ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บันทึกของหมาน้อย(น้องเฟรม)

ชื่อตอน : บันทึกของหมาน้อย(น้องเฟรม)

คำค้น : บันทึก,หมาน้อย,เฟรม

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 119.2k

ความคิดเห็น : 66

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มี.ค. 2560 22:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บันทึกของหมาน้อย(น้องเฟรม)
แบบอักษร

 

 

 

ผมลืมตาขึ้นมาคนแรกที่ผมเห็นก็คือแม่ของผมกลับไม่ใช่คนที่ผมอยากเจอมากที่สุด แต่ก็ดีแล้วเพราะผมตัดสินใจจะเลิกยุ่งเกี่ยวกับคนมีเจ้าของ แม่ยอมทิ้งงานบินกลับมาหาผมทันทีที่รู้ว่าผมประสบอุบัติเหตุและยังจะให้ผมย้ายไปเรียนต่ออเมริกาเพราะเรื่องครั้งนี้มันร้ายแรงกว่าที่ผมมีเรื่องต่อยตีกันปกติ แม่เป็นห่วงผม จึงอยากให้ผมไปอยู่กับแม่ ท่านจะได้ดูแลผมได้อย่างใกล้ชิด แต่ผมไม่อยากไปเพราะเพื่อนผมอยู่ที่นี่ บ้านเกิดผมอยู่ที่นี่ ไปที่นู้นผมก็ไม่รู้จะอยู่ยังไง ไม่รู้จักใคร ที่สำคัญถ้าไปผมคงไม่ได้เจอกับไอ้ธีร์อีกถึงจะไม่ได้คบกันแต่ผมขอแค่ได้เห็นมันได้มองอยู่ห่างๆได้รู้เรื่องของมันบ้างก็พอแล้ว

 

ทั้งๆที่หลับไปหลายวันผมกลับไม่รู้สึกอยากอาหารเลยตรงกันข้ามกลับกินอะไรไม่ลง ผมจำเรื่องราวทุกอย่างได้ดี โดยเฉพาะเรื่องของไอ้ธีร์ ยิ่งคิดใจผมก็ยิ่งเจ็บ มันบีบรัดจนทรมาน ภาพที่มันเลือกแหวนกับพี่อิ๋วลอยเข้ามาในหัวซ้ำแล้วซ้ำเหล่า สลัดยังไงก็ไม่หลุด

 

แต่แล้วตัวจริงของคนที่หลอกหลอนผมในหัวก็ปรากฎขึ้น พอเห็นหน้ามันความรู้สึกผมก็ตีกันจนรวนอยู่ในหัว ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงเมื่อมันมาอยู่ตรงหน้า

 

แม่งยังเสือกซื้อของที่ผมชอบมาให้อีก แต่ไม่ว่ายังไงผมก็จะไม่ยอมใจอ่อน ในเมื่อผมตัดสินใจจะเดินออกมาแล้ว ผมมองมันด้วยสายตาว่างเปล่าพร้อมกับคำโกหกที่บอกว่าจำมันไม่ได้ ผมจะลืมทุกอย่างและทุกคนที่เกี่ยวข้องกับมัน ไม่ใช่แค่มันที่มาแต่พวกพี่ๆมันก็มาด้วยไม่รู้เหมือนกันว่ามาได้ยังไง

 

ไม่ว่าแม่ผมจะไล่มันยังไงไอ้ธีร์ก็ไม่ยอมไป ยืนยันด้วยประโยคที่ทำให้ใจผมเต้นแรงแต่ผมก็พยายามคิดว่ามันอาจจะโกหก สุดท้ายผมเลยยื่นข้อเสนอให้มัน ผมคิดว่ามันคงไม่ยอมรับแต่ผิดคาดไอ้ธีร์ยอมรับข้อเสนอของผม ยังไงมันก็คงทนได้แค่ไม่กี่วันหรอก คนที่ความอดทนต่ำอย่างไอ้ธีร์และเป็นพวกไม่ชอบเสียเปรียบมันจะยอมขนาดนั้นรึไง

 

วันต่อๆไปมันก็มาหาผมทุกวัน แม่ผมก็ไล่มันทุกวันจนท่านคงจะเหนื่อยเลยเลิกไปเอง จากตอนแรกที่มันจะเป็นฝ่ายเงียบ ตอนนี้กลับกัน ผมเป็นฝ่ายเงียบและมันพยายามชวนคุย

 

วันที่ผมออกจากโรงพยาบาลไอ้ธีร์กับแม่ก็มารับ ดูเหมือนคุณแม่ไอ้ธีร์กับแม่ผมคงจะสนิทกันไปแล้ว ส่วนป้าเนตรกลับหลังจากที่ส่งผมที่คอนโด จากนั้นไอ้ธีร์ก็พาผมกับแม่ๆ ไปทานข้าว เอาใจผมสารพัดแต่ผมก็เลือกที่จะเฉยชากับมัน เวลามีสาวๆหรือหนุ่มๆ(?)มองมาที่ผม ไอ้ธีร์มักจะส่งสายตานิ่งๆแกมข่มไปให้จนเขากลัวมันไปหมด

 

หลังจากผมออกจากโรงพยาบาลได้สามวันแม่ผมก็บินกลับไปทำงาน ผมก็ไปเรียนตามปกติโดยมีไอ้ธีร์คอยตามเป็นเงา(?) ผมกลับไปใช้ชีวิตเหมือนเดิม เหมือนก่อนที่จะรู้จักกับไอ้ธีร์ ผมพยายามที่จะไม่สนใจมัน ทำเหมือนมันไม่มีตัวตนแต่ก็ทำไม่ได้ ยังคงมีมันอยู่ในความคิดก่อนคนอื่นๆเสมอ การแสดงออกผมอาจจะเหมือนไม่สนใจ แต่ใจผมกลับเป็นห่วง สนใจมันตลอดเวลา

 

ตลอดเวลาสองอาทิตย์ที่ผ่านมา ไอ้ธีร์ตามดูแลตามเอาใจจนผมเกือบจะใจอ่อนแต่ก็ยังคอยเตือนตัวเองเสมอว่ามันอาจจะหลอกผม ไอ้ธีร์คอยขัดขวางสาวๆทุกคนที่ผมควงจนผมหงุดหงิดต่อยมัน แต่มันกลับยอมให้ผมกระทืบไม่ตอบโต้มันแค่มองผมด้วยสายตานิ่งๆ จนครั้งล่าสุดที่ผมเกือบจะมีอะไรกับนุ่นสาวสวยน่ารักคนหนึ่ง ไอ้ธีร์ก็มาขวางไว้ได้ทันและดูมันจะหัวเสียมากจนเกือบจะกระทืบผมแต่ยังดีที่มันคุมอารมณ์ไว้ได้ จริงๆแล้วจะให้ผมเอาผมก็ทำไม่ได้ว่ะ เพราะใบหน้ามันลอยเข้ามาในหัวตลอด ความรู้สึกผมก็คิดถึงแต่มัน กลัวว่ามันจะเสียใจ คืนนั้นผมกะจะเลิกทำแล้วผมกำลังคิดว่าจะปฏิเสธน้องยังไงแต่ไอ้ธีร์ก็โผล่มากระชากผมออกก่อน แล้วมันก็ลากผมพากลับไปส่งที่คอนโด นอนเฝ้าผมอยู่ข้างนอกทั้งคืน(ผมนอนในห้องมันนอนที่โซฟา)ตื่นเช้ามามันก็หายไป

 

หลังจากวันนั้นผมก็ไม่เจอมันอีก จนเมื่อคืนผมถึงได้เจอมันที่ผับของพี่ภีม และผมก็มีเรื่องกับเกย์ในห้องน้ำ ไอ้ธีร์มันตามผมมาอยู่แล้วซึ้งผมก็รู้ มันเข้ามาช่วยผม กลับกลายเป็นผมต้องห้ามคนตีกันแต่ไอ้ธีร์เหมือนฟิวส์ขาด ห้ามไปก็คงไม่มีใครหยุด ผมได้แต่ยืนมองอยู่ห่างๆอย่างเป็นห่วง จังหวะที่ไอ้เลวนั่นจะจับหัวไอ้ธีร์ฟาดกระจก ผมใจกระตุกวูบกลัวมันจะเป็นอะไรแต่ตีนผมก็ไวพอกันถีบไอ้เหี้ยนั่นออกก่อนจะตามไปกระทืบต่อ แต่ไอ้ธีร์ไม่ปล่อยให้ผมทำ ไอ้ธีร์เข้ามากระทืบต่อจนสุดท้ายไอ้ธีร์เอาคืนไอ้เหี้ยนั่นด้วยการจับหัวมันฟาดกระจก เลือดอาบ จนสลบ

 

เหตุการณ์นี้ทำให้ผมนึกถึงวันแรกๆที่เรารู้จักกัน ที่มันทำร้ายผม ดีแค่ไหนที่มันไม่ฆ่าผมทิ้ง ไอ้ธีร์ทำให้ผมเริ่มกลัวมัน

 

สถานการณ์เริ่มกลับสู่สภาวะปกติ ทุกอย่างเคลียร์ แต่ไอ้บ้าที่มันนั่งข้างผมมันไม่ยอมทำแผล มันจะรู้มั้ยวะว่าผมเป็นห่วง! พูดแล้วหงุดหงิด ผมถามแล้วมันก็ปฏิเสธผมเลยเลิกเซ้าซี้ ปล่อยให้แม่งเจ็บตายอยู่แบบนั้น

 

ผมอยากจะรู้ว่าไอ้ธีร์จะทำยังไงถ้าแฟนคบชู้ ผมปากไวครับอยากรู้ไรแม่งถามออกไปเลย แต่คำตอบมันก็ดีครับเหมือนให้สัมภาษณ์นักข่าว นิ่งๆฉบับไอ้ธีร์

 

ผมกำลังนั่งคุยกับมันอยู่พี่อิ๋วก็มาทักไอ้ธีร์ เธอจะเข้าใจผิดมั้ยวะ ทั้งๆที่ผมบอกจะถอยออกมาจากคนทั้งสองแล้วแท้ๆแต่เวลานี้ผมกลับมานั่งอยู่กับไอ้ธีร์

 

ผมจึงตัดสินใจจะลุกไปจากตรงนี้ ไปหาไรดื่มกับพวกไอ้เขต ไปหาสาวมานัวเนียแต่ไอ้ธีร์ก็ไม่ยอมให้ผมไป มันไม่กลัวแฟนจะเข้าใจผิดรึไงวะ สุดท้ายก็ต้องยอมมัน

 

พอผมบอกว่าเขาสองคนเป็นแฟนกันพี่อิ๋วกลับขำในคำพูดของผม ผมได้แต่ขุ่นเคืองอยู่ในใจ ตกลงมันยังไงกันแน่ มันจริงหรือไม่จริง อันไหนจริงอันไหนปลอม ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจ

 

หลายครั้งที่มันดูถูกผม ครั้งนี้ก็เช่นกัน ในเมื่อไอ้ธีร์มันชอบดูถูกในสิ่งที่ผมไม่ได้เป็นนัก ผมก็จะเป็นให้มันเองจะได้ตรงกับที่คำพูดของมัน พอผมทำตามที่มันพูดมันกลับทนไม่ได้ที่เห็นผมทำแบบนั้น

 

ไอ้ธีร์เข้ามากระชากผมออกจากเด็กนิเทศคนนหนึ่ง ที่ผมทำไปผมไม่ได้รู้สึกอะไรกับใครเลย ทำไปเพราะประชดทั้งนั้น ไอ้ธีร์ลากผมกลับมาที่คอนโดมันทันที ที่ๆผมไม่ได้มาเหยียบซะนานแต่ตอนนี้ผมกลับไม่อยากจะเข้าไปเหยียบมัน มันให้ความรู้สึกเหมือนห้องเชือดมากกว่าว่ะสำหรับตอนนี้ ใจผมเต้นแรงมาก แต่สุดท้ายสู้มันไม่ได้ ไอ้ธีร์พาผมเข้าไปในห้องแล้วมันก็จัดให้ผมไปหลายน้ำจนตัวผมช้ำไปหมดมันก็ยังไม่พอ เรียกว่าข่มขืนยังได้

 

ผมจะนอนไอ้ธีร์ก็ไม่ยอมให้นอนจนรอบสุดท้าย ไอ้ธีร์ทำพร้อมกับคำพูดมากมายพรั่งพรูออกมาราวกับเขื่อนแตกเพราะผมบอกว่าจำมันไม่ได้ ไอ้ธีร์คงตั้งใจพูดเพื่อให้ผมนึกอะไรออกบ้าง ซึ่งไม่ได้ผลเพราะผมไม่เคยลืมมันเลย จากคนที่ไม่ค่อยพูดกลายเป็นพูดมากทันทีแต่ก็พูดมากแบบนิ่งๆ ปากพูดแต่ตานิ่ง และมีสิ่งหนึ่งที่ผมเห็นแล้วใจอ่อนยวบ เชื่อมันทุกอย่างก็คือ น้ำตาของไอ้ธีร์ที่ชาตินี้ไม่คิดว่าจะได้เห็น นับครั้งได้ที่คนอย่างมันจะร้องไห้

 

สิ่งที่ไอ้ธีร์สารภาพออกมาทุกอย่างทำผมอึ้งมาก มันโกหกผมเพื่อความสุขของตัวเอง ไอ้พวกซาดิสม์ ผมจะโกรธมากถ้ามีคนโกหกอาจถึงขั้นเกลียด แต่ไอ้ธีร์มันทำไปเพราะมีเหตุผล(ที่เห็นแก่ตัว) แต่ผมก็โกหกมันเรื่องความจำเสื่อมเพราะฉะนั้น ถือว่าหายกัน แต่ผมจะไม่บอกมันว่าผมโกหกเรื่องความจำเสื่อม เรื่องนี้ไม่มีใครรู้อยู่แล้วว่าผมโกหก ผมจะไม่บอกใคร

 

ผมร้องไห้ออกมาอย่างสุดจะกลั้น เกิดมาไม่เคยร้องไห้ขนาดนี้มาก่อน ทั้งดีใจ ทั้งไม่พอใจ ต่างๆนานๆ จนสับสนไปหมด แต่ที่แน่ๆผมยอมให้โอกาสแล้วให้อภัยกับไอ้ธีร์แล้วครับ จากตอนแรกที่ทำใจแข็งมาตลอดแต่ผมก็แพ้ทางไอ้ธีร์ตลอด ผมคงต้องเลือกทำตามหัวใจตัวเองแล้วล่ะครับ ผมร้องไห้จนสลบคาอกไอ้ธีร์

 

 

ตื่นเช้ามาไม่รู้จะเป็นยังไงนะครับ....

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว