ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

โซ่รักสีเทา 18

ชื่อตอน : โซ่รักสีเทา 18

คำค้น : พระเอกใจร้าย เย็นชา พระรองใจร้าย

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.2k

ความคิดเห็น : 57

ปรับปรุงล่าสุด : 05 มี.ค. 2560 03:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โซ่รักสีเทา 18
แบบอักษร

#

 

:: ฉลามได้กลิ่นเลือด::

 

 

ร่างสูงสง่าในชุดสูทกำลังยืนตรงระเบียงบ้าน มองท้องฟ้ายามค่ำที่ตอนนี้มืดครึ้มมีดวงดาวประกายเป็นแห่งๆ  มือหนาจับกระป๋องเบียร์กระทบราวระเบียง จนเกิดเสียงสะท้านทั่วลำเหล็ก

"ไง?.." คิมหันต์ทักทายคนเพิ่งเดินมา แต่เธอก็ได้พูดตอบ กลับจับราวระเบียงไว้เหม่อมองท้องฟ้าจุดเดียวที่ชายหนุ่มมองเเต่เเรก 
"คุณคิมหันต์รู้เรื่องทั้งหมดแล้วเหรอค่ะ"

"เรื่อง"
"...." มือบางกำราวลำเหล็กไว้มั่น  ความรู้สึกอึกอัดเริ่มคับเเน่นอีกระลอก
"พูด"
"ฉันอยากตกลงกับคุณค่ะ เรื่องที่  เรื่องเชษนะคะ คุณรู้มานานเท่าไหร่เเล้ว ทำไมไม่บอกให้ฉันรู้" 

อาจจะไม่ใช่เวลาที่มาคุยด้วยกันแบบนี้ได้ เธอกลัวถ้าดื้อดึงต่อไป ตนเสียเองที่จะไม่เหลืออะไรเลย นาทีต้องใจดีสู้เสือถึงแม้บ้างครั้งสิ่งที่ยากที่สุดคือการหันด้านดีเข้ารับมือกับปัญหาก็ตาม

"ลงดักควาย" ปากหยักลึกกระดกเบียร์ในมือขึ้นดื่ม พรางก้มตัวลงเล็กน้อยใช้คอศอกหยันราวระเบียงไว้  "สองตัวซะด้วย" 
"เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับศูรย์ค่ะ ฉันเป็นคนจัดการเองทุกอย่าง เขาไม่รู้เรื่อง"
"หึ..ร้อนตัว"
"ฉันกำลังอธิ"
"แทนตัวผู้" 
"คุณคิมหันต์!!" หน้าเรียวหันหวับจ้องมองผู้ชายในสภาพใกล้เมา ถึงแม้คิมหันต์จะเป็นคนคอเเข็งก็เหอะ แต่ที่ดื่มไม่ใช่กระป๋องเดียว ตามพื้นห้องก็เต็มไปด้วยกระป๋องของเขาทั้งนั่น 

 

ฝั่งมือหนาได้เอียงปากเบียร์ให้น้ำเมาตกลงนอกระเบียง ทีละนิดๆ กระทบพื้นคอนกรีตด้านล่าง หย่อนลงเรื่อยๆ อย่างใจเย็นรอคนข้างกายจะพูดอะไร ถ้าหมดกระป๋องกะจะเดินหนีไม่ให้ไกล เอะอะศูรย์น่ารำคาญ

 

"คุยแค่นี้.." คิมหันต์เงยหน้าถาม เตรียมตัวจะเข้านอนในสภาพนี้  ชายหนุ่มคงลืมตัว เพราะตั้งแต่กลับมาเขาก็สัดเบียร์ลูกเดียว

"คุณเมา ต่อให้อธิบายอะไรไป เดี๋ยวค่ะ  ยะค่ะ ฉันจะหย่า" ปริมมาศเริ่มเอ่ยบอกจุดประสงค์ทันที เมื่อเห็นคนกำลังจะเดินหนี
"อีกที" 

"ฉันขอหย่าค่ะ ส่วนฟากฟ้า ถ้าลูกอยากอยู่กับคุณ ฉันจะตามใจแก"
"ขอมากไป" ถ้าเมื่อก่อนเขาให้ได้ แต่นั่นมันเมื่อก่อน ในเมื่อร้าย รวมหัวกับชู้ทำเรื่องเลว ก็อย่าได้มันเลย ไอ้คำว่าแม่

 

ปริมมาศก้าวชิดร่างสูงมากขึ้น อยากจะคุยตกลงให้รู้เรื่อง แต่บังเอิญที่ฝ่าเท้าเธอได้ไปเหยียบเท้าของคนเมาพอดี ต่อให้รู้เเล้วเธอก็ไม่ชักออกอยู่ดี กลับย้ำอยู่อย่างนั้น ตาสบตา
"ฉันผัวเธอ ถูกมั้ย?.." คิมหันต์ถาม ก่อนสายตาคมจะหลุบมองล่าง พลันยกเท้าสลัดออกเป็นจังหวะทำให้ปริมมาศเซเสียหลัก "อย่าเล่นใหญ่ ไม่ใช่เพื่อน"

คนเสียหลักจับราวเหล็กไว้ ตาเรียวเบิกกว้างมองลงด้านล่าง ถึงจะชั้นสองของตัวบ้าน เเต่จังหวะผงะพุ่งด้านนอก ใจหวิวแปลบๆ ถ้าเกิดตกลง ถ้าเกิดเป็นอะไรขึ้นมา
"ไม่ชอบ" 

"ดูฉันจะทำอะไรก็ผิดพลาดในสายตาคุณไปหมด  ผิดทุกก้าวเลยนะคะ" 

"ว่าไปตามผิด"
"แต่ในบ้างเรื่องฉันไม่ได้ทำ ไม่ว่าจะเรื่องวางยาคุณ"
"ให้มันจริง"
"จริงตั้งเเต่เเรกเเล้ว เพียงเเค่ใจคุณมันมืดบอดเท่านั้น ไม่เปิดโอกาศ ถ้าเปิดใจรัก "
"รักจอมปลอม อยากได้มันอีกครั้ง รึไง.." 

"...."
"ถาม..เกิดรักขึ้นมา เป็นเธอเองที่เสียใจ"  

เพราะเขามันพวกหวงของ ได้รักมันหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิได้ไป "ทนไม่มั่วได้เหรอ หืม" ใบหน้าหล่อคมฉายเเว่วชั่วร้ายออกมาจนเห็นได้ชัด 

 

"เห็นจะไม่ได้ค่ะ ตั้งใจมีเรื่อยๆ ถ้าไม่มีคุณสักคนป่าน อ๊ะ!.." คิมหันต์ยึดคอเสื้อปริมมาศดันชิดผนัง ทุบ!!..ฟูก!! เสียงกระป๋องเบียร์บุบแตกคาผนัง เฉียดใบหน้าเธอเพียงนิดฟองเบียร์เกิดแตกระจายเต็มดวงหน้าไปหมด
"ไม่เคยห้าม" เสียงเข้มลอดไร้ฟันเปร่งขึ้นอย่างลืมตัว ในอุ้งมือกำกระป๋องที่บุบ ณ ตอนนี้ ได้กลายเป็นสลักมือเฉพาะหน้าไปเเล้ว เมื่อถูกยกขึ้นข่มร่างบาง 

แน่นอน..เขาไม่มีวันทำได้ลง แต่ถ้าปากดีอีกที ก็ไม่แน่เหมือนกัน เพราะความเกลียดชัดขึ้นทุกวัน
"กรีดลงมา สิ.. สิค่ะ" ปริมมาศมองที่แผ่นอลูมิเนียมที่ประจันหน้าในตอนนี้ อารมณ์น้อยใจท่วมท้นจับมือร้าย ดึงเอาปลายเหลี่ยมเข้าหาใบหน้าตนเอง พลันตะโกนออกมาสุดเสียงไม่เกร่งกลัว "กรีดลงมา อยากจะทำอะไร ทำเลย มา!!" 

 

ส่วนคิมหันต์รีบดึงสติ รวบมือหญิงสาวออก เเล้วใช้ปลายเเหลมอลูมิเนียมเกาะไปที่สาบเสื้อดึงให้เกิดรอยขาดเป็นทางยาว จนร่างบางสดุ้งเฮือก

"แค่ขู่ อย่าร้อง"  

คำปลอบโยนของคนยิ้มเหี้ยม เลี่ยงเเข็งตีอ่อน หวังโจมตีจุดเปราะบางในจิตใบหน้าเศร้าสลด ให้เกิดบ่อน้ำตาขนาดใหญ่ เอาสิ ครั้งนี้เก่งไม่มีร้อง ก็จะเค้นให้ร้องจนได้ ถึงเขาไม่ชอบน้ำตาคนเป็นภรรยาสักเท่าไหร่นัก แต่ถ้าอีกฝ่ายไม่มีให้เลยมันก็น่าคิด สุดท้ายคนที่เเพ้จะใคร ถ้าไม่ใช่เขา 

          ปริมมาศเบนหน้าหนี จ้องมองดาวเดือนอะไรสักอย่าง เอาใจไปฝากไว้กับความมืดมิดบนท้องฟ้า ทรวงร้าวปล่อยให้ชายหนุ่มกระทำย่ำยีตามใจชอบไปเลย 

ต่อไปเธอจะได้เกลียดอย่างไม่ลังเล เนินอกสะท้านเมื่อสัมผัสความเย็นของนิ้วร้าย ที่กรีดกรายผ่านเนื้อผ้าตัวบางอย่างยามใจ 

"เสียดายเบียร์" 

คิมหันต์จ้องมองเสื้อตัวบาง ที่ถูกปลายเเหลมอลูมิเนียมขูดกรีด จนเกิดรอยฉีกขาดไหล่ไล่ลงมาบนเนินอกอิ่ม เม็ดเบียร์เกาะตามผิวเนียนเซ็กซี่อย่างลงตัว 

 "เเต่เลียไม่ลง" 

ดั่งคมมีด กรีดเเล่ลงกลางใจนิ่ม ร่างทั้งร่างทรุดตัวลงพื้นเปียก ใจตัวอยากเป็นปริมมาศคนเดิม จะเจ็บยังไงก็เฉยได้ดีกว่านี้  ใจรอนนึกไม่อยากอยู่บ้านหลังนี้อีกต่อไปเเล้ว การจากลา อาจอยู่ไม่ไกลจากความเป็นจริงมากมายเท่าไหร่นัก

 

 

.......

 

 

 

ปากบอก 'ไม่เคยห้าม' แต่มือไม้ไปเเล้ว

 

 

 

ประกาศ ไรท์จะหยุดอัพนิยายเป็นการชั่วคราว

เพื่อไปปั้นงานให้เสร็จนะคะ รีดเดอร์ทุกคนจะอ่านแบบ ไหลลื่นๆ
ถ้าไปๆ มาๆ ไม่ต่อเนื่องแบบที่เป็น เดียวจะอ่านไม่อินกัน
รักคนอ่าน อย่าลืมกันนะ บายนะคะ 

 

:: องศา ::

-----------------------------------------------------------------

ความคิดเห็น