Piggy_Aui น้องอุยตัวอ้วน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุน...ไรท์เตอร์จะพยายามอัพบ่อยๆ เพื่อรีดเดอร์ผู้น่าฮัก <3

Ch 13 : Okinawa Story (5) ... (120%)

ชื่อตอน : Ch 13 : Okinawa Story (5) ... (120%)

คำค้น : พิษรักอสูร, เรียว, เสวี่ยนอู๋, เก็นบุ, Okinawa Story

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4k

ความคิดเห็น : 76

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มี.ค. 2560 19:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ch 13 : Okinawa Story (5) ... (120%)
แบบอักษร

 

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/129841/2100798410-member.jpg

 

Ch 13 : Okinawa Story (5)

 

ซ่าาาาา

 

เสียงคลื่นลมทะเลที่พัดผ่าน ลมเค็มๆที่เตะจมูก กับทัศนียภาพที่ถูกห้อมล้อมด้วยทะเล

ทำให้คนร่างบางที่ยืนชมวิวอยู่นั้น อดที่จะฉีกยิ้มออกมาไม่ได้

 

สดชื่นจัง

ตั้งแต่ขึ้นเรือ Princess Cruise มา คนร่างบางก็เดินสำรวจแทบจะทุกซอกทุกมุมของเรือ

แน่นอนว่าพื้นที่ที่โปรดปรานที่สุดในตอนนี้ คือบนดาดฟ้าเรือ ที่มีทั้งสระว่ายน้ำ และจุดชมวิว

 

หมับ

 

ชอบงั้นเหรอ?

คนร่างบางสะดุ้งเล็กน้อย เพราะจู่ๆที่เอวบางก็มีมือหนาของใครบางคนเข้ามาโอบกอดไว้

 

เห็นยืนยิ้มจนปากเกือบจะฉีกแล้ว

ฟังจากน้ำเสียงและแผงอกที่แนบชิดกับแผ่นหลัง ไม่ต้องบอกก็รู้ ก็อ้อมกอดนี้...

 

คุณชาน

เป็นของใคร

 

หมับ

 

ลำแขนแกร่งกระชับอ้อมกอด คางแหลมทาบลงบนไหล่บาง

จมูกโด่งได้รูปสูดดมกลิ่นกายที่หอมหวนของคนตรงหน้าอย่างหื่นกระหาย

 

กลิ่นเปปเปอร์มิ้นต์

 

ตัวหอมจัง...เพิ่งอาบน้ำมาเหรอ?

ไม่พูดเปล่า ใบหน้าคมก็ซุกไซร้ที่ซอกคอขาว พร้อมกับสูดดมกลิ่นหอมของเปปเปอร์มิ้นต์

อย่างหื่นกระหาย ทั้งที่เมื่อวานก็สูดดมกลิ่นหอมไปตั้งเยอะ แต่ดูเหมือนว่า

ความหื่นกามของคนร่างสูง จะไม่ใช่สิ่งที่...

 

อื้อออ...คุณชาน

จะหยุดได้ง่ายๆ

 

ผมจั๊กจี้นะ

ถึงปากจะบอกแบบนั้น แต่น้ำเสียงกับใบหน้าเปื้อนยิ้มที่ปรากฏ

มีเหรอที่จะทำให้คนอย่างชานหายของขึ้นได้

 

อื้มมม...ขอชาร์ตแบตหน่อยซิ

 

ไม่เอา...

 

เอ่อออ...คือว่า....

เสียงของแขกไม่ได้รับเชิญดังมาจากด้านหลัง ชานที่มัวแต่สูดดมกลิ่นกายของคนตรงหน้า

ถึงกับต้องหันไปมอง

 

ขอโทษที่มาขัดจังหวะนะครับ

จินหรั่งถึงกับหน้าซีด หลังจากได้เห็นแววตาที่คล้ายกับสัตว์ป่าของผู้เป็นนาย

 

มีอะไร?

ชานถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ มือหนายังคงโอบกอดเอวบางไว้อย่างแนบแน่น

ส่วนเรียวตะที่อยู่ในอ้อมแขนนั้น ก็ยืนนิ่งเพราะความเขินอาย ก่อนที่จะผละออกจากอ้อมแขน...

 

ผะ...ผมขอตัวก่อนนะครับ

แล้วมุ่งหน้ากลับไปที่ห้องพัก

 

ตึกตึกตึกตึกตึก

 

คุณคิโยชิอยากคุยกับคุณท่านเป็นการส่วนตัวครับ ส่วนสถานที่ก็....

ทันทีที่คนร่างบางวิ่งจากไป จินหรั่งก็กลับมาทำหน้าที่ของตัวเองอีกครั้ง

แต่ยังไม่ทันได้พูดจบประโยค ที่หน้าท้องแกร่งก็ถูกหมัดหนักของผู้เป็นนายต่อยเข้าไปเต็มๆ

 

ตุบ!!!

 

หะ....ห้องอาหาร ที่ล้อบบี้...ครับ

ร่างโปร่งกุมท้องของตัวเองไว้แน่น ถึงแม้ว่าจะไม่โดนต่อยแรงมาก แต่นั่นก็ทำให้เค้าจุกไปได้พักนึง

 

หึ....

ชานเปล่งเสียงในลำคอออกมา มือหนาจัดทรงชุดสูทที่สวมใส่ให้เรียบร้อย

ก่อนที่จะเดินตรงไปยังที่นัดหมาย โดยไม่สนใจลูกน้อง ที่แทบจะล้มทั้งยืน

 

สมน้ำหน้า...

เสียงแหลมๆของมาซูโยะดังขึ้น เธอที่ยืนสังเกตุการอยู่อีกฝั่งด้วยกล้องส่องทางไกล

ถึงกับยกยิ้มชอบใจ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะได้เห็นฉากกระหนุงกระหนิงของชานกับเรียวตะ

หรือเพราะได้เห็นเพื่อนรักของขึ้น...

 

ขัดจังหวะใครไม่ขัด ดันไปขัดจังหวะไอ้เต่าดำซะได้

ที่ดันถูกลูกน้องคนสนิท เข้ามาขัดจังหวะซะได้

 

ท่านหญิงคะ....ดิชั้นเตรียมชุดให้เรียบร้อยแล้วค่ะ

สาวใช้ที่สวมชุดกิโมโนสีเหลือง เดินเข้ามาในห้องของผู้เป็นนาย

พร้อมกับชุดกระโปรงชายหาด ตัวนึงมีสีชมพู สีเหลือง สีฟ้าตกแต่งเป็นลวดลายดอกไม้สวย

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นของที่เธอเตรียมมาใส่เอง ส่วนอีกตัวนั้น...

 

ไม่แน่ใจว่าตัวนี้คุณหนูเค้าจะใส่ได้หรือเปล่า?

เป็นชุดกระโปรงยาวสีขาวอมม่วงนิดๆ ถึงแม้ว่ามันจะดูเรียบๆ

แต่ถ้าหากได้ไปสวมอยู่บนตัวของคนที่ใช่ล่ะก็...รับรองว่าของเรียบๆ

ก็กลายเป็นของหรูหราได้ในพริบตา

 

วิกผมล่ะ?

 

เตรียมมาแล้วค่ะ ประบ่าตามที่ท่านผู้หญิงต้องการ

ทันทีที่ได้ยินแบบนั้น บนใบหน้าเรียวสวยก็กฎรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

มือเรียววางกล้องส่องทางไกลลงบนโต๊ะ  ก่อนที่จะเดินไปหยิบกระเป๋าเครื่องสำอาง

ที่อยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง

 

เธอ...

 

คะ?

สาวใช้ตอบรับอย่างทันท่วงที ที่มือทั้งสองข้างยังคงถือชุดกระโปรงชายหาด

กับพร็อพที่เข้ากับชุดจนพะรุงพะรัง

 

มากับชั้น

 

ค่ะ

เมื่อผู้เป็นนายเดินออกไป เธอก็จำเป็นที่จะต้องเดินตามไปอย่างว่าง่าย

มาซูโยะเดินไปฮัมเพลงไปอย่างมีความสุข กิจวัตรประจำวันของหญิงสาวนอก

จากทำงานกับทำตัวว่างไปวันๆแล้ว ยังมีอีกอย่าง ที่เธอโปรดปรานมากที่สุด ก็คือ...

 

แอ๊ดดดดดดด

 

เรียวจางงงงงงง

 

ครับ...มาหาผมถึงที่นี่ มีอะไรหรือเปล่าครับ?

 

จับเด็กผู้ชายหน้าตาน่ารัก

 

มาแต่งตัวกันเถอะ

 

มาแต่งหญิง

 

เอ๊ะ?...อะ อีกแล้วเหรอครับ

คนร่างบางถึงกับเหงื่อตก ไม่รู้ว่าทำไม มาซูโยะถึงได้ชอบจับเค้าแต่งหญิง อย่าบอกนะว่า...

เห็นเค้าเป็นตุ๊กตาบาร์บี้ไปแล้วน่ะ

 

ตึกตึก

 

เวลาผ่านไปได้ชั่วโมงกว่าหลังจากที่คุยกับคิโยชิเสร็จชานก็เดินกลับมาที่ห้อง

เพื่อเตรียมตัวไปรับประทานอสหารเย็นมื้อหรู

 

หมับ

 

มือหนาล้วงเข้าไปในชุดสูทก่อนที่จะนำแผ่นดิสน์ที่เพิ่งได้ออกมาดู

 

'ทำไมถึงได้เอามาให้ผมล่ะ? ทั้งๆที่คุณเองก็ดูแลเรื่องนี้มาได้หลายปีแล้วแท้ๆ?'

ระหว่างที่นั่งคุยกันในห้องอาหารชานได้เอ่ยคำถามนี้กับชายร่างใหญ่วัยเกือบหกสิบด้วยน้ำเสียง

และท่าทางที่สุขุม

 

'เพราะถูกขู่ฆ่างั้นเหรอ?'

จริงอยู่ที่ข่าวลือเรื่องที่คิโยชิถูกขู่ฆ่าจะเป็นความจริงแต่ดูเหมือนว่า...

 

'นั่นก็มีส่วนแต่จริงๆแล้ว....'

นั่นจะไม่ใช่สาเหตุของเรื่องทั้งหมด

 

'ชั้นอยากวางมือ'

 

วางมืองั้นเหรอ?

 

'พออายุเพิ่มขึ้นก็ยิ่งต้องมีอะไรให้คิด...ตอนนี้ลูกสาวชั้นกำลังจะคลอดตอนหนุ่มๆ

ชั้นทำหน้าที่พ่อไม่ค่อยดีนักพอรู้ว่ากำลังจะมีหลาน...ชั้นเลยอยากเป็นคุณตาที่ดีแทนอีกอย่าง...'

ส่วนสาเหตุที่ว่าทำไมคิโยชิถึงได้ให้ข้อมูลนี้กับเค้าก็เป็นเพราะ...

 

'ชั้นได้ยินมาว่าข้อมูลเกือบทั้งหมดของโทนี่อยู่กับญาติของเธอที่ชื่อชินหลง...

เพราะฉะนั้น มันคงจะดีกว่าถ้าให้เธอที่อยู่ฝั่งน่านน้ำญี่ปุ่นได้ข้อมูลส่วนนี้ไป'

 

กึก

 

"สวยแท้..."

อีกเพียงแค่ไม่กี่ก้าว คนร่างสูงก็จะเดินถึงห้องพัก แต่จู่ๆมาซูโยะก็เดินออกมาจากห้องของเค้า

พร้อมกับยกยิ้มชอบใจ

 

มาทำอะไรที่ห้องชั้นไม่ทราบ?...

 

เอ๊ะ!!!”

มาซูโยะหน้าถอดสี ไม่คิดว่าชานจะกลับมาถึงห้องเร็วขนาดนี้

 

ลี่ฉุน

 

กะ...ก็...นิดหน่อยน่ะ...อุ๊ย ลืมไปว่าหมวกอยู่ในห้อง ขอตัวก่อนนะ

น่าแปลก ทั้งที่ปกติแล้วไม่ชอบให้ใครเรียกตัวเองด้วยชื่อเก่า แต่ครั้งนี้กลับไม่ทักท้วงอะไรซักคำ

ชุดชายหาดตัวยาวสีฉูดฉาดที่ใส่อยู่ก็ทำให้เด่นอยู่แล้ว แต่ยังจะไปเอาหมวกมาเป็นพร๊อพอีก

นี่อยากจะทำตัวเด่นไปถึงไหนกันเนี่ย?

 

แอ๊ดดดด

 

กลับมา...

ทันทีที่เดินเข้ามาในห้อง คนร่างสูงก็ถึงกับยืนตัวแข็งทื่อ

 

คุณมาซูโยะ นี่เห็นผมเป็นตุ๊กตาบาร์บี้ไปแล้วหรือไงเนี่ย

คนร่างบางที่ถูกจับใส่ชุดชายหาดสีขาวเปิดไหล่ กำลังยืนบ่นกับตัวเองอยู่ที่หน้ากระจก

ผิวขาวที่ละเอียดพอๆกับน้ำนม วิกผมสีน้ำตาลที่ยาวประบ่า กับดวงตาสีเขียวสดใสที่เป็นประกาย

ทำให้เรียวตะที่ปกติก็สวยอยู่แล้วนั้น...

 

แล้ว

สวยขึ้นไปอีก

 

 

อะ...เอ่อ คือ

คนร่างบางชะงัก มือเรียวเกลี่ยเส้นผมที่ปิดพวงแก้มด้วยความเขินอาย

 

ผะ...ผม

ไม่อยากให้ชานมาเห็นเค้าอยู่ในสภาพแบบนี้เลย

 

จะไปเปลี่ยนชุดเดี๋ยวนี้แหละครับ

 

ดะ...เดี๋ยว

 

หมับ

 

ทันทีที่กำลังจะวิ่งไปเปลี่ยนชุด เรียวแขนเล็กก็ถูกมือหนาคว้าไว้

ใบหน้าคมมองไปที่ใบหน้าเรียวสวยของคนตรงหน้าอย่างจดจ้อง

 

คะ คือ...ยะ...อย่าเปลี่ยนเลยนะ

น้ำเสียงของเค้า สั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตะวันที่กำลังจะลับขอบฟ้า

หรือเพราะความเขินอาย ถึงได้เห็นใบหน้าของเค้าเป็นสีแดงระเรือ

 

ชะ...ชุดนี่ นายใส่แล้ว....

มือหนาปล่อยเรียวแขนเล็กให้เป็นอิสระ ก่อนที่จะพูดคำๆนึงออกมา

 

น่ารักมาก

คำๆนึงที่ทำให้เรียวตะ...

 

อะ...เอ๋!!!”

เขินจนทำอะไรไม่ถูก

 

พรึบ

 

มือบางผูกเนคไทสีเขียวเข้มให้กับคนตรงหน้าอย่างช่ำชอง ชุดสูทสีดำที่เค้าสวมใส่ในวันนี้

มันดูยิ่งกว่าครั้งไหนๆ หรือเพราะว่าไรหนวดที่เคยอยู่ที่คาง ถูกโกนออกไปจนหมด

จึงทำให้ใบหน้าของชานในตอนนี้ ดูสะอาดและเกลี้ยงเกลา

 

สะ...เสร็จแล้วครับ

ดวงตาสีเขียวสดใส จับจ้องมองใบหน้าคมที่อยู่ห่างไม่ถึงคืบอย่างใจจดใจจ่อ

 

นะ...แน่นไปหรือเปล่า?....ให้ผมผูกให้มะ....อุบบบ

ยังไม่ทันพูดจบ ริมฝีปากอวบอิ่มก็ถูกช่วงชิงความหวานไปอีกครั้ง ดูท่าว่าคืนนี้

หลังจากที่ทานอาหารกันเสร็จ...

 

คุณชาน...

เสวียนอู๋ ชาน คงได้ชาร์ตแบตเพิ่มพลังอีกแน่

 

แค่จูบ

 

เอ๊ะ!!!”

 

สัญญา

ไม่พูดพร่ำทำเพลง ริมฝีปากหนาก็จดจูบอีกครั้ง ถึงแม้ปากจะบอกไปว่าแค่จูบแต่อันที่จริงแล้ว

เค้าอยากที่จะทำ...

 

อื้ออออ

มากกว่านี้

 

 http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/129841/1053029546-member.jpg

 

อาหารทะเลสุดหรูหลากหลายเมนู ถูกนำมาวางเสิร์ฟบนโต๊ะเรื่อยๆ ทั้งปู กุ้ง ปลาหมึก

หรือแม้แต่ซาชิมิเนื้อปลาหายากสดๆก็ยังมี

 

ท่านหญิงมาซูโยะ ... ยังสวยสง่าไม่เปลี่ยนเลยนะครับ

คิโยชิเอ่ยปากชมหญิงสาว ก่อนที่จะหันไปมองใครอีกคน

 

แล้วก็...

ที่นั่งอยู่ข้างๆชาน

 

คุณหนูด้วย

ไวท์ขาวรสเลิศถูกกระดกดื่มรวดเดียวจนหมด โชคดีที่ไวน์ชนิดนี้

แทบจะไม่มีส่วนผสมของแอลกอฮอล์ นอกจากนั้นยังมีกลิ่นหอมๆของดอกกุหลาบ

เรียวตะที่แทบจะไม่เคยดื่มของมึนเมา ก็เลยกระดกดื่มได้อย่างสบาย

 

ขมคอมั้ย?

ชานถามคนข้างๆด้วยความเป็นห่วง แต่ดูเหมือนว่าคนร่างบาง...

 

ไม่ครับ...ดื่มง่ายดี

จะติดใจรสชาติของไวน์ขาวเข้าให้ซะแล้ว

 

บนเรือ Princess Cruise ที่สูงถึงสามชั้น ถึงแม้จะมีพวกเค้าเพียงแค่ไม่กี่คน

แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้บรรยากาศในห้องอาหารเงียบเหงาซักเท่าไหร่

 

นี่...ใจคอนายจะไม่ดื่มเลยหรือไง?

มาซูโยะที่กระดกดื่มบรั่นดีอึกแล้วอึกเล่าหันไปถามจินหรั่งที่นั่งอยู่ข้างๆ

 

ขอโทษครับ พอดีผมไม่ชอบดื่มแอลกอฮอล์

คนร่างโปร่งตอบด้วบใบหน้าและน้ำเสียงที่เรียบเฉย ถึงแม้ปากจะบอกว่าไม่ชอบดื่ม

แต่จริงๆแล้ว เค้าเป็นพวกคออ่อน ซ้ำยังแพ้แอลกอฮอล์หนักมากซะด้วย

 

ชิ...เย็นชาชะมัด

มาซูโยะบ่น พร้อมกับกระดกดื่มอย่างไม่สนใจใคร บทเพลงออเคสตร้าที่บรรเลงอยู่ภายในห้อง

ช่วยให้บรรยากาศที่เงียบเหงาดูมีสีสันต์ขึ้น คนร่างบางที่ทานปลาและอาหารทะเลไปจนแน่นท้อง เหม่อมองออกไปยังนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าด้านนอกมืดสนิทแล้ว อยากรู้จังว่าบรรยากาศในตอนนี้

จะสวยเหมือนเมื่อช่วงเย็นที่ผ่านมาหรือเปล่านะ?

 

อยากออกไปข้างนอกเหรอ?

ชานถาม พร้อมกับจ้องมองคนร่างเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆอย่างไม่ละสายตา

 

อื้มมม

เรียวตะตอบ พร้อมกับผงกศีรษะขึ้นลง

 

พาไปมั้ย?

 

ได้เหรอ!!!”

แววตาใสซื่อเป็นประกายปรากฏให้เห็น คนร่างบางฉีกยิ้มกว้างอีกครั้ง

ทำเอาชานที่นั่งมองใบหน้าเรียวสวยอยู่นั้น อดที่จะฉีกยิ้มออกมาไม่ได้

 

ฟุบ

 

ทั้งที่ตั้งใจว่าจะออกมาดูทะเลกับท้องฟ้าในยามค่ำคืน แต่ก็ไม่รู้ทำไม จู่ๆพวกเค้าสองคน

ถึงได้นอนขดอยู่บนเตียงนุ่มในห้องพัก

 

ไหนบอกจะพาผมไปดูดาวไง

คนร่างบางที่ยังใส่ชุดชายหาดเปิดไหล่ ถามคนตรงหน้าด้วยแววตาที่ใสซื่อ

 

งั้นเหรอ?...นึกว่าให้พามาห้องซะอีก

จมูกโด่งได้รูปสัมผัสที่พวงแก้มเนียนใส รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ปรากฏให้เห็นบนใบหน้า

ทำเอาคนร่างบางอดที่จะหมันไส้คนตรงหน้าไม่ได้

 

หื่น

 

แล้วไงล่ะ...

ไม่พูดเปล่า มือหนาคว้าคางมนไว้ ก่อนที่จะกดจูบเพื่อเพิ่มพลังอีกครั้ง

ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอออก เพื่อให้คนตรงหน้าสอดใส่ลิ้นร้อนเข้ามากอบโกยความหวานได้ง่ายๆ

 

อ่อนโยนจัง

 

คนร่างบางคิด พร้อมกับยกมือบางขึ้นมาสัมผัสใบหน้าคม จะว่าไงดี

ไม่รู้เพราะใบหน้าที่เกลี้ยงเกลาหรือเปล่า ถึงทำให้เค้ารู้สึกว่าใบหน้าของชานนั้น

นุ่มพอๆกับแก้มหมี

 

หอมมาก...ไปทำอะไรมาเนี่ย?

หลังจากที่ละริมฝีปากออก คนร่างสูงก็เอ่ยปากถามเรียวตะด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

กลิ่นหอมของกลีบกุหลาบที่ติดอยู่ที่ริมฝีปาก ทำให้เค้ารู้สึกสดชื่นยิ่งกว่าครั้งไหนๆ

 

ไวน์ขาว...

เรียวตะบอก พร้อมกับยกยิ้มอย่างพึงพอใจ จะว่าไปแล้ว ไวน์ขาวที่เค้าดื่มไปเมื่อครู่นี้...

 

แหละมั้งครับ?

มีกลิ่นหอมของกุหลาบด้วยนี่นา

 

อื้อออ...

ใบหน้าคมซุกไซร้ซอกคอและไหล่ขาว คราวก่อนที่เรียวตะใส่ชุดฮากามะ

เค้าแทบจะไม่ได้สนใจเท่าไหร่ แต่พอมาวันนี้ ต้องบอกกับตัวเองไว้ก่อนเลยว่า...

 

คุณชาน

ถ้ายังแสร้งทำเป็นไม่สนใจอีกล่ะก็...

 

พอแล้วน่า...

เค้าคงโง่เกินคน

 

หึ...

เสียงหัวเราะของใครบางคนที่อยู่ไกลๆดังขึ้น

 

หวานกันเข้าไป

มือหนากุมสายหูฟังไว้แน่น ดวงตาคมฉายแววโกรธออกมาอย่างเห็นได้ชัด

 

มันจักจี้นะ

เสียงครางหวานยังคงดังออกมาเป็นระยะ ผ้าปูที่นอนหรือแม้กระทั่งผ้าห่มเริ่มยับยู่ยี่

เพราะทั้งสองคนต่างก็มัวแต่สนใจคนที่อยู่ตรงหน้า แสงสว่างที่พอให้ทั้งสองคนมองเห็น

ก็มีแค่แสงจากดวงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามา จึงทำให้พวกเค้าไม่ทันได้สังเกต

ว่าที่ใต้โซฟาหนังสีดำ มีเครื่องดักฟังขนาดจิ๋วติดอยู่ 

 

หมับ

 

วาตารุที่อยู่บนเรือสปีดโบ๊ทอีกลำ ควักรีโมทเล็กๆออกมาจากกระเป๋า

 

อื้มมม...นิดเดียวน่า

รอยยิ้มร้ายที่ปรากฏ ทำให้ลูกน้องสองสามคนที่อยู่ใกล้ๆถึงกับขนลุก

เสียงของชานยังคงดังก้องอยู่ในหู

 

หมดเวลาสวีทแล้ว!!!”

 

ปี๊ปปป

 

ชาน...

 

ตู้ม!!!!

 

-Let's Continuous-

 

เสียงระเบิดดังสนั่นไปทั่วท้องเรือ กระจกหน้าต่างที่อยู่ในห้องเครื่องกระเด็นตกลงไปในทะเล

พร้อมกับแรงระเบิด

 

เสียงอะไรน่ะ?

ทั้งสองถึงกับสะดุ้ง ชานถามคนร่างบางที่อยู่ในอ้อมกอด

ก่อนที่จะเดินไปหยิบปืนที่วางอยู่บนโต๊ะกลางห้อง

 

ไฟดับ?

จินหรั่งที่ยังอยู่ในห้องอาหารกวาดสายตามองไปรอบๆ แสงไฟทุกดวงไม่ว่าจะเป็นในห้องอาหาร

หรือแม้กระทั่งทั่วทั้งเรือต่างก็ดับลง

 

ตึกตึกตึกตึกตึก

 

ชานรีบวิ่งออกมาจากห้องพัก และมุ่งหน้าไปยังห้องอาหารที่ทุกคนอยู่

มือหนากุมมือบางของคนข้างๆไว้อย่างแนบแน่น 

 

นี่!!!...เกิดอะไรขึ้นข้างนอกน่ะ...นี่!!!!”

จินหรั่งตะคอกใส่สมาร์ทโฟนเสียงดังลั่น เพราะลูกน้องคนอื่นๆที่คอยเฝ้าสังเกตุการณ์อยู่รอบนอก

ไม่มีใครตอบกลับเค้ามาเลยแม้แต่คนเดียว

 

บรื้นนนนน

 

เสียงเครื่องยนต์ของเรือสปีดโบ๊ทดังไปทั่ว ลำที่อยู่ข้างหน้า ขับหนีวิถีกระสุนปืนของอีกลำ

อย่างไม่คิดชีวิต

 

มาจากไหนกันวะ?

ชายคนหนึ่งสบถออกมา พร้อมกับหันปากกระบอกปืนไปที่เรือลำที่อยู่ด้านหลัง

 

ปัง ปัง!!!

 

ชิ...

แต่เพราะทัศนวิสัยที่ย่ำแย่ ทำให้เค้ายิงไม่ถูกอะไรเลย

 

ตู้ม!!!

 

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว เมื่อรู้ว่าไม่มีทางยิงถูกเป้าหมายได้

ลูกน้องของวาตารุที่ขับไล่ตามหลังอยู่นั้น จึงใช้ระเบิดมือปาใส่แทน

 

ให้อีกลำไปรับพวกคุณท่านที่เรือใหญ่...

ชายคนหนึ่งที่อยู่บนเรือตะโกนบอกชายร่างสูงอีกคนที่กำลังขับเรืออย่างช่ำชอง

มือหนากำปืนพกคู่ใจไว้แน่น พร้อมกับจ้องมองเรือของศัตรูราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

 

ทีนี้...

 

บรื้นนนนนน

 

หันลำกลับเลย!!!”

 

ปึงงง แกร๊ก

 

เสียงประตูห้องอาหารปิดดังขึ้น คนที่อยู่ข้างนอกใส่กุญแจล็อคไว้

เพื่อไม่ให้คนที่ยังอยู่ข้างในหนีออกไปไหนได้

 

เดี๋ยวซิ...คิโยชิ

 

ปึง ปึง ปึง

 

ไอ้ลูกหมาเอ้ยย!!!”

เพราะความมืดทำให้เธอกับจินหรั่งเผลอ

 

ปึง ปึง ปึง

 

มือเรียวออกแรงทุบกระจกหนา พร้อมกับจ้องมองใบหน้าที่เศร้าสร้อยของชายร่างใหญ่

จริงๆแล้วเค้าก็ไม่อยากที่จะทำแบบนี้ แต่เพื่อช่วยลูกสาวที่ถูกจับเป็นตัวประกัน

 

คิโยชิ!!!”

เค้าจึงจำเป็นที่จะต้องร่วมมือกับพวกซาโตกิ อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

 

เรือพร้อมแล้วครับ

คิโยชิเดินตามลูกน้องคนสนิทไปที่เรือ ระเบิดทั้งหมดที่อยู่ในห้องเครื่อง

กับอุปกรณ์ดักฟังที่ติดไว้ตามจุดต่างๆ ทั้งหมดล้วนแต่เป็นฝีมือของเค้า

 

ชิ...ไอ้ลูกหมานั่น มันหักหลังพวกเรางั้นเหรอ?

มาซูโยะบอก พร้อมกับจ้องมองพวกของคิโยชิด้วยแววตาที่เกรี้ยวกราด

ถ้ารู้ว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ป่านนี้เธอคงพกปืนมาด้วยแล้ว

 

หลบไปครับ...

จินหรั่งพูดกับหญิงสาวด้วยน้ำเสียงเรียบ มือหนาล้วงหยิบปืนพกออกมาจากชุดสูท ก่อนที่จะ...

 

ปัง ปัง ปัง เพล้ง!!!!

 

ยิงไปที่กระจกบานใหญ่ เพื่อเปิดหนี

 

ปึก ปึก

 

เสียงฝีเท้าของใครบางคนดังขึ้นพร้อมกับไม้เท้าลายหัวสิงโตคู่ใจ วาตารุที่เดินขึ้นมาบนเรือ

จ้องมองคิโยชิกับลูกน้องด้วยแววตาของผู้ชนะ รอยยิ้มร้ายที่ปรากฏให้เห็นบนใบหน้านั้น

นอกจากจะทำให้ลูกน้องของเค้าขนลุกขนพองแล้ว ยังทำให้ชายแก่วัยเกือบหกสิบรู้สึกกลัวไปด้วย

 

ขอบใจที่ให้ความร่วมมือ...

 

ลูกสาวชั้นล่ะ?

คิโยชิกัดฟันถาม ดวงตาของเค้าฉายแววโกรธออกมาอย่างเห็นได้ชัด

 

หึ ถ้าอยากรู้นักล่ะก็ ... ไปดูเอาเองซิ

ทันทีที่พูดจบ วาตารุก็เดินเข้าไปในตัวเรือพร้อมกับลูกน้องอีกสองสามคน

จินหรั่งที่แอบเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านกระจกทึบ ก็รับรู้ได้ทันทีว่าลูกสาวของคิโยชิ

ถูกอีกฝ่ายจับเป็นตัวประกัน

 

ชิ...กัดไม่ปล่อยจริงๆ

จินหรั่งกัดฟันโกรธ ก่อนที่จะหันไปมองหญิงสาวที่นั่งหลบอยู่ใกล้ๆ

กระโปรงชายหาดที่เธอสวมใส่อยู่ ถึงแม้ว่ามันจะสวยอยู่ก็จริง

แต่เพราะความยาวที่เกือบถึงข้อขานั้น อาจจะทำให้เธอเผลอสะดุดล้มได้

 

แคว้กกกก

 

ดะ...เดี๋ยวซิ จะทำอะไรเนี่ย รู้มั้ยว่าชั้นซื้อมาแพงแค่ไหน?....

 

ถ้ายังบ่นไม่หยุด ผมจับถอดหมดแน่

ยังไม่ทันพูดจบ มาซูโยะก็ถูกคนหน้านิ่งขัดซะก่อน

 

รีบไปกันต่อดีกว่าครับ...

ร่างโปร่งลุกขึ้นยืน ก่อนที่จะเดินมุ่งหน้าไปที่ห้องพัก มาซูโยะที่หน้าเริ่มร้อน

เดินตามไปอย่างว่าง่าย สถานการณ์ตอนนี้ไม่ค่อยจะปลอดภัยซักเท่าไหร่

เพราะฉะนั้นอยู่ใกล้ๆคนมีปืนไว้ก่อน น่าจะดีกว่า

 

ทุกคน...หายไปไหนกันหมด

เรียวตะถาม พร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบๆ ปกติแล้วบนเรือน่าจะมีลูกน้องของคิโยชิ

เฝ้าอยู่เต็มซิ แต่นี่...กลับไม่มีใครอยู่เลยซักคน

 

แกร๊ก

 

เจอ...ตัว...แล้ว

วาตารุบอกกับตัวเองอย่างชัดถ้อยชัดคำ ถึงแม้ว่ามือหนึ่งจะกุมไม้เท้าไว้แน่น

แต่อีกมือที่ยังว่างอยู่นั้น หันปากกระบอกปืนไปยังแผ่นหลังของทั้งสอง

ที่เดินจับไม้จับมือกันจนเค้าหมันไส้

 

ปัง!!!

 

เฮือกก

ลูกตะกั่วเฉือดไหล่ขาว ทั้งสองคนดวงตาเบิกกว้าง ก่อนที่จะหันไปสะดุดเข้ากับรอยยิ้มร้าย

ของศัตรูหน้าเก่า

 

วาตารุ

ชานเอ่ยชื่อของคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าว

คนร่างบางที่กุมมือของเค้าไว้เริ่มเกิดอาการสั่นเทาจนเห็นได้ชัด

 

หึ...ว่าไงเรียวจัง

 

ฉึบ

 

ปืนพกคู่ใจกูนำกลับไปเหน็บไว้ที่ข้างลำตัว ดวงตาคมจ้องมองคนร่างบางที่ยืนทำตาเบิกกว้าง

ด้วยแววตาที่แข็งกร้าวราวกับสัตว์ป่า ก่อนที่จะหยิบรีโมทอันเดิมออกมาจากกระเป๋า

 

ทักทาย บุโระจังของชั้นหน่อยซิ

 

วิ่ง!!!!”

ชานตะโกนเสียงดังลั่น หลังจากเห็นนิ้วเรียวกำลังจะกดปุ่มสีแดงที่อยู่บนรีโมท

 

ปี๊ปปป

 

ไร้มารยาทสิ้นดี

 

ตู้ม!!!! ตู้ม!!!! ตู้ม!!!! ตู้ม!!!!

 

เสียงระเบิดดังก้องไปทั่วเรือ เศษแก้ว เศษกระจกกระเด็นเต็มไปทั่วทางเดิน

เรียวแขนเล็กกับไหล่ขาวที่ยกปิดใบหน้าเริ่มปรากฏให้เห็นรอยบาด

เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากปากแผล

 

หมับ

 

เมื่อเห็นว่าข้างหน้าเป็นทางตัน มือหนาจึงโอบกอดเอวบางของคนข้างๆไว้

ส่วนมืออีกข้างก็กุมศีรษะเล็กเอาไว้แน่น

 

หลับตา

เรียวตะทำตามอย่างว่าง่าย

 

ตู้ม!!! เพล้ง!!!

 

เสียงระเบิดดังขึ้น พร้อมกับร่างของทั้งสองที่พุ่งชนกระจกหน้าต่าง

 

ซ่าาาาาาาาาาาา

 

โชคดีที่เบื้องล่างของทั้งสอง คือสระว่ายน้ำ ถึงแม้ว่าแรงกระแทกจะทำให้พวกเค้าเจ็บอยู่บ้าง

แต่นั่น...ก็ยังดีกว่าตกลงมากระแทกเข้ากับพื้นแหละนะ

 

แค่ก....คะ...คุณชาน

คนร่างบางส่งเสียงออกมาดังลั่น ที่ศีรษะของคนร่างสูงมีเลือดสีแดงสดไหลซึมออกมา

 

คุณเลือดออก

 

แค่กระจกบาดน่ะ...ขึ้นจากสระเร็ว

ทั้งสองรีบขึ้นจากสระ เพราะไม่รู้ว่าวาตารุกับคนอื่นๆจะโผล่มาอีกเมื่อไหร่

ชุดกระโปรงชายหาดสีขาวที่เปียกปอนแนบชิดเข้ากับผิดขาวเนียน แต่ก็ถือว่ายังโชคดี

ที่มันไม่ได้ซีทรูอะไรมากนัก

 

หนังเหนียวนักนะมึง

วาตารุกัดฟันโกรธ โชคดีที่ตรงสระว่ายน้ำมีระเบิดติดตั้งไว้หนึ่งลูก

ถ้าเค้ากดปุ่มรีโมทอีกครั้งเมื่อไหร่ รับรองว่าทั้งเก็นบุและเรียวตะ ได้ระเบิดไม่เหลือซากแน่

 

ขึ้นมา...

ชานขึ้นจากสระมาเป็นคนแรก เค้าก้มตัวพร้อมกับยื่นมือไปช่วยคนร่างบางที่ยังอยู่ในสระ

โดยไม่ทันได้สังเกตเลยว่า...มีใครบางคน

 

ปัง!!!

 

กำลังเล็งปืนมาที่เค้า

 

ชาน!!!”

เรียวตะกรีดร้องเสียงดังลั่น เลือดสีแดงสดไหลอาบทั่วหน้าท้อง

 

อึก...เรียว...ตะ

เค้าส่งเสียงเรียกชื่อของคนร่างบางด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา มือหนากุมแผลที่ท้องของตัวเองไว้แน่น

เพื่อคลายความเจ็บปวด ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะล้มลงไปนั่งกองอยู่บนพื้น

 

ฮึก...คุณชาน ทำใจดีๆไว้

เรียวตะรีบขึ้นมาจากสระ ก่อนที่จะรีบไปดูอาการของคนร่างสูง ถึงแม้ว่ากระสุน

จะยิงไม่ถูกจุดสำคัญ แต่ปริมาณเลือดที่ไหลออกมานั้น ก็ใช่ว่าจะวางใจอะไรได้

 

คุณ....อ้ากกกกกกก

ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง จู่ๆก็มีอะไรบางอย่างจี้ที่ไหล่ขาว

 

กึกกก

 

กระแสไฟฟ้าที่ถูกปล่อยออกมา ทำให้คนร่างบางรู้สึกชาไปทั่วทั้งร่าง

ยิ่งตอนนี้อยู่ในสภาพที่เปียกปอนด้วยแล้ว ยิ่งทำให้รู้สึกเจ็บมากยิ่งขึ้น

 

อึก....กะ แก

ที่ไหล่ขาวมีรอยไหม้จากเครื่องช้อตไฟฟ้า ก่อนที่ร่างทั้งร่างของเรียวตะ...

 

ฟุบ!!!

 

จะล้มลงไปกระแทกพื้นเข้าอย่างจัง

 

โอ...คามิ

ชานกัดฟันโกรธ มือหนายังคงกุมแผลที่ท้องไว้อย่างแนบแน่น

 

จำกันได้ด้วย...

 

หมับ

 

นับเป็นเกียรติจริงๆ

โอคามิยกยิ้มชอบใจ ก่อนที่จะคว้าคนร่างบางที่หมดสติมาอยู่ในอ้อมแขน

 

ปะ...ปล่อย...เดี๋ยวนี้

ชานพูดกับคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ มือหนาที่สั่นเทายกปืนพกกระบอกเล็กขึ้นมา

ก่อนที่จะหันปากกระบอกไปยังคนตรงหน้า แต่ทว่า...

 

แน่ใจเหรอ...ว่ากล้ายิงน่ะ

โอคามิกลับเอาคนร่างบางมาเป็นโล่ จมูกโด่งสูดดมและซุกไซร้ลำคอขาวอย่างหื่นกระหาย

ยิ่งทำให้ชานรู้สึกโมโหขึ้นไปใหญ่

 

อาาา...หอมแบบนี้นี่เอง มิน่าล่ะ แกถึงได้ติดใจนัก

 

ฟ้อดดดดด

 

จมูกโด่งหอมพวงแก้มเนียน กลิ่นหอมๆที่โชยออกมา มันทำให้เค้าแทบคลั่ง

แน่นอนว่าชานที่ต้องมาเห็นภาพแบบนั้น ต้องกัดฟันโกรธเป็นธรรมดา

 

เดี๋ยวพวกชั้นจะสานต่อดูแลเด็กนี่เอง...รับรองได้เลย

 

อึก

 

ว่าจะเอาให้ครางเสียงหลงทั้งคืน

 

แก!!!!!!”

 

ผลั๊วะ

 

เท้าหนักเตะเข้าที่ใบหน้าคม ก่อนที่จะเหยียบซ้ำที่หน้าท้อง

 

อ้ากกกก....

คนร่างสูงร้องเสียงหลง เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมามากยิ่งขึ้น

 

ร้องออกมาดังๆ

 

อึก...

 

จะกั๊กไว้ทำไม!!!!”

เท้าหนักออกแรงเหยียบมากขึ้น ส่วนมือหนาก็ล้วงเข้าไปที่แผงอกขาวเนียนของคนสวย

ที่อยู่ในอ้อมแขน

 

เลิกบ้าได้แล้วโอคามิ....

เสียงแหลมของหญิงสาวดังมาจากด้านหลัง เท้าหนักละออกจากร่างหนาของเก็นบุอย่างช่วยไม่ได้

 

ชั้นไม่ได้มีเวลาว่างขนาดนั้น

หญิงสาวพูดเสียงแข็ง ก่อนที่จะเดินกลับไปที่เรือ ส่วนวาตารุที่ยืนอยู่ข้างๆ

ก็จับจ้องมองไปที่โอคามิราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ไม่แปลกหรอกที่เค้าจะโกรธ...ก็เรียวตะน่ะ

 

เป็นของเค้าคนเดียว

 

ชิ...อดสนุกหมดเลย

โอคามิบอก พร้อมกับจ้องมองคนร่างสูงที่นอนเจ็บปวดอยู่บนพื้น

 

กะ...แก

 

หึ...

มือหนาหยิบปืนพกออกมาจากข้างเอว ก่อนที่จะ...

 

พวกแก...

 

ลงนรกไปได้แล้ว

 

ปัง!!!

 

ยิงไปที่อกซ้ายของคนตรงหน้า

 

-120%-

 

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/129841/32161471-member.jpg

 

-ขนของย้ายหอแพร๊บบบบ...ไรท์โดนขู่วางระเบิดดดด อ้ากกกกกกกกกก

ปล. มดกัดอีกแย้ววว โง้ยยยย-

 

-ตอนนี้ยาวไปนีส ... สัญญาว่าเดี๋ยวพรุ่งนี้มาอัพต่อให้นะคะ

ปลล. หรือว่าเจ๊มาซูโยะจะเป็นตัวซวย 5555+-

 

-ไปและ...อ่านแล้วก็อย่าลืมเม้นด้วยเน้อ

อย่าลืมนะ....ห้ามลืมเด็ดขาดน้าาาาา-

 

-ปลลล. เค้าแวะเข้ามาแก้คำผิดเน้อออ-

 

 

 http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/1.gif

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น