูก็มีดีอยู่บ้างเมียก็ต้องรักเป็นธรรมดาล่ะวะ ฮ่าๆๆ ไม่ค่อยเลยกู ตอนแรกเครียดฉิบหายแต่ตอนนี้สบายสุดๆ





เมื่อวานโทรไปหาไอ้เหี้ยปูมาครับ ไอ้บ้านั่นก็เป็นห่าอะไรก็ไม่รู้โวยวายอารมณ์เสียใส่ผมยกใหญ่ เรื่องที่ทำให้มันอารมณ์เสียได้ขนาดนี้ก็คงไม่พ้นเรื่องเมียมันนั่นแหละ คนอย่างไอ้โจจะมีอะไรให้ปวดหัววะแม่งเงียบยังกับเป่าสากแต่เมียผมนี่โคตรแตกต่างเลยนะเว้ย!! โวยวาย กวนตีน ชอบแอบทำอะไรแล้วให้ผมตามแก้ทีหลังตลอด เฮ้อออ... เมียกู





"ทิวแวะปั้มหน่อยดิปวดห้องน้ำว่ะ"


"ขี้?" ผมถาม


"เยี่ยวเว้ย!! ไม่ได้ปวดขี้!!"


"อ้าว!! งั้นเหรอ"


"เออ!! เร็วๆ เลย นู้นๆ ปั้มๆ เลี้ยวเลย" ผมก็หักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าปั้มตามคำขอดิครับรออะไร หึหึ


"ต้องให้ไปเป็นเพื่อนไหม?" ผมถามหลังจากจอดรถเสร็จ


"ไม่ต้องอ่ะ ไปซื้อชาเขียวให้ขวดดิเอาขนมด้วยนะ ขอบคุณ"



ปัง!!!




พอมินสั่งของกินเสร็จก็วิ่งไปห้องน้ำด้วยความเร็วสูง อะไรจะปวดขนาดนั่นวะผมได้แต่นั่งส่ายหัวให้เมียตัวเองก่อนจะควานหากระเป๋าตังค์แล้วลงจากรถไปซื้อของกินตามคำสั่งเมียอันเป็นที่รักครับ




ผมเดินเข้าไปซื้อขนมกับชาเขียวตามที่มินสั่ง พอจ่ายเงินเสร็จเรียบร้อยผมก็เดินไปยังร้านกาแฟสดที่ตั้งอยู่ไม่ไกล ยืนซื้อกาแฟได้สักพักก็ได้ยินเสียงโวยวายดังมาจากด้านนอก พอจ่ายเงินเสร็จผมก็เดินมานั่นรอที่เก้าอี้มุมสุดของร้าน




"แกๆ เด็กวัยรุ่นมีเรื่องกันอีกแล้วน่าเบื่อจริงๆ แกว่าไหม?" พนักงานสาวคุยกันแต่ผมก็ไม่ได้สนใจอะไรครับ นั่งอ่านหนังสือพิมพ์รอกาแฟของผมต่อไป


"แย่อ่ะ แกว่าผู้ชายคนนั้นจะรอดป่ะ"


"ยากอ่ะ ไอ้เด็กแว้นพวกนี้กร่างจะตาย สงสารหนุ่มหล่อคนนั้นจัง เฮ้ออ..."


"คุณลูกค้าคะ กาแฟเรียบร้อยแล้วค่ะ" ผมเงยหน้าขึ้นไปมองแต่มันไม่ใช่ของผมครับผมเลยนั่งอ่านหนังสือต่อ


"แก!! มันยกพวกมาเพิ่มอ่ะ โทรแจ้งตำรวจดีป่ะ?"


"เออๆ ก็ดีนะ ฉันสงสารผู้ชายคนนั้นอ่ะ แกโทรเลย"


"อืมๆ กำลังโทรอยู่เนี้ยะ"


ผมเงยหน้าขึ้นมามองพนักงานที่ทำท่าทางร้อนรนกับเรื่องนี้เป็นพิเศษเลยหันหน้าออกไปมองข้างนอกร้าน



"เหี้ยเฮ้ย!!" ผมสถบขึ้นเสียงดังจนคนในร้านตกใจหันมามองที่ผม


"คุณลูกค้าเชิญรับกาแฟค่ะ"


"ผมไม่เอาแล้ว อ่อ... ไม่ต้องโทรแจ้งตำรวจนะเดี๋ยวผมจัดการเอง" ผมหันไปพูดกับพนักงานสาวสองคนก่อนจะเดินออกจากร้านกาแฟตรงไปยังกลุ่มเด็กวัยรุ่นที่ยืนล้อมวงเมียผมไว้




.....





"พี่เปรี้ยวกับเพื่อนผมเหรอ อยากมีเรื่องใช่ป่ะ?"


"เพื่อนมึงมากวนตีนกูก่อน มึงอย่าเสือก!!" ผมที่ถอนหายใจทิ้งแม่งตรงนั้นเลย เมียกู!!


"เพื่อนผมพูดดีๆ กับพี่นะคร๊าบ แค่นี้ก็ไม่ได้เหรอแค่ขอค่าเอ็มร้อยสักร้อยสองร้อยอ่ะเพ่!!"


"มึงเห็นหน้ากูเป็นธนาคารรึไง สัส!!"


"อ้าว!! พูดงี้ก็สวยดิครับ" ไอ้เด็กปากมอมพูดขึ้นก่อนจะเดินเข้าหามิน


"มีอะไรกัน?" ผมเดินเข้ามายืนหลังมินแล้วกราดสายตาใส่ไอ้เด็กเลวพวกนั้น


"พี่เสือกอะไรอ่ะครับ พี่เป็นผัวมันรึไง? ฮ่าๆๆ ทำมาเป็นพระเอกว่ะ" มันหันไปหัวเราะกับเพื่อนๆ มันครับ


"ไอ้เด็กพวกนี้มันมาไถเงินกู" มินหันมาพูดบอกผม


"มันจะเอาเท่าไหร่?" ผมถาม


"เฮ้ย!! เท่าไหร่ไม่ใช่ประเด็นนะเว้ย!! ที่กูไม่ให้มันเพราะกูคิดว่ามันต้องเอาไปซื้อยาแน่ๆ ไอ้เด็กพวกนี้อ่ะ" บางครั้งเมียผมก็ดูเป็นคนมีความคิดนะ หึหึ


"หึหึ อยากแดกยาก็ไม่บอก" ผมพูดออกไปไอ้เด็กพวกนั้นทำหน้างงเหมือนหมาเพลียแดดเลยครับ


"มึงอย่าให้พวกมันนะทิว ดูก็รู้ว่าพวกมันไม่ได้เอาไปทำเรื่องดี"


"เฮ้ย!! ปรึกษากันพอรึยัง?!" ผมว่าไอ้นี่น่าจะเป็นหัวหน้าแก๊ง


"เสือก!!" ไวกว่าความคิดคือมินไงล่ะครับ


"อ้าว!! พี่กวนตีนพวกผมอีกล่ะ!" ไอ้เด็กนี่มันซื้ดซ๊าดขยี่จมูกแบบนี้ไม่น่ารอด


"พวกมึงกลับไปได้แล้ว กูจะให้โอกาสกลับใจห้านาที" ผมพูดบอกไอ้เด็กพวกนั้น


"หมายความว่าไงพี่?" มันยังกวนตีนไม่เลิกครับ


"ถ้าพวกมึงไม่กลับไปตอนนี้กูจะลากพวกมึงเข้ามุ้งสายบัวให้หมดเลยดีไหม? หึหึ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง มินหันมามองหน้าผม


"ทิว มึงจะทำอะไรพวกมัน?" มินกระซิบถามผม


"เฉยๆ เหอะน่า เดี๋ยวพวกมันก็เพ่นหนีไปเอง หึหึ"


"ฮ่าๆๆ พี่อย่ามาขู่พวกผมให้ยากเลย ดูด้วยถิ่นใคร!!" ผมมันเดินกรูเข้ามาหาผมก็มิน คิดว่าผมจะถอยไหมถามใจดู มินนี่ยืนนิ่งอย่างไม่สะถกสะท้าน


"ปากดีฉิบหายไอ้เด็กพวกนี้!" ผมยิ้มเยาะ


"อ้าว!! พวกผมปากดีแล้วไปหนักส่วนไหนของพี่อ่ะครับ ห๊ะ!!"


"พวกมึงอย่าปากดีนะสัส!! ดูด้วยพวกกูรุ่นไหน!!" เออ! เมียกูเคยยอมใครซะที่ไหนล่ะ


"เฉยๆ ไว้มิน"


"ไม่!! พวกมันกล้าพูดแบบนี้กับมึงได้ไง มึงรุ่นไหนไม่แหกตาดูเหรอวะ!! รุ่นพ่อมันแล้วมั้ง" ง่ะ!! เมียกู! พูดแบบนี้คือกูแก่ใช่ป่ะ


"พวกพี่แม่งปากดีว่ะ เล่นแม่งเลยดีไหมวะ?!" ไอ้ขี้ยาตัวน้อยหันไปถามพวกเพื่อนๆ มัน


"เออ!! สั่งสอนซะหน่อยให้มันรู้ว่าถิ่นใครเป็นถิ่นใคร"


"หึหึ เด็กว่ะ! ถ้ามึงอยากนอนคุกสักสองสามคืนกูก็จัดให้ได้นะ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง


"ฮ่าๆๆ นึกว่ากลัวอ่ะดิ เฮ้ย!! จัดการเลย!" ไอ้หัวโจกสั่งการพวกมันก็กรูกันเข้ามาหาผมสองคน ผมกับมินยืนนิ่งไม่ขยับตัวไปไหน พวกมันมองหน้ากันเล็กน้อยแต่ก็ไม่ถอยแล้วเดินเข้าหาผมสองคน


"เฮ้ย!!! ทำไรกันพวกมึง!!" เสียงผู้ชายคนหนึ่งตะโกนเข้ามาก่อนจะมีผู้ชายหุ่นดีรูปร่างสันทัดอีกคนเดินเข้ามาสมทบ


"เหี้ย!! ตำรวจมาเว้ย!!" ไอ้เด็กคนนึงตะโกนขึ้น


"มึงจะกลัวทำเหี้ยอะไรวะไอ้สัสไก่ พ่อมึงก็เป็นตำรวจนี่หว่า"


"เออใช่!! พ่อกูเป็นตำรวจเว้ย! แต่คนนั้นอ่ะนายใหญ่พ่อกูไอ้สัส!! กูไปล่ะ!"



บรืน บรืน บรืน.....



แล้วไอ้เด็กแว้นกลุ่มนั้นวิ่งขึ้นคร่อมรถใครรถมันแล้วก็ขับรถออกไปเลยครับ ทิ้งให้ผมกับมินยืนมองพวกมันอย่างขำๆ




"สวัสดีครับอา" ผมยกมือไหว้คนที่เดินรั้งท้ายที่กำลังเดินเข้ามาหาผม


"สวัสดีครับ" มินก็ยกมือขึ้นไหว้ผู้ใหญ่ตามผม


"เออๆ ไหว้พระเว้ย! มาทำอะไรที่นี่วะไอ้หลานชาย?"


"กำลังจะกลับคอนโดครับ พอดีผมไปธุระที่ต่างจังหวัดมาน่ะครับ"


"แล้วเมื่อกี้ยืนทำอะไรกันอยู่ เอ็งรู้จักไอ้เด็กแว้นพวกนั้นด้วยเหรอ?"


"หึหึ ไม่รู้จักครับ แต่ผมว่าพวกนั้นคงหนีไปเพราะเจอนายตำรวจใหญ่อย่างอานี่แหละครับ"


"อ้าวเฮ้ย!! เกี่ยวอะไรด้วยวะ!"


"หึหึ ไม่เกี่ยวหลอกครับ แต่บารมีอามันกระจายออกจากร่างของอาคนอื่นกลัวไงล่ะครับ"


"ฮ่าๆๆ ขนาดนั้นเลยเหรอวะไอ้หลายชาย"




คนนี้เพื่อนป๊าผมเองครับ เป็นนายตำรวจใหญ่คุมพื้นที่อยู่ที่นี่ วันนี้แกออกมาตามคดีสำคัญแวะเติมน้ำมันเลยมาเจอผมพอดี ลูกน้องอาเห็นท่าไม่ดีเลยวิ่งเข้ามาหาผมครับแต่อาที่เดินมาเข้ามาทีหลังเห็นผมเลยเดินเข้ามาทัก ตอนแรกแกบอกไม่รู้ว่าเป็นผมครับเพราะไอ้เด็กแว้นมันยืนบังอยู่แกบอกว่าถ้าแกรู้ว่าเป็นผมคงจัดการไอ้เด็กพวกนั้นไปนานแล้วเพราะแกยืนดูสถานการณ์อยู่สักพักแล้วครับ ส่วนผมนะเหรอเห็นแกก่อนหน้านี้แล้วครับตอนที่เดินมาหามินเพราะผมจำทะเบียนรถแกได้




ผมยืนพูดคุยกับอาต่ออีกสักพักก็ขอตัวกลับก่อนเพราะต้องรีบขับรถเข้ากรุงเทพฯ ก่อนที่รถจะติดครับ อาฝากความคิดถึงมาถึงป๊าของผม ฝากบอกว่าว่างๆ จะแวะไปเยี่ยมที่บ้าน ผมกับมินยกมือไหว้บอกลาอาเรียบร้อยก็ขับรถเดินมุ่งหน้าเข้าสู่กรุงเทพฯ




"ทิว ป๊ามึงเนี้ยะรู้จักตำรวจทุกจังหวัดเลยป่ะ?"


"อืม... งั้นมั้งไม่เคยถาม"


"โหห... เจ๋งว่ะ!"


"หึหึ... แล้วกูล่ะเจ๋งไหม?"


"มึงอ่ะนะ?!"


"อืม... กูก็ลูกป๊านะ"


"ฮ่าๆๆ แล้วไงไอ้ป๋า มึงอ่ะห่างไกลป๊ามึงเยอะเลยนะ กร๊ากกกก...." มินหัวเราะชอบใจ


"หึหึ... คิดว่างั้น?"


"อืม... คิดแบบนั้นเลยแหละ" มินยังคงต่อล้อต่อเถียงผัวอย่างผมจนถึงจุดหมายปลายทาง





....





"ทิวกูหิวข้าวอ่ะ" มาถึงก็บ่นหิวเลย ของก็ยังไม่ได้เก็บนะครับกองอยู่ที่พื้นห้องส่วนคนนี่นอนแผ่ร่างอยู่บนเตียงในห้องนอนเรียบร้อย


"อยากกินอะไร?" ผมถามแล้วล้มตัวนอนลงข้างๆ มิน ขับรถหลายชั่วโมงผมก็ล้าเป็นเหมือนกันนะ


"มึงอยากกินอะไรอ่ะ?" มินถามกลับ


"ถามกลับนี่จะทำให้กินว่างั้น?"


"ป่าวเลย.... กูถามเพราะอยากให้มึงทำให้กินต่างหาก"




มินมันอ้อนครับ ความขี้เกียจเป็นตัวบ่งชี้ถึงตัวตนของมิน หึหึ มินมันพลิกตัวมานอนกอดก่ายบนตัวผม แขนก็เกาะแน่นที่เอวผม ขาก็ก่ายพาดที่ลำตัวผม หน้าก็ซุกอยู่ที่ไหล่ผม การอ้อนแบบนี้ไม่ถือว่าน่ารักสำหรับคนอื่นหรอกครับแต่สำหรับผมมันน่ารักสุดๆ




"หึหึ งั้นมึงลงไปซื้อของที่ซุปเปอร์มาเดี๋ยวกูทำให้กิน" ผมลูบผมมินเล่นอย่างเอ็นดู


"โหหห.... ขี้เกียจอ่ะ เหนื่อยด้วย"


"งั้นกูลงไปซื้อ มึงทำ" ผมยื่นข้อเสนอใหม่ มินเงยหน้าขึ้นมามองผมทันที


"เอาเงินมาดิ" สั่นๆ ครับ รู้หน้าที่นะว่าใครต้องทำอะไร


"ล้วงเอาดิในกระเป๋ากางเกง"


"มีเท่าไหร่?" ปากอ่ะถามนะครับแต่มือนี่ล้วงลงไปล่ะ


"ไม่รู้ไม่ได้นับยัดๆ ใส่ไว้ตอนลงไปซื้อของที่เซเว่น"


"โหห... น้อยอ่ะ"


"ยังไม่ได้เอาออกมาดูเลยรู้ได้ไงว่ามีน้อย?" ผมถามเพราะมือมินยังล้วงอยู่ในกระเป๋าผมอยู่เลยครับ


"ป่าว... ที่ว่าน้อยอ่ะอย่างอื่นแต่เงินอะเพียบ กร๊ากกกก...."


"น้อยจริงอ่ะ อยากพิสูจน์ก่อนอาหารสักมื้อไหม?"




พรึ่บ!!!




ผมผลิกตัวขึ้นคร่อมมินทันที มินยิ้มยั่วแถมยักคิ้วแบบกวนๆ ให้ผม แหม!! เมียใครวะโคตรเกรียนเลย



จุ๊บบบบ....


ผมก้มลงจุ๊บที่ปากมิน



"ฝันไปเถอะไอ้หื่น!!"



ปัก!!




"โอ๊ยย!!!"


"ฮ่าๆๆ เสียใจโว๊ยเมื่อคืนมึงใช้สิทธิ์ไปหมดแล้ว"




ปัง!!





แล้วมินก็วิ่งหนีออกจากห้องไปเลยครับ ส่วนผมนะเหรอ หึหึ... นอนลูบหน้าผากตัวเองปอยๆ อยู่บนเตียงนั่นแหละครับ แม่งเอาหัวโหม่งผมไม่คิดว่าผมจะเจ็บเลยว่างั้น





หลังจากมินวิ่งหนีความผิดลงไปซื้อของที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตด้านล่างคอนโดผมก็ลุกขึ้นเตรียมอุปกรณ์การทำอาหารทันที แต่เอ๊ะ! มินมันรู้เหรอว่าผมให้ซื้ออะไรบ้าง เออ!! ให้มันได้อย่างนี้ซินะป่านนี้คงยืนเอ๋อแดกอยู่ที่ซุปเปอร์นั่นแหละ ดีจริงๆ เลยเมียกูรอบคอบสุดๆ ไม่มีใครเทียบเทียม หึหึ พอคิดขึ้นได้ผมก็เดินไปหยิบมือถือขึ้นมากดโทรหามิน




ครืดดด.... ครืดดด....



"หึหึ... ไม่มีที่ติจริงๆ มีครบในคนๆ เดียว" ผมส่ายหัวอย่างอ่อนใจ คนๆ นี้มันเมียใครวะ!!




งานนี้ผมว่าผมคงต้องเป็นคนเดินไปเลือกของเองแล้วล่ะครับไม่งั้นมินคงเหมาซุปเปอร์ขึ้นมาไว้บนห้องแน่ๆ ผมเดินไปหยิบกระเป๋าตังค์ก่อนจะล็อคห้องแล้วเดินลงไปหามินทันที พอเดินไปถึงซุปเปอร์มาเก็ตใต้คอนโดพนักงานที่ประจำที่เจอผมบ่อยๆ เธอก็ยิ้มทักทายผม




"คุณทิวสวัสดีค่ะ"


"สวัสดีครับ พอดีผม..."


"คุณมินใช่ไหมคะ?" เธอพูดสวนขึ้นมาทันที


"หึหึ... ใช่ครับ พอดีผมลืมบอกว่าให้ซื้ออะไรบ้างเลยตามลงมาน่ะครับ"


"คริคริ... เมื่อกี้เห็นคุณมินเดินอยู่โซนขนมค่ะ" ดูดิครับให้มาซื้อของทำกับข้าวแต่แวะโซนขายขนมซะงั้น


"ขอบคุณมากครับ"


"ไม่เป็นไรค่ะ" เธอตอบ





ผมเดินตามทางตรงไปยังพิกัดที่พนักงานบอกกับผม สรุปหิวข้าวหรือหิวขนมกันแน่วะ เมียผมเนี้ยะมันน่านัก!! ผมเดินไปเรื่อยๆ จนใกล้จะถึงโซนขนมตามที่พนักงานบอก แต่เผอิญเห็นคนๆ นึงที่ทำให้ผมหยุดชะงักทันที เป็นใครนะเหรอครับผมบอกเลยว่าผมไม่รู้จัก เขาคนนั้นกำลังจ้องมองไปที่พิกัดเดียวกันกับผม เราสองคนยืนห่างกันประมาณหนึ่ง ผู้ชายคนนั้นกำลังเดินตามหลังมินซึ่งกำลังเพลิดเพลินกับการเลือกขนมอย่างไม่ทันสังเกตุว่ามีคนเดินตามหลังอยู่



ตุบ!!





"โอ๊ยยย!!!" มินหันหลังกลับมาด้วยความเร็วจนทำให้ชนเข้าที่ตัวผู้ชายคนนั้น


"ขอโทษครับๆ ผมเดินไม่ดีเอง คุณเจ็บมากไหมครับ?" ผู้ชายคนนั้นรีบลุกขึ้นพยุงมินขึ้นมา ผมรีบเดินเข้าไปทันที


"ไม่เป็นไรครับ ผมโอเค" มินลุกขึ้นปัดตัวแล้วขยับตัวถอยห่างจากผู้ชายคนนั้น


"เจ็บตรงไหนรึป่าวครับ เมื่อกี้ผมชนคุณซะแรงเลย" ไอ้หนุ่มนั่นจับที่แขนมินพลิกไปพลิกมา


"เอ่อ... ไม่ครับ" มินสะบัดแขนออก


"มินทำอะไร?" ผมเดินไปหยุดยืนข้างหลังผู้ชายคนนั่นแล้วถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง


"อ้าว!! ลงมาทำไมเนี้ยะ" มินถามผมกลับ


"เมื่อกี้ทำอะไรอยู่?" ผมไม่ตอบครับแต่ผมถามกลับพร้อมกับมองไอ้หนุ่มนั่นด้วยหางตาอย่างไม่พอใจ


"ไม่มีไร แค่บังเอิญเดินชนกันอ่ะ" มินตอบด้วยน้ำเสียงปกติ


"ผมขอโทษนะครับ"


"ไม่เป็นไรๆ ผมไม่เป็น"


"ไม่เป็นไรงั้นก็กลับได้แล้วมั้งจะยืนห่วงกันอีกนานไหม!!" ผมพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ไอ้หนุ่มนั้นหันมามองหน้าผมอย่างงงๆ


"เออๆ กำลังจะไปเนี้ยะแหละ!" มินตอบกลับผมอย่างหงุดหงิด


"พี่ชายคุณเหรอครับ?" ผมกำลังจะเดินหันหลังกลับแต่ดันได้ยินประโยคขัดใจสะก่อนเลยหยุดชะงักแล้วหันไปจ้องหน้าไอ้หนุ่มนั้นแทน


"เฮ้ยๆ ใจเย็นๆ ครับพี่น้อง" มินเดินเข้ามาประชิดตัวผม มินคงรับรู้ได้ถึงรังสีบางอย่าง


"มึงหมายถึงใคร?" ผมถามกลับไป


"เฮ้ย!! ใจเย็นๆ ดิทิว"


"ผมถามคุณมิน ผมไม่ได้ถามคุณ" ไอ้นั่นตอบผมกลับมา


"อ้าวเฮ้ย!! ผมไม่รู้จักคุณนะเว้ย!!" มินหันไปโวยไอ้นั่น


"กูจะเป็นพี่หรือเป็นอะไรมันแล้วเกี่ยวอะไรกับมึงด้วย!!"


"ทิว!! กลับๆ อย่ามีเรื่องกูขอ" มินพยายามดันตัวผมให้เดินออกจากตรงนั้น


"คนถูกถามไม่ตอบ คนที่ตอบดันไม่ได้ถาม" มันพูดพรึมพรำเบาๆ แต่ผมแม่งหูโคตรดีเลย


"มินถอยไป!"


"เฮ้ย!! ห้ามเด็ดขาด ไปๆ ขึ้นห้องไม่กินแม่งแล้วข้าวอ่ะ" มินผลักผมให้เดินออกจากไอ้นั่น


"แล้วเจอกันโอกาสหน้านะครับคุณมิน"


"หุบปากไปเลย!! เดี๋ยวได้แดกตีนมันจริงๆ งานนี้กูไม่ห้ามนะ" มินหันไปตะคอกใส่ไอ้นั่นแต่มันกลับยิ้มพอใจ แม่ง!!


"กวนตีนไอ้สัส!!" ผมจะพุงเข้าใส่มัน


"หยุด!! ถ้ามีเรื่องกูจะกลับไปนอนบ้าน!!" มินพูดด้วยสีหน้าจริงจัง ตอนแรกจับตัวผมไว้อยู่เลยนะครับแต่ตอนนี้มินมันยืนกอดอดกมองผมนิ่ง


"เออ!! ขึ้นห้อง!!" ผมพูดได้แค่นี้แหละครับ ผมไม่ได้กลัวมันนะแต่ผมไม่อยากมีปัญหากับมินต่อหน้าไอ้เหี้ยนั่นว่ะ





ผมเดินขึ้นห้องมาด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวสุดๆ ไอ้เหี้ยนั่นหน้าไม่คุ้นไม่เคยเจอซะด้วยแม่งเป็นใครวะ มินเดินตามหลังผมมาเงียบๆ ข้าวของอย่าหวังจะได้ซื้อเลยแค่ไม่พังซุปเปอร์ก็ดีเท่าไหร่แล้ว พนักงานมองหน้าผมแบบงงๆ ตอนเดินเข้าไปยังยิ้มทักทายพอเดินออกมาหน้าผมคงเหี้ยมากจนพนักงานไม่กล้าแม้แต่จะกล่าวคำลาใดๆ ผมกับมินเดินตรงมาที่ลิฟท์ต่างคนต่างยืนเงียบพอลิฟท์มาก็เข้าไปยืนเงียบจนลิฟท์ขึ้นมาจอดชั้นที่ผมอยู่ ผมหันไปมองหน้ามินที่มองจ้องผมเขม็งยังไม่ทันจะอ้าปากถามอะไรสักคำมินก็เดินแซงหน้าผมไปยืนรอที่หน้าประตู





"เอ้า!! จะไม่เข้าห้องรึไง?"


"กูไหมที่ต้องหงุดหงิดไม่ใช่มึง!" ผมพูดแล้วเดินไปไขประตูก่อนจะเดินเข้าห้องไปโดยไม่รอคนข้างหลัง แม่ง!! คนกำลังหงุดหงิด




ปัง!!


เสียงปิดประตูดังสะนั่น เออ!! ดีปิดแรงๆ ไปเลยให้มันพังกูจะได้ซื้อบ้านใหม่ซะเลย




"มึงเป็นอะไรทิว หงุดหงิดมากรึไงเลยอยากกระทืบคนอ่ะ" มินเดินตามผมเข้ามาข้างในห้องนอน


"มึงไม่เห็นรึไงว่ามันกวนตีนกูก่อน"


"เออ! ก็เห็นแต่มึงไม่ต้องไปใส่ใจมันก็จบป่ะจะมีเรื่องกันทำไมวะ!!"


"อ้าว!! นี่มึงคิดว่ากูอยากมีเรื่องมากรึไง?!!"


"เฮ้ย!! กูก็ไม่ได้หมายความอย่างนั้นแต่มึงต้องใจเย็นๆ กว่านี้นะเว้ยทิว" มินเดินมานั่งลงข้างผม


"ถ้ามึงเห็นคนอื่นเข้าใกล้กูแบบเมื่อกี้มึงจะใจเย็นไหม?" ผมถามกลับ


"อ้าว! เกี่ยวไรวะ งง?????"


"เฮ้ออ.... มึงเนี้ยะไม่ทันคนเอาซะเลยกูล่ะเพลีย" ผมส่ายหัวอย่างเหนื่อยใจก่อนจะทิ้งตัวลงนอนแผ่บนที่นอนอย่างหมดแรง แม่ง!! บอยพีคเมคเกอร์สุดๆ ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย วุ้ย!!


"เพลียอะไร งง?? พูดมาเร็ว!" ผมมองมินก่อนจะถอยหายใจทิ้งแบบยาวๆ อีกรอบ


"ช่างมันเถอะ กูผิดเองที่มีแฟนโง่ไม่ทันคน"


"อ้าว!! จู่ๆ มาด่ากันว่าโง่ได้ไง!! เดี๋ยวสวยหลอกไอ้ป๋า!!"




ตุบ!!!



อึ่ก!!!




"โอ๊ย!! กูจุกนะเว้ยมิน" ผมร้องเสียงหลงเลยครับ มินแม่งเล่นทิ้งตัวลงมาทับผมอย่างแรงแถมถอกกดกระแทกลงที่ท้องน้อยผมด้วย


"สมน้ำหน้า!! เฮ้อ... ไปกินข้าวบ้านแม่ดีกว่า"


"เฮ้ย!! จะไปไหนรอด้วย!!"


"ไม่รอเว้ย!!" กวนตีนฉิบหายเมียกู





แทนที่ผมจะได้พักผ่อนหลังจากขับรถมาเหนื่อยๆ ก็ดันมาเจอเหตุการณ์คนเดินตามตูดเมียในซุปเปอร์มาเก็ตด้านล่างคอนโดจนเกือบได้วางมวยกับไอ้เหี้ยนั่น พอขึ้นห้องก็เกินจะตีกันกับเมียเพราะความมึนไม่ทันคนของเมียจนมาจบที่การขับรถมากินข้าวเย็นที่บ้านแม่ยาย พอมาถึงแม่ยายก็บรรยายเรื่องเล่าเกี่ยวกับหลานสาวที่ชื่อม่านฟ้าให้ฟัง แม่ยายผมเล่าว่าเธอโทรมาถามสารทุกข์สุขดิบว่าสบายดีไหมแค่นั้นครับ ผมค่อนข้างแปลกใจแต่ก็ไม่ได้ถามต่อส่วนมินก็ปล่อยผ่านเพราะไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดออกไปอีก ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรนะเพราะมินเล่าให้ผมฟังหมดแล้วผมก็โอเคครับก็ผมมันเป็นคนเข้าใจง่ายนี่หว่า... หรา....




หลังจากทานข้าวเย็นเสร็จผมกับมินก็นั่งกับมิกกี้หัวเราะกันจนท้องแข็งกับความน่ารักของหลายชายตัวป่วนจนถึงเวลาเข้านอนเราสองคนเลยขอตัวลาแล้วขับรถกลับคอนโดครับ




"มินไปอาบน้ำก่อนไป"


"ขอสิบนาทีพักสายตาแป๊ป"


"อย่ามาขี้เกียจ ลุกขึ้นไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้เลย" ผมพูดเป็นครั้งที่สอง


"งั้นคนละครึ่งทาง ขอห้านาทีแล้วกัน"


"มิน!!...."


"คร๊าบ.... ลุกแล้วๆ หนาวจะตายยังจะให้อาบน้ำอีก" มินเดินบ่นเข้าไปในห้องน้ำ ผมไม่เข้าใจครับว่ามินมันจะบ่นทำไมในเมื่อในห้องน้ำก็มีเครื่องทำน้ำอุ่น หึหึ... คำตอบเดียวเลยครับ "ขี้เกียจ" เฮ้ออ... ปวดใจแต่ไหวอยู่


"ทิวเกาหลังให้หน่อย"


"หันหลังมา" ตอนนี้เราสองคนนอนเล่นกันอยู่บนที่นอนครับ มินนอนเล่นเกมส์ส่วนผมนั่งอ่านหนังสือ แต่ตอนนี้ผมมีมือจับหนังสือแค่ข้างเดียวเพราะอีกข้างต้องเกาหลังให้คุณชายท่านครับ


"อ่าาา.... สบาย"


"หึหึ สบายไปนะบางทีน่ะ"


"มันก็เป็นเรื่องปกตินะ"


"เออ! ครับคุณชาย" ผมได้แต่ส่ายหัวแล้วเกาหลังให้คุณชายต่อ




....



"ทิว...."


"อืม.... ว่าไง?"


"ช่วงนี้เจ็บที่แผลบ้างไหม?"


"ไม่นิ... ทำไม?"


"ป่าว... แค่ถามดูไม่เจ็บก็ดีแล้วแต่กูว่าไปหาลุงหมอให้ตรวจซ้ำดีไหม?"


"อืม... ก็ตามใจมึง"


"งั้นเดี๋ยวกูนัดลุงหมอให้นะ พี่เนย์ด้วย"


"อืม... บอกมาแล้วกันวันไหน" มินวางโทรศัพท์ลงบนที่นอนก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้ๆ ผมแล้วกอดเข้าที่เอวของผมไว้หลวมๆ ขาก็ก่ายพาดที่ขาของผม


"หึหึ... เอาหน้ามาซุกก้นกูทำไมเนี้ยะ อยากรึไง?"



ตุบ!!




"ไอ้ลามก! คนแค่จะนอนพักสายตา"


"พักสายตาข้างๆ ก้นกูเนี้ยะนะ!" ผมวางหนังสือลงที่โต๊ะข้างหัวเตียงก่อนลงเลื้อยตัวลงไปนอนข้างๆ แล้วรวบตัวมินเข้ามากอด



ฟอดดด.....




"เป็นห่วงกูรึไง?" ดูก็รู้ครับว่ามินมันเป็นห่วงผม ช่วงหลังๆ ผมบ่นว่าปวดหัวบ่อยแต่ผมว่าไม่น่าจะเกี่ยวกันนะ ผมว่าน่าจะเป็นเพราะเครียดจากงานที่ทำมากกว่าครับ


"อืม... ก่อนหน้านี้มึงชอบบ่นว่าปวดหัวนิ"


"หึหึ... ทำตัวน่ารักนะเนี้ยะเป็นห่วงผัวซะด้วย"



ตุบ!!!




"กูจริงจัง" มินเงยหน้ามามองผมตาเขียว


"โอ๋ๆ ขอโทษครับ ขอบคุณนะที่เป็นห่วง"


ฟอดดดด....




ผมก็ไม่วายจะให้รางวัลคนดีของผม ทำตัวน่ารักแบบนี้จะปล่อยไปเฉยๆ คงจะไม่ได้ครับ คนดีต้องมีให้รางวัลเป็นกำลังใจกันบ้าง



กร๊ากกก....



"ทิว...."


"หึหึ... วันนี้เรียกชื่อบ่อยนะ" ผมแซว มือผมก็ลูบหัวมินเล่นไปด้วยครับ


"ช่วงนี้อย่าเพื่งมีเรื่องกับใครได้ไหมวะ กูขอ" เออ... วันนี้มาแปลกดีเว้ย


"ทำไมจู่ๆ มาขอไม่ให้กูมีเรื่องกับใคร หื้อ?"


"เออน่า!! ถึงหมอจะบอกว่าร่างกายมึงหายร้อยเปอร์เซ็นแล้วแต่กูก็ยังรู้สึกไม่โอเคอยู่ดีอ่ะ ช่วงนี้มึงอย่าเพิ่งหาเรื่องเจ็บตัวเลยนะกูขอ"


"หึหึ แล้วเมื่อบ่ายคืออะไรวะ ไม่ใช่มึงรึไงที่จะมีเรื่องจนกูต้องเข้าไปมีส่วนร่วมด้วย" ผมพูดหยอก


"เฮ้ย!! อันนั้นไม่เกี่ยวกันที่จริงกูเคลียร์เองได้แต่มึงดันเข้ามายุ่งเอง"


"หรา....." ผมทำหน้ากวนๆ ใส่มิน


"เออดิ!! เอาเป็นว่าต่อไปนี้งด!! ห้ามมีเรื่องกับใครโอเคไหม?!!"


"แล้วถ้าไม่โอเคล่ะ" ผมแกล้งถาม


"มีคำตอบเดียวคือโอเค จบนะ! นอนได้! ราตรีสวัสดิ์"



พรึ่บ!!




แล้วมินก็ตวัดผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวก่อนจะมุดหน้าซุกเข้าที่อกของผม



"เฮ้อออ... ดีใจจังมีคนห่วงเราด้วย" ผมแกล้งพูดคนเดียวเสียงดัง เอื้อมมือไปกดปิดไฟที่หัวเตียงก่อนจะกอดรัดที่รักไว้แน่น


"รู้ตัวก็ดีแล้ว" เสียงพูดอู้อี้ที่ฟังแล้วทำเอาผมยิ้มหน้าบาน การมีคนรักมันก็ดีอย่างนี้แหละครับ



จุ๊บบบบ.....



"ขอบคุณนะที่เป็นห่วง รักแห้งมากนะรู้ไหม?"


"อืม... รักเหมือนกัน ฝันดี"




คำบอกรักห้วนๆ การแสดงออกแบบดิบๆ ความเป็นห่วงแบบกวนๆ การบอกรักแบบเกรียนๆ ผมจะไปหาที่ไหนได้อีกนอกจากไอ้แห้งที่รักของผมคนนี้... โคตรรักเลยว่ะ!!




TBC.

 


เอาเด่!!! งานนี้หนูมินก็เป็นห่วงป๋าเหมือนกันนะ
ว่าแต่น้องมินเราเป็นอะไรทำไมทำตัวแปลกๆ เอ๊ะ!! ชักงงตามล่ะ

 

ขอบคุณสำหรับทุกการติดตามนะคะ หากผิดพลาดตรงไหนขออภัยคนอ่านด้วยน้า...

 



 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}