ข้าวปั้นเเซลม่อน

ไม่ใช่แค่ร่างกาย แต่ทั้งชีวิต และจิตวิญญาณของมึงทั้งหมดนั้นเป็นของกู ใครกันที่ลากมึงออกมาจากบ้านเด็กกำพร้า ใครกันที่ดูแล และจ่ายค่ารักษายามมึงไม่สบาย แค่อ้าขาให้กูกว้างๆอย่ามาสำออยบอกว่าทำไม่ได้ สึนะ!

กรงนก ตอนที่⑤ความเมตตา[สึนะ×อาราตะ](NC 18+)

ชื่อตอน : กรงนก ตอนที่⑤ความเมตตา[สึนะ×อาราตะ](NC 18+)

คำค้น : กรงนกตอนที่5:ความเมตตา

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.9k

ความคิดเห็น : 77

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มิ.ย. 2561 20:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กรงนก ตอนที่⑤ความเมตตา[สึนะ×อาราตะ](NC 18+)
แบบอักษร

กรงนก

ตอนที่ 5

**​ **

ไม่รอให้คนตัวเล็กได้ตั้งตัว แก่นกายหนาก็กระทุ้งเข้าไปในโพลงปากอุ่นทันที

“อึ่ก.. อื้อออ”

เสียงหวานร้องประท้วงเมื่อปลายท่อนลำกระแทกไปถึงคอหอย

คนตัวเล็กสำลักท่อนเอ็นใหญ่  เจ็บจนน้ำตาคลอเบ้า มือเล็กพยายามดันต้นขาแกร่งออกไป แต่ยิ่งต่อต้านอาราตะกลับแกล้งเขาด้วยการดึงท่อนลำออกจนเกือบสุดแล้วกระแทกมันไปใหม่แรงๆ

“อุ่ก! อื้อออ!”

ความรุ้สึกมากมายเข้าถาโถม

เด็กหนุ่มรุ้สึกรังเกียจคนตรงหน้าเหลือเกิน

อุตส่าห์ไปรับเขามาจากบ้านเด็กกำพร้า

หลอกใช้ความรุ้สึกเพื่อให้เขามาอยุ่เป็นที่ระบายอารมณ์

บังคับฝืนใจให้ทำเรื่องน่าอาย

สำหรับสึนะที่ตอนนี้ที่ยังไม่ประสีประสา การที่ต้องมาเจออะไรแบบนี้่ช่างเป็นเรื่องที่โหดร้าย

แค่วันแรกก็ถูกทำถึงขนาดนี้ แล้วต่อไปหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นกับเขากัน...

“อย่าเอาแต่นอนเฉยๆสิครับ ห่อปากซะ แล้วใช้ลิ้นเลียให้ฉันสิ คนดี..”

อาราตะว่าพลางยิ้มหวาน ไม่ใช่คำพูดเพื่อขอร้อง แต่มันคือคำขู่ต่างหาก

เด็กน้อยหลับตาลงก่อนจะตัดสินใจกัดท่อนลำอย่างแรง

เขาต้องหนี หนีไปจากที่นี่..

กึด!

“อั่ก! อ้ากกกกส์!”

เสียงของอาราตะร้องลั่นบ้าน คนตัวสูงรีบถอนกลางกายของตนออกมาก่อนจะล้มไปนอนกับพื้นด้วยความเจ็บ แม้จะไม่มีเลือดออก แต่แรงกัดก็มากพอที่จะทำให้เขาจุกไปหลายวัน

สึนะเมื่อเห็นโอกาสให้หนีรีบวิ่งลงจากเตียง

แล้วหนีออกจากบ้านทันที

“อึ่กก สึนะ อย่าหนีนะโว้ยย!!กลับมาสึนะ!!”

ท่ามกลางเสียงตะโกนของอาราตะ สึนะเลือกที่จะไม่หันกลับไปแล้ววิ่งต่อไปข้างหน้า

แม้เส้นทางตรงหน้าจะมืดมิดเพียงใด แต่สึนะก็ยังวิ่งต่อไปไม่หยุด

ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืน ไร้รถราสัญจรหรือขับผ่าน

บ้านเรือนละแวกนั้นก็ปิดไฟนอนกันหมดแล้ว

แล้วต่อจากนี้ สึนะจะไปขอความช่วยเหลือจากใครดี

ร่างบางวิ่งจนมาถึงสนามเด็กเล่นของหมู่บ้าน

เขาไม่ยอมไปซ่อนตัวที่นั่นจึงเลือกที่ จะวิ่งต่อไปข้างหน้า

ด้วยเรี่ยวแรงที่เหลือเพียงน้อยนิด ในที่สุดเด็กน้อยก็ไม่มีแรงไปต่อ

สายตาของเขาเหลือบเห็นกำแพงพุ่มไม้ของบ้านหลังหนึ่งมีช่องว่างให้มุดเข้าไปอยู่

สึนะจึงตัดสินใจเข้าไปในสวนบ้านหลังนั้นทันที

ตัวบ้านเงียบสงัด มีเพียงไฟดวงเดียวที่เปิดไว้ในห้องครัว

สึนะแอบมองเข้าไปในบ้านก็เห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งกำลังนั่งหลับอยู่บนเก้าอี้ข้างโต้ะกินข้าวที่มีจานกับข้าวตั้งไว้สำหรับสองคน

เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรต้องกังวล คนตัวเล็กจึงเดินกลับเข้าไปในสวน

สึนะนั่งหลบตรงมุมมืดเงียบๆรอให้ฟ้าสว่าง แล้วค่อยออกจากหมู่บ้านแห่งนี้ ไปยังสถานีรถไฟ

ครืดดดดด...

แต่เพียงไม่กี่นาที ประตูรั้วบ้านก็ถูกเปิดออก

หญิงวัยกลางคนเดินเข้าบ้านดูท่าทางเหนื่อยล้า

สึนะมองไม่เห็นหน้าของเธอเพราะตอนนี้มืดเกินไป

เสียงเปิดประตูรั้วปลุกให้เด็กหนุ่มที่อยู่ในห้องครัวตื่นจากฝัน เขารีบลุกขึ้นเดินไปหาแม่ที่กลับจากทำงาน

คุมิโกะดูเหนื่อยล้า แต่กระนั้นก็ยังฝืนทำงานสองที่เพื่อให้ลูกของตนได้เข้าเรียน

สามีของคุมิโกะที่ตอนนี้ทำงานอยู่ในบริษัทแห่งหนึ่ง นานๆที่เขาถึงจะกลับมาบ้าน บอกว่าติดงานจึงยังกลับบ้านไม่ได้

แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังส่งเงินมาให้ลูกและภรรยาทุกเดือน

“กลับมาแล้วเหรอครับ ผมกำลังรอแม่มากินข้าวพร้อมกัน....”

“ดึกป่านนี้ทำไมยังไม่นอน! ถ้าจะรอกินข้าวพร้อมฉันล่ะก็ เลิกสักที!”

ไม่ทันที่เด็กหนุ่มจะได้พูดจบ คุมิโกะก็ตวาดใส่ลูกชายเสียงดัง

ทั้งสองเงียบใส่กัน เป็นอย่างที่เธอพูด เธอไม่ได้ขอให้ไคโดมารอกินข้าวพร้อมกัน

แต่เด็กน้อยก็ยังอยากรอ แม่ทำงานมาเหนื่อยๆเขาจึงอยากทำอะไรเพื่อแม่บ้าง สักนิดก็ยังดี

“กินข้าวแล้วรีบไปนอนซะ พรุ่งนี้ฉันจะตั้งเงินทิ้งไว้ให้เหมือนเดิม แล้วก็... ไม่ต้องทำอาหารเผื่อฉันอีก ฉันกินมาจากข้างนอกเเล้ว อย่าทำให้ฉันสิ้นเปลืองไปมากกว่านี้อีกเข้าใจมั้ย!”

“เข้าใจครับ...”

และนั่นคือคำตอบ เด็กหนุ่มรีบเช็ดน้ำตาที่กำลังจะไหลก่อนจะเดินกลับเข้าไปในครัวแล้วกินข้าวเพียงลำพัง

พอกินเสร็จไคโดก็ล้างจานเก็บกวาดโต๊ะกินข้าวแล้วเตรียมเดินเข้าห้องนอน

ในระหว่างที่ไคโดกำลังเดินผ่านทางเดินริมสวนอยู่นั้น สายตาก็เหลือบเห็นบางอย่างเป็นเงาตะคุ่มอยู่ที่ริมกำแพงพุ่มไม้ในสวน

ด้วยความอยากรู้อยากเห็นเขาจึงค่อยๆเดินเข้าไปหาสิ่งนั้น

แต่แล้วเมื่อยิ่งเดินเข้าไปเขากลับได้เจอเด็กผู้ชายคนหนึ่งกำลังนั่งหลับอยู่ในสวนบ้านของตน

เด็กคนนี้มาอยุ่ที่นี่ได้ยังไง..

“นี่.. นายเป็นใครน่ะ”

เสียงเรียกทำให้คนตัวเล็กสะดุ้งลืมตาตื่น

คนตรงหน้าคือเด็กที่นั่งอยู่ในห้องครัวเมื่อตอนนั้น

“ขะ.. ขอโทษเราจะออกไปเดี๋ยวนี้ล่ะ”

สึนะรีบขอโทษแล้วเตรียมเดินออกไป

“จะไปไหนน่ะ นี่มันดึกมากแล้วนะ หรือว่านายหลงทาง?”

ไคโดถามด้วยความเป็นห่วงแล้วรั้งข้อมือเล็กเอาไว้

“ไม่ได้หลงทาง..แต่

หนีออกมาจากบ้าน..ต่างหาก ฉัน..ไม่อยากอยู่ที่บ้านหลังนั้นแล้ว”

สึนะตอบ พลางกั้นน้ำตาไม่ให้ไหล พอคิดไปถึงเรื่องที่ตนได้เจอในวันนี้ เขาก็รู้สึกเสียใจขึ้นมา

“แล้วนายจะไปอยู่ที่ไหนล่ะ มีที่ให้กลับไปเหรอ?”

ไคโดเอ่ยถามอีกครั้ง จริงอย่างที่เขาพูด สึนะในตอนนี้ไม่มีที่ให้กลับอีกแล้ว

ต่อให้กลับไปหาป้า ป้าก็คงพาเขาไปส่งบ้านเด็กกำพร้าอยู่ดี

คนตัวเล็กส่ายหน้าเป็นคำตอบ แล้วเตรียมเดินออกจากสวนไป

“นี่! ดึกป่านนี้แกยังมาทำอะไรในสวนอีก ห๊ะ!”

เสียงของคุมิโกะคนดังมาแต่ไกล เธอถือไฟฉายแล้วเดินตรงมายังเด็กหนุ่มทั้งสอง แต่เมื่อมาเจอสึนะเธอก็ต้องชะงักขาทันที

“แม่ครับ เด็กคนนี้เขา...”

ไคโดพยายามแก้ตัวให้สึนะ แต่..

“พาเขาเข้ามาในบ้านก่อน ข้างนอกมันหนาวนะ”

เธอว่าก่อนจะเดินกลับเข้าบ้านไป แม้จะไม่เข้าใจในสิ่งที่แม่ทำสักเท่าไหร่ แต่สุดท้ายไคโดก็รีบจูงมือสึนะกลับเข้าบ้านทันที

######

คนอ่านไปไหนหมด..(╥_╥)

ทำไมไม่มีใครเม้นให้ไรท์เลย..o(╥﹏╥)o

ทุกคนลืมผมกันแล้วใช่มั้ย..(╥╯﹏╰╥)

หรือติดสอบจนไม่มีเวลา_มาอ่าน( TДT)

ใครอ่านแล้วเม้นให้กำลัง ใจผมหน่อยนะครับ(ㄒoㄒ)

หนึ่งคนหนึ่งเม้น ไม่เสียตังค์หรอกครับ(╥﹏╥)(╥﹏╥)(╥﹏╥)(╥﹏╥)(╥﹏╥)(╥﹏╥)(╥﹏╥)(╥﹏╥)(╥﹏╥)(╥﹏╥)(╥﹏╥)(╥﹏╥)

ความคิดเห็น