ITALO

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทนำ ตอน เริ่มแรก

ชื่อตอน : บทนำ ตอน เริ่มแรก

คำค้น : แค้นแทบตายสุดท้ายก็รัก

หมวดหมู่ : นิยาย เรื่องสั้น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.พ. 2560 10:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ ตอน เริ่มแรก
แบบอักษร

แค้นแทบตายสุดท้ายก็รัก

 

บทนำ

ตอน เริ่มแรก

“เฮ้อ...! เฮ้อ! เฮ้อ!”
ชายคนหนึ่งวิ่งอย่างลุกลี้ลุกลนห่วงหน้าพะวงหลังอยู่ตลอดทางพร้อมเหงื่อไหลโชกอาบทั่วตัว....เขาวิ่งหน้าตื่นมาจนถึงหน้าตลาดสดก่อนจะรีบมุดเข้าไปใต้แผงขายผลไม้ เขามุดเข้าไปหลบอยู่ในนั้นแล้วดึงลังผลไม้ที่วางอยู่ใกล้ๆมาบังไว้อีกที เขาพยายามข่มใจที่เต้นแรงจนแทบจะระเบิดเอามือปิดปากตัวเองและทำใจให้สงบนิ่งค่อยๆผ่อนลมหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา เบาที่สุดเท่าที่จะเบาได้ ก่อนชะงักนิ่งเพื่อฟังเสียงคนอีกกลุ่มที่วิ่งไล่หลังมาติดๆ....
ความกลัวตายที่คุกรุ่นอยู่ในใจ สายตาลอกแลกมือที่สั่นเทาปิดปากตัวเองเอาไว้อย่างแน่นสนิท....
“หายไปไหนแล้วว่ะ....แยกกันตามหาไม่ว่ายังไงก็ต้องเอาตัวมาให้ได้!!”
“ครับ”
เสียงสั่งลูกน้องดังลั่นก่อนจะวิ่งกระจายกำลังกันออกตามหาไปตามทิศต่างๆ
พอทุกอย่างเงียบลงชายคนนั้นก็ค่อยๆคลานออกมาจากใต้แผงผลไม้ หันซ้ายมองขวาเพื่อดูว่าทางสะดวกรึเปล่า เมื่อดูแล้วไม่มีพวกที่วิ่งไล่ตามเขามา เขาจึงรีบวิ่งออกมาแล้วแยกออกไปอีกทางนั้นที ก่อนพุ่งตรงไปยังบ้านของเขาที่อยู่ในซอกซอยที่เขาคุ้นเคย
เขาวิ่งมาหยุดที่หน้าร้านเกี๊ยวแห่งหนึ่งซึ่งเป็นที่พักอาศัยของเขานั้นเอง......
“อ้าวพี่เรนไปไหนมาคะ??...แล้วทำไม? ทำไมถึง”
“อย่าพึ่งถามพี่ตอนนี้เลยนะ...เฮ้อๆ พี่เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว”
“ก็ได้ค่ะ....แต่พี่เรนคะช่วยดูชุดนี้ให้น้องหน่อยสิว่าสวยรึเปล่า”
“สวย...เฮ้อ เฮ้อ ไม่ว่าจะชุดไหนก็สวยทั้งนั้นแหละ”
“แต่พี่ยังไม่ทันได้ดูเลยนะ....”
“พี่บอกว่าสวยไง!!!.....อย่างพึ่งมาเซ้าซี้พี่ตอนนี้ได้มั๊ย!!!!”
“พะ...พี่...พี่เรน”
“เฮ้อ.....เฮ้อ....พะ พี่ขอโทษนะ พี่ไม่ได้ตั้งใจจะตะคอกใส่นานะหรอกนะ แต่พี่เหนื่อยจริงๆขอพี่พักก่อนได้มั๊ย”
“ก็ได้ค่ะ..”
นานะทำหน้างอหอบชุดใหม่ที่จะเอามาอวดพี่ชายขึ้นห้องไปตามเดิมด้วยอารมณ์น้อยใจก่อนที่แม่นมจะเดินตามขึ้นไปเมื่อเห็นท่าทางของสาวน้อย
นานะนั่งอยู่หน้ากระจกในห้องเล็กๆน้ำตาใสๆค่อยๆไหลออกมา นั่งกอดชุดของเธอเอาไว้
“คุณหนูคะ ไม่เป็นไรนะคะ” หญิงแก่วัย50กว่าเดินมาหาพร้อมเอามือแตะไหล่นานะเบาๆ
“แม่นมขา....ทำไมพี่เรนถึงต้องตะคอกนานะแบบนั้นด้วยละคะ? พี่เรนไม่เคยแม้แต่จะด่านานะสักครั้ง”
“คุณหนูขา คุณเรนเธอคงเหนื่อยจริงๆเพราะต้องออกไปทำงานเพื่อหาเงินมาดูแลคุณหนูไงคะ คุณหนูเป็นน้องสาวต้องเปิดใจและทำใจ เห็นใจคุณเรนสิคะถึงจะถูก”
“หรอคะ ”
“ใช่ค่ะ...ตั้งแต่ที่นายท่านและนายหญิงเสียไปคุณเรนเธอต้องทำงานหนักเพื่อดูแลเรา แค่ลำพังทำงานคุณเรนเธอก็เหนื่อยสายตัวแทบขาดแล้ว อย่างมัวน้อยใจในเรื่องไม่เป็นเรื่อง มันจะยิ่งทำให้คุณเรนเหนื่อยเพิ่มขึ้นไปอีก....สู้ทำตัวให้น่ารักสดใสเวลาคุณเรนกลับมาเห็นคุณหนูยิ้มเธอจะได้ชื่นใจ....นมว่าแบบนี้มันจะดีกว่านะคะ”
“แบบนี้เองหรอคะ...ก็ได้ค่ะนานะจะไม่ร้องไห้ไม่กวนใจพี่เรนแล้วก็ได้ นานะจะทำตัวดีๆให้พี่เรนชื่นใจค่ะ..นานะจะเข้าใจพี่เรนค่ะ...” เด็กสาวใสซื่อยิ้มออกมาอย่างสดใสและบริสุทธิ์ใจให้กับแม่นมที่เลี้ยงเธอมาตั้งแต่แบเบาะ
นานะ เด็กสาววัย 18 ที่อาศัยอยู่ที่ร้านขายเกี๊ยวในตรอกซอยเล็กๆ เธออยู่กับแม่นมและพี่ชายของเธอ แต่เติมทีแล้วครอบครัวของนานะเป็นคนมีตระกูลและมีฐานะที่จัดอยู่ในชนชั้นผู้ดีมีสกุล พ่อแม่ของเธอตายไปตั้งแต่เธอสิบขวบและครอบครัวของเธอก็ล้มละลายเพราะถูกยึดทรัพย์สินด้วยเหตุผลที่ว่าพ่อของเธอยักยอกเงินจากบริษัทของหุ่นส่วนใหญ่ ก่อนจะประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จนเสียชีวิตทั้งคู่พร้อมคนขับอีกหนึ่งคน
จากนั้นมาเธอจึงต้องย้ายมาอยู่ที่นี่พร้อมแม่นมกับพี่ชาย....แต่ถึงแม้จะตกทุกข์ได้ยากสักแค่ไหนเธอก็ถูกเลี้ยงมาเป็นอย่างดีด้วยพี่ชายที่ค่อยหาเงินมาให้และแม่นมที่ประคบประหงมเธอยิ่งกว่าไข่ในหินซะอีก ตลอดแปดปีที่ผ่านมาเธอไม่เคยก้าวออกจากร้านเกี๊ยวแม้สักครั้ง เพราะคำสั่งห้ามของพี่ชายและแม่นมเองก็เห็นด้วย
เธอจึงค่อนข้างหัวอ่อน ไม่ทันคน เชื่อคนง่ายและใสซื่อ...เพราะเหตุนี้เธอจึงไม่เคยรับรู้เรื่องของโลกภายนอกเลยนอกจากนั่งมองคนที่เดินผ่านไปมาที่หน้าร้านเท่านั้น....
--------------------------------------------------------------------------------------------------
อีกฟากหนึ่งของเมืองหลวงในโตเกียว คฤหานส์หลังใหญ่ที่มีผู้เป็นเจ้าของเป็นหนุ่มหล่ออายุ 27 ปีที่กำลังโกรธอย่างสุดขีด....เพราะลูกน้องที่ทำตามคำสั่งไม่ได้
“ทำไมถึงปล่อยมันไปได้!!!”
“ขอประทานโทษจริงๆครับท่านประธานเราจะเร่งตามหาให้เร็วที่สุด”
“เอาตัวมาให้ได้ จับเป็นเท่านั้นห้ามจับตายเด็ดขาดเพราะฉันจะเป็นคนฆ่ามันเอง!!!!!”
“ครับ”
หลังจากน้อบรับคำสั่งก็รีบเกณฑ์ลูกน้องเพื่อตามหาใครคนนั้นทันที
“ประธานซินครับ....โทรศัพท์จากคุณเฉินหมิงครับ ติดต่อเรื่องธุระกิจที่เรากำลังจะขยายไปฮ่องกง”
“เอามา”
ชายหนุ่มรับสาย แล้วนัดเจอหุ้นส่วนที่กำลังจะลงทุนร่วมเพื่อขยายสาขาห้างในนาม ซินมอลล์
ที่มีซินเซกิเป็นผู้บริหานรายใหญ่...
ซินเซกิ ชายหนุ่มวัย 27 ที่เป็นเจ้างของห้างสรรพสินค้าที่ใหญที่สุดในญี่ปุ่น มีสาขามากว่า20สาขาทั่วประเทศ เป็นเจ้าของบ้านจัดสรรค์และคอนโดที่มีเครื่อข่ายมากที่สุด เป็นผู้ร่วมหุ้นรายใหญ่บ่อน้ำมัน ผู้ร่วมหุ้นรายหลักของอู่ต่อเรือที่สิงคโปร์ เป็นผู้สนับสนุนการนำเข้าอุตสหกรรมยานยนต์รายใหญ่ในประเทศ และเป็นสปอนเซอร์สนับสนุนมูลนิธิเด็กด้อยโอกาสและมีช่องทีวีดาวเทียมเป็นของตัวเอง....อำนาจ ผู้คน เงิน กฏหมาย พร้อมจะกระโจนเข้าหาเขาเพียงแค่กระดิกนิ้วเท่านั้น รู้จักกันในนามของมาเฟียสูงศักดิ์
แต่เดิมทีแล้วเชื้อสายของซินเซกิเป็น มาเฟีย หรือ ย่ากูซ่า ที่สืบทอดกันมาหลายรุ่นจนตกมาถึงรุ่นพ่อของเซกิ ที่ผันตัวจากย่ากูซ่ามาทำธุระกิจ...และทุกอย่างก็ประสบความสำเร็จเพียงไม่กี่ปีเพราะอำนาจและบารมีที่มีอยู่เป็นทุนเดินอยู่แล้วจึงทำให้งานทุกอย่างราบรื่น
และในวันนี้ผู้สืบทอดเพียงคนเดียวนั้นคือ ซินเซกิ ที่มารับช่วงต่อแทนเพราะพ่อของเขาเริ่มแก่ตัวลงมากเต็มทีแต่ซินเซกิก็ทำได้ดีไม่แพ้พ่อของเขาเลยทีเดียว
เขาฉลาดรอบรู้ทันคน ไม่ว่าใครคนนั้นจะคิดหรือวางแผนอะไรมาเพื่อจะติดต่อธุระกิจหรือไม่ว่าจะด้านไหนเขาก็ไม่เคยพลาดท่าเสียทีให้ใครมาก่อน...
เขารู้ว่าควรพูดยังไง หรือวางตัวยังไง ทั้งทางหนีทีไล่เขาอ่านเกมขาดไปหมดทุกอย่าง.....
 
แต่วันนี้เรื่องที่ทำให้เขาต้องทุกข์ใจ คือ ยูริ น้องสาวเพียงคนเดียวของเขาที่พยายามกระโดนน้ำตายเพราะโดนผู้ชายหลอก...
เธอกระโดดน้ำหวังจะฆ่าตัวตายแต่มีคนมาช่วยเอาไว้ได้ทัน แต่ถึงไม่ตายอาการก็ย่ำแย่เพราะสมองขาดออกซิเจนไปหล่อเลี้ยงเป็นเวลานานจึงทำให้เธอกลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา ไม่รับรู้ ไม่กระดุกกระดิก ไม่ตอบสนองการรักษาใดๆทั้งสิน มีเพียงลมหายใจเท่านั้นที่ยังบ่งบอกว่าเธอยังมีชีวิตอยู่
น้องสาวที่เปรียบดั่งแก้วตาดวงใจ เขาแค้นและโกรธคนที่ทำให้น้องสาวเป็นแบบนี้..และเขาสาบานแล้วว่าไม่ว่าจะยังไงจะต้องแก้แค้นครั้งนี้ให้ได้....ไอ้ผู้ชายคนนั้นมันต้องตายด้วยน้ำมือของเขา!
“ท่านครับได้ที่อยู่มันมาแล้วครับ” ลูกน้องของเขาเดินเขามาแล้วยื่นกระดาษที่มีที่อยู่มาให้
“ดี...เตรียมรถ”
“ครับ”
รถยนต์สีดำจำนวน7 คันที่วิ่งเป็นแถวตอนเรียงหนึ่ง แล่นมาจอดที่หน้าร้านเกี๊ยวแห่งหนึ่งในตรอกเล็กๆ
“ที่นี่แหละครับ”
“ลงไป หามันให้เจอ จับมันมาให้ได้...”
“ครับ”
เสียงสั่งลูกน้องด้วยท่าทีที่เคร่งขรึม และน้ำเสียงเรียบเฉย...ลูกน้องทั้งหมดลงจากรถแล้วตรงเข้าไปในร้านทันที
--------------------------------------------------------------------------------------------------
ก่อนหน้านั้น 10 นาที
“พี่เรนจะไปไหนคะ??”
นานะถามพี่ชายที่แบกกระเป๋าใบใหญ่เตรียมหนี
“พี่มีที่ต้องไป..เรื่องด่วนมากแต่พี่จะกลับมาหาเธอนะ”
“ทำไมต้องไปคะ น้องไปด้วยไม่ได้หรอ”
“ไม่ได้.....”
“.............”
“คือแบบนี้นะ นานะพี่ต้องไปทำงานและมันไกลมาก...พี่เอาเธอไปด้วยไม่ได้”
“แต่พี่เรน”
“นานะ พี่สัญญาพี่จะกลับ..และนี่” เรนยื่นกระดาษจดหมายมาให้นานะ
“อะไรคะ?”
“จดหมาย อาจจะมีคนมาตามหาพี่ บอกไปแค่ว่าพี่ไม่อยู่ และไม่รู้ว่าไปที่ไหน..แล้วเอาจดหมายนี่ให้เขา...”
“จดหมายอะไรคะ??”
“ไม่ต้องถามแล้ว น้องต้องรับปากว่าจะไม่เปิดอ่านเด็ดขาด..”
“ค่ะ...น้องรับปากว่าน้องจะไม่เปิดอ่าน”
“ดีมากน้องรัก พี่รักเธอนะ” พี่ชายโผเข้ากอดน้องสาวแน่น แต่ในใจของเขาเฝ้าตะโกนบอกว่าขอโทษแต่ก็ดั่งกึกก้องอยู่ในใจเท่านั้นเขาจำเป็นต้องทำแบบนี้เพื่อเอาชีวิตรอด
“นานะก็รักพี่เรนค่ะ”
จากนั้นพี่ชายก็ออกจากบ้าน คลาดกันกับพวกของเซกิเพื่อนิดเดียวเท่านั้น
--------------------------------------------------------------------------------------------------
ลูกน้องของเซกิเข้าไปค้นภายในบ้านขณะที่ นานะเดินลงมา
“ทำอะไรอ่ะ”
“เรามาหาผู้ชายในรูปนี้ เขาอยู่ที่ไหน” ชายคนหนึ่งยกรูปเรนขึ้น
“มะ ไม่รู้ ”
“ขึ้นไปค้นบนบ้าน!!”
“อย่านะ อย่าขึ้นไปนะ..ไม่มีใครอยู่บนนั้นหรอก”
“จับเธอไว้”
“อ๊ายยยยยย ปล่อยนะ”
คนสามคนวิ่งขึ้นไปดูที่ชั้นสองของบ้านก่อนวิ่งลงมาเมื่อไม่พบใคร
“ท่านประธานครับไม่เจอตัวครับ แต่เจอจดหมายนี่อยู่บนห้อง”
“เอามาให้ฉันดู”
เซกิเอาจดหมายมาแล้วเปิดอ่าน...
*ฉันเองที่นายตามหา ฉันขอยืนยันว่าฉันไม่ได้หลอกลวงน้องสาวนาย และเงินที่ฉันยืมมาจากเธอฉันจะคืนให้ทุกบาท ถ้านายได้อ่านจดหมายนี้แสดงว่านายก็ต้องเจอน้องสาวของฉันแล้ว...นานะคือน้องสาวของฉันที่ฉันรักมาก ฉันขอเอาเธอเป็นตัวค้ำประกันว่าฉันจะเป็นฝ่ายไปหานายเอง...ห้ามแตะต้องเธอเด็ดขาดและห้ามทำร้ายเธอ เพราะเธอไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้ เธอไม่รู้เรื่องอะไรด้วยทั้งนั้น...แล้วฉันจะไปนายเอง*
“หึ ไอ้ขี้ขลาดเอาน้องสาวมาบังหน้า”
เซกิอ่านจดหมายจบแล้วลงจากรถตรงเข้าไปในร้าน
นานะที่กำลังขวัญเสียเพราะตกใจที่อยู่ๆก็มีคนบุกเข้าบ้านเธอตื่นตระหนกมากเพราะไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน
เซกิเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้านานะ เขาชะงักไปเล็กน้อยจองเธอไม่วางตา ใบหน้าเนียนใสโดยไม่มีเครื่องสำอาง ดวงตาใสๆที่จ้องเขาอย่างตื่นกลัว ตัวสั่นราวลูกนก
เซกิสะบัดหัวปัดความคิดเรื่องอื่นออกไป ก่อนจะหยิบปืนออกมาแล้วเล็งไปที่หัวของนานะ ดวงตาเธอเบิดกว้างยิ่งกว่าเดิม สายตาส่ายลอกแลกไปมา ตัวสั่นขยับถอยหลังเล็กน้อย
“พี่ชายเธออยู่ไหน!”
“...........................” นานะไม่ตอบได้เพียงส่ายหน้าไปมา
เซกิสับไกปืนแล้วเล็งไปที่หัวของนานะอีกรอบ เธอหลับตาปี๋ไม่กล้าสบตาเขา...
“ฉันจะถามอีกครั้ง พี่ชายเธอไปไหน!!”
“ไม่รู้...ไม่รู้ค่ะ”
“อย่ามาโกหกฉัน ฉันไม่อยากยิงเธอหรอกนะ”
“ไม่อยากยิงก็เอาปืนลงก่อนสิ ฉันกลัวนะ”
“ฉันถามว่าพี่ชายเธออยู่ที่ไหน!!” เซกิตะคอกเสียงดังใส่นานะ
“ไม่รู้ มะ ไม่รู้จริงๆ”
“เธอไม่รู้ไม่ได้!”
“ก็ไม่รู้จริงๆนิน่า”
“อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน!!”
“จริงๆนะฉันไม่รู้จริงๆ”
“อย่ามาโกหก! บอกมาว่ามันอยู่ที่ไหน”
เซกิเดินเข้าหานานะแล้วจับที่ต้นแขนของเธอเขย่าตัวเธออย่างแรง เธอสะบัดไปมาตามแรงจากมือหนาๆของเขา
“เจ็บนะ....ปล่อยฉัน”
“บอกมาว่าพี่เธอมันมุดหัวอยู่ที่ไหน!!! บอกฉันมา!!!”
“อึกๆ..ฮือๆๆ...ไม่รู้..ฉันไม่รู้จริงนะ ฮือๆๆ”
“อย่ามามารยาบีบน้ำตากับฉัน..ฉันไม่หลงกลหรอก!!...อย่าบังคับใหฉันต้องยิงเธอ!!”
“งั้นก็ยิงฉันเถอะ..ฮือๆ เพราะฉันไม่รู้จริงๆ ฮือๆๆ”
“ฉันเอาจริงแล้วนะ!!! ถ้ายังไม่ยอมบอกฉันจะฆ่าเธอซะ!”
“ฮือออๆๆๆ...ฮือๆๆๆ” นานะเอามือปิดหูตัวเองแล้วหลับตาเอาไว้ ร้องไห้ตัวสั่น
“ฉันจะนับหนึ่งถึงสามถ้าไม่บอกฉันจะยิง!!!”
“อย่านะ”
“ หนึ่ง ”
“ไม่นะ”
“สอง”
“ไม่รู้จริงๆ”
“สาม!”
“อ๊ายยยยยย”
ปัง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
 
=========================================================
 
 
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}