ชุนอา (아 천)

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Prince sweets รักร้ายๆ ของเจ้าชายขนมเค้ก ตอนที่ 13

ชื่อตอน : Prince sweets รักร้ายๆ ของเจ้าชายขนมเค้ก ตอนที่ 13

คำค้น : Boylove , BL , y , markbam , mark , bambam , ชุนอา

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 60

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มี.ค. 2560 21:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Prince sweets รักร้ายๆ ของเจ้าชายขนมเค้ก ตอนที่ 13
แบบอักษร

ตอนที่ 13

 

# 

 

 

มาร์คพาแบมแบมกลับมาถึงห้อง ทั้งสองเดินจับมือกลับมาที่คอนโดด้วยความสุข รอยยิ้มที่มองกันมันเหมือนกลับว่าโลกนี้จะไม่มีอะไรที่สามารถมาแยกเขาสองคนออกจากกันได้อีกแล้ว  แบมแบมเป็นฝ่ายเปิดประตูเข้ามาในห้องก่อนที่จะชะงัก เมื่อเห็นหญิงสูงวัยกำลังนั่งรออยู่ที่โซฟากลางห้อง มาร์คที่เห็นแบมแบมนิ่งค้างก็เดินตามเข้ามาด้วยความสงสัย

 

แม่มาทำไม??”  มาร์คถามออกมาเมื่อเห็นว่าคนที่นั่งรอเขาอยู่กลางห้องคือแม่ของตน แบมแบมยืนนิ่งไม่ได้ขยับสายตาของแม่มาร์คที่มองมาทางตนมันเหมือนจะเชือดเฉือนเขาให้ตาย

 

แม่ก็อยากมาหาลูกบ้างน่ะสิจ้ะเสียงพูดอ่อนโยนของแม่พูดบอกมาร์ค ด้านหลังมีชายชุดดำอยู่ถึงสี่คนเพื่อคอยคุ้มกันอยู่

 

แม่กลับไปเถอะ  ผมไม่มีอะไรจะคุยด้วยมาร์คพูดบอกก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือของร่างบางเอาไว้แน่น

 

แหม......เดี๋ยวนี้เห็นคนอื่นดีกว่าแม่ตัวเองแล้วหรือยังไง  วันนี้ลูกผิดนัดหนูซานะ แม่ก็เลยมารับลูกกลับบ้านเพื่อไปเตรียมตัวกับวันงานที่จะถึงหญิงสาวพูดบอกพร้อมกับเดินเข้ามาหาลูกชาย มาร์คเดินขึ้นมาบังแบมแบมเอาไว้ รอยยิ้มของแม่ที่มองมามาร์ครู้ดีว่ามันอันตราย

 

ผมไม่ไป  แม่จะบังคับผมไม่ได้มาร์คพูดเสียงแข็ง แบมแบมจับมือของมาร์คเอาไว้แน่น สงครามคำพูดของคนในครอบครัวกำลังเกิดขึ้นแต่ทุกๆอย่างแบมแบมกลับรู้สึกว่ามันเกิดขึ้นเพราะตัวเอง

 

พี่มาร์คแบมแบมเรียกเสียงเบา เพราะไม่อยากให้มาร์คต้องทะเลาะกับแม่ตัวเอง

 

เด็กคนนี้เป็นพนักงานของร้านไม่ใช่หรอลูก  แล้วทำไมถึงมาพักที่เดียวกับลูกล่ะ  เรื่องนี้แม่ไม่เห็นจะรู้เลยหญิงสาวพูดบอกพร้อมกับมองหน้าแบมแบมอย่างไม่วางตา

 

แบมแบมเป็นของผมคำพูดของมาร์คยิ่งดูเหมือนจะทำให้สถานการณ์ในห้องเริ่มตึงเครียดกว่าเดิม แบมแบมเห็นสีหน้าของแม่มาร์คที่เปลี่ยนไป

 

จัดการพาตัวกลับหญิงสาวพูดบอกเสียงเรียบ ชายชุดดำสองคนเข้ามามาร์คที่ยืนบังแบมแบมเอาไว้ทันที

 

อย่าเข้ามายุ่งกับฉันมาร์คว่าพร้อมกับมองหน้าชายชุดดำอย่างไม่เกรงกลัว ชายชุดดำทั้งสองคนเดินตรงเข้ามาหามาร์คพร้อมกับจับตัวมาร์คเอาไว้ แบมแบมรู้สึกกลัวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

 

พลั่ก!!

 

มาร์คชกเข้าที่หน้าของชายชุดดำอย่างไม่ยอม หนึ่งคนที่โดนเซไปทางด้านหลังแต่ก็มีอีกคนมาจับแขนของมาร์คแล้วจับไพร่หลังเอาไว้

 

ปล่อยสิวะ!!” เสียงโวยวายของมาร์คดังขึ้น  แบมแบมจะวิ่งเข้าไปช่วยมาร์คแต่ก็โดนชายชุดดำอีกสองคนมายืนขวางเอาไว้

 

อย่า.....อย่าทำอะไรพี่มาร์คเลยครับเสียงพูดของแบมแบมทำให้แม่ของมาร์คหันมาแสยะยิ้มให้ ก่อนจะหันไปส่งซิกบางอย่างให้ชายชุดดำ จากนั้นหลังมือแกร่งของชายชุดดำก็เดินเข้าไปฟาดที่ต้นคอของมาร์คอย่างแรงจนร่างสูงสลบไป

 

พี่มาร์ค!!” แบมแบมร้องเรียกอย่างตกใจ เพราะไม่คิดว่าคนที่เป็นแม่จะกล้าปล่อยให้คนอื่นทำร้ายลูกชายของตัวเองขนาดนี้

 

ไม่ต้องเป็นห่วงมากขนาดนั้นหรอกจ้ะเด็กน้อย  พามาร์คออกไปเสียงพูดที่เหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไรทำให้แบมแบมน้ำตาซึมขึ้นมา ชายชุดดำสองคนประครองตัวมาร์คออกจากห้องไป

 

ส่วนนี่สำหรับเธอ

 

พรึ่บ!!

 

ธนบัตรหลายหมื่นวอนถูกปาใส่หน้าของแบมแบม ร่างบางสะดุ้งนิดๆ น้ำตาคลอออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว แม่ของมาร์คเดินผ่านออกไปอย่างไม่ใส่ใจ แบมแบมพยายามกลืนสะอึกลงคอ ไม่สามารถบอกได้ว่าความรู้สึกในตอนนี้คืออะไร

 

มาร์คโดนพาตัวไปโดยผู้เป็นแม่ของตน ส่วนแบมแบมยังคงนั่งทบทวนกับอะไรหลายๆอย่างอยู่คนเดียวภายในห้อง สรุปในคันนั้นร่างบางไม่ได้แม้แต่จะข่มตาหลับ

 

..

..

..

..
..

 

เช้า

 

แบมแบม ไม่ได้นอนหรือไงวะ  หน้าตาไม่สดใสเลยยูคยอมทักขึ้นเมื่อแบมแบมเดินเข้ามาในห้องเรียนสภาพเหมือนซอมบี้

 

อืม  กูมีเรื่องให้คิดนิดหน่อยน่ะแบมแบมตอบกลับก่อนจะนั่งฟุบหน้าลงกับโต๊ะด้วยความเหนื่อยอ่อน

 

เห้ย  มีเรื่องอะไรเปล่าวะ??” ยูคยอมขยับเก้าอี้ขึ้นมานั่งข้างๆร่างบาง

 

ไอ้ยูค…”  แบมแบมเงยหน้าขึ้นมาเรียกร่างบาง และในตอนนี้น้ำตากำลังคลอหนักขึ้นมาและพร้อมจะไหลอีกครั้ง

 

มึงอย่าร้องนะเว้ยยูคพูดบอก แต่ตอนนี้ร่างบางน้ำตาไหลเผาะลงมาแล้ว ยูคยอมเลยดึงแบมแบมเข้ามากอดแล้วลูบหัวเบาๆเพื่อเป็นการปลอบใจ

 

ฮึ่ก.....กูแม่งไม่เคยคิดเลยว่ะ ว่าจะต้องมาร้องไห้ให้กับเรื่องแบบนี้ ฮือ....ร่างบางพูดบอกพร้อมสะอึกสะอื้น

 

ใจเย็นๆนะมึง  มีเรื่องอะไรไหนเล่าให้กูฟังสิยูคยอมพูดถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พร้อมกับจับคนตัวเล็กออกจากตัวให้เพื่อจะได้มองหน้ากันชัดขึ้น

 

อึ่ก.....คือ..................แบมแบมเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานให้ยูคยอมได้ฟัง  พอได้พูดแบมแบมก็เหมือนจะคลายความอึดอัดลงมาบ้าง ยูคยอมเองก็ยอมเป็นคนรับฟังที่ดี

 

 

 

 

 

 

..

..

..

กูถามจริงๆนะ  มึงรักพี่มาร์คมากมั้ย??” คำถามของยูคยอมทำให้แบมแบมกลืนสะอึกลงคอทันที

 

กูก็ไม่รู้  แต่ตอนนี้กูไม่อยากเสียพี่มาร์คไป  มันอาจจะเป็นคำพูดที่ฟังดูเห็นแก่ตัว  แต่กูรู้สึกอย่างนั้นจริงๆแบมแบมพูดเสียงเบา  ยูคยอมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ๆ คำพูดของแบมแบมมันอาจจะทำให้ยูครู้สึกเจ็บปวด แต่ยูคก็ยอมที่จะเป็นแบบนั้นถ้าเพื่อนรักคนนี้จะดีขึ้น

 

ในเมื่อมึงรักเขาแล้วมึงจะรออะไรวะ??”

 

กูไม่ได้รออะไร  แต่กูไม่รู้จะทำยังไงต่างหาก

 

หึหึ  เรื่องนี้ไม่ยาก...ยูคพูดบอกพร้อมยักคิ้วให้แบมอย่างเจ้าเล่ห์

 

มึงจะให้กูทำอะไร???”

 

ลักพาตัวคู่หมั้นไง...”  คำพูดของยูคยอมทำให้แบมแบมตาโตอย่างตกใจ

 

มึงจะให้กูลักพาตัวซานะหรอ!!??  โอ๊ย!!” แบมแบมอุทานอย่างตกใจก่อนจะถูกยูคยอมตบเข้าที่หัวไม่แรงมากหนึ่งที

 

มึงจะเอาตัวซานะมาให้มันจิกหัวตบมึงอีกหรือไง  ลักพาตัวพี่มาร์คสิวะ”  คำพูดของยูคยอมทำให้แบมแบมกระจ่างขึ้นมาบ้าง แต่ก็ยังไม่ค่อยเข้าใจอะไรอยู่ดี

 

แล้วกูต้องทำยังไงวะ??”

 

หึ  ทำตามที่กูบอกก็พอ...

 

..

..

..

..

 

จินยองลืมตาขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่ปวดหัวสุดๆ  เมื่อวันก่อนหลังจากที่เขาเผลอปล่อยตัวให้แจบอมก็ต้องไข้ขึ้น เพราะการอักเสบของช่องทางด้านหลัง  โดยที่จินยองนอนพักมาหนึ่งวันเต็มๆ และเพิ่งจะฟื้นตัวในวันนี้

 

ตื่นแล้วหรอ...เสียงพูดที่ดังขึ้นพร้อมกับร่างหนาที่เดินเข้ามา จินยองมองด้วยสายตาที่แทบจะฆ่าคนตรงหน้าได้ แต่มันก็ไม่ได้ทำให้แจบอมสะทกสะท้านเลยสักนิด

 

ทำไมมึงถึงยังไม่ออกไปจากห้องของกูอีกคำพูดเฉยชา ทำให้แจบอมขมวดคิ้วเข้าหากันนิดๆ

 

อะไรกัน  ตื่นขึ้นมาก็จะไล่ผัวเลยหรอ

 

อย่าพูดหมาๆนะมึงจินยองพูดว่าเสียงดัง ตอนนี้ร่างกายของเขาไม่ค่อยเอื้ออำนวยซักเท่าไหร่ เพราะยังไม่หายดี  แจบอมแสยะยิ้มร้ายเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าดูไม่มีเรี่ยวแรงแค่เพียงเก่งแต่ปากก็เท่านั้น

 

กูอยากคุยกับมึงแจบอมว่าพร้อมกับเดินมานั่งข้างๆที่จินยองนอนอยู่ จินยองหันหน้าหลบไปทางอื่นเพราะไม่อยากมองหน้าแจบอม

 

มีอะไรก็พูดมา แล้วก็รีบออกไปจากห้องกูได้แล้วจินยองพูดบอกโดยไม่ได้หันมามองหน้าคนข้างๆ

 

พรึ่บ!!

 

มึงเป็นเมียกูแล้วนะจินยอง  อย่ามาทำเป็นเมินใส่กู  เพราะมึงก็รู้ว่ากูไม่ได้ใจดีอย่างที่มึงคิดแจบอมพูดบอกพร้อมกับใช้มือบีบปลายคางของคนข้างๆให้หันหน้ามาสบตากัน  จินยองปัดมือของแจบอมออก

 

กูไม่ใช่เมียมึง  แค่ครั้งเดียว กูจะคิดซะว่าให้หมามันกินฟรี  อ๊ะ!!  จะทำอะไร!!” จินยองพูดออกมาอย่างตกใจก่อนจะถูกแจบอมขึ้นคร่อมอีกครั้ง

 

ในเมื่อมันมีครั้งแรก  ก็จะต้องมีครั้งที่สอง และครั้งที่สามต่อไปอีกเรื่อยๆแจบอมพูดบอกเสียงเรียบพร้อมกับมองจินยองด้วยสายตาโลมเลีย

 

ลงไปนะเว้ย!!  อ๊ะ!!!  ปล่อย!!”

 

หึหึ  เตรียมตัวครางหวานอย่างเดียวก็พอ

 

..

..

..

..

..

..

อันยองฮาเซโย...แบมแบมพูดบอกเมื่อเดินเข้ามาในร้าน  วันนี้ไม่มีมาร์คอยู่ด้วย แต่แบมแบมก็ต้องมาทำหน้าที่ของตัวเองเพื่อไม่ให้แจ็คสันต้องลำบากไปอีกคน

 

แบมแบมทำไมไอ้มาร์คถึงไม่มาด้วยล่ะแจ็คสันพูดถามเมื่อเห็นว่าร่างบางมาทำงานแล้ว

 

พี่มาร์คเค้าคงมาไม่ได้หรอกครับ  แม่เขามารับตัวไปเมื่อวานแบมแบมพูดบอกเหมือนไม่ใส่ใจ ทั้งๆที่ในใจไม่ได้รู้สึกอย่างนั้น

 

ห๊ะ!!   แม่มันเอาตัวมันไปแล้วหรอ??   แล้วเราถูกทำอะไรหรือเปล่า??” แจ็คสันเดินเข้ามาถามอย่างเป็นห่วง แบมแบมส่ายหน้าไปมาเป็นคำตอบ

 

แม่มันคงจะจับตัวไอ้มาร์คไว้จนกว่าจะถึงวันหมั้นเลยสินะแจ็คสันบ่นพรึมพรำออกมา พร้อมกับมองหน้าร่างบางอย่างเป็นห่วง

 

แล้วเราจะเอายังไง??”

 

ผมก็ยังไม่รู้เหมือนกันพี่แบมแบมตอบกลับพร้อมกับเดินเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้อง แจ็คสันก็เดินตามเข้ามาด้วย

 

ให้พี่ช่วยอะไรก็บอกนะแบมแบมคำพูดที่อ่อนโยนของแจ็คสันทำให้แบมแบมรู้สึกสบายใจขึ้นมาได้อีกเปาะหนึ่ง

 

เอ่อ.....พี่แจ็คสัน  คือผมกำลังคิดจะทำอะไรบางอย่าง  และดูเหมือนคราวนี้ผมก็จำเป็นจะต้องให้พี่ช่วยคำขอร้องของแบมแบมทำให้แจ็คสันยิ้มออกมาทันที

 

..

..

..

..

..

วันงานหมั้น

 

พิธีถูกจัดขึ้นที่โรงแรมหรูแห่งหนึ่ง มาร์คถูกขังเอาไว้ในห้องพักของโรงแรม เพื่อให้แต่งตัว หลายวันนี้มาร์คพยายามหาทางหนีออกไป แต่ก็ถูกการ์ดเฝ้าไว้ทุกฝีเก้า ไม่ว่าจะเป็นหน้าห้อง และทุกๆระยะห้าร้อยเมตรจะมีการ์ดเฝ้าเป็นระยะไป มีทางเดียวคือมาร์คจะกระโดดออกนอกหน้าต่างซึ่งอยู่สูงจากพื้นดินเป็นสิบชั้น มาร์คเองก็ไม่ใช่คนโง่ขนาดนั้น

 

แกร๊ก-

 

เสียงลูกบิดของประตู  ทำให้มาร์คหันไปมอง  ผู้เป็นแม่เดินเข้ามาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม แต่มาร์คไม่ได้รู้สึกอยากจะยิ้มแย้มด้วยสักนิด

 

ทำไมยังไม่แต่งตัวอีกละลูกเสียงพูดอ่อนโยนนั้นยิ่งทำให้มาร์ครู้สึกหงุดหงิด

 

นี่แม่อุตส่าห์เป็นคนเลือกชุดนี้ด้วยตัวเองเลยนะ  ถ้าลูกใส่ออกมาต้องหล่อมากแน่ๆเลย

 

ถ้าพ่อรู้เรื่องนี้  แม่จะไม่ได้เห็นผมหมั้นแน่ๆคำพูดของมาร์คทำให้หญิงสาวชะงักไปนิด แต่ก็กลับมายิ้มใหม่อีกครั้ง

 

พ่อของลูกกำลังเดินทางมาจ้ะ คงจะใกล้ถึงตอนลูกกำลังจะสวมแหวนพอดี

 

แม่จะทำกับผมเกินไปหรือเปล่าครับ  นี่มันไม่ใช่งานหมั้น  แต่มันเป็นงานแต่ง??  ผมไม่แต่งเด็ดขาดมาร์คพูดบอกเสียงดัง  เพราะตอนนี้ดูเหมือนงานหมั้นที่คิดเอาไว้มันจะกระโดดข้ามขั้นไปเป็นงานแต่งเสียแล้ว เพราะว่าแม่ของมาร์คต้องการให้เรื่องมันจบโดยเร็ว

 

ลูกไม่มีทางเลือกจ้ะแม่พูดบอกแล้วเดินออกจากห้องไป  มาร์คหันไปเหวี่ยงใส่กับข้าวของในห้อง

 

โถ่โว้ยยย!!!”

 

เพล้งๆๆ

 

เสียงข้าวของกระจัดกระจายเต็มพื้นก็ยังไม่สามารถช่วยทำให้มาร์คอารมณ์ดีขึ้นได้

 

ฝั่งของแบมแบม ยูคยอมและแจ็คสันกำลังขนของเข้าไปในงาน โดยที่ทั้งสามคนสวมใส่ชุดของพนักงานเสิร์ฟด้วยกันหมด  และอาหารของงานในครั้งนี้ก็เป็นแจ็คสันที่ทำจากร้านมาส่ง  แบมแบมเข้าไปเตรียมความพร้อมในงาน ค่อยๆจัดเรียงอาหารทั้งหมดอย่างเรียบร้อย สายตาก็เหลือบไปเห็นแม่ของมาร์คที่กำลังต้อนรับแขกด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม และที่ยืนอยู่ข้างๆก็เป็นซานะในชุดเจ้าสาวสีขาว

 

ไหนบอกว่างานหมั้น  นี่มันงานแต่งชัดๆเสียงบ่นพรึมพรำของยูคยอมทำให้แบมแบมใจสั่นนิดๆ  เพราะก็เป็นอย่างที่ยูคยอมว่า  งานที่ถูกจัดขึ้นนี้เป็นในรูปแบบของงานแต่ง แม้ว่าตอนนี้จะมีเพียงเจ้าสาวที่โผล่หน้ามาให้แขกได้เห็น แต่ก็ไม่เห็นเงาของเจ้าบ่าวเลยสักนิด

 

แบมแบมเราไปได้แล้วแจ็คสันกระซิบบอก แบมแบมพยักหน้ารับ ก่อนจะถือถาดบางอย่างเดินออกจากงานไป 

 

ไอ้ยูคเริ่มแผ่นได้เลยแจ็คสันหันไปพูดบอกยูคยอม ก่อนที่ทั้งคู่จะถือถาดขนมหวานออกไปเดินเสิร์ฟชายชุดดำที่ยืนเฝ้าอยู่ทุกมุมของงาน ขมหวานที่หน้าตาหน้ากินแต่ข้างในแอบผสมยาบางอย่างเอาไว้ซึ่งถ้ากินเข้าไปเมื่อออกฤทธิ์จะทำให้อ่อนแรง

 

แบมแบมเดินถือถาดในมือไปตามทางที่แจ็คสันแอบเข้ามาสืบไว้แล้วว่ามาร์คอยู่ห้องไหน  ก่อนจะพบชายชุดดำสองคน  แบมแบมเดินตรงเข้าไปที่จุดหมายทันที

 

หยุด!!  มาทำอะไร??” เสียงเหี้ยมของชายชุดดำทำให้แบมแบมแอบสั่นนิดๆ

 

เอ่อ   คุณหญิงให้ผมเอาของว่างมาเสิร์ฟกับพวกพี่ทั้งสองคนครับแบมแบมพูดบอกพร้อมกับก้มหน้าเอาไว้นิดๆ เพื่อไม่ให้จับพิรุธได้  ชายชุดดำสองคนมองหน้ากันนิดๆ ก่อนจะพยักหน้ารับ

 

เอาไว้ แล้วนายก็ออกไปได้แล้ว  อย่ามายุ่มย่ามแถวนี้ชายชุดดำพูดบอกพร้อมกับรับถาดของว่างในมือของแบมแบมเอาไว้ แบมแบมพยักหน้ารับแล้วรีบเดินออกไป

 

//คงต้องรอให้ยาออกฤทธิ์ก่อนสินะ

 

แบมแบมยกข้อมือขึ้นมาดูนาฬิกา  อีกสิบนาทีเขาคงต้องเดินกลับเข้ามาดูใหม่อีกครั้ง

 

..

..

..

..

..

..

ทางอีกฝั่งของงาน

คุณแม่คะ  มาร์คจะออกมาหรือยังคะ??” ซานะพูดถามแม่ของมาร์คด้วยรอยยิ้ม วันนี้หญิงสาวดูสวย แต่ถ้าเป็นงานแต่งที่อีกฝ่ายเต็มใจงานนี้ก็คงจะเป็นงานที่ดูดีอยู่ไม่น้อย

 

ใกล้เสร็จแล้วละ  เดี๋ยวอีกสักพักแม่จะให้คนไปตาม หนูซานะรอก่อนนะลูกแม่มาร์คพูดบอกก่อนจะชะงักไปนิดเมื่อเห็นสามีของตัวเองกำลังเดินเข้ามาในงานด้วยใบหน้าบึ้งตึง

 

คุณหญิง!!  นี่มันเรื่องอะไรกันห๊ะ!!”

 

..

..

..

..

..

แบมแบมเดินกลับไปที่หน้าห้องนั้นอีกครั้ง ก็เห็นชายชุดดำสองคนนอนสลบกันไปแล้ว  ถาดขนมที่แบมแบมถือมาถาดนี้คือขนมที่ผสมยานอนหลับ เพราะแบมแบมต้องการความแน่นอนมากกว่ายาที่ทำให้อ่อนแรงจึงขอให้แจ็คสันผสมตัวนี้เข้าไป  แบมแบมรีบวิ่งไปที่หน้าห้องพร้อมกับบิดลูกบิดประตู แต่มันล็อคเอาไว้

 

 

ปัง ปัง ปัง!!

 

พี่มาร์ค!!!  พี่มาร์คเปิดประตูให้ผมหน่อยแบมแบมพูดบอกพร้อมกับทุบประตูเสียงดังเพื่อหวังให้คนข้างในเปิดออก

 

 

มาร์คที่นั่งอยู่บนเตียงด้วยความเหนื่อยอ่อน ตอนนี้มาร์คแต่งตัวเสร็จแล้ว แต่ก็ยังแอบล็อคห้องเอาไว้ เพราะต้องการจะยื้อเวลาให้นานที่สุด ก่อนจะได้ยินเสียงทุบประตูจากภายนอก และเสียงแว่วของคนรักของเขา

 

พี่มาร์ค!!!”

 

มาร์คได้ยินดังนั้นจึงรีบวิ่งไปเปิดประตู ร่างบางปรากฏอยู่ตรงหน้าเขาด้วยชุดของพนักงาน  มาร์คนิ่งอึ้งไปนิดเพราะไม่คิดว่าแบมแบมจะเข้ามาที่นี่ได้ 

 

แบมแบมมาได้ยังไงมาร์คพูดถาม แต่ร่างบางไม่ตอบ แบมแบมกระโดดกอดมากด้วยความคิดถึง  ซึ่งมาร์คก็รับอ้อมกอดนั้นไว้พร้อมกับกอดตอบไปอย่างคิดถึงเช่นกัน

 

อึ่ก    ผมคิดถึงพี่.....แบมพูดบอกพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาด้วยความดีใจ  มาร์คยกมือขึ้นลูบหัวของร่างบางด้วยความรู้สึกดีใจ

 

กูก็โคตรคิดถึงมึงเลย......มาร์คอยากจะหยุดเวลาทุกๆอย่างเอาไว้ตรงนี้จริงๆ

 

เราไปกันเถอะครับ  เดี๋ยวไม่ทันแบมแบมผละออก  พร้อมกับจับมือมาร์คแล้วทั้งคู่ก็วิ่งออกไป

 

..

..

..

..

เห้ย!!  จับตัวมันไว้!!” เสียงพูดของชายชุดดำคนหนึ่งที่ตะโกนบอกเมื่อเห็นแบมแบมและมาร์คกำลังวิ่งออกไป

 

และตอนนี้ทั้งคู่ก็กำลังถูกตามด้วยชายชุดดำหลายคนที่วิ่งตามมาอย่างไม่ยอมหยุด แบมแบมกับมาร์คเองก็พยายามวิ่งสุดฝีเท้า ซึ่งพอวิ่งจนใกล้จะถึงทางออกก็เหมือนจะโดนดักไปหมดซะทุกทาง

 

พี่มาร์คเราต้องวิ่งเข้าไปในงานกันแล้วละครับ”  แบมแบมพูดบอกแล้วจับมือมาร์คเอาไว้แน่น ทั้งคู่วิ่งฝ่าผู้คนเข้าไปในงานที่ถูกจัดเอาไว้เพื่อหวังจะสะลัดชายชุดดำให้พ้น  แจ็คสันกับยูคยอมที่เห็นแบมแบมกับมาร์ควิ่งเข้ามาก็ช่วยกันสะกัดกลั้นชายชุดดำให้ทันที

 

แจ็คสันถีบโต๊ะจนคว่ำในตอนที่การ์ดวิ่งเข้ามาทำให้ล้มทับโต๊ะกันไม่เป็นท่า  ส่วนยูคก็กระชากผ้าปูโต๊ะขึ้น ทำให้อาหารกระจายใส่ชายชุดดำกันเป็นแถว และยูคยอมยังสะบัดผ้าคุมโต๊ะนั้นคุมหัวชายชุดดำอีกหลายคน จนการ์ดทั้งหลายวิ่งชนกันเองเพราะหาทางออกไม่เจอ

 

มาร์คคะ!!” เสียงตะโกนเรียกของซานะที่เห็นเจ้าบ่าวของตัวเองกำลังวิ่งออกจากงานเลี้ยงไปดังขึ้น  แต่มาร์คก็ไม่ได้คิดจะสนใจ  แบมแบมหันไปมองหน้าซานะนิดๆ  ก่อนจะยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ  ทำให้ซานะที่เห็นดังนั้นก็กรี๊ดออกมาทันที

 

กรี๊ดดดดดดดดด!!!”

 

 

พวกแกยืนทำบื้ออะไรกันอยู่ห๊ะ  ไปเอาตัวลูกฉันมาเดี๋ยวนี้!!” แม่ของมาร์คพูดบอกชายชุดดำที่ยืนอยู่ใกล้ๆต้น  ทำให้ชายชุดดำพวกนั้นต้องวิ่งออกไป  แต่ก็ก้าวเท้าได้ไม่เท่าไหร่ก็ล้มลงไปนอนกองกับพื้นกันหมด ทำให้แจ็คสันยิ้มออกอย่างพอใจเมื่อยาในขนมหวานนั้นได้ออกฤทธิ์แล้ว

 

หยุดเดี๋ยวนี้นะคุณหญิง!!  เลิกบังคับลูกซะที!!  ถ้าคุณยังเป็นแบบนี้อยู่  ผมหย่ากับคุณแน่!!  และลูกจะไปอยู่กับผมผู้เป็นพ่อพูดเสียงเหี้ยมใส่ภรรยาของตน ทำให้แม่ของมาร์คนิ่งอึ้งไปชั่วขณะเพราะไม่อยากให้เป็นแบบนั้น

 

ซานะมองตามคนทั้งคู่ที่วิ่งออกไป ก่อนจะก้มลงไปกระชากปืนที่เสียบอยู่หลังของการ์ดที่นอนกองอยู่กับพื้นขึ้นมาแล้ววิ่งตามออกไป  แบมแบมกับมาร์ควิ่งกันออกมาถึงด้านนอกและกำลังตรงไปที่รถ  ซานะที่วิ่งตามออกมาก็ชักปืนขึ้นแล้วยิงใส่ทั้งคู่ทันที

 

 

ปัง!!!!

 

เสียงปืนดังสนั่นทำให้แบมแบมกับมาร์ครีบก้มหัวหลบอย่างอัตโนมัติ คนข้างในเมื่อได้ยินก็รีบวิ่งออกมาดูกันทั้งหมด มาร์คพยายามเอาตัวเองบังร่างบางเอาไว้  ซานะยังคงจ่อปืนใส่ทั้งสองคนที่วิ่งไปจนเกือบจะถึงรถอยู่ตลอด 

 

ตายซะเถอะเสียงพูดของหญิงสาวพร้อมกับการเหนี่ยวไกลปืนอีกครั้ง

 

 

พรึ่บ!!

 

 

กรี๊ดดดด  ปล่อยฉันนะ!!!”  แจ็คสันที่วิ่งเข้ามาถึงตัวซานะก่อนก็กระโดดตะครุบตัวใส่หญิงสาวพร้อมกับกดตัวของหญิงสาวเอาไว้ให้ลงไปนอนกับพื้น และใช้เท้าเตะปืนออกไปไกลๆ

 

นี่แกทำอะไรน่ะห๊ะนังบ้า!!!” เสียงพูดของแม่มาร์คที่วิ่งเข้ามาถึง และพอจะเห็นเหตุการณ์ว่าซานะเล็งปืนใส่ลูกชายของตน

 

คะ.....คุณแม่.....ซานะเรียกเสียงอ่อยเหมือนสติกลับคืน

 

ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าแม่!!” แม่ของมาร์คพูดบอก แล้วเดินเชิดออกไป  ส่วนแบมแบมกับมาร์คตอนนี้ทั้งคู่ไปถึงรถที่แจ็คสันเตรียมเอาไว้ให้แล้ว ซึ่งเป็นรถของแจ็คสันเอง  ทั้งคู่ไม่รีรออะไรก็ขับออกไปให้พ้นจากเหตุการณ์วุ่นวายในครั้งนี้

 

 

 

 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> 

เอ้า มาต่อแล้วนะ

 

เม้นด้วยนะ อยากอ่าน

#

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}