ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

โซ่รักสีเทา 16

ชื่อตอน : โซ่รักสีเทา 16

คำค้น : ดราม่า เจ็บช้ำ เลว

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.4k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.พ. 2560 06:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โซ่รักสีเทา 16
แบบอักษร
 
:: หนอนในกองเกลือ ::
 
 
#
....
 
รถคันหรูจอดตรงไหล่ทาง โดยมีสองแม่ลูกนั่งเบาะหลังรอชายหนุ่มทำธุระ ท่ามกลางความเงียบตากลมโตเอี่ยวหาผู้เป็นแม่ลอบตามองใบหน้าเรียว ด้วยความสงสัย
"คุณเเม่ใส่เเว่นทำไมคะ ไม่มีเเดดสักหน่อย" เสียงเล็กๆ ถามคนใส่เเว่นที่เอาเเต่เหม่อมองนอกหน้าต่างรถ  จนสะดุ้งตื่นจากพะวงรีบสลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งแล้วหลุบมองคนตัวป้อม
"ว่าไง..นะคะ"
"ไม่มีเเดดสักหน่อย"
"แม่เป็นตาเเดงค่ะ" 
"ตาเเดง แดงไหนแบบในหนังรึ
เปล่าคะ"
"คะ?.."
"แบบผีไง แบบนั่นรึเปล่าคะคุณแม่"
"อาจจะเหมือนนะ แต่อาจจะสีอ่อนกว่านิดๆ จ้ะ" 
"อ้อๆ.. เจ็บไหมค่ะ"
"ไม่เจ็บๆ หนูดูการ์ตูนนะคะเดียวเเม่เปิดให้" ปริมมาศเบี่ยงเบนความสนใจเมื่อคนขี้สงสัยจะเริ่มเอี่ยวตัวมาหาเธอเรื่อยๆ นิ้วเรียวเคลื่อนโทรศัพท์หาการ์ตูนที่ลูกชอบ เป็นจังหวะเดียวที่คิมหันต์เปิดประตูรถทางด้านคนขับ หันตัวมาหาพร้อมกับยื่นถุงขนมให้หนูน้อย แล้วส่งกล่องยาคุมฉุกเฉินให้ปริมมาศ
"อะไรคะ นั่น.." ฟากฟ้ามองเเผงสี่เหลี่ยมอย่างสงสัย 
"ยาถ่ายพยาธิครับ" 

"ไหนคะให้ฟากฟ้าดูด้วย 
โห้!.. จะขมไหมคะคุณแม่" มือป้อมหยิบเเผงยาจากมือเเม่   มาพิจารณา  แล้วทำตาใสๆ หันอ้อนคนเป็นพ่อ "คุณแม่ไม่กินได้ไหมคะ คุณพ่อ"
"ต้องกินครับ" เสียงเข้มเบนมาทางแม่ของลูก ดวงตาคู่จ้องประสาทกันมองลึกล้ำ โดยจุดประสงค์แตกต่างกัน 
"แต่เเม่ขม" ฟากฟ้าจับพลิกจับหงายกล่องยาไปมา พรางพูดแก้ต่างให้แม่ เข้าใจได้ว่ายาขม แม่ต้องไม่ชอบกินเหมือนเธอเเน่ๆ ขึ้นชื่อว่ายาเป็นเรื่องยิ่งใหญ่เสมอ
"ก็ดีกว่าเลี้ยงไว้ในท้อง.." สิ้นคำเชือดเฉือน 
ความหนักอึ้งก็กดทับหัวใจของคนฟังอย่างปริมมาศได้เต็มๆ   
          ทุกวันนี้เธอคงไม่ต่างอะไรกับหนอนในกองเกลือ ที่ชอนไชวนเวียนอยู่ในเรื่องเลวร้าย ถูกความเจ็บปวดกินลึกเเค่ไหน ยังยืนหยัดรับมือ เปื่อยเน่าประมาณนี้ทนได้ ชอกช้ำประมาณนี้คุ้นเคยดี..และทุกความช้ำใน มีความสะใจของเขาแฝงอยู่ในเเววตานั่นด้วย ถ้าชายหนุ่มควักหัวใจเธอมาเหยียบได้ คงเละไปนานแล้ว
          ด้านคนที่ถูกพาดพิง ลอบมองหญิงสาวผ่านกระจกหน้ารถเป็นระยะกลัวหญิงสาวมัวเหม่อจนลืมทานยา สิ่งที่กังกลจะไม่มีซ้ำสอง ถ้าเกิดเธอเล่นลูกไม้อีก สาบานเลยว่าจะจัดหนักย้อนศรให้คนทรยศรู้ซึ้งหลายเท่า เขามีความเลวอีกเพียบ ขออย่าบีบอย่าเค้นให้ต้องทำ 
 
"คุณแม่คะ" เสียงกระซิบเบาวางโทรศัพท์ไว้บนตัก แล้วก้มตัวแง้มมองหน้าเรียวใต้กรอบแว่น เกิดสงสารคนเป็นแม่อย่างจับใจ "ขมปี้เลยใช่ไหมคะ.. เอามาค่ะ ฟากฟ้าจะซ่อนให้" มือป้อมจับเเขนเสื้อแม่ดึงเบาๆ เมื่อคนใส่เเว่นเอาเเต่กำแผงยาไว้เเน่น ที่เหลือเม็ดนึง "ใส่ในนี้ค่ะ" มือป้อมรูดซิปกระเป๋าข้างกระโปร่ง พรางชำเลืองหน้ามองคนหน้ารถไปด้วย กลัวจะเห็นว่าตนเเอบช่วยเหลือมารดา "เร็วๆ สิคะ" 
"ไม่เป็นไรๆ แม่กินได้ค่ะ" 
"งั้นแม่ปริมสู้ๆ นะคะ" เจ้าของตากลมยิ้มโชว์ฟันขาวเป็นระเบียบ เมื่อถูกมารดาโน้มตัวมาหอมเเก้ม 
               ด้านปริมมาศหอมแช่นานจนน้ำตาเริ่มไหลผ่านขอบเเว่นอย่างห้ามไม่อยู่ ขออยู่แบบนี้สักพักหลบซ่อนความอ่อนเเอ  ในขณะที่ตนพยายามประคบคองความรู้สึกให้เป็นปกติที่สุด เขากลับเหลือบมองด้วยความเยือกเย็น เห็นความเจ็บปวดของเธอเป็นเรื่องปกติสุข
"ระ รักหนู" ปากอิ่มค้นหาเสียงที่จะเอื้อนเอ่ยกลบเสียงสะอื้น  "รัก ฟาก.." กลัวจับใจว่าคนเเก้มย้อยจะรู้ว่าตนร่ำไห้  
               อย่างนี้ก็ได้ด้วยเหรอ..คิมหันต์รักลูกหลังเธอด้วยซ้ำ ชายหนุ่มเพิ่งมีความเป็นพ่อในวันที่หนูน้อยลืมตาดูโลกเอง แต่ทุกอย่างกำลังจะเป็นของเขาไปหมด เพียงเพราะเงินตราอำนาจที่มี 
               ใจนุ่มบีบดันเเน่นในตอนนี้ เป็นอะไรที่ทำให้รู้สึกว่า เธอคนเดียวถูกฝังอยู่ในหลุมดินวนสะเปะสะปะในความมืด เป็นคนเดียวที่เขาพร้อมจะผลักไส ให้ไกลห่างจากสิ่งที่รักสุดดวงใจ
....
 
 
สายของวันแสงอาทิตย์อ่อนๆ เริ่มสาดส่องผ่านผ้าม่านสีงา สร้างมิติห้องสว่างสดชื่นยิ่งขึ้น แต่ใจคนหมองไม่เหมือนบรรยาการในห้องเลย..มือบางกลับเเค่เปิดหนังสือเล่มโปรดผ่านไม่มา สมองก็คิดตีฟุ้งกับเรื่องสองวันที่ผ่านมา 
         ที่เจ้าของเเววตาคมกริบเผลอมองเธออย่างโกรธเกลียด ทั้งๆ ที่การว่างตัวเฉยชาเหมือนเดิมไม่มีเเผ่ว แต่ทว่าในความเป็นใบมีดอาบน้ำผึ้งอย่างคิมหันต์ทำให้เธอใจเสียอยู่บ่อยครั้ง ดูเหมือนความเจ็บปวดจะไม่คงที่กลับเพิ่มทวีคูณมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่ลดหลั่งลงเลยเเม้เเต่น้อย
"คุณปริมตามหนูมีอะไรคะ" สาวใช้พ่วงด้วยพี่เลี้ยงเด็ก เอื้อนเอ่นถามคนนั่งอ่านหนังสืออย่างนอบน้อม 
"เคยไปหาหมอมายัง" ปริมมาศเปร่งถ้อยถามทั้งๆ ที่ตายังคงเปิดอ่านหนังสือ  แต่ใจก็จดจ่อรอฟัง
"หนูไปมาเเล้วค่ะ เมื่อสองเดือนที่แล้ว ค่ะคุณปริม" 
"หมอเขาว่ายังไงบ้างล่ะ"
 "คือ..คุณหมอ" คนโป้ปดก้มหน้าเล็กน้อย  
พับ!..
เกตสะดุ้งตัวโหยงกับเสียงปิดหนังสืออย่างแรงของนายหญิง "คุณปริมค่ะ คือ.."
"หืม.. คุณหมอว่าไง" ตาเรียวหงส์ปรายเร่งเร้าเอาคำตอบ
"คือหนูโกหกค่ะ จริงๆ หนูไม่เคยได้ไปหาหมอ" 
"..."
"ไปตอนนี้หนูก็ไม่เงินอยู่ดี เดี๋ยวถ้าเก็บตังค์ได้ หนูจะไปพบหมอเลยค่ะคุณปริม" ประโยคยาวเหยียดถูกเปร่งออกมา ไม่หยุดให้ปริมมาศพูดเเทรกได้ 
                    จริงๆ ตนอยากผ่าตัดเอาเหล็กที่ดามอยู่ตรงต้นขาออกอยู่เหมือนกัน เคยได้ยินคนเขาพูดกันว่า ถ้าไว้นานเนื้อจะติดกับเหล็ก คิดไปก็หวาดกลัวแต่ขาดทุนทรัพย์ ทุกอย่างเลยหยุดไว้ที่การรอค่อย
"ที่หลังมีอะไรก็บอกกับตรงๆ เงินนะไม่ใช่ปัญหา"
"แต่สำหรับหนูเงินคือปัญหานี่ค่ะ"
"ฉันจะช่วยค่าใช้จ่ายเธอเอง" 

"วะ..ว่าไงนะคะ คุณปริมจะช่วยหนูจริงๆ เหรอคะ" เกตถามอย่างดีใจ พรางเดินตามนายหญิง ที่ลุกเดินไปที่ชั้นว่างหนังสือ
"จริงๆ" มือบางส่งหนังสือให้คนที่เดินตามต้อยๆ ได้ถือบ้าง "ช่วยฉันจัดหนังสือที"
"ค่ะคุณปริม..ให้หนูผ่อนจ่ายเท่าไหร่ดีค่ะ" ต้องคุยตอนนี้ไม่งั้นคนตรงหน้าอาจจะลืมเอาได้ นานๆ ทีนายหญิงจะเปิดโอกาสได้พูดคุยด้วย 
"เท่าที่เธอไหว"
"ไหวหมดค่ะ หนูไหว"
"เก่งจริงเลยนะ.."
"จริงนะคะ หนูใช้หนี้ได้ "
"อืม..เชื่อๆ" ปริมมาศเงยหน้าจากการจัดหนังสือ มามองคนอวดเก่ง เก่งและดีเธอชอบส่วนจะดีเเค่ไหนต้องพิจารณาดูกันอีกที 
               แต่ตอนนี้เธอจะเลี้ยงหัวใจของเกตให้อยู่อาณัติ ในหนังสือมีบอกไว้..จะตั้งชื่อหมาต้องให้เพราะๆ เลี้ยงลูกน้องต้องรู้จักใส่ใจ ยุทธ์ะไรทั้งหลายแหล่จะงัดเอามาใช้ให้หมด มีเเค่คนเดียวที่ตอนนี้เธอวางใจฝากชีวิตลูกสาวไว้ได้ ในกรณีที่ทุกอย่างจบลงแบบสิโรราบ
"คุณปริมเวลายิ้ม แล้วสวยนะคะ" คนเอ่ยชมไม่รู้เลยว่าภายใต้รอยยิ้มนั้นแฝงอะไรอยู่ นานๆ ทีตนอย่างเห็นแบบนี้บ่อยๆ จัง ทุกวันทำงานกลัวเจ้านายดุแทบเเย่ ถึงไม่เคยด่าแต่ไม่พูดด้วยจะต่างอะไรกัน..   
"เกต..รู้ใช่ไหม อยู่ที่นี้เธอจะลำบาก ถ้าเป็นคนของฉัน"
"ค่ะ หนูทราบดี" เธอรู้ดีว่าต้องทำตัวอย่างไรเมื่ออยู่บ้านนี้ ทุกอย่างต้องเก็บเงียบ เป็นได้เเค่พี่เลี้ยงเด็กที่มาสมัครงานด้วยตัวเอง ไม่รู้จักใครในบ้านหลังนี้มาก่อน แต่จริงเเล้วใครจะรู้ว่าเธอกับนายหญิงรู้จักกันมาก่อน
"ถ้าวันหนึ่งไม่มีฉัน เธอจะอยู่ที่นี้ต่อได้"
"คุณปริมจะไปไหนค่ะ" เกตนิ่วหน้าเล็กน้อย ลางสังหรณ์ไม่สู้ดีนักใจหวิวแปลกๆ 
"พูดเผื่อไว้..คนอย่างฉันไม่ไปไหนง่ายๆ หรือถ้าไปจริงคิดว่าเธอต้องดูเเลตัวเองได้"
"หนูขอไปด้วย ไปด้วยคน" 
"ถ้าฉันจะไปอยู่กับศูรย์ล่ะ?.. ไปด้วยไหม" คำถามลองเชิงคนตรงหน้า ได้ผล..สาวใช้หน้าซีดเผือกลงทันที ความวิตกที่เเสดงออกมาอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่ความปากร้ายของเธอจะทำให้ใจคนหวาดหวั่นไปมากกว่านี้  ปริมมาศเอื้อมมือจับทอยคนตัวเล็กกว่าอย่างปลอบขวัญ 
"อยู่ที่นี้ดีเเล้ว ช่วยดูเเลฟากฟ้าไง"  
......
 
 
ช่วยหามไรท์ ไปตีกะคุณคิมที.

 
:: จำการณ์ศึกได้ไหมคะ..นั่นนะพี่ของไอศูรย์เองจ้า [ตัวละครเเทรกมาไม่งงกันนะคะ]
:: ปมเกตเป็นเรื่องของ 'กรงหนาม' {สถานะยังไม่เเต่ง แต่ว่างโครงไว้เเล้ว อัพตัวอย่างให้ดูแล้วด้วย} บุคคลที่กล่าวมาอยู่ในเรื่อง 'กรงหนามแต่อาจจะโผล่มาในนี้นิดๆ นะจ้ะ
 
 
 
 
#

[ถ้ามีโอกาสอยากแต่งพระเอกนิสัยอบอุ่นสักเรื่อง แต่ตอนนี้ของัดสามตัวร้ายออกจากนรกก่อน อิอิ^_^]
ความคิดเห็น