BA-AM

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

4.2 ล้มเลิกสัญญากับความเจ็บปวด

ชื่อตอน : 4.2 ล้มเลิกสัญญากับความเจ็บปวด

คำค้น : พาสเตอร์,อิงวาด

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 05 มี.ค. 2562 09:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
4.2 ล้มเลิกสัญญากับความเจ็บปวด
แบบอักษร

@อีกด้านหนึ่ง~~~~

ร่างสูงที่นั่งอยู่ภายในห้องน้ำสุดหรูด้วยหน้าตาที่ทรมานจับใจ

"เชี้ยเอ้ย! แค่กลิ่นเลือดจากยัยนั่นนิดเดียวเป็นหนักขนาดนี้เลยหรอวะ"พาสเตอร์สบถออกมาพร้อมทำหน้าเหมือนกับจะร้องไห้ เมื่อความกระหายเข้าครอบงำเพียงแค่กลิ่นเลือดที่ติดตรึงอยู่ที่ตัวของยัยผู้หญิงคนนั้นแต่มันกลับทำให้เขาแทบจะขาดใจตายอยู่รอนๆ ให้ตายเถอะถ้าตอนนี้ไม่ได้ดื่มเลือด ก็ขอแค่เซ็กส์พอแต่ตอนนี้คงไม่ทันแล้วล่ะเมื่ออาการมันเริ่มจะไม่คงที่แล้ว

"อิงวาด ซี้ดดด!! ทำไมเธอไปนานจังวะ"เมื่อไม่มีที่พึ่งเลยคิดถึงร่างบางของใครบางคนที่ตนมีความสัมพันธ์ด้วยล่าสุด

แกร๊ก

เชี้ย!! เสียงสวรรค์

เสียงประตูถูกเปิดออกด้วยฝีมือจากใครบางคน ที่เขาต้องการที่สุดในตอนนี้ พาสเตอร์ใช้ความเร็วของการเป็นแวมไพร์วิ่งออกจากห้องน้ำมาตัดหน้าร่างบางของดานิกาที่ยืนสตั้นอยู่ด้วยความตกใจที่อยู่ๆคนที่ตนกลัวที่สุดก็วิ่งมาตัดหน้าอย่างรวดเร็วเร็วซะจนสายฟ้ายังอาย

"อิงวาดเธอ!! เธอต้องช่วยฉัน!!"ร่างสูงพูดจบเสร็จสรรพก็กระโจนเข้าหาร่างบาวอย่างรวดเร็วจนตั้งรับไม่ทัน

"อื้อออ!"ปากเล็กจิ้มลิ้มถูกแทนที่ด้วยปากหยักลึกทรงสวยของแวมไพร์มาเฟียสุดหล่ออย่างแรง อีกทั้งมือร้ายก็คอยปลดเปลืองเสื้อของดานิกาออกพร้อมปลดผ้าเช็ดตัวที่พันไว้อย่างหมิ่นเหม่

"อ้ะ! ปล่อยนะ อื้อ คุณเป็นตัวอะไรกันแน่"ดานิกาพูดขึ้นเมื่อแอบเห็นเขี้ยวที่งอกออกมานิดหน่อยแต่ก็ยาวกว่าปกติของคนทั่วไปของร่างสูง ทั้งที่ก่อนหน้านี้ที่เจอกัน เขาไม่มีเขี้ยวแบบนี้นี่ ถึงมีก็มีนิดเดียว

"เป็นอะไรไม่สำคัญหรอก แต่เธอต้องช่วยฉันตอนนี้ก่อนที่เธอจะไม่เป็นเหมือนเดิม!!"เขาพูดเมื่อเริ่มจะทนไม่ไหวกับความกระหายเขาไม่อยากจะเปลี่ยนเธอให้เป็นเหมือนเขา เพราะแวมไพร์เกิดใหม่มันอันตรายยิ่งกว่าแวมไพร์ปกติซ่ะอีก ไม่แน่ถ้าเขากัดเธอเธออาจจะฆ่าคนทั้งเมืองเพื่อประทังความกระหายก็ได้ แล้วอะไรจะเกิดขึ้นมั่งล่ะ ถ้าเขาทำแบบนั้น

พาสเตอร์เมื่อปลดพันธนาการของจากตัวของดานิกาหมดแล้วก็กดแก่นกายที่ขยายตัวเต็มที่เข้าช่องทางรักที่ไม่มีน้ำหล่อลื่นซักนิด เพราะไม่มีการเล้าโลมอะไรทั้งสิ้น เพราะตอนนี้ร่างมืดของเขาจะปรากฏในไม่ช้านี้ แล้วอาจจะไม่หยุดแค่เซ็กส์แน่

"อ้าสสสส แน่นชิบ! ผ่อนคลายสิโว้ยย!! อึดอัด!"พาสเตอร์เริ่มโวยวาย เพราะผนังด้านในตอดรับสิ่งแปลกปลอมอย่างรุนแรง

"อร้ายยย!! เจ็บนะ!! ฮึก เอาออกไปได้โปร..โปรด!"เสียงขาดกระท่อนกระแท่นของดานิกา ยิ่งเพิ่มอารมณ์ดิบในร่างกายแกร่งให้มากขึ้นเป็นเท่าตัว

"อ้าสสส เธออาจจะหนักหน่อยนะ เพราะเธอดันมาตอนที่ฉันอยาก"

"ไม่นะ!! ฮึก! เรามีเรื่องต้องคุยกันนะคะคุณพาสเตอร์ อ้ะ!!"

"จะพูดอะไรก็รีบพูดสิ พูดตอนนี้ก่อนจะไม่มีเวลาจะพูดอีก"สิ้นเสียงพาสเตอร์ก็ผ่อนจังหวะให้ช้าลงเพื่อจะให้ร่างเล็กได้พูดในสิ่งที่ต้องการ

"อ้ะ อิงขอล้มเลิกสัญญา อ้ะ! ที่ให้หวะ ไว้ อื้อออ!"เสียงเล็กถูกหยุดด้วยปากของพาสเตอร์อีกเช่นเคย จะเพราะอะไรล่ะเขายังไม่ได้สนุกกับเธอ และเธอก็ยังไม่มีทายาทให้เขาเลย นี่จะยกเลิกสัญญาที่ให้ไว้ทั้งที่ยังไม่ข้ามคืนเนี่ยนะ บ้าไปแล้วรึไง

"อ้าสส ฝันกลางวันหรอเธอน่ะ ตื่นได้แล้ว"พาสเตอร์พูดพร้อมกับตบหน้าหวานเบาๆ เหมือนเป็นการเรียกสติก่อนจะสาวสะโพกเร็วขึ้น จนเวลาผ่านไปนานมากแล้ว จนดานิกาสลบคาอก

"หึ อย่างเธอน่ะ ก็คงเป็นได้แค่มนุษย์โง่ๆคนนึงเท่านั้นแหละ" พูดจบก็เดินออกจากห้องไป แต่ไม่ลืมที่จะล็อคห้องเอาไว้ เพราะว่าหากร่างบางตื่นมาแล้วหนีไป เขาขี้เกียจไปตามหาอีก ถึงจะมีความว่องไวเจ้าเล่ห์บวกกับการรับรู้ภาพต่างๆอีก แต่เขาก็ขี้เกียจไงล่ะ

.

.

.

@ คฤหาสน์ตระกูลเนสันมาร์ค

"สวัสดี้ครับป๊ามี้"เสียงตะโกน ย้ำเสียงตะโกนของพาสเตอร์ที่ตะโกนแหกปากร้องลั่นบ้านอย่างกับเด็กของพาสเตอร์ที่ร้องทักทายบุพการีของตน

"โอ้ยย! หูจะแตกแล้ว จะตะโกนเพื่อ"เสียงของพาสันผู้เป็นพ่อพูดอย่างอารมณ์เสียเมื่อมาขัดจังหวะการสวีทของตนกับภรรยา

"โห่ ป๊า นิดหน่อยเอง ผมแค่จะมาบอกข่าวดีแค่นั้นเอง หรือว่าป๊าไม่อยากฟัง จะได้บอกมี้คนเดียว"พาสเตอร์พูดพร้อมกับยักคิ้วเชิงกวนบาทาพ่อนิดหน่อย

"ไอ้ลูก มาพูดใกล้ๆนี่มา"พาสันพูดพร้อมกระทืบเท้าหน่อยๆเป็นเชิงว่า ให้มาพูดใกล้ๆไอ้นี่ "เออๆ มีอะไรก็รีบพูดมา ถ้าไม่สำคัญแกตายแน่ ไอ้ลูกเวร!!"พาสันคาดโทษไอ้ลูกชายตัวดี

"นั่นสิรีบเล่ามาสิพาส"เสียงวานิภาที่เงียบมานานพูดขึ้น

"ครับมี! ผมเจอมนุษย์ที่เหมาะกับการเป็นแม่พันธ์ให้ลูกได้แล้วครับ"

"จริงหรอวะไอ้เสือของป๊า"พาสันพูดอย่างตื่นเต้น ก็แหงล่ะ พ่อเขาอยากมีหลานจะตาย

"จริงสิครับป๊า ผมไม่โกหก ผู้หญิงคนนั้นผมเพิ่งเปิดซิงมาสดๆ เมื่อวานนี้เอง"

"เรื่องมันเป็นไงมาไง ไหนเล่าให้มี้ฟังซิ เจ้าตัวดี"

"ก็ยัยผู้หญิงคนนั้นทำน้ำซุปหกรดตัวผมน่ะสิ พูดแล้วก็น่าเจ็บใจนัก แล้วไม่พอนะมี้ ยัยนั่นยังมาว่าผมอีกว่าผมเป็นคนเลว นิสัยไม่ดี ชอบดูถูกคนอื่น ยังไม่พออีกนะมี้ยัยนั่นน่ะยังตบหน้าผมอีก!!!"พาสเตอร์เล่าให้ฟัง แต่ดูคับคล้ายคับคลาว่าจะเป็นการระบายมากกว่า แต่ดูไปดูมามันเหมือนเด็กขี้ฟ้องจอมงอแงมากกว่า

"มนุษย์คนนั้นจะเป็นแม่พันธ์ที่ดีได้แน่หรอ พาสเตอร์"พาสันพูด

"ครับ ผมคิดว่าผู้หญิงคนนี้เหมาะที่สุดแล้ว การที่เธอไม่เหลือใคร มันจะทำให้เราทำอะไรๆ ได้สะดวกยิ่งขึ้น"

"นั่นสินะ แวมไพร์อย่างเรา ต้องมีทายาทสืบทอดแล้วลูกคือความหวังของป๊ากับมี้พาสเตอร์"

#฿%&&*มาแล้วๆ!! น้องไรท์มาแล้วคร้าาาาาาา อิๆ หายไปนานเยยยยย อิๆ!!!

ความคิดเห็น