ITALO

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 3 ตอน ต่อไปนี้ต้องเชื่อฟังฉัน!

ชื่อตอน : บทที่ 3 ตอน ต่อไปนี้ต้องเชื่อฟังฉัน!

คำค้น : แค้นแทบตายสุดท้ายก็รัก

หมวดหมู่ : นิยาย เรื่องสั้น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.พ. 2560 10:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3 ตอน ต่อไปนี้ต้องเชื่อฟังฉัน!
แบบอักษร

แค้นแทบตายสุดท้ายก็รัก

 

บทที่ 3

ตอน ต่อไปนี้ต้องเชื่อฟังฉัน!

 
“คุณ!!” ๐_๐!
นานะใจหายวูบเมื่อเห็นเซกิยืนอยู่ตรงหน้า สีหน้าที่เคร่งขรึมและสายตาที่ดุดันนั้นทำให้เธอตัวสั่นขึ้นมาทันที
“รู้จักผู้ชายคนนั้นด้วยหรอ.” เซกิถาม
“ไม่ค่ะ แต่เขาบอกว่าแม่นมของฉันยืนรออยู่ทางนั้น ปล่อยฉันเถอะ ฉันจะไปกับเขา”
“นี่เธอ???” คำถามและความสงสัยเริ่มพุดขึ้นมาในหัว ว่านานะเป็นคนแบบไหนกันแน่ เธอซื่อจริงๆอย่างที่เห็น?หรือว่าแค่กำลังแสดงละครเพื่อตบตาเขาอยู่กันแน่
“ปล่อยนะ!” นานะบอกแล้วพยายามดึงข้อมือออกจากมือของเซกิ
“ไหน พาฉันไปสิ ฉันจะไปกับยัยนี้ด้วย...นายบอกว่าแม่นมของเธออยู่ที่ไหนนะ?” เซกิหันไปหาผู้ชายคนนั้นแทนและยังจับมือของนานะเอาไว้อยู่
“........................” หมอนั้นเงียบทำสายตาลอกแลก เพราะรู้แล้วว่าโดนจับได้ว่าโกหก
“เงียบทำไม!! แม่นมยัยนี้อยู่ที่ไหน!! พาฉันไปสิ!”
เซกิถามด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว ผู้ชายนั้นเริ่มกลัวจนตัวหด ก่อนจะวิ่งหนีไป.....อย่าทุลักทุเล
“อ้าว! คุณคะ อย่าพึ่งไปสิคะ พาฉันไปหาแม่นมก่อน คุณคะ!” นานะชะเง้อคอมองผู้ชายคนนั้นที่วิ่งหนีแล้วเรียกให้เขากลับเพราะยังไม่เข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้
“นี่!!!”
“โอ๊ยยยยย! ฉันเจ็บนะคะ”
นานะบอกเซกิ เมื่อโดนเขากระชากแขนอย่างแรง!
“ยังไม่หายโง่รึไง ไม่เข้าใจอีกหรอว่ามันวิ่งหนีไปทำไม!!!”
“ก็คุณตะคอกใส่เขาแบบนั้นเขาก็กลัวนะสิ เพราะคุณเป็นคนไม่ดี ปล่อยนะ”
“เหอะ! นี่เธอแยกคนดีคนไม่ดี แค่การตะคอกแค่นี้หรอ??”
“อะไร??”
“มันต่างหากที่เป็นคนไม่ดี มันกำลังหลอกเธอ!!!”
“ไม่จริง!! เมื่อกี้เขายังพูดดีๆกับฉันอยู่เลยเพราะคุณมาเขาถึงกลัวแล้ววิ่งหนีไปแบบนั้น...ปล่อยฉันนะฉันจะไปหาแม่นม ปล่อย!” นานะเอามือเล็กๆแกะมือของเซกิออกแต่ก็ไม่ได้ผล เซกิกระชากนานะเข้ามาหาอีก...
“โอ๊ยยยย ปล่อยฉันนะ....”
“นี่เธอโง่จริงๆใช่ไหมเนี่ย!...เธอรู้ไหมว่าถ้าเธอเดินตามมันไปจริงๆจะเกิดอะไรขึ้น!!”
“อะไร? ฉันจะไปหาแม่นม ปล่อย!”
“นี่! ฉันถามว่าเธอรู้ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น!!” เซกิพูดเสียงดังก่อนจับที่ต้นแขนของนานะไว้
“ฉันเจ็บ ปล่อยฉันนะ...มันจะเกิดอะไรขึ้น? ฉันก็คงได้เจอแม่นมของฉันแล้ว แต่คุณกำลังขวางทางฉันไว้และกำลังทำร้ายฉัน ฉันเจ็บ ปล่อยฉันนะ!!”
“หึ! สมองเธอมันคิดเรื่องแบบไหนอยู่กันแน่ ฉันคิดไม่ออกเลย!! หน้าขำสิ้นดี!”
“ปล่อยฉัน ฉันจะไปหาแม่นม ปล่อยนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะร้องให้คนช่วย”
“ก็เอาสิ!! ”
“นี่คุณ!!”
“เอาสิ ร้องเลย! ร้องดังๆด้วยนะ!!”
“ช่วยด้วยค่ะช่วยด้วย! ช่วยฉันด้วยค่ะ! ”
“เสียงดังดีนี่! แต่ฉันจะบอกให้นะ ว่าเสียงแค่นี่ไม่มีใครได้ยินหรอก และถ้าเธอเดินไปกับไอ้บ้านั่นจริงๆ เธอจะไม่มีสิทธิ์ร้องให้คนช่วยด้วยซ้ำ”
“ทำไม! ปล่อยฉันนะ ปล่อยยยยยยย! ” นานะพยายามกระชากมือตัวเองกลับมาแต่เซกิก็กระชากนานะเข้าไปหาเขาอีก ก่อนเอามือโอบด้านหลังเธอเอาไว้..
“ฉันจะบอกให้ว่าทำไม!!!”
เมื่อจบคำพูดนั้นมือของเซกิก็จับที่หน้าของนานะเอาไว้อย่างแรงก่อนจะก้มลงจูบเธอด้วยความโมโห มือเล็กๆที่พยายามพลักแผงหน้าอกกว้างออกแต่ก็ไม่ได้สะทกสะท้านเซกิเเม้แต่น้อย...
สัมผัสครั้งแรกในชีวิตของสาวน้อย ที่ไม่เคยลิ่มรสจูบมาก่อน ทำให้เธอสั่นสะท้านไปทั้งตัว หัวใจที่เต้นรัวแทบจะกระเด็นออกมามันคือความรู้สึกที่แปลกใหม่ของเธอจริงๆ.
นานะยืนตัวแข็งทื่อเมื่อเซกิ ถอนริมฝีปากออก เธอหายใจหอบเหนื่อยหน้าซีดตาลอย ตัวสั่นราวกับว่าวิณญาณหลุดออกจากร่าง
เซกิที่ยืนนิ่ง มองดูปฏิกิริยาของนานะที่กำลังแสดงออกมา ทั้งสีหน้าและท่าทางของนานะทำให้เซกิพอใจเป็นอย่างมาก ก่อนจะกระตุกยิ้มที่มุมปาก
“รู้แล้วใช่ไหม ว่าจะเป็นยังไง” เสียงพูดของเซกิที่เบาลงพร้อมยื่นหน้าเข้ามาใกล้ นานะที่น้ำตาคลออยู่หันกลับมามองเซกิ อย่างไม่เข้าใจ.....
เซกินิ่งไปชั่วอึดใจ เมื่อเห็นน้ำตาที่ไหลออกมาอาบสองแก้มใส....เขารู้สึกเหมือนหัวใจเย็นวูบอย่างแปลกๆ
“อย่ามาร้องไห้ต่อหน้าฉัน ฉันไม่ชอบ!!! มานี่!” เซกิรีบปัดความรู้สึกที่กำลังเกิดขึ้น ละสายตาจากนานะแล้วลากเธอมายังรถที่จอดอยู่
นานะโดนลากมาอย่างไม่อาจขัดขืนได้...ด้วยหัวใจที่ว่างเปล่า เธอกำลังสับสนในทุกเรื่องตอนนี้ จนมาถึงรถที่จอดอยู่และแม่นมที่นั่งอยู่ในรถก็เปิดประตูแล้ววิ่งลงมา
“คุณหนนนนนนนนู!”
“แม่นม!!” นานะเองก็วิ่งเข้าหาแม่นมของเธอเช่นกัน
“ฮือออออๆๆๆ แม่นม นานะกลัวแทบแย่ ฮืออออๆแม่นมหายไปไหนมาคะ?! ฮือๆๆๆๆ”
“โธ๋ คุณหนู ฮืออๆๆ นมขอโทษนะคะ ไม่เป็นไรแล้วนะคะ ไม่เป็นไรแล้ว..”
“ฮืออออๆ ค่ะ อึกๆ ฮือออๆ”
“คุณหนูคะ โชคดีที่คุณเขาไปช่วยคุณหนูมาได้ ไม่อย่างนั้นคุณหนูของนมต้องแย่แน่ๆ”
“ช่วย อึก ฮือๆ ใครคะ? ใครช่วยอะไร” นานะถามเพราะสงสัย
“ก็ผู้ชายคนนั้นที่คุณหนูกำลังจะเดินไปกับเขานะสิ เขาเป็นคนไม่ดี มันจะหลอกคุณหนูไปทำมิดีมิร้าย ต่อไปนี้ห้ามคุณหนูพูดกับคนแปลกหน้าอีกนะคะ ห้ามเชื่อ ห้ามคุย ถ้ามีคนแปลกหน้าเดินเข้ามาใกล้ให้รีบเดินหนีให้ห่าง แล้วไปอยู่ในที่ที่มีคนเยอะๆ อย่าไว้ใจใครง่ายๆอีกนะคะ! ฮืออออๆๆ”
“ค่ะ นานะจะทำตามที่แม่นมบอก ทุกอย่างเลย....”
เซกิที่ยืนฟังอยู่ ยังคงไม่คลายความข้องใจในตัวนานะเขายังสงสัยและ เขาคิดแค่ว่า ผู้หญิงคนนี้ใสซื่อจริงหรือ??? แต่อยู่จากท่าทางที่โดนจูบเมื่อกี้มันก็ทำให้เขาเชื่อเกือบครั้งไปแล้ว และเซกิก็ยิ่งอยากรู้เรื่องของนานะมากขึ้นไปอีก
“ซาโต้ ” เซกิเรียกซาโต้พร้อมส่งสัญญาณเป็นนัยๆ ซาโต้รู้และเข้าใจก่อนจะเขาไปดึงตัวของแม่นมออกมา
“จะทำะไร ปล่อยแม่นมของฉันนะ” นานะตกใจหันไปมองเซกิ
“ฉันเตือนเธอแล้วใช่ไหม ว่าอย่าคิดหนี!!”
“ฉะ ฉัน”
เซกิเดินเข้าหาด้วยท่าทาง จริงจัง นานะได้แต่ถอยหนีอย่างสั่นๆ
“ฉันเตือนเธอแล้ว ว่าฉันพูดคำไหนคำนั้น ทำไมไม่ฟังกันเลยนะ รึต้องให้ทำให้ดูซะก่อน!!!”
เซกิพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยก่อนยกปืนขึ้นมาแล้วเล็งไปที่หัวของแม่นมของเธอ...
“ไม่นะ! คุณจะทำอะไร? อย่านะคะ!” นานะบอกเสียงสั่นด้วยท่าทีที่ตกใจมาก
“ฉันก็จะฆ่าแม่นมของเธอยังไงละ เพราะเธอไม่ฟังที่ฉันพูด!!”
“อย่านะ!! ”
“คุณหนู!! ฮืออๆๆ”
“แม่นม !”
“ถ้าเธอยังขัดคำสั่งฉันอีกฉันจะฆ่าแม่นมของเธอซะ ถ้าเธอไม่เชื่อว่าฉันจะกล้าทำรึเปล่า ฉันก็จะทำให้ดูเดี๋ยวนี้!!”
เซกิเอาปากกระบอกปืนกดลงไปที่หัวของแม่นมแรงขึ้น
“อย่า!! ฉันจะไม่ขัดคำสั่งคุณอีก อย่าฆ่าแม่นมนะ ฮือออๆๆๆอย่านะคะ”
นานะเดินเข้าไปหาเซกิแล้วเอามือของเธอกุมที่มือของเซกิข้างที่กำลังถือปืนเอาไว้แน่น แล้วหันไปมองเซกิด้วยดวงตาที่เลอะไปด้วยน้ำตา เซกินิ่งไป
“ฉันจะไม่หนีอีก ฮืออๆ ฉันสัญญา อย่าฆ่าแม่นมนะคะ”
“........................”
เซกิมองหน้านานะที่เต็มไปด้วยความใสซื่อ เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ และสายตาที่อ้อนวอนอย่างจริงใจ เซกิหันกลับไปมองมือเล็กๆที่กำลังกุมมือของเขาเอาไว้อยู่ ก่อนลดปืนลง
“ได้ ฉันจะไม่ฆ่าแม่นมของเธอ”
“ขอบคุณค่ะ ” นานะหันไปหาแม่นมแล้วจับมือแม่นมเอาไว้
“แต่!!!!!” เสียงเซกิพูดขึ้นอีก
“แต่อะไรคะ? ”
“ต่อไปนี้เธอต้องเชื่อฟังฉัน ทุกอย่าง!!! และเธอกับแม่นมของเธอต้องแยกกันอยู่ด้วย จะได้ไม่คิดหนีอีก!”
“ไม่ได้นะ แล้วคุณหนูจะอยู่ยังไง” แม่นมท้วงขึ้นอย่างไม่เห็นด้วยดึงมือนานะเข้ามาหา
“ถ้าไม่อย่างนั้นฉันก็จะฆ่าแม่นมเธอซะ จะได้จบๆเรื่องไป เธอจะว่ายังไง?”
“..................” นานะเงียบแล้วหันไปมองแม่นม
“ไม่ต้องค่ะคุณหนู นมยอมตายดีกว่าถ้าจะปล่อยให้คุณหนูอยู่แบบนี้ ฮือออๆๆ”
“ไม่ได้นะคะ นานะไม่ยอม! นมจะตายได้ยังไง”
“เอ้า!! รีบๆตัดสินใจมาซะ ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ ฆ่าแม่นมของเธอไปซะตอนนี้!!”
“ได้ค่ะ ฉันจะเชื่อฟังคุณทุกอย่าง....อย่าทำอะไรแม่นมเด็ดขาด”
เซกิยิ้มอย่างพอใจเมื่อได้ฟังคำตอบ.... ก่อนจะชากแขนนานะมาหาเขา
“ดี! ซาโต้ พาแม่นมของเธอไป รู้ใช่ไหมว่าต้องไปที่ไหน”
“ครับท่านประท่าน”
“ส่วนเธอมากับฉัน!!!”
“คุณหนู!!”
“แม่นม!!!”
นานะโดนเซกิลากมาขึ้นรถอีกคัน เธอไร้ทางขัดขืนได้แต่หันหลังกลับไปมองแม่นมตาละห้อยเหมือนเด็กน้อยที่ไม่อยากห่างจากแม่...จนรถของซาโต้ที่พาแม่นมขับออกไปจนลับสายตาและตอนนี้นานะก็นั่งอยู่ในรถของเซกิที่กำลังขับเคลื่อนออกไป ตรงไปยังบ้านของเซกิ
นานะขยับนั่งชิดประตูเพื่ออยู่ในห่างจากเซกิมากที่สุด เซกิเองก็มองแล้วมองอีกนึกขำอยู่ในใจในความกลัวของเธอ เซกิคิดว่านานะช่างเหมือนเด็กน้อยจริงๆ
ไม่นานรถของเซกิก็มาถึงที่หน้าประตูบ้าน รั้วขนาดใหญที่ตั้งตะหง่านค่อยๆเปิดออก รถแล่นเข้ามาจอดภายในลานกว้างหน้าบ้าน เซกิลงจากรถก่อนเดินอ้อมไปอีกฝั่งที่นานะกำลังนั่งอยู่ นานะหันมองตามเซกิอย่างหวั่นๆ แล้วเซกิก็มาเปิดประตูให้
“ออกมา”
“..............” นานะยังนั่งนิ่ง กล้าๆกลัวๆที่ลงรถ
“ออกมา!!!!”
“โอ๊ยยยย!!! ”
เซกิกระชากเเขนนานะลงจากรถอย่างแรง เธอเกือบพลัดตกลงมาแต่ยังดีที่ทรงตัวได้ทันแม้จะเซไปตามแรงกระชากอยู่บ้าง
เซกิ ทำหน้านิ่ง ท่าทีเคร่งขรึม
ตื๊ดดดดด ตื๊ดดดดดดดด เสียงมือถือของเซกิที่ดังอยู่ในกระเป๋ากางเกง เขาล่วงลงไปแล้วหยิบขึ้นมากดรับ
“ครับ ผอ.” เซกิรับสายและคนที่อยู่ปลายสายก็เป็น ผอ.ของโรงพยาบาลที่ยูริรักษาตัวอยู่
“[ท่านประธานครับ คุณยูริเธอมีอาการชักกระตุก และร่างกายของเธอต้านการรับยา ผมเลยรีบแจ้งให้ท่านทราบ]”
“อะไรนะ!!!!” เซกิอุทานออกมาอย่างตกใจเมื่อได้ยินเสียงที่ปลายสายแจ้งข่าว เขากดวางมือถืออย่างร้อนใจ
“เอารถออก ไปโรงพยายบาล เร็ว!!!” เซกิสั่งลูกน้องเสียงดังแล้วเดินมาเปิดประตู
“คุณ จะไปไหรหรอคะ??” นานะที่ยืนงงอยู่เดินเข้ามาถาม
“ไม่ใช่เรื่องของเธอ!!! ยืนรอฉันอยู่ตรงนี้ห้ามไปไหนเด็ดขาด และอย่าคิดหนี !!!!!” เซกิบอกเสียงแข็งจนนานะสะดุ้งเฮือก เซกิก็ขึ้นรถแล้วออกไปทันที
นานะที่ยืนถอนหายใจ เหมือนโล่งอกที่เขาออกไป......เธอเชื่อฟังที่เซกิบอกเป็นอย่างดี ดีซะจนกลายเป็นความเซ่อ ><

20:00 น

โรงพยาบาล

“ขอบคุณที่รีบโทรมาบอก ผมฝากดูแลยูริด้วยนะครับ ผอ.”
“ไม่ต้องเป็นห่วง ทางเราจะดูแลอย่างเต็มที่....เดินทางกลับบ้านอย่างปลอดภัยนะครับ” ผอ.พูดแล้วโค้งให้เล็กน้อย เซกิเองก็โค้งกลับเหมือนกันแล้วเดินขึ้นรถ
อาการของยูริสงบลง เป็นอาการที่เกิดจากผลค้างเคียงจากยาที่ได้รับในทุกๆวัน และตอนนี้อาการคงที่แล้วเซกิจึงเดินทางจะกลับบ้าน
ท้องฟ้าที่มืดครึ้มเหมือนฝนตั้งท่าจะตก เซกิเงยหน้ามองท้องฟ้าก่อนที่จะเข้าไปนั่งในรถ
“ฉันไม่ชอบฝนเลย รีบไปเถอะ” เซกิมองออกนอกกระจกรถ แล้วถอนหายใจ
เมื่อรถแล่นมาถึงหน้าบ้าน เซกิหรี่ตาลงมองไปที่คนคนหนึ่งอย่างไม่เชื่อสายตา (-_๐)
นานะที่กำลังยังยืนรออยู่ที่เดิม เขาสะอึกเล็กน้อย เมื่อนานะยังอยู่ตรงนั้น แล้วหัวเราะในลำคอนึกขำ
เซกิเปิดประตูรถแล้วเดินลงมาจากรถเดินตรงไปยังนานะ เขามองเธออย่างพินิจ
“เธอทำอะไร? อย่าบอกนะว่ายืนรอตั้งแต่ที่ฉันออกไป ”
“ค่ะ”
“เหอะ!”
“คุณขำอะไร ก็คุณบอกเองว่าให้รออยู่ตรงนี้”
“ก็ขำเธอไง อืมดี! เชื่อฟังก็ดี!”
เซกิเอามือล่วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้างแล้วยิ้มมุมปากนิดๆ เดินผ่านานะไปเพื่อจะเข้าไปในบ้าน
“นานแค่ไหนที่ฉันจะได้เจอแม่นม” นานะเอ่ยถามขึ้นเซกิหยุดชะงัก
“................................” เซกิเงียบ
“คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม ฉันอยากเจอแม่นม ฉันอยากเจอพี่เรนด้วย”
“...............................” เซกิเงียบอีก ก่อนถอนหายใจอย่างหนักหน่วงด้วยอารมณ์โกรธที่คุกรุ่นขึ้นมาอีก เซกิหันกลับมาแล้วตรงเข้าไปบีบที่ต้นแขนของนานะไว้แน่น
“โอ๊ยยยยยยย ฉันเจ็บนะ”
“เจ็บหรอ? คนแบบพวกเธอเจ็บเป็นด้วยหรอ?!! อยากเจอพี่เรนงั้นหรอ!! ฉันก็อยากเจอมันเหมือนกันฉันจะได้ฆ่ามันให้หายเจ็บใจสักที!!”
“ไม่ได้นะ คุณห้ามทำอะไรพี่เรนเด็ดขาด”
“เธอรู้ไหมว่าวันนี้น้องสาวฉันเกือบตาย วันนี้อาการเธอทรุดลงไปอีก เพราะพี่ชายเลวๆของเธอ!!!!”
เซกิบีบต้นแขนนานะแน่นก่อนจะพลักเธอจนล้มลง....ด้วยความโมโห
“ไม่จริงหรอก คุณอย่ามาว่าพี่ชายฉันแบบนี้นะ พี่เรนไม่ได้ทำอะไรผิด!”
เซกิเดินเข้าหานานะแล้วกระชากแขนเธอให้ลุกขึ้นอย่างแรงด้วยความโกรธเมื่อได้ยินที่นานะพูดแล้วหวนนึกถึงสภาพของยูริในวันนี้ที่แย่ลงกว่าเดิม
เขากระชากนานะเข้ามาหาตัวเขาก่อนจะกดจูบลงที่ปากบางอย่างบ้าคลั่ง นานะได้แต่ร้องอู้อี้ในลำคอ พยายามพลักเซกิ ออก แต่เขาก็ยิ่งกดจูบลงไปหนักกว่าเดิน จูบที่มีแต่ความโกรธ จูบที่มีแต่ความเกลียด ....ก่อนจะถอนรีบฝีปากออก...แล้วยิ้ม
นานะหายใจสั่นเครือ ตัวสั่นขึ้นมาอีกและพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดจากเซกิ เริ่มตาแดงเหมือนจะร้องไห้.........
“ปล่อยนะ! อึก ปล่อย ”
“เป็นไง? เจ็บใจใช่ไหม....ฉันจะให้เธอเจ็บ! ทำให้พี่ชายเธอเจ็บ! และเหมือนตายทั้งเป็น ให้พวกเธอทรมานยิ่งกว่าน้องสาวของฉันในตอนนี้ซะอีก!!!!”
“อ๊ายยยยยยย อย่านะ อ๊ายยยยยยย”
เซกิที่พยายามจะจูบนานะซ้ำอีกรอบ แต่เธอเอามือพลักเขาเอาไว้ แล้วเบือนหน้าหนีไปมา พร้อมเอามือพลักเซกิสุดแรง....เซกิเองก็พยายามจะก้มลงจูบนานะให้ได้....ก่อนจะพลักนานะออกไป
นานะเซไปข้างหลังเกือบจะล้ม เอามือลูบที่แขนของตัวเองที่มีช้ำเขียวจากวันนั้นที่เจอเซกิครั้งแรกและตอนนี้ก็มีรอยมือของเซกิที่เป็นรอยใหม่สีแดงจนเห็นชัดขึ้นมาอีก
“ฮึกๆ อึก ฮือๆ อึก ”
นานะร้องไห้แต่พยายามกดกลั้นเอาไว้...หายใจไม่ทั่วท้องมองเซกิอย่างหวาดกลัว เซกิจะเดินเข้าหาเธอแต่เธอรีบถอยหนีด้วยท่าทางที่ตื่นกลัวมากพร้อมน้ำตาที่ไหลอาบแก้ว เซกิมองนานะเเละความสงสารก็เริ่มเกิดขึ้นเพราะเธอดูหวาดกลัวเขามากจริงๆ แต่เมื่อนึกถึงพี่ชายของเธอ มันทำให้เซกิข่มความสงสารเอาไว้.....
“เธอไม่สมควรได้รับความสงสาร!!!!!”
“ อึก ฮือออๆ ฮือ อึก ฮืออออๆๆๆๆๆๆๆ” นานะที่สะอื้นร้องไห้อย่างนัก มองเซกิอย่างหวาดระแวงตาแดง ปากสั่นมือสั่นตัวสั่นไปหมด....หายใจฝืนเคือง T-T
“ไม่ต้องไปไหนยืนอยู่ตรงนั้นจนกว่าฉันจะอณุญาต!!!!”
เซกิสั่งเสียงแข็ง ด้วยความเกรียวโกรธที่ยังไม่บรรเทาลง ก่อนเดินฮึดฮัดเข้าบ้านไป..ทิ้งนานะให้ยืนอยู่ตรงนั้น...
“ฮือออออๆๆ ฮือออออๆ อึกๆ ฮือ ฮึกๆ ฮือออออ”
นานะที่ยืนร้องไห้อยู่ตรงนั้นเอามือปาดน้ำตาตัวเองไปมา แล้วเอามือกอดตัวเองเอาไว้ทรุดนั่งลง...ความที่ไม่เข้าใจว่าทำไมผู้ชายคนนั้นต้องใจร้ายกับเธอ ทำไมเขาต้องรุนแรงกับเธอจนระบมไปทั้งตัว ทำไมต้องทำกับเธอแบบนี้ด้วย เธอไม่เคยทำอะไรให้เขาสักหน่อย เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาโกรธเธอมากแบบนั้นได้ยังไง.......พี่ชายเธอเป็นคนไม่ดีจริงๆหรอเขาถึงเกลียดเธอมากอย่างนี้
ยิ่งคิดความเจ็บช้ำยิ่งจุกอก T-T
==================================================================================================================
 
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}