ชุนอา (아 천)

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Prince sweets รักร้ายๆ ของเจ้าชายขนมเค้ก ตอนที่ 11

ชื่อตอน : Prince sweets รักร้ายๆ ของเจ้าชายขนมเค้ก ตอนที่ 11

คำค้น : Boylove , BL , y , markbam , mark , bambam , ชุนอา

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.พ. 2560 07:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Prince sweets รักร้ายๆ ของเจ้าชายขนมเค้ก ตอนที่ 11
แบบอักษร

ตอนที่ 11

 

#
 

 

 

พี่มาร์คคือวันนี้มี...............

 

แบมแบมเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จยัง?” แจ็คสันเปิดประตูเข้ามาแล้วพูดขึ้นเพราะไม่รู้ว่ามาร์คอยู่ด้วย

 

เอ่อ......เสร็จแล้วครับแบมแบมพูดบอกก่อนจะเลี่ยงตัวจากมาร์คแล้วเดินออกไป

 

มึงนี่ขัดจังหวะชิบส์มาร์คบ่นออกมาเมื่อเดินสวนกับเพื่อนของตน

 

ก็ใครจะไปรู้ว่ามึงทำอะไรอยู่วะ  มัวแต่ติดแฟน ร้านเริ้นนี่ไม่ดูแลมันแล้วใช่มั้ยแจ็คสันพูดประชดไม่จริงจังนัก มาร์คส่ายหัวไปมาก่อนจะเดินไปทำหน้าของตน

 

ในช่วงเย็นของวันนี้มีลูกค้าเข้ามาค่อนข้างเยอะพอสมควร แจ็คสันออกไปส่งเค้กตามออร์เดอร์ ส่วนแบมแบมก็อยู่ช่วยมาร์คทำงานภายในร้าน

 

พี่มาร์ค นมสดโต๊ะเจ็ด กาแฟร้อนโต๊ะเก้า และเค้กวานิลาโต๊ะสิบสองครับแบมแบมพูดตามออร์เดอร์ที่จดมา มาร์คก็จัดเตรียมให้ตามที่แบมแบมบอกพร้อมกับมองหน้าของร่างบางไปด้วย

 

พี่มาร์คจ้องหน้าผมแบบนี้มีอะไรครับ??” แบมแบมพูดถาม มาร์คยกยิ้มนิดๆ

 

กูอยากมองเมีย กูมองไม่ได้หรือไง??” มาร์คพูดบอก พร้อมกับเรียงเค้กใส่ถาดแล้วยกไปให้แบมแบม

 

เมียเมออะไรพี่เล่า  พี่นี่พูดเพ้อเจ้อขึ้นทุกวันแบมแบมพูดบอกก่อนจะรับถาดขนมไปเสิร์ฟให้ลูกค้า มาร์คมองตามอย่างยิ้มๆไม่รู้อะไรที่เป็นเหตุผลทำให้มาร์คละสายตาออกจากแบมแบมไม่ได้ ไม่ว่าร่างบางจะทำอะไรก็อยู่ในสายตาของมาร์คตลอด

 

น้องครับลูกค้าผู้ชายคนหนึ่งเรียกแบมแบมให้เดินเข้าไปหา

 

จะรับอะไรดีครับ??” แบมแบมพูดถาม ลูกค้ามองหน้าแบมแบมด้วยสายตาที่โลมเลีย แบมแบมแอบรู้สึกขยะแขยงนิดๆ แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้เพราะคนตรงหน้าคือลูกค้า

 

พี่ขอกาแฟร้อนแก้วนึง น้ำตาลสองช้อน แล้วก็อยากจะขอเบอร์น้องด้วยลูกค้าผู้ชายดังกล่าวพูดบอก พร้อมกับส่งยิ้มให้

 

ลูกค้ากรุณารอกาแฟสักครู่นะครับแบมแบมพูดบอกพร้อมกับจะเดินผละออกไปมา แต่กลับถูกผู้ชายคนดังกล่าวดึงมือเอาไว้ แถมมืออีกข้างของลูกค้ายังจับเข้าที่เอวบางของแบมแบมแล้วดึงเข้าหาตัวทั้งๆที่ตัวเองนั่งอยู่

 

ปล่อยนะครับแบมแบมพูดบอกด้วยสีหน้าไม่พอใจ  //นี่มันร้านเค้กนะเว้ยไม่ใช่ร้านเหล้าถึงได้จะมาลวนลามเด็กเสิร์ฟได้อ่ะ

 

น้องยังไม่ได้ให้เบอร์พี่เลยลูกค้าคนดังกล่าวยังตื๊อไม่ยอมหยุด แบมแบมถอนหายใจออกมานิดๆ นี่ถ้าเป็นผู้หญิงแบมแบมอาจจะเล่นด้วย แต่คนๆนี้ดันเป็นผู้ชาย ซึ่งแบมแบมไม่ได้ชอบเมื่อเจอแบบนี้

 

ปล่อย!” แบมแบมพูดเสียงเรียบพยายามสะกดอารมณ์ที่หงุดหงิดเอาไว้

 

อย่าเล่นตัวไปหน่อยเลยน่าน้องผู้ชายคนดังกล่าวพูดบอก ลูกค้าโต๊ะรอบข้างเริ่มหันมามองกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แบมแบมมองค้อนคนตรงหน้าอย่างไม่สบอารมณ์

 

ก็บอกให้ปล่อยไงวะ!!” แบมแบมพูดบอกพร้อมกับสะบัดแขนออกจากคนตรงหน้า จนไม่ทันสังเกตว่ามีบางคนกำลังเดินเข้าช่วยตน

 

พลั่ก!!

 

พี่แจ็คสัน   อย่าครับ!!” แบมแบมพูดบอกเมื่อแจ็คสันไม่พูดพร่ำทำเพลง มาถึงก็ชกเข้าที่หน้าของลูกค้าหนึ่งหมัด จนลูกค้าคนดังกล่าวล่วงจากเก้าอี้ลงไปอยู่กับพื้น

 

เห้ยมีเรื่องอะไรกันมาร์คที่เดินเข้ามาเพราะได้ยินเสียงเอะอะโวยวายไปจนถึงครัวด้านใน

 

เอ่อ.....ไม่มีอะไรครับพี่มาร์คแบมแบมพูดบอก

 

ไม่มีอะไรได้ไงแบมแบม  เมื่อกี้พี่เห็นมันลวนลามเราอยู่นะ!”แจ็คสันพูดบอก เพราะว่าตนกลับเข้ามาเอาเค้กพอดี

 

ว่าไงนะ??!!” มาร์คพูดถามออกมาเสียงดัง จนตอนนี้ลูกค้าในร้านเริ่มตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

 

ผมไม่ได้เป็นอะไรครับพี่แจ็คสัน ผมโอเคแบมแบมพูดบอกโดยไม่ทันได้มองมาร์คที่ตอนนี้เดินเข้าไปหาลูกค้าที่ล้มลงไปอยู่กับพื้น  มาร์คกระชากคอเสื้อของคนตรงหน้าขึ้นมา ก่อนจะชกเข้าที่หน้าของลูกค้าคนนั้นอีกหนึ่งที และทำท่าจะตามเข้าไปฆ่าให้ตาย จนแบมแบมต้องรีบวิ่งเข้ามาดึงมาร์คเอาไว้

 

อะไรวะ!!  พนักงานร้านนี้มีแต่นักเลงหรือไง!!” ลูกค้าคนดังกล่าวโวยวายออกมา พร้อมกับลุกขึ้นยืน เลือดไหลออกตรงมุมปากนิดๆ

 

ออกไปจากร้านของกู ก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้เดินออกไปมาร์คพูดบอกเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความน่ากลัว ลูกค้าคนดังกล่าวทำหน้าเหลิกหลักเล็กน้อย ก่อนจะวิ่งออกไป

 

พี่มาร์ค  อย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่เลยครับ  ลูกค้าตกใจกันใหญ่แล้วแบมแบมพูดบอก มาร์คหลับตาลงเพื่อข่มอารมณ์โกรธเมื่อกี้เอาไว้ ขนาดตัวเขาอยู่ใกล้แบมแบมขนาดนี้ยังปกป้องคนรักของตัวเองไม่ได้ จากนั้นบรรยากาศในร้านก็กลับมาสู้ความปกติอีกครั้ง

 

พี่แจ็คสัน เมื่อกี้ขอบคุณนะครับแบมแบมพูดบอกเมื่อเขาทั้งคู่เดินเข้ามาภายในห้องครัว

 

ไม่เป็นไรหรอก แต่ถ้าเราเจอแบบกี้อีกก็ตั๊นหน้ามันกลับไปเลยนะ ไม่ต้องห่วงเรื่องหน้าตาของร้าน พวกพี่จัดการกันได้แจ็คสันพูดบอกด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน

 

เออจริงสิ  พี่จะเข้ามาเปลี่ยนตัวกับเรา  มีลูกค้าสั่งเค้กมาว่าให้ไปส่งที่นึงหน่อย แถมเค้าระบุว่าด้วยว่าอยากให้เราไปส่งแจ็คสันพูดบอก พร้อมกับเตรียมเค้กที่จะไปส่งให้แบมแบม

 

ทำไมคราวนี้ลูกค้าถึงระบุตัวว่าเป็นผมละครับ??  เค้าเป็นใคร??” แบมแบมพูดถามอย่างสงสัย

 

ลูกค้าบอกชื่อว่า จินยอง  รู้จักมั้ยละ??” แจ็คสันพูดบอก

 

อ๋อ   ครับ  ก็รู้จักอยู่แบมแบมพูดบอก ตั้งแต่วันที่เขาออกมาหลังจากเสร็จงานคราวนั้นแบมแบมไม่ได้ไปเจอจินยองอีกเลย  แบมแบมรับเค้กมาก่อนจะเดินตรงไปที่รถที่จอดไว้หน้าร้าน

 

เดี๋ยว!” เสียงเรียกทำให้แบมแบมหันไปมอง

 

จะไปไหน??” มาร์คพูดถามเมื่อเห็นว่าแบมแบมกำลังจะเดินออกไปนอกร้าน

 

ไปส่งเค้กครับแบมแบมพูดบอกตามจริง มาร์คเดินเข้ามาหาร่างบางจนทั้งสองคนยืนใกล้กัน

 

ทำไมไม่ให้แจ็คสันไปส่ง  มึงจะได้ไม่ต้องออกไป  นี่ก็ค่ำแล้ว กูเป็นห่วงมาร์คพูดบอกพร้อมกับยกมือขึ้นมาลูบหัวของคนตรงหน้าเบาๆ

 

พี่มาร์คผมก็เป็นพนักงานนะพี่  ผมไปแค่แป๊บเดียวครับ  แล้วจะรีบกลับมาแบมแบมพูดบอก พร้อมกับส่งยิ้มให้มาร์ค

 

ขับรถดีๆนะ  รีบกลับมาด้วย  กูคิดถึงมาร์คตอบกลับ  แบมแบมก้มหน้างุด ก่อนจะหันหลังให้มาร์คแล้วรีบเดินออกไป

 

//คิดถึงบ้าอะไรของพี่เล่า......

 

..

..
..

..

แบมแบมมาที่คอนโดของจินยอง ก่อนจะจอดรถแล้วขึ้นไปด้านบน แบมแบมเคยมาที่นี่แล้วเลยไม่รู้สึกแปลกกับสถานที่หรูหราแห่งนี้สักเท่าไหร่

 

ติ๊งต่อง!!

 

แบมแบมรู้สึกเหมือนจะได้ยินเสียงเพลงออกมาจากด้านในเบาๆ  แบมแบมยืนรออยู่ไม่นานจินยองก็ออกมาเปิดประตู เสียงเพลงดังออกมาทันทีที่จินยองเปิดประตู จินยองยิ้มออกมานิดๆเมื่อเห็นว่าเป็นแบมแบม ก่อนจะเดินออกมานอกห้องแล้วปิดประตูเพื่อกลบเสียงเพลงและเพื่อนๆของเขาที่กำลังปาร์ตี้กันอยู่

 

มาเร็วจังเลยนะจินยองพูดบอก แบมแบมยิ้มรับก่อนจะส่งเค้กในมือให้

 

มีปาร์ตี้กันหรอครับ?” แบมแบมพูดถามเพราะพอจะเห็นบ้างว่าในห้องกำลังฉลองกัน

 

ปาร์ตี้วันเกิดน่ะ แล้วเราจะไปไหนต่อหรือเปล่า?” จินยองพูดถาม

 

ปาร์ตี้วันเกิด??  วันเกิดของพี่จินยองหรอครับ   อา.......สุขสันข์วันเกิดนะครับแบมแบมพูดบอกพร้อมกับก้มหัวให้เล็กน้อย จินยองหัวเราะออกมาเบาๆ

 

ไม่ต้องใส่ใจหรอก  แล้วเราไม่อยากเข้าไปข้างในหน่อยหรอ??” จินยองพูดถามเพื่อยื้อเวลาแบมแบมเอาไว้

 

ไม่ดีกว่าครับ  ผมไม่รู้จักใครเลยแบมแบมพูดบอก

 

รู้จักสิ ข้างในก็มีแต่ทีมงานที่ถ่ายเอ็มวีกันวันนั้นแหละ เข้าไปเถอะนะ   อยู่ฉลองให้พี่สักแป๊บแล้วค่อยกลับจินยองพูดบอก แบมแบมรู้สึกลำบากใจขึ้นมานิดๆ

 

นะๆจินยองพยายามยื้อแบมแบมอย่างสุดๆ

 

ก็ได้ครับ  แต่.....แค่แป๊บเดียวนะพี่และแล้วแบมแบมก็เข้ามาในห้องพร้อมกับจินยอง คนในห้องต่างก็เข้ามาทักทายร่างเล็กๆ โดยเฉพาะคนที่แต่งหน้าแต่งตัวให้แบมแบมในวันนั้นทุกคนต่างก็จำแบมแบมได้ดี

 

แบมแบมนั่งนี่นะ  เดี๋ยวพี่ไปหาอะไรมาให้ดื่มจินยองพูดบอกพร้อมกับดึงแบมแบมให้นั่งลงกับโซฟาตัวยาวซึ่งอยู่ไม่ไกลจากทุกๆคนมากนัก แบมแบมพยักหน้ารับ เขารู้สึกไม่ค่อยชินกับบรรยากาศแบบนี้สักเท่าไหร่ เพราะแบมแบมไม่เคยเข้าสังคมแบบนี้มาก่อนจึงทำให้รู้สึกอึดอัดอยู่นิดหน่อย  เหล่าทีมงานต่างก็สนุกกับการร้องคาราโอเกะ บางคนก็จับกลุ่มนั่งคุยกันเสียงดัง บางคนก็กินอย่างเดียวไม่ได้สนใจคนรอบข้าง แบมแบมนั่งมองไปรอบๆ โดยไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังถูกมองจากสายตาของใครบางคน

 

จินยองเดินแยกออกมาผสมน้ำพันซ์ให้กับแบมแบม  ร่างสูงหยิบบางอย่างออกมาจากลิ้นชักของตนเอง ก่อนจะเทมันลงผสมไปด้วย  คอนโดของจินยองกว้างขวางพอสมควรและถูกแบ่งออกเป็นโซนๆอย่างชัดเจน และในห้องนอนก็ไม่มีใครเข้าไปยุ่มย่ามเพราะรู้มารยาทกันดีอยู่แล้ว จินยองคนแก้วให้ยาบางอย่างผสมเข้ากับน้ำ ก่อนจะยกไปให้แบมแบมที่นั่งรออยู่  ทุกๆอย่างที่จินยองทำแจบอมมองมันด้วยสายตาเรียบนิ่ง  เขาก็มาร่วมงานวันเกิดของจินยองด้วยแต่ที่เกินคาดคือจินยองกำลังจะทำอะไรที่สกปรกและเขาเองที่จะเป็นคนทำให้กรรมนั้นตามสนองอย่างรวดเร็ว

 

อ่ะ  ดื่มหน่อยนะจินยองพูดบอกพร้อมกับส่งแก้วน้ำพันซ์สีสวยในมือให้กับร่างบาง แบมแบมรับเอาไว้อย่างเป็นมารยาท ก่อนจะทำท่ายกขึ้นดื่มเพราะตัวเองก็รู้สึกคอแห้งอยู่เหมือนกัน แต่ก็ต้องชะงักเมื่อมีมือใครบางคนมาดึงแก้วในมือไป

 

มึงทำเหี้ยอะไรจินยองพูดบอกอย่างหงุดหงิดเมื่อแจบอมเดินเข้ามาขัดขวางแผนการของเขา

 

ดื่มน้ำธรรมดาแบบนี้มันไม่อร่อยหรอกครับ  ดื่มนี่ดีกว่าแจบอมพูดบอกพร้อมกับยื่นแก้วบางอย่างให้แบมแบม แบมแบมงงนิดๆแต่ก็รับเอามาดื่ม จินยองมองแจบอมด้วยความโกรธ

 

อ่ะ  ส่วนอันนี้ของมึงแจบอมพูดบอกพร้อมกับยื่นอีกแก้วที่เขาถือมาด้วยให้จินยอง จินยองเมินหน้าหนีและเลือกที่จะไม่รับ แจบอมยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

 

ทำไม??  ไม่กล้ากินเพราะกลัวกูจะใส่อะไรไว้หรือไง??”  คำพูดของแจบอมทำให้จินยองหันไปมองอย่างไม่พอใจ ก่อนจะรับแก้วในมือของแจบอมมาดื่มรวดเดียวหมดแก้ว ซึ่งน้ำในแก้วนั้นเป็นแอลกอฮอล์ผสมจางๆ ส่วนแก้มน้ำพันซ์ของจินยอง แจบอมก็วางมันให้ไกลจากแบมแบม ก่อนจะเดินมานั่งข้างๆจินยอง

 

อย่านึกว่าทำอะไรแล้วคนอื่นเขาจะไม่รู้แจบอมกระซิบบอกจินยอง  จินยองมองกลับด้วยความโกรธ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันนิดๆ เพราะรู้สึกแปลกๆขึ้นมา

 

นี่มึง!!” จินยองพูดออกมาเมื่อรู้ว่าตัวเองโดนเล่นกลับเข้าแล้ว  แจบอมได้แต่ยิ้มร้ายให้ และนั่งรอดูอาการของคนข้างๆไปเรื่อยๆ ส่วนแบมแบมหลังจากนั่งอยู่ตรงนั้นสักพักก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพราะรู้สึกเกร็งสายตาของแจบอมที่มองมาทางเขา

 

เอ่อ.....พี่จินยอง  เดี๋ยวผมต้องกลับแล้วละครับแบมแบมพูดบอกแม้จะนั่งมาได้แค่แป๊บเดียว แต่ร่างบางอยากกลับไปช่วยแจ็คสันและมาร์คเก็บร้าน

 

ไปเถอะ  จินยองมันคงจะเมาแล้วละเป็นแจบอมที่พูดตอบ ซึ่งจินยองก็ไม่ได้ตอบอะไร เพราะกำลังนั่งกำมือแน่นและพยายามข่มอารมณ์บางอย่างที่กำลังปะทุขึ้นอยู่  แบมแบมจึงไม่ได้พูดอะไรต่อและเดินออกไป ก่อนออกจากห้องแบมแบมก็บอกลาทุกคนเล็กน้อยและตรงกลับร้าน

 

หึหึ  มึงจะทนไปได้สักกี่น้ำแจบอมพูดบอกเมื่อเห็นคนข้างๆที่เริ่มจะนั่งทรงตัวไม่อยู่  จินยองไม่พูดอะไรแล้วลุกขึ้นยืนแต่ก็เกือบจะล้มลงไปกองกับพื้นเพราะเรี่ยวแรงมันหายไปหมด จนแจบอมต้องลุกขึ้นมาประครองเอาไว้

 

อ้าว.....จินยอง  เมาแล้วหรอ??” ทีมงานคนหนึ่งพูดถามเมื่อเห็นแจบอมประครองตัวของจินยองเอาไว้

 

คงงั้นแจบอมพูดตอบก่อนจะประครองร่างบางเอาไว้แล้วพาเดินตรงไปที่ห้องนอนของจินยองเอง ซึ่งจินยองก็ไม่มีแรงจะขัดขืนเลยสักนิด  แค่แรงขยับปากยังไม่มีพอ  แจบอมได้แต่ยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์เมื่อคนตรงหน้าโดนกรรมของตัวเองตามสนองอย่างรวดเร็ว  แจบอมก็ไม่รู้หรอกว่ายาที่จินยองใส่เอาไว้ในแก้วของแบมแบมคือยาอะไร  แจบอมก็แค่เดินไปที่ลิ้นชักเพื่อหยิบตัวยานั้นมาใส่ในแก้วที่ตัวเองถือไปให้จินยองบ้างและรอดูผลที่จะตามมา

 

..

..

..

..

แจบอมพาจินยองเข้ามาในห้องพร้อมกับล็อคประตูห้องนอนไว้ด้วย เสียงเพลงจากด้านนอกไม่ได้เล็ดรอดเข้ามาภายใน แสดงว่าห้องนี้เก็บเสียงเป็นอย่างดี  แจบอมจับจินยองแล้วผลักลงไปบนเตียงกว้าง จินยองเริ่มกระสับกระส่ายเพราะฤทธิ์ของยา ใบหน้าแดงกล่ำ เหงื่อซึมและผุดตามไรผม

 

กูจะรอดูความผิดพลาดของตัวมึงเองแจบอมพูดบอกพร้อมกับนั่งลงข้างๆจินยอง  จินยองรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังสุมไฟขึ้นมาจนมือบางต้องเลื่อนมาปลดกระดุมเสื้อของตัวเองออกด้วยความเร่งรีบเพราะความร้อน ผิวขาวปรากฏสู่สายตาของแจบอมที่นั่งดูอยู่ข้างๆ จินยองลูบไล้ผิวกายของตัวเองอย่างยั่วยวนเพราะแรงอารมณ์ที่ต้องการทำให้เขาลืมอีกคนที่นั่งมองเขาไปซะสนิท

 

หึแจบอมหัวเราะในลำคอเบาๆเมื่อเห็นท่าทางของคนตรงหน้าที่นอนดื้นเร่าเหมือนต้องการให้ใครบางคนเติมเต็ม มือหนาค่อยๆเอื้อมไปสัมผัสผิวกายของคนตรงหน้าจนจินยองสะดุ้งนิดๆเมื่อถูกสัมผัส แม้ในใจจะอยากปฏิเสธแต่ร่างกายกลับดิ้นเข้าหาสัมผัสนั้นอย่างต้องการ

 

อึ่ก.......อย่ะ.....อย่าเสียงพูดแผ่วเบา ไม่ได้ทำให้แจบอมรู้สึกอยากจะหยุด มือหนาลูบไล้แผ่นอกของคนตรงหน้าอย่างหลงใหล ร่างกายของจินยองสั่นระริก แจบอมมองคนตรงหน้าอย่างช่างใจ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

 

“มึงพลาดเองแจบอกพูดบอกก่อนจะลุกขึ้นถอดเสื้อของตัวเองแล้วขึ้นคร่อมจินยองเอาไว้ ปากหนาประกอบปากที่เหมือนจะอ้าเผยอเพราะความต้องการอยู่แล้ว ลิ้นล้อนสอดแทรกเข้าไปชิมความหวาน ดูดดิ้นลิ้นเล็กจนเกิดเสียงหน้าอาย จินยองยกมือขึ้นมาโอบรอบคอของแจบอมไว้อย่างเผลอตัว

 

..

..

..

..

..

..

..

กริ้งๆ

 

กลับมาแล้วครับ......แบมแบมพูดบอกเมื่อเดินเข้ามาในร้าน แจ็คสันกำลังกวาดร้านเพื่อทำความสะอาดและจะปิด

 

หิวหรือยังแบมแบม??” แจ็คสันพูดถาม แบมแบมเดินไปคว้าไม้ถูออกมาช่วยแจ็คสันเก็บร้าน

 

ยังหรอกพี่  แล้วพี่มาร์คไปไหนอ่ะครับแบมแบมพูดถามเพราะไม่เห็นมาร์คอยู่ในครัว

 

มันออกไปซื้อข้าวน่ะ  เดี๋ยวเราจะได้กินกันก่อนกลับแจ็คสันพูดบอกพร้อมกับเก็บกวาดไปเรื่อยๆ

 

พี่แจ็คสัน ผมถามอะไรหน่อยสิแบมแบมพูดขึ้น แจ็คสันมองหน้าแบมแบมนิดๆ

 

คือ.....แม่ของพี่มาร์คเค้าดุมากมั้ยพี่??”คำถามของแบมแบมทำให้แจ็คสันขมวดคิ้วเข้าหากันนิดๆ

 

ก็ไม่ดุหรอก แต่ชอบเผด็จการ อะไรก็ต้องได้ดั่งใจแจ็คสันตอบกลับ แบมแบมแอบรู้สึกกลัวขึ้นมานิดๆ เพราะวันนี้ตัวเองก็ไม่ได้รักษามารยาทกับแม่ของมาร์คเลย

 

มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?? ถึงได้มาถามพี่แบบนี้แจ็คสันถามแบมแบมที่ยืนนิ่งเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่

 

คือ....วันนี้ผมเจอแม่พี่มาร์คที่หน้าโรงเรียนสิ้นเสียงของแบมแบมแจ็คสันก็เดินเข้ามาหาทันที

 

แล้วเขาทำอะไรเราหรือเปล่าแจ็คสันพูดบอกพร้อมกับจับตัวแบมแบมหมุนเพื่อเช็คร่างกาย

 

พอแล้วพี่....ผมไม่ได้เป็นอะไร  แค่เขาเอาบางอย่างมาให้ผมแบมแบมพูดบอกเมื่อแจ็คสันหยุดจับเขาหมุนแล้ว

 

เอาอะไรมาให้  แล้วเรื่องนี้ไอ้มาร์คมันรู้เรื่องยัง??” แจ็คสันถาม แบมแบมส่ายหน้าไปมา

 

เขาเอาเงินมาให้ผมจำนวนหนึ่ง แต่ผมไม่ได้รับเอาไว้ เขาบอกให้ผมลาออกแบมแบมพูดบอกเบาๆ แจ็คสันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ สิ่งที่เขาคิดเอาไว้กำลังจะเกิดขึ้น

 

เรื่องนี้อย่าเก็บไว้คนเดียวแบมแบม มีเรื่องอะไรให้บอกไอ้มาร์คมันไปตรงๆ จะได้ช่วยกันแก้ปัญหาได้แจ็คสันพูดบอก เขาเองก็ถือว่าเป็นพี่คนหนึ่งของร่างบางจึงรู้สึกเป็นห่วงน้องของตนเองอยู่เหมือนกัน

 

ผมพูดไม่ออกหรอกพี่แบมแบมพูดบอกตามจริง เพราะรู้ดีว่าเรื่องภายในครอบครัวมันเป็นเรื่องอ่อนไหวมาก บางทีเขาเองอาจจะกลายเป็นต้นเหตุที่ทำให้แม่ลูกต้องทะเลาะกัน

 

อย่าทำแบบนี้แบมแบม  เชื่อพี่......ถ้าเราไม่พูดแล้วไอ้มาร์ครู้เอง  วันที่มันรู้นั่นละ โลกแตก!!” แจ็คสันพูดบอกไม่จริงจังนัก พร้อมกับลงมือกวาดพื้นต่อ  แบมแบมนิ่งเงียบไปนิดเพราะคิดตามที่แจ็คสันพูด ก่อนจะลงมือถูร้านให้เสร็จ

 

..

..

..

..

..

..

อ๊า!!........อึ่ก......บะ.....เบา.....อื้อ!!” จินยองพูดบอกเมื่อแจบอมซุกไซร้เข้าออกตัวเขาอย่างรุนแรง จนร่างกายโยกคลอนตามแรงกระแทกที่ถาโถมใส่อย่างไม่ยั้ง

 

ซี๊ดดดด  มึงตอดกูดีแบบนี้ยังมาบอกให้กูเบา  ชอบไม่ใช่หรือไง.......อืม.......อาแจบอมพูดบอกพร้อมกับซอยสะโพกถี่ยิบโดยไม่สนใจว่าใต้ร่างจะเจ็บหรือเปล่า จินยองยกมือขึ้นมากอดคอของแจบอมไว้แน่น มือบางจิกรูดเข้าที่สันหลังของคนข้างบนด้วยความเสียว ร่างกายขับเคลื่อนรุนแรง เตียงหนาราคาแพงยังส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดออกมา เสียงหายใจหอบที่ดังขึ้นต่อเนื่องพร้อมกับเสียงครางของคนทั้งคู่ ไม่รู้ว่ารอบที่เท่าไหร่แล้วแต่ก็ดูเหมือนว่าร่างหนาจะไม่ยอมหยุดมันง่ายๆ

 

โอ๊ย!!   เจ็บนะเว้ย.....อา........อ๊ะๆจินยองพูดบอกเมื่อคนตรงหน้าถอนแก่นกายออกพร้อมกับจับเขาคว่ำหน้าลงกับเตียงและดันแก่นกายเข้ามาใหม่อย่างรวดเร็ว แจบอมไม่สนใจว่าคนใต้ร่างจะได้เลือดหรือเปล่า เขาแค่อยากเอาชนะคนพยศตรงหน้าในตอนนี้

 

ฮึ่มมมม........อืม.........อา..........แจบอมครางเสียงกระเส่าเมื่อขับเคลื่อนตัวเองจนใกล้ถึงขีดสุด จินยองฟุบหน้าลงกับที่นอนแล้วกัดหมอนเพื่อระบายความเจ็บและความเสียวที่ได้รับ

 

อา......มันจุก..........อื้อ..........อ๊า..........พะ......พอแล้ว........ฮึ่ก!   อ๊ะๆ อา.......เสียวครางยังคงดังกึกก้องไปทั่วทั้งห้อง แจบอมเร่งจังหวะรักขึ้นเรื่อยๆ ข้างในจินยองมันร้อนและรัดเค้าจะแทบคลั่ง จินยองเอื้อมมือมาจับที่แก่นกายของตัวเองแล้วรูดตามจังหวะการกระแทกของแจบอม

 

ซี๊ดดด........อา..........แจบอครางออกมาอย่างสุขสมเมื่อรู้สึกว่าใกล้จะปลดปล่อย ร่างหนารั้งสะโพกของคนตรงหน้าไว้แน่น พร้อมกับกระแทกสวนเข้าไปอย่างแรงและเน้นอีกสองสามครั้งก็ปลดปล่อยออกมา จินยองที่เร่งมือได้ไม่นานก็ปลดปล่อยออกมาพร้อมกับและยังรู้สึกอุ่นวาบในช่องท้องอีกด้วย จินยองนอนฟุบหน้าลงกับหมอนอย่างหมดแรง

 

แจบอมลุกออกจากเตียงแล้วตรงเข้าห้องน้ำเพื่อชำระร่างกาย ก่อนจะออกมาพร้อมผ้าผืนเล็กที่ชุบน้ำแล้ว แจบอมยืนมองคนที่นอนอยู่บนเตียงนิดๆ ก่อนจะยกยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาแล้วลงมือทำความสะอาดอย่างลวกๆให้จินยอง

 

..

..

..

..

..

..

พี่มาร์คแบมแบมพูดเรียกมาร์คที่กำลังขับรถอยู่ มาร์คหันมามองหน้าแบมแบมเล็กน้อย

 

งานหมั้นของพี่จะจัดขึ้นวันไหนหรอครับ??” แบมแบมพูดถาม มาร์คชะงักไปนิดเพราะไม่คิดว่าแบมแบมจะพูดเรื่องนี้ขึ้นมา

 

วันอาทิตย์ที่จะถึงนี้มาร์คพูดตอบ แบมแบมนั่งนับวันซึ่งมันเหลืออีกแค่สามวันเท่านั้นก็จะถึงวันงาน ร่างบางหน้าเศร้าขึ้นมาทันที

 

ถามกูเรื่องนี้ทำไมมาร์คถามกลับ แบมแบมยังคงหน้าเศร้า น้ำตาคลอขึ้นมาเล็กน้อย

 

ผมก็แค่อยากรู้เฉยๆแบมแบมตอบกลับพร้อมกับมองออกไปนอกกระจกเพื่อไม่ให้มาร์คเห็นสีหน้าของตน  มาร์คตบไฟเลี้ยวแล้วเบี่ยงเข้าข้างทางเพื่อจอดรถ  ร่างสูงดึงร่างบางให้หันหน้ามาหาตนก่อนจะยกมือขึ้นปากน้ำตาที่มันไหลออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว

 

มึงไม่ต้องคิดมาก มันจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นในวันนั้นมาร์คพูดบอกเสียงนิ่งแบมแบมขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ

 

พี่พูดเหมือนพี่กำลังจะทำอะไรสักอย่างแบมแบมถามต่อ

 

กูเตรียมรับมือกับทุกๆเรื่องเอาไว้แล้ว  กูขอแค่มึงอย่าใส่ใจมันก็พอมาร์คพูดบอกพร้อมกับยกมือเช็ดน้ำตาของคนตรงหน้าออก

 

ผมรู้สึกเหมือนกำลังทำให้พี่ลำบากแบมแบมพูดบอกเสียงเบา มาร์คยิ้มให้กับคนตรงหน้าอย่างอ่อนโยน พร้อมกับยกมือขึ้นลูบหัวของร่างบางเบาๆ

 

กูยอมลำบากเพื่อมึงได้  แต่กูยอมให้มึงลำบากไม่ได้มาร์คพูดบอกน้ำเสียงจริงจัง แบมแบมรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังพองโต มาร์คปลดเข็มขัดออกพร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้ร่างบาง ปากหยักบรรจงจูบอย่างแผ่วเบา จูบที่ไม่ได้ล่วงล้ำยิ่งทำให้ร่างบางรู้สึกเหมือนหัวใจยิ่งเต้นแรงอยู่ไม่น้อย

 

พี่มาร์ค พอเลย.....ผมรู้นะว่าพี่คิดอะไรแบมแบมพูดบอก มาร์คยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์แต่ก็ยอมถอยโดยดี มาร์คขับรถตรงกลับคอนโด ต่อจากนี้ร่างบางจะมาอยู่กับเขาที่นี่

 

ตอนที่เปลี่ยนเสื้อผ้า  มึงยังพูดไม่จบเลยนะ ว่าวันนี้มึงเจออะไรมาร์คพูดถามในขณะที่เดินเข้ามาในห้อง แบมชะงักไปนิดเพราะไม่คิดว่ามาร์คจะจำได้

 

พี่มาร์ค  พี่ก็คงไม่ชอบให้ผมปิดบังอะไรใช่มั้ยครับแบมพูดถาม มาร์คหันมามองหน้าแบมแบมนิ่งก่อนจะเดินมาดึงร่างบางเข้าไปกอด

 

ใช่  กูไม่ชอบให้มึงมีความลับกับกูมาร์คพูดบอกเสียงเรียบและยังไม่คลายอ้อมกอด แบมถอนหายใจนิดๆ ก่อนจะยอมเปิดปากพูดออกมา

 

วันนี้แม่พี่มาหาผมที่โรงเรียนทันทีที่จบคำพูดมาร์คก็ผละตัวออกมาจ้องหน้าร่างบางทันที

 

แม่กูทำอะไรมึงหรือเปล่า??” มาร์คถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง แบมส่ายหน้าไปมา

 

เปล่าครับ เค้าแค่เอาบางอย่างไม่ให้ผม และบอกให้ผมลาออกจากร้านซะแบมแบมพูดบอกเสียงอ่อย ไม่อยากจะจ้องหน้ามาร์คเพราะรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะทำให้ครอบครัวของเขาต้องทะเลาะกัน

 

ไม่!   กูไม่ให้มึงไปไหนทั้งนั้นมาร์คพูดบอกเสียงเข้ม สีหน้าเปลี่ยนอย่างเห็นได้ชัด

 

ผมรู้  ผมก็ไม่ได้อยากไปจากพี่  แต่ถ้าผมกำลังจะทำให้พี่ต้องทะเลาะกับครอบครัว บางที........อื้อ!” ไม่ทันที่ร่างบางจะพูดจบ มาร์คก็ประกบปากอย่างแรง

 

..

..

..

กูจะไม่ให้ใครมาแตะต้องมึงเด็ดขาด

..

..

..

..

..

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> 

เรื่อยๆกันไปก่อนเนาะ ช่วงนี้งานยุ่ง+ป่วยค่ะ อาจจะหายหน้าหายตาไปบ้าง ต้องขออภัย

เม้นเป็นกำลังใจได้นะ  เม้นเถอะ อยากอ่าน

 #

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น