ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

โซ่รักสีเทา 15

ชื่อตอน : โซ่รักสีเทา 15

คำค้น : พระเอกใจร้าย เย็นชา ดราม่า

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.5k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.พ. 2560 00:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โซ่รักสีเทา 15
แบบอักษร
 
 
"ยกขาขึ้น" 
 
"มาทำไมอีก..อึก"
 
ปริมมาศพยายามกลั้นเสียงสะอื้นร่ำไห้ ยามหลุบมองต่ำเห็นเจ้าของสีหน้าเย็นชากำลังนั่งคุกเข่าข้างเดียว ในมือกางอันเดอร์แวร์ตัวเบารอเธอก้าวขาใส่  
 
ทำให้เจ็บกระทบกระเทือนใจในตอนแรก แล้วกลับมาแบบนี้ ไม่ต่างกับการเอาก้อนถ่านระอุว่างโทนทับที่ทรวงละมุ่นให้บาดร้าว
 
"จะเล่นตลกอะไรกันอีก อึก..ไปไกลๆ เลยนะ" ปลายเท้าเรียวจิกพื้นจนเห็นเส้นเลือดเล็กเกร็งตามหน้าเท้าขาว  ความรู้สึกของเธอเหมือนเขาพลักๆ ดึง ๆ อยู่ตลอด                แต่จำได้ไหม..ที่คิมหันต์มักมีเหตุผลหรืออะไรสักกอย่างทำให้เธอรู้สึกแย่ สารพัดวิธีเจ็บช้ำ ขุดด้วยปากถากด้วยตา นี้คือสิ่งที่เขาเก่ง
 
"ไม่เคยเล่นตลก" ไม่ได้กดตะคอก แต่ใช่ว่าจะอ่อนโยน ก่อนจะเเหงนหน้าเย็นชาพูดกับเธอ " ให้ไว.." เร่งน้ำเสียงเพื่อให้คนเหยียดจิกปลายเท้าได้ยกขาขึ้น 
 
เขาไม่น่าจะอยู่ในฐานะที่จะสามารถทำอะไรแบบนี้ได้ แต่ถ้าปล่อยให้หญิงสาวสงบสติอารมณ์ เชื่อได้เลยว่านานเอาการ  ทำตัวยากเย็น แข็งข้อมันได้ทุกรูปเเบบ       เป็นงานถนัดของเธอ
 
" ออกไป ให้ห่างฉัน" เสียงเเข็งจ้องมองคนใจดำ  "ไม่อยากเห็นหน้าคุณ ออกไปเลย" ก่อนที่ความอ่อนเเอแผ่ซานเข้ามาอีกระลอก หญิงสาวรีบดึงสติเอาใจออกห่างจากเขา  เพราะถ้ายิ่งเธอสู้ ปลายทางคือความผิดหวัง  ปริมมาศเจ็บแน่นปวดไปถึงเนื้อใน พรางเเหงนหน้าก่ำแดงมองเพดานเพื่อขับไล่ความเปราะบางที่กำลังจะเเตกหัก
 
"จองหองให้รู้ที่ ปริม" สุ่มเสียงเรียบขรึมแต่เเฝงไปด้วยความดุดัน ค่อนขอดต่อว่าคนยืนตัวเเข็ง ที่เมินไม่ทำตามคำสั่งเขา
 
"......." หน้าชาวูบ ก้อนใจน้อยสั่นสะท้านในอก 'จองหอง' งั้นเหรอเธอเป็น.........พลัก!..  "ว๊าย!!...โอ๊ย" 
 
เสียงสั่นร้องลั่น เมื่อมือหนาใช้โอากาศเผลอของเธอพลักเอาที่หน้าท้อง จนก้นมนแมะกับเก้าอี้ตัวนุ่ม ทำให้เท้าเรียวสะดุ้งยกขึ้นสูง เปิดจังหวะให้คิมหันต์สวมอันเดอร์แวร์เข้าขาเรียวได้ จับดึงขึ้นจนถึงเอวกิ้ว จนได้ยินเสียงหลงของอีกฝ่าย 
 
"ฉันใส่เองได้" ปริมมาศกัดริมฝีปากตวาดลั่น รีบแย่งเสื้อมาจากอุ้งมือใหญ่ฉับไว ดวงหน้าตึงจ้องมาคนไร้ความรู้สึก เขาจะมีความรู้สึกผิดบ้างหรือเปล่าในแววตานั่น    
 
"ก็แค่นั้น " ถ้ายอมแต่เเรกก็จบ  คิมหันต์ผละออกจากหญิงสาวอย่างง่าย เท้าหนักเดินเข้าห้องนอน หลีกการเผชิญอยู่ในสถานการณ์งี้เง่านี่ เบื่อที่ต้องเหนื่อย 
 
เขาเหนื่อยที่ต้องทะเลาะกับคนเป็นภรรยา ไม่สนุกหรอกนะ ทำผู้หญิงร้องไห้ ถ้าเลือกได้ขอไม่รู้เรื่องของอีกฝ่ายคงดี ให้เป็นเหมือนก่อนเพิกเฉยต่อกันง่ายกว่า
 
เท้าหนักก้าวไปหยิบรีโมทจัดการเพิ่มอุณหภูมิห้อง เพราะบรรยายกาศเริ่มเย็นขึ้นมาบ้างแล้ว สังเกตเห็นลูกสาวขดตัวกลมดิ๊ก คิมหันต์เอี้ยวเข้าใกล้คนหลับปุ๋ยพรางลูบหัวทุย เบาๆ ลอบหอมแก้มป่องไปฟอดใหญ่ 
 
ตาคู่คมมองใบหน้าป้อมอย่างหวงเเหน พ่อต้องเป็นผู้ชายชื่อคิมหันต์เท่านั้น หน้าไหนคิดจะเเย่งไป ได้ตายกันไปข้าง  
 
ร่างสูงเหยียดตัวพิงพนักเตียง นิ้วก็เลื่อนหน้าจอสี่เหลี่ยมเล็กไปมา ระหว่างรอลูกสาวตื่น
 
:: ชาสบายดีค่ะพี่คิม ไม่ต้องห่วงนะ ::  
 
ข้อความนี้ทิชาตอบคิมหันต์นานแล้ว เขาได้กลับมาอ่านอีกครั้ง ใจเต้นแรง เจ็บ หน่วงๆ 
เมื่อหวนคิดถึงใบหน้าหวานทั้งเก่งและแสนดีเพียบพร้อมทุกด้าน ที่สำคัญจิตงดงามทำให้เขาเปิดใจให้ได้ไม่ยาก ถึงทอดทิ้งความรู้สึกต่อทิชาไปไม่ได้สักที เเม้มีใครต่อใครผ่านเข้ามาก็ตาม ยิ่งเป็นภรรยาตนแทบจะเป็นไปไม่ได้
 
 
ค่อก... แกร็ก..
 
 
ตาคู่คมเงยหน้าจากโทรศัพท์กวาดตามองร่างบางเดินทอดน่องไปมา จัดการเก็บของเล่น ที่หล่นตามพื้นและบนเตียงนอน จับยัดใส่กระเป๋าสะพายของฟากฟ้า และการยุบตัวฟูกนุ่มนี้ ก็ทำให้คนหลับไหลลืมตาตื่นนิดๆ
 
 
"แม่" พริ้มตางัวเงียเล็กน้อย "แม่จ้า" เอ่ยเรียกร่างตะคุ่มๆ ที่กำลังเก็บของ พอสักหนูน้อยก็รู้สึกหนักตาอีกครั้ง 
 
"ตื่นได้เเล้วลูก ฟากฟ้าคะ" เมื่อครู่เธอยังเห็นลูกสาวลืมตาขึ้นมาพอหันมาอีกที ขี้เซาเป็นที่หนึ่ง
 
"ตื่นนนน" ปากเล็กเอ่ยเบาเรียกให้ตนตื่น พยายามพยุงตัวให้ทรง กางเเขนวอนให้มารดาอุ้ม เพราะจะหลับต่อในอ้อมแขน เมื่อรู้ว่าแค่ให้เปิดตายังไม่ไหว ฝืนไม่รอดแล้ว
 
"กลับบ้านกันนะคะ"

"แม่นอน มายอิ่ม ฟากน้ำ ตก" เสียงพึมพำเบาไม่เป็นศัพท์  ใจชื่นที่ตื่นมาได้เจอคนร่างอุ่น เพราะในความฝันน่ากลัวเหลือเกิน แม่ลอยน้ำไปไกล พอตนจะว่ายไปตาม         แต่ก็ถูกผีสาหร่ายทะเลจับดึงข้อเท้าไว้   

"เป็นความฝัน หนูแค่ฝันไปจ้ะ" ปริมมาศพูดปลอบขวัญคนในอ้อมกอด มือก็จับเเกะนาฬิกาเบนเท็นที่ลูกสาว ใส่แปลกพลึก เจ้าตัวเเสบเล่นมาใส่ข้อเท้าถึงสองข้าง 
 
"อืมมม..ตกลึก สาร่าย " เสียงใสครางตอบไม่นานก็คอพับหลับเเง็กกับไหล่มน อืม..ตัวก็ใช่ย่อยสักที่ไหนเนี่ย  ปริมมาศเอ็ดลูกสาวในใจไม่จริงจัง แขนที่ว่างก็จัดการคลองสายกระเป๋าอาจจะขลุกขลักไปบ้าง แต่ก็ไม่เป็นปัญหาสำหรับเธอสักเท่าไหร่นัก

"เดี๋ยวจะไปส่ง" ชายหนุ่มเห็นร่างบางกระเตงลูกจะออกจากห้อง รู้สึกไม่อยากปล่อยลูกไปกับเธอ ไม่มั่นใจในตัวหญิงสาวว่าจะครองสติขับรถส่งหนูน้อยถึงบ้านได้ไหม คนร้องไห้ไม่ควรขับรถ ตรรกะนี้ไม่ใช่ใครที่ไหนบอกมา เขาเพิ่งคิดได้
 
"ไม่ต้องก็ได้ค่ะ"
 
"จะ ไป ส่ง" เน้นเสียงทุกคำ บ่งบอกความต้องการของตนอย่างชัดเจน ก่อนจะแย่งลูกสาวจากอ้อมกอดของหญิงสาว  คนเย็นชาเอื้อมหยิบแว่นดำบนโต๊ะ จับคลายขาเเว่นด้วยมืออีกข้างที่ยังว่าง จับสวมใส่ใบหูหญิงสาวอย่างจูงโจมไม่ทันตั้งตัว เขาไม่อยากยื่นให้เธอ ดีๆ เพราะคงหยิ่งไม่รับของกัน ง่ายๆ   
 
"....." ปริมมาศต้องหยุดชะงักกับลมหายใจตัวเอง ในเวลาเดียวกันใบคมตึงขรึมมองเธออย่างข่มขู่ ไม่ให้เอาเเว่นออก
 
"ตาแดงหมดแล้ว"  คิมหันต์เอ่ยบอกเหตุผลเพียง สั้นๆ กับปริมมาศ เขาไม่อยากให้ใครสงสัยคนเป็นภรรยา ถึงใบหน้าตาเเดงก่ำของเธอ ออกจากห้องไปรู้แล้วว่า ต้องมีคนจับตามอง เพราะไม่บ่อยนักที่จะเดินพร้อมหน้าพร้อมตากันในบริษัท หรือจะเรียกนี้เป็นครั้งเเรกก็ว่าได้
                                     :::::
       
        
     :คิมหันต์เข้าใจถูกแล้ว ว่าปริมมาศกำลังจะไปตั้งนานเเล้ว แค่ยังไม่มีจังหวะ แต่เดี๋ยวก็ไม่ได้อยู่ให้เบื่อเเล้ว ปริมจะหย่าให้อยู่ค่ะคุณคิม 
                   :หย่าเสร็จความดราม่าจะมาเยอะกว่าเก่า.. ติดตามนะคะ เพราะน้ำขุ่นในอย่างคิม ร้ายนักเชียว
 
                                            เเจ้งข่าวจากไรท์
1.โซ่รักสีเทา อัพ 50% - 60 %  
2. ในอนาคตไม่นาน ไรท์อาจจะทำอีบุ๊ค หรือทำมือค่ะ
3. การอัพไม่อยากหายไปนานเลย แต่ช่วงนี้ไรท์งานยุ่งๆ  ขออภัยในเรื่องนี้จริงๆ นะคะ
                                  
                           ขอบคุณทุกคอมเม้นต์ และนักอ่านทุกคน
                                                      :: เก๋ ::
ความคิดเห็น