June snow

ขอบคุณ​สำหรับ​การ​ติดตาม​อ่าน​และ​คอมเมนท์​นะคะ​ อ่านฟรี​ไม่ติด​เหรียญ​จ้า​😊😊

77.ไม่ใช่​ปัญหา​ของ​ไอ้พี่เสก​เลย​! (เสกต่อ)

ชื่อตอน : 77.ไม่ใช่​ปัญหา​ของ​ไอ้พี่เสก​เลย​! (เสกต่อ)

คำค้น : เสก​ต่อ​

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.4k

ความคิดเห็น : 60

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มี.ค. 2562 06:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 800
× 0
× 0
แชร์ :
77.ไม่ใช่​ปัญหา​ของ​ไอ้พี่เสก​เลย​! (เสกต่อ)
แบบอักษร

เสก Part

" แล้วคุณจะทำยังไงกับพี่พิม " 

เป็นต่อถาม​ ตอนนี้พวกผมสองคนนั่งเอาแผ่นหลังพิง กับผนังห้องผมคิดตามคำถามของเป็นต่อ​  พลางมองมือเรียวที่จับกุมมือหนาของผมไว้แน่นเหมือนกลัวผมจะหายไป

" เค้าควรได้รับการเอาคืนบ้างเรื่องมันไม่ใช่แค่ที่ต่อรู้หรอก " 

ผมบอกพร้อมกับเล่าเรื่องการขายความลับให้กับคู่แข่ง

" ท่านประธานคงเสียใจมาก " เป็นต่อพูดเสียงเบา

" การถูกทรยศจากคนที่ไว้ใจคงจะเป็นเรื่องยากที่จะยอมรับแต่ท่านก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของเวรกรรมไป "  

ผมบอก

" คุณเสกไม่โกรธโจ้ใช่มั้ย "

" โกรธนะ!! แล้วต่อล่ะ ? "  ผมตอบเสียงนิ่งและถามกลับ

" ผมเคยโกรธ​ แต่ตอนนี้ไม่เเล้วเหตุผลที่โจ้ทำมันทำให้ผมโกรธเกลียดไม่ล​ง​ บางครั้งคนเราก็มีทางเลือกไม่มากโดยเฉพาะคนในระดับพวกผม " 

เป็นต่อบอกเสียงเศร้า

" โจ้เป็นเพื่อนที่ดี คุณเสกอย่าโกรธโจ้เลยนะๆ"

" พี่ไม่โกรธแล้วแต่ต่อห้ามพูดอะไรแบบนี้อีกเข้าใจมั้ย หือ " 

ผมบอกพร้อมกับเปลี่ยนสรรพนามแทนตัวเองว่า พี่ .... เป็นต่อเงยหน้ามองผมทำตาปรือๆ

" ขอบคุณนะครับสำหรับทุกอย่าง " 

เป็นต่อบอกแล้วหอมแก้มผมเบา

" นี่ไปนอนได้แล้วล่ะ " 

ผมสั่งเป็นต่อที่นั่งพิงหัวไหล่ผมเหมือนตาจะปิดแต่ก็พยายามฝืนตัวเองไว้

เป็นต่อปรือตาขึ้นมามองผมเหมือนคนง่วงสุดๆ

" ไม่เอาๆไม่ง่วงผมอยากคุย " 

เป็นต่อบอกทำท่าฝืนง่วงอยู่

" ต่อ อย่าดื้อไม่สบายอยู่นะ " 

ผมบอกเสียงเข้มแล้วเป็นต่อก็ทำหน้างอลุกขึ้นไปนอนแล้วเอาผ้าห่มปิดหน้าทันที

งอนหรือไงนั่น? แล้วผมก็ลุกเดินไปนั่งลงข้างๆมือเรียวถูกยื่นออกมาจากผ้าห่มจับที่ต้นขาของผม

" ค้างกับผมได้มั้ยผมอยากนอนกอดไอ้พี่เสกผมคิดถึง "

 เป็นต่อบอกเสียงเบาผ่านผ้าห่มผมหลุดยิ้มออกมาลุกขึ้นเดินไปถอดเสื้อผ้าออกเหลือแต่ชุดชั้นในเดินไปหยิบผ้าขนหนูมาพันตัว

เหลือบไปมองเป็นต่อที่ตอนนี้มีผ้าห่มปิดอยู่แค่ครึ่งหน้า นัยน์ตาเรียวจ้องมองตามผมไม่ละสายตา

" มีแต่คนโง่เท่านั้นล่ะที่จะทิ้งไป​ ทั้งที่อีกฝ่ายร้องขอถึงขนาดนี้  " 

ผมบอกยิ้มๆแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ

ผ่านไป10นาทีผมอาบน้ำเสร็จเดินออกยังเห็นเป็นต่อนอนลืมตาทำตาปริบๆอยู่

" ทำไมยังไม่นอน "  ผมถามในขณะที่เช็ดตัวอยู่

" รอนอนพร้อมกัน " 

เป็นต่อบอกแล้วเอาผ้าห่มปิดหน้าอีกครั้ง  แล้วผมก็เดินไปทิ้งตัวนอนตะแคงลงข้างๆร่างเพรียว

ผมเอามือดึงผ้าห่มออกจับปลายคางเป็นต่อให้หันมาสบตาทำสีหน้าตื่นๆแววตาเขินอายที่จ้องมองแผงอกเปลือยของผมอยู่นั้น ทำให้ผมอดใจไม่ไหวก้มลงไปจูบเบาๆที่หน้าผากไล่แตะจุมพิตเบาๆจากหน้าผากลงมาที่แก้มจุ๊บเบาที่ปลายจมูก

" คิดถึงมากรู้มั้ย "  ผมพึมพำออกมา

และไล่แตะจมูกหยอกล้อกับริมฝีปากบนล่างของเป็นต่อและประกบริมฝีปากลงจูบไล้วนสลับดูดดึงแทรกลิ้นอุ่นๆค่อยๆดุนเปิดปากเล็ก ให้อ้าออกอย่างช้าๆ

เป็นต่อตอบสนองผมอย่างดีโดยยกมือขึ้นโอบรอบคอผมแอ่นตัวรับจูบของผมลิ้นร้อนของผมเกี่ยวตวัดกับลิ้นเล็กกันอย่างดูดดื่มแลกความหอมหวานอย่างโหยหา

ซิป... ล่ะ น้องชายส่วนล่างเริ่มเเข็งตึง

ผมจึงผละจูบออกเป็นต่อมองหน้าผมทำหน้างงปนสงสัย

" นู๋ป่วยอยู่นะ " 

ผมเอ่ยคำน่ารักๆออกมาไม่รู้ว่าเอามาจากไหน แต่มันแวบเข้ามาในหัว เป็นต่อหน้าแดงขึ้นจนผมสังเกตเห็นชัดเจน​ และหลบอาการเขินอายโผเข้ากอดหมับ ที่เอวผมเอาหน้าซุกกับหน้าอกผมลมหายใจร้อนอุ่น ที่ร่างกายผมเริ่มร้อนรุ่มอีกครั้ง

" ไม่เอาๆคำว่านู๋ไม่ชอบ " เป็นต่อพึมพำอยู่กับอกผม

" ทำไมถึงไม่ชอบ ?"

" มันน่ารักไปยิ่งไอ้พี่เสกพูดมันแบบ แบบว่าทำให้ใจเต้นเเรง " 

ผมฟังถ้อยคำไร้เดียงสานั่นแล้วหลุดยิ้มออกมา

ผู้ชายก็มีมุมน่ารักน่าชังแบบนี้ด้วยหรอ

" น่ารักนั่นแหละดีจะเรียกบ่อยๆ​  นู๋ต่อ ๆ " 

ผมแกล้งพูดย้ำๆ

"  โอ๊ย!  อั่กก ! " 

ผมร้องเสียงหลงออกมาเมื่อถูกกัดที่แผงอกแถมกำปั้นเรียวทุบที่หัวไหล่อีก

" งั้นก็ไปเรียกคนอื่นเลยไป " 

เป็นต่อว่าผมแถมยังผลักอกผมอย่างแรงแล้วนอนตะแคงหันข้างให้ผมทันที

" นี่ไม่งอนนะครับ " 

ผมปลอบแล้วทิ้งตัวนอนลงกางเเขนออกจับร่างเพรียวให้นอนหงาย และดึงศรีษะเล็กนั่นมาหนุนแขนผมพร้อมกับจับมือเรียวมาวางที่หน้าอกซ้ายของผม

" ผมขอโทษ...ก็คนไม่ชอบนี่ " 

เป็นต่อบ่นอุบอิบแล้วมือเรียวก็ดึงมือผมไปสอดประสานนิ้วเรียวทั้งห้าเข้ากับมือผม

" ไหนบอกว่าอยากกอด "  ผมถาม

" แค่จับมือก็พอ " 

เป็นต่อบอกยิ้มๆแล้วผมก็จุ๊บทีนึงที่แก้มสูดเอาความหอมจางๆของแป้งเด็กที่เป็นต่อใช้  

ผมปิดไฟสวิตช์ไฟที่ผนังทุกอย่างตกอยู่ในความมืด  และความเงียบสงบมีเพียงเสียงหายใจแผ่วเข้าออกของเป็นต่อและเสียงของหัวใจของผมที่เต้นเกือบจะดังออกมา

ผ่านไปพักหนึ่ง

" ร้อนมั้ยครับ? " เป็นต่อถามผมนึกว่าหลับไปแล้วซะอีก

" ขอโทษนะครับที่นี่ มีแต่พัดลมคุณคงเคยนอนแต่ห้องแอร์  " 

ก็จริงมั่งล่าสุดผมนอนห้องพัดลมตอนไหนนะเรียนปี1

รึป่าวไม่แน่ใจน่าจะตอนไปเฝ้าค่ายอาสาพัฒนา

" อืม คิดมากๆนอนได้เเล้ว " 

ผมบอกแล้วกระชับอ้อมกอดให้แน่นกว่าเดิมอีก

ความสุขของผมกำลังจะกลับมาใช่มั้ย 

ขอบใจนะเป็นต่อ ขอบใจที่ไม่ทิ้งไปไหน

ขอบใจที่ยังรอถึงห้องจะเล็กแคบ​ 

ฟูกจะแข็งอย่างกะแผ่นไม้แต่ผมกลับรู้สึกมีความสุขมากกับสิ่งแวดล้อมพวกนี้

นั่นเพราะคนที่นอนอยู่ข้างๆ คือเป็นต่อ

เช้าวันใหม่ผมตื่นตีห้ากว่า เป็นต่อยังหลับสนิทอยู่เปิดประตูออกมา 

ยืนชมวิวทิวทัศน์ยามเช้ามืดเห็นเเสงอาทิตย์ร่ำไรๆ กำลังโผล่ขึ้นมาสายลมเอื่อยๆโชยมา 

ที่นี่อากาศดีจริงๆพลางมองสำรวจรอบๆ ชั้นบนลานกว้างที่กระถางต้นไม้หลายสีวางอยู่

เหมี๊ยว​ๆ

โบ้แมวตัวอ้วนเดินมาเคลียคอกับขาผม

" ไงเจ้าโบ้ตัวหนักกว่าเจ้านายแกอีกนะเนี่ย " 

ผมอุ้มเจ้าแมวอ้วนหนักนั้นขึ้นมาพลางพูดเปรียบเทียบกับเจ้าของโบ้ที่ดูจะผอมแห้งลงทุกวัน แล้วผมก็วางเจ้าโบ้ลงแล้วหันกลับเจอกับโจ้ที่ยืนอยู่

6โมงเช้าหมอนี่มาทำไรที่นี่มองถุงน้ำเต้าหู้ในมือคงจะเอามาให้เจ้าของห้อง

ว่าแต่ทำไมหมอนี่ถึงมีกุญเเจของตึกนี้​ล่ะ ผมคิด และ​พยายามจะไม่โกรธ​เคือง

" ผมมานานล่ะเห็นรองเท้าผู้ชายคิดว่าเป็นของคุณ " 

โจ้บอกทั้งที่ผมไม่ได้ถาม

" แล้ว? " ผมถามสั้นๆ

" ผมคิดว่าคุณคงเคืองไม่พอใจที่เห็นผมอยู่ที่นี่ แต่ผมกับต่อเป็นแค่เพื่อนกัน " 

โจ้บอกผมเองก็ไม่ได้เคืองอะไรแล้ว 

ตั้งแต่ที่ผมเดินกลับเข้ามาในชีวิตเป็นต่อ  ผมเพิ่งเข้าใจว่าความรักที่ยึดติดมันเจ็บปวดเกินไป นั้นทำให้ผมปลงและคิดมองใหม่ แต่ก็ต้องขอบใจ โจ้ที่พูดเตือนสติผม

" นายรู้จักเจ้าของตึกนี้มั้ย? " 

ผมถามเปลี่ยนเรื่องโจ้พยักหน้า

" งั้นนายช่วยติดต่อเค้าที " 

ผมยื่นนามบัตรผมให้ โจ้รับไปอย่างงงๆ

" อย่าบอกนะว่าคุณจะซื้อตึกนี้ " 

โจ้พูดทำหน้าตกใจ

" อย่าพูดไปล่ะ " 

ผมบอกและยกยิ้มนิดๆแล้วเดินหมุนตัวเดินลงบันไดไป

" เดี๋ยวครับเรื่องคุณพิมพรรณ " โจ้ถาม

" มันไม่เกี่ยวกับนายแล้วล่ะ​ หน้าที่นายคือดูแล คนในห้องนั่นกินข้าวกินยาพอ อ๋อและอย่าคิดอะไรกับเมียฉันล่ะ ! " 

ผมบอกหน้า​บึ้งตึง​

" ผมไม่เคยพิศวาสผู้ชายที่มีเจ้าของหรอกครับ "   

ใช้คำว่าพิศวาสเลยหรอไอ้เด็กบ้านี่

แต่ก็รู้สึกโล่งใจที่ได้ยินแบบนั้น แล้วผมก็เดินลงบันไดเสียงโจ้ตะโกนขึ้นตามหลัง

" ขอบคุณนะครับ "

การให้อภัยก่อเกิดความสุขในใจจริงๆจำไม่ได้ว่าเคยอ่านเจอที่ไหน

โรงเเรม Q

13.00 น.

" พี่พิมครับรบกวนจัดหาโต๊ะทำงานอีกตัวให้ผมด้วยนะครับ​ "  

ผมสั่งพี่พิม  พี่พิมทำหน้างง

" จัดเพิ่มให้ใครคะ? "

" เป็นต่อครับพวกผมคืนดีกินแล้ว " 

ผมบอกยิ้มกริ่มและสังเกตสีหน้าคนตรงหน้าหน้าซีดลงนิดนึง

แต่ก็รีบปรับสีหน้าทันทีและรับคำสั่งเบาๆเดินออกไปผมกดมือถือโทรออกหาลูกน้องคนสนิท

" เย็นนี้คงมีการเคลื่อนไหวเตรียมตัวทุกอย่างไว้ " 

แล้วก็กดมือถือโทรหาเป็นต่อป่านนี้ทำอะไรอยู่นะ

"  สวัสดีดีครับ " เป็นต่อรับสาย

" คิดถึง "

" คิดถึงใครครับ " 

น้ำเสียงใสกวนๆดังผ่านสายยิ่งคิดถึงวุ้ย ผมคิด

" โบ้ " 

ผมบอกยิ้มๆและได้ยินเสียงกุกกักเหมือนกำลังเดิน

" โบ้!  มีมนุษย์หน้าหล่อคิดถึงแก " 

เสียงแหลมเล็กของเป็นต่อดังผ่านspeakersมาผมหลุดยิ้มกับคำว่ามนุษย์หน้าหล่อนั่นโกรธไม่ลงเลย

เหมี๊ยว​ๆเสียงของโบ้ดังขึ้น

" แล้วทำอะไรอยู่​ กินข้าว​ กินยายังอยู่กับใครร้อนรึเปล่ามานอนเล่นที่โรงเเรมมั้ย? " 

ผมยิงคำถามยาว

" กินข้าวอยู่ ยังไม่กินยา อยู่กับบีม ไม่ร้อน และกำลังจะออกไปทำงาน " 

ทำงานงั้นหรอ? ผมลืมเรื่องงานของเป็นต่อ

" ขอคุยกับบีมหน่อย " ผมบอกสักพัก

" ครับ "  บีมรับสาย

" นายจะทำยังไงก็ได้อย่าให้เป็นต่อไปทำงาน แลกกับตั๋วเครื่องบินไปกลับญี่ปุ่น2ที่ " 

ผมสั่งบีมพร้อมกับยื่นข้อเสนอ

" ได้ครับ แค่นี้ใช่มั้ยครับ  "  บีมรับปาก

"  บอกต่อด้วยว่าคิดถึง " 

แล้วผมก็รีบวางสายไป เมื่อเหลือบไปเห็นพี่พิมยืนนิ่งอยู่มุมห้องพลางคิดว่าเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่?

" มีอะไรรึเปล่าครับ? "

" พี่ขอลางานช่วงบ่ายค่ะพอดีปวดหัวนิดหน่อย "

" ครับ ไปหาหมอด้วยนะครับ " 

ผมบอกและก้มหน้าลงมองเอกสารตรงหน้าเมื่อพี่พิมเดินออกไปผมก็กดโทรออกหา ลูกน้องทันทีว่าพี่พิมเริ่มเคลื่อนไหวแล้วให้บอกฝ่ายตรงข้ามเตรียมตัวด้วย

18.00 น.

เป็นต่อโทรหาผมบอกว่าไม่ได้ไปทำงานเพราะว่าบีมไม่สบายท้องเสียนอนอยู่ที่ห้องนั่นคือเหตุผลของนายสินะบีม  

เห้อ! เสียค่าตั๋วเครื่องบินจริงๆด้วย  และผมก็บอกว่าให้รอผมอยู่ที่นั่นห้ามออกไปไหนเดี๋ยวจะพาไปกินมื้อเย็น

ผมมองป้ายชื่อของรีสอร์ทขนาดใหญ่แถบย่านชานเมือง ซึ่งเป็นที่นัดหมายของพี่พิมกับคนของโรงแรมคู่แข่งของผม และเป็นไปตามที่ผมคาดไว้พี่พิมขายข้อมูลใหม่ให้กับคู่แข่งและข้อมูลที่สาขาภูเก็ตด้วย 

สรุปแล้วเกลือเป็นหนอนทั้งสองที่คิดแล้วยิ่งเจ็บใจ

เพราะอะไรถึงทำให้คนเราเปลี่ยนได้ขนาดนี้

" นายครับ ได้เวลาแล้วครับ "

คนของผมที่รออยู่เดินออกมา

ลูกน้องผมเคาะประตูของบ้านพักหลังเล็กที่ตั้งอยู่ริมสุดสักพักก็มีผู้ชายร่างสูงผอมมาเปิดประตูทำท่าตกใจนิดนึง

"  มาหาคุณพิม " 

ลูกน้องผมบอกแล้วผู้ชายคนนั้นก็เดินไปปลุกผู้ชายอีกคนที่นอนอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่งคือ พี่พิม

" คุณเสก " 

พี่พิมลืมตาตื่นขึ้น​มามองมาที่ผมและไปรอบๆห้อง และรีบเอาผ้าห่มปิดร่างกายส่วนบนของตัวเอง และเอามือทุบตีผู้ชายคนที่นอนข้างๆ

" แก พวกแกเป็นใครเกิดอะไรขึ้นกับฉัน  "

" อ๊ายยย นังชะนี​ นี่ใคร แกทำอะไรช้านอย่าบอกนะว่าช้านนอนกับชะนี " 

เสียงแหลมเล็กของผู้ชายร่างยักษ์แต่เสียงแหลมเหมือนหญิงดังขึ้นพร้อมกับหันไปมองผู้ชายร่างผอมอีกคน

" พวกเขาสามคน xx x,  xx กันมันหยด " 

ผู้ชายคนผอมตอบและหยิบกล้องวิดีโอขึ้นมา

" แก ไอ้พงแกมันทรยศ ไหนบอกว่าจะมีแค่เราสองคนไงเลวมากแกมันเลว " 

พี่พิมกราดด่าผู้ชายคนนั้น

" ช้านจะบอกแกให้นะไอ้คนที่แกด่าอยู่นี้คือผัวช้าน "

ผู้ชายอีกคนพูดขึ้นพร้อมกับลุกยืนไปเกาะแขนผู้ชายร่างผอมไว้

" หมายความว่า แกไอ้พงแกเป็นเกย์งั้นหรอและผู้ชายคนนี้คือเมียแกนี้ฉันนอนกับพวกวิปริตผิดเพศมาตลอดหรอ! ไม่นะ ไหนแกบอกว่าแกเกลียดเกย์เหมือนฉันไง ไอ้เกย์เลว " 

พี่พิมด่าและส่งสายตาเกรี้ยวกราดมาที่ผมและทุกคน

" พอเถอะครับพี่ ผมไม่ได้มาฟังเรื่องแบบนี้นะครับแค่มาตามจับขโมย " 

ผมบอกเสียงเรียบ

" ขโมยอะไร? " 

พี่พิมทำหน้าตื่นๆ ผมเลยหันไปมองที่ผู้ชายคนผอมแล้วผู้ชายคนนั้นก็เข้าไปกระซิบบอกพี่พิมตาเบิกกว้างทันที

" ไม่ ไม่จริงคุณเสกพี่ไม่ได้ทำนะ.... ไอ้พงมันๆ ทำมันบังคับพี่ " 

พี่พิมพยายามแก้ตัว

" พอเถอะครับพี่พิม ยอมรับเถอะครับก่อนที่เรื่องจะถึงตำรวจ " 

ผมบอกเพราะว่าผมกับคุณพงษ์ศักดิ์คู่ขาของพี่พิม ที่เป็นเลขาของฝั่งตรงข้ามและผมสืบรู้ว่าคุณพงษ์ศักดิ์นั้นเป็นไบ และยื่นข้อเสนอเล็กน้อยเพื่อให้คุณพงษ์ศักดิ์ยอมร่วมมือ

" แก พวกแกมันไอ้เกย์เลวพวกผิดมนุษย์ " พี่พิมด่ากราด​

" ใช่ครับ ผมคงเป็นเกย์ที่เลวจริงๆ " 

ผมบอกแล้วยกมือขึ้นแล้วลูกน้องผู้ชายผม3คนก็เดินเข้ามา

" พี่คงไม่รังเกียจลูกน้องผมนะครับ แล้วพี่จะรู้ว่าเกย์ดีๆก็มี " 

ผมบอกและสั่งลูกน้องให้เดินไปจับแขนพี่พิมไว้ทั้งสองข้าง

" แก พวกแกจะทำอะไรชั้นปล่อยนะไอ้พวกวิปริต "

" มาสนุกกับพวกผมเถอะครับ " 

ลูกน้องผมคนนึงพูดขึ้น

" คุณเสก ช่วยพี่ด้วยพี่ไม่รู้เรื่องอะไร " 

พี่พิมหันมาอ้อนวอนผม

"เป็นต่อก็ไม่ได้ทำอะไรผิดและนี่สำหรับที่พี่ทำกับเป็นต่อ " 

ผมบอกแล้วส่งยิ้มเย็นไปให้

" ทำไมมันจะไม่ผิดมันเป็นผู้ชายขี้เหร่ที่มาดึงคุณเสกไปในทางที่ผิดแปลก​ มันไม่สวยแถมยังจนอีกอย่างมันเป็นผู้ชาย มันไม่เหมาะกับคุณเสกของพี่ " 

พี่พิมพูดแล้วร้องไห้ออกมา

" หยุดความเกลียดชังในใจพี่เถอะครับ เกย์ไม่ได้เลวร้ายไปหมดหรอกพวกเค้าก็มนุษย์คนหนึ่งพี่ลองอยู่กับพวกเค้าสักคืน ผมเชื่อว่าพี่ต้องเปลี่ยนมุมมองใหม่แน่ๆ  "  

ผมพูดแล้วเดินออกมาจากห้องนั้น

" ไม่นะ ไม่ม่ายยยย  " 

สักพักก็ได้ยินเสียงกรี๊ดดังเหมือนคนสติแตก

แล้วโทรศัพท์มือถือผมก็สั่นผมกดรับสาย

" สลบไปแล้วครับนายเอาไงดีครับ "

" ตามแผนจัดฉากทุกอย่างให้เหมือนจริง และเก็บหลักฐานไว้พรุ่งนี้ค่อยจัดการ  อ๋อ เรื่องนี้ห้ามบอกท่านประธานเด็ดขาด! " 

ผมสั่งและวางสายทันที

ขอโทษนะครับพี่พิม ผมเองก็ไม่ได้เลวขนาดทำร้ายพี่หรอกครับก็แค่จัดฉาก เหมือนที่พี่ทำ

และต้องขอบคุณพี่ด้วยที่ทำให้ผมกับเป็นต่อกอดกันแน่นมากขึ้น 

ผมคิดแล้วก็โทรหาสุดที่รักของผม

21.30น.

ร้านอาหารตามสั่งข้างทางที่ยังเปิดอยู่เป็นสถานที่นัดเดทเล็กๆของผมกับเป็นต่อเพราะว่าใกล้ที่พักของเป็นต่อ

" กินอะไร?  " เป็นต่อถามพลางพลิกหน้าเมนูไปมา

"  ข้าวผัด "  ผมตอบยิ้มๆ

" ไหนวันนั้นบอกว่าไม่ชอบกินข้าวผัด​ " 

เป็นต่อแย้งทำหน้างอนๆ

" ก็คนอื่นไม่จำเป็นต้องรู้นี่ ให้นู๋ต่อของไอ้พี่เสกรู้คนเดียวก็พอ " 

ผมพูดแล้วทำตาพราวใส่

" เดี๋ยวจิ้มตาบอด " 

เป็นต่อยกช้อนขึ้นมาทำท่าจะจิ้มตาผม ผมก็เลยจับมือนั้นมากุมไว้เป็นต่อทำท่าจะถอยมือออกแต่ผมก็ดึงไว้

" นี่มันร้านอาหารข้างทางนะ​ " เป็นต่อโน้มตัวมากระซิบ

" แล้วจะทำไม " 

ผมโน้มตัวพร้อมกับยื่นหน้าไปใกล้ๆแล้วฉกหอมที่แก้มเนียนนั่นและรีบถอยหน้าออกมาด้วยความเร็วสูง

" ไอ้ ไอ้... พี่เสก " 

เป็นต่อพูดอยู่แค่นั้นเอามือลูบที่แก้มตัวเองมองไปรอบๆ ด้วยความอายแววตาเขินอายแสดงออกชัดเจนมาก   แล้วก็ลุกเดินเอาเมนูอาหารไปส่งและกลับมานั่งทำหน้างอนๆอยู่อารมณ์แปรปรวนแฮะ

" เสาร์อาทิตย์นี้เก็บเสื้อผ้าด้วยนะ " ผมสั่งเป็นต่อที่นั่งทำหน้างอนๆอยู่

" ไปไหนครับ​ " เป็นต่อถาม

" ไปบ้านเมียเยี่ยมแม่ยาย เดทพักผ่อนหย่อนใจ " 

ผมตอบ

" จริงๆหรือครับแต่ผมต้องทำงาน " 

เป็นต่อทำหน้าดีใจสักพักแล้วทำหน้าเศร้า

" ลาออกให้แล้ว​ ทั้งสองที่กลับไปทำงานที่โรงเเรมนะ  "  

ผมบอก

" แต่ .... ผมไม่อยากทำงานที่โรงแรม "  เป็นต่อบอก

" ทำไม "

" ก็มันเกี่ยวกับเรื่องเงินทองความอยู่รอดหลายอย่างๆ ผมรักคุณที่คุณเป็นนี่ไม่ใช่เงินทองที่คุณมีฉะนั้นเพื่อความสบายใจของตัวเองผมขอทำงานที่อื่นได้มั้ย " 

เป็นต่อพูดมาก็ถูกจริงๆผมก็ไม่อยากให้ทำอะไรหรอก แต่ดูท่าแล้วท่าจะห้ามยากถ้าให้อยู่เฉยๆ

" งั้นก็คิดไปเรื่อยว่าอยากทำอะไรรักษาตัวเองไปด้วยแต่ขอสั่งห้ามไปรับงานจ๊อบนอกที่ไหนอีกนะ​ "

" ทำไมถึงยอมง่ายๆล่ะครับปกติไม่ใช่แบบนี้ " 

เป็นต่อถาม คงแปลกใจที่ผมยอม

" ก็คิดว่าเราสองคนควรปรับตัวเข้าหากัน  "

" คำพูดเท่ห์จังครับผมชอบ " 

เป็นต่อบอกแล้วก้มหน้าก้มตาจัดการปรุงอาหารให้ผม ผมมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเป็นต่อ

ยังไงก็หน้าตาบ้านๆผู้ชายไทยทั่วไป 

ผมรักหลง หลงรักได้ไงวะ แถมยังหลงหนักมากด้วย

หลังจากนั้นผมกับเป็นต่อก็พากันกลับห้องและเอาอาหารไปให้โบ้ แล้วมานั่งอยู่กับพื้นรับลมอยู่หน้าห้อง

" ผมชอบที่นี่โบ้ก็ชอบ " 

เป็นต่อเอ่ยขึ้นผมรู้ว่าหมายถึงอะไรเพราะก่อนหน้านี้ผมเอ่ยเรื่องให้เป็นต่อย้ายไปอยู่กับผมที่คอนโดและเป็นต่อก็เงียบไป

" งั้นก็อยู่ที่นี่ด้วยกัน​ " 

ผมบอกและยกเอาแขนโอบไหล่ของเป็นต่อ

" แต่มันไม่สะดวกแถมยังเล็กแคบแอร์ก็ไม่มี "

" นั่นไม่ใช่ปัญหาของไอ้พี่เสกเลยนู๋ต่ออยู่ไหนไอ้พี่เสกก็อยู่ได้  " 

ผมตอบยิ้มๆ

" นู๋ ๆอีกแล้วก็บอกว่าไม่ชอบไง " 

เป็นต่อขึ้นเสียงสูงใส่ผม

" ทำไมนู๋ถึงไม่ชอบล่ะครับ นู๋บอกไอ้พี่เสกสิ "  ผมเอ่ยถามเสียงหวานแหวว

" ก็ นู๋ไม่ชอบนี่.." 

เป็นต่อพูดแล้วเอามือปิดปากตัวเองหลุดคำออกมาจนได้

" ฮ่าฮ่าฮ่า น่ารักออกนู๋ " 

ผมทำปากจู๋หัวเราะดังออกมา

" ไอ้พี่เสกหยุดหัวเราะ เดี๋ยวนี้นะนี่แน่ะๆ​ " 

เป็นต่อทั้งทุบทั้งต่อยผม ผมก็ไม่ตอบโต้ปล่อยให้มือเรียวนั้นทุบไปสักพักเริ่มหมดแรง

" นู๋เหนื่อย! " 

เป็นต่อพูดเสียงหอบแล้วก็โผเข้ากอดผม แล้วเราสองคนก็ส่งเสียงหัวเราะดังขึ้นพร้อมกัน

ต่อ Part

10.00น.

ผมคืนดีกับไอ้พี่เสก3วันแล้วบางอย่างเปลี่ยนไปเรื่องความรักความรู้สึกที่ผมมีต่อไอ้พี่เสกมันเพิ่มมากขึ้น และผมก็กล้าแสดงออกถึงความรักมากขึ้นไม่เขินอาย

ที่จะบอกว่ารักเปิดเผยตัวเองมากขึ้น

ถามในเรื่องที่อยากรู้และคิดมาก

ในขณะที่ผมกำลังเก็บเสื้อผ้ารีดผ้าให้ไอ้พี่เสกเพราะว่าพรุ่งนี้ผมจะไปบ้านที่ต่างจังหวัดกับไอ้พี่เสก และไอ้พี่เสกจะพาผมไปเยี่ยมแม่ที่เรือนจำ จะบอกกับแม่เรื่องของผม สำหรับแม่เเล้วคงไม่ตกใจอะไรแม่รู้ว่าผมเป็นเกย์พลางนึกถึงพ่อถ้าพ่อยังอยู่ พ่อจะยอมรับผมกับไอ้พี่เสกมั้ย  คิดแล้วก็จะพาไอ้พี่เสกไปไหว้หลุมศพพ่อของผมด้วยเหมือนกัน

เสียงเคาะประตูเบาๆทำให้ผมหลุดจากความคิดใครกันนะถ้าโจ้กับบีมน่าจะมีกุญแจคิดแล้วผมก็เดินไปเปิดประตูแย้มๆ

" พี่กรมาได้ไงครับ " 

พี่กรยืนยิ้มสดใสอยู่หน้าห้องผมข้างหลังมีผู้ชาย5คนยืนอยู่

" เอ่อ..มีเรื่องอะไรรึเปล่า? " 

ผมถามเมื่อเห็นข้าวของเครื่องมือแล้วพี่กรก็ยื่นเอกสารแบบแปลนมาให้ผม ผมรับมาอ่าน

แบบแปลนพื้นที่ของตึกนี้  ด้านบนที่ผมอยู่ถูกจัดเเบ่งให้เป็นที่พักและมุมพักผ่อนเหมือนกับจะเป็นบ้านหลังใหม่

" เดาว่ามันยังไม่บอก " พี่กรเอ่ย

" ต่อ "  

เสียงเรียกชื่อผมทำให้ผมกับพี่กรหันไปมองไอ้พี่เสกนั่นเองที่ยืนทำท่าหอบเหนื่อยอยู่และเดินมาลากแขนผม

" แปบหนึ่งเพื่อน! " 

หันมาบอกพี่กรแล้วดึงแขนผมเข้ามาในห้อง

" ต่อพี่ขอโทษ " 

ไอ้พี่เสกบอกขอโทษทันทีแต่ผมพอจะเดาออกว่าขอโทษเรื่องอะไร

" เรื่อง อะไรครับ " 

ผมถามทำหน้านิ่งๆแล้วไอ้พี่เสกก็เล่าว่าซื้อตึกหลังนี้จากเจ้าของเก่าแล้วก็ดัดแปลงแก้ไขทำแบบใหม่ให้เป็นห้องพักสำหรับผมกับไอ้พี่เสก

" ต่อไปเราจะอยู่ด้วยกันแบบผัวเมียสามีภรรยาและนี่จะเป็นเรือนหอของเรา " 

ไอ้พี่เสกบอก

" ทำไมถึงไม่บอกผมล่ะ " 

ผมถามหน้านิ่งๆจริงๆก็ไม่ได้โกรธอะไรดีใจมากด้วยซ้ำ​ที่ไอ้พี่เสกแสดงความจริงใจออกมาแบบนี้  มันทำให้ผมรู้สึกว่าความรักของผมกับไอ้พี่เสก มั่นคงแข็งแรงมากขึ้น

" แรกๆคิดว่าจะเซอร์ไพร์ส ตอนเราไปต่างจังหวัดแต่เผอิญลงวันที่ผิดก็เลยพลาดอย่างที่เห็นเพราะว่าเขียนแปลนนั้นด้วยความรีบเลยลงวันที่ผิด "  

อีกแล้วสินะผมคิด

" ขอโทษนะๆ" 

ไอ้พี่เสกพูดดึงเอามือผมได้จับไว้ผมมองแล้วยิ้มออกมา

" จะยกโทษให้ก็ได้ แต่มีข้อแม้ "

" หืม?ข้อแม้อะไร " ไอ้พี่เสกถามคงเริ่มใจไม่ดี

" คืนนี้พี่ต้องยุ่งกับผม " 

ผมพูดจบแล้วเขย่งเท้าขึ้นจูบที่ปลายคางสากนั่นแล้วเดินออกไปปล่อยให้ไอ้พี่เสกยืนทำหน้าเอ๋ออยู่แบบนั้น

พูดออกไปแล้วความรู้สึกที่มันอึดอัดมาตลอด3วัน  ไอ้พี่เสกไม่แตะต้องผมมากกว่าจูบเลย

ทั้งที่พยายามจะไม่คิดมากว่าไอ้พี่เสกรังเกียจผมหรือเปล่าแต่ก็ไม่น่าจะใช่

" เดี๋ยวจะยุ่งให้ไม่เห็นเดือนเห็นพระอาทิตย์เลย "  

ไอ้พี่เสกพูดกระซิบกระซาบผมหน้าร้อนขึ้นมาทันที  แต่ก็ตะหงิดๆใจ กับคำว่าพระอาทิตย์อยู่

" ตะวัน ต่างหากไม่ใช่พระอาทิตย์ "  ผมบอกแย้งออกไป

" เออ...จะดาวเดือนตะวันพระอาทิตย์ก็เหมือนๆกันนั่นแหละ! " 

ไอ้พี่เสกพูดตัดบทง่าย ๆแล้วเดินหนีไป

นั่นไงง่ายอีกระ ไอ้พี่เสกคนเดิม

เห้อ!  ผมส่ายหน้าไปมาแต่ก็อดยิ้มและไล่เวลาอยากให้ถึงคืนนี้เร็วๆ

-----------------------------------------------------------------------------------------

มาแล้วๆตอนนี้เสกต่อสวีทหวานเริ่มต้นใหม่ความสุขลางๆเริ่มชัดเจนมากยิ่งขึ้นส่วนคุณพี่พิมก็จัดไปตามระบบการจัดการของไอ้พี่เสก  ตอนหน้าเป็นต่อจะไม่เห็นพระอาทิตย์ขึ้นและพระอาทิตย์ตกดิน เอ๊ะยังไงพวกเค้าทำอะไรกัน? NC ไม่หวือหวาแต่ว่า.......

ติดตามจร้า

1 ไลค์ เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียน

1 คอมเมนท์ เพื่อแนะนำติชม

❤️  ขอบคุณคร้า  ❤️

แอบแปะอิมเมจความน่ารักของเป็นต่อ หน่อยนิดนึง

#

#

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}