IcePrincess

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เดินหน้าง้อ p. มิก + โซเฟีย

ชื่อตอน : เดินหน้าง้อ p. มิก + โซเฟีย

คำค้น : นิยาย,อีโรติก,18+,25+,NC20+,เรื่องเล่า

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.9k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.พ. 2560 13:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เดินหน้าง้อ p. มิก + โซเฟีย
แบบอักษร

 

 ' คุณโซเฟีย ผมขอโทษจริงๆนะครับ '

 ' ผมขอโทษ'

 ' ได้โปรด'

 ' ยกโทษให้กับผมด้วย '

   คืนนั้นเขาส่งข้อความมาหาฉันเป็นสิบๆข้อความ พร้อมกับโทรมาหาเป็นร้อยๆครั้ง ฉันนอนร้องไห้มองดูโทรศัพท์ทั้งคืน

  วันรุ่งขึ้นฉันมาทำงานด้วยสภาพโทรมสุดๆ

  " เอ่อ คุณโซเฟียคะ ไม่สบายตรงไหนรึเปล่าคะ " เลขาของเธอคงทนไม่ไหวเมื่อเห็นสภาพของเธอ

  " ฉันโอเค

  " แต่ดิฉันว่าคุณไม่ค่อยโอเคเลยนะคะ กลับบ้านไปพักผ่อนเถอะค่ะ "

  " ฉันไม่เป็นไรจริงๆ เธอไปทำงานต่อเถอะ "

   เขายังคงวนเวียนมาบริษัททุกวัน เราต้องเข้าร่วมประชุมพร้อมกัน และ นี่คือเหตุการณ์เดียวที่เธอหลีกเลี่ยงไม่ได้ เธอทำเหมือนเขาเป็นอากาศธาต ปิดกั้นทุกช่องทาง

  " เอ่อ คุณโซเฟีย คือผม " หลังจากที่ออกมาจากห้องประชุมเขาพยายามที่จะเข้ามาพูดคุยกับเธอ

  " ขอตัวนะคะ " เธอใช้จังหวะที่พนักงานคนอื่นๆทยอยกันเดินออกมา แล้วขอตัวเดินหนีไป

 

  ก๊อก ก๊อก ก๊อก

  " เชิญค่ะ "

  เธอพูดแล้วก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไป

  " คุณโซเฟียคะ คุณมิกมาขอเข้าพบค่ะ "

  " บอกไปว่าฉันไม่ว่าง

  " แต่.."

  " ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น บอกตามที่ฉันสั่ง "

  " ค่ะ ๆ "

   เธอพยายามโฟกัสที่งานอย่างเดียว เธอทำงานจนแทบไม่ค่อยได้ทานอาหาร

 ติ๊ด ติ๊ด

  ' คุณโซเฟีย ผมรู้ตัว ว่าผมทำอะไรที่ไม่ดีกับคุณลงไป ผมไม่ขอแก้ตัวใดๆทั้งสิ้น แต่อยากให้คุณรู้เอาไว้ว่าผมเสียใจจริงๆ ไม่ต้องยกโทษให้ผมก็ได้ครับ ผมเข้าใจ อีกไม่นานคุณก็คงไม่ได้เจอผมแล้ว อดทนเห็นหน้าผมอีกหน่อยนะครับ แล้วผมจะไม่มารบกวนคุณอีก '

  หมายความว่ายังไงกัน ที่ว่าอีกไม่นานฉันก็จะไม่ได้เห็นหน้าเขาอีก แปลว่าเขากำลังจะกลับเมืองไทยแล้วสินะ 

  ทำไมเธอต้องรู้สึกเหมือนกับว่าเธอกำลังเสียใจอยู่ล่ะ นี่คือสิ่งที่เธอต้องการนี่นา เธอไม่อยากให้เขามายุ่งวุ่นวายอีกยังไงล่ะ มันดีแล้วหนิที่เขาจะได้ออกไปจากชีวิตเธอสักที เธอกำลังจะมีความสุขแล้วนะ

 

  " เป็นอะไรไปน่ะลูก อาหารไม่อร่อยหรอ หนูทานไปน้อยจัง " ระหว่างที่ฉันกำลังทานอาหารกลางวันกับแม่อยู่นั้น ฉันได้แต่นั่งเขี่ยอาหารไปมา 

  " ไม่เป็นไรค่ะ แค่เบื่อๆน่ะ "

  " งั้นอยากทานอะไร เดี๋ยวแม่สั่งให้ใหม่ "

  " ไม่ต้องค่ะแม่ โซเฟียอิ่มแล้ว " เธอวางมีดกับส้อมลงที่โต๊ะแล้วยกไวท์ขึ้นดื่ม

  " มีปัญหาอะไรรึเปล่าโซเฟีย เดี๋ยวนี้ลูกดูซึมๆไม่ค่อยร่าเริงเลยนะ มีอะไรปรึกษาแม่ได้นะจ๊ะ

  " ไม่มีอะไรหรอกค่ะแม่ แม่ทานอาหารต่อเถอะ "

  " ลูกอาจจะคิดว่าลูกโตแล้ว แต่แม่มองออกว่าลูกมีอะไรในใจอยู่ แต่ถ้าลูกยังไม่พร้อมจะเล่าให้แม่ฟังก็ไม่เป็นไร ลูกมีเรื่องอะไรที่ยังค้างคา ลูกก็ควรที่จะสะสางมันซะ อย่าปล่อยให้มันค้างคาอยู่แบบนี้ ทำในระหว่างที่ยังมีเวลา อย่าปล่อยให้มันสายเกินแก้ "

   ฉันคิดตามในสิ่งที่แม่พูดออกมา ฉันควรจะลองเปิดโอกาสให้เขาดีไหม แต่สิ่งที่เขาทำกับฉัน มันทำให้ฉันเสียความรู้สึกเป็นอย่างมาก นี่ฉันควรทำยังไงดี ความรู้สึกมันอัดแน่นเต็มไปหมด

 

  " ฉันขอยาแก้ปวดหัวหน่อยสิ " เธอเรียกให้เลขาเข้ามาในห้อง

  " คุณโซเฟีย ไม่สบายหรอคะ ไปนอนที่ห้องรับรองดีไหมคะ หน้าคุณซีดมากเลย " อาจจะเป็นเพราะช่วงนี้อากาศหนาวมากๆ และบวกกับเธอไม่ค่อยได้ทานอะไรลงไป เธอจึงวิงเวียนศรีษะและไม่ค่อยมีแรง

  " แค่กินยาก็พอ " เธอพยายามฝืนเอาไว้ และ บอกกับตัวเองว่า เธอแค่ปวดหัวเท่านั้น กินยาเดี๋ยวก็หาย

 

  โอ้ย ทำไมมันไม่บรรเทาลงเลยล่ะ เธอปวดหัวจนแทบจะระเบิด เธอเปิดน้ำตรงอ่างล้างหน้าใช้มือกวักน้ำลูบไปที่บริเวณใบหน้าและลำคอ เธอเดินออกจากห้องน้ำไปอย่างคนหมดแรง

  " คุณโซเฟีย คุณเป็นอะไรรึเปล่าครับ " คุณมิกเดินมาเห็นเธอเข้าจึงช่วยประคองเธอเอาไว้

  " ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ " เธอพยายามสะบัดมือเขาออก แล้วเดินต่อไป แต่เธอก็แทบจะล้มลงกับพื้น ดีที่เขาจับตัวเธอไว้ได้ทัน

  " หน้าคุณซีดมากเลย ผมว่าคุณไปพักผ่อนก่อนดีกว่า เดี๋ยวผมช่วย "

  " ฉันโอเค ฉันแค่.. "

  " คุณโซเฟีย คุณโซเฟียครับ " เธอสลบเมือดไปทันที เขารีบช้อนตัวเธออุ้มขึ้นมาแล้วเดินไปที่ห้องรับรอง เลขาของเธอตามหมอมาให้ ตอนนี้หมอให้น้ำเกลือและยากับเธอเรียบร้อยแล้ว

  " ตอนนี้ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วนะครับ เดี๋ยวเธอก็ดีขึ้น เอาเป็นว่าหมอขอตัวก่อน "

  " ครับ ขอบคุณครับ " พอหมอเดินออกไป ผมก็เดินไปนั่งที่ข้างๆเตียง

  " คุณโซเฟียนี่ป่วยแล้วไม่ยอมบอกใครเลยนะคะ เมื่อตอนเช้าเพิ่งจะขอยาจากดิฉันไปเอง "

  " เดี๋ยวผมเฝ้าเธอเองครับ คุณไปทำงานต่อเถอะ

  " ฝากด้วยนะคะ "

    

     เธอค่อยๆลืมตาขึ้นมา มองเห็นลางๆว่ามีคนยืนหันหลังอยู่ที่หน้าต่าง หันมองไปทางซ้ายพบกระปุกน้ำเกลือแขวนอยู่ นี่เธอเป็นลมไปหรอเนี่ย แต่รู้สึกดีขึ้นเยอะแล้ว 

    เธอรีบหลับตาลงทันทีที่เขาหันมามองเธอ

  " ใช่ เธอยังหลับอยู่เลย " เขาหันมามองเธอแว๊บนึงแล้วหันมองออกไปนอนหน้าต่างต่อ

  " พี่หรอ ก็เรื่อยๆน่ะ สบายดีจ้า แล้วพิมล่ะ "

  " เรื่องของพี่มันคงไม่มีหวังแล้วล่ะ เธอไม่ยอมฟังพี่เลย "

   เธอเงียหูฟังเขาคุยโทรศัพท์

  " พี่ผิดเองแหล่ะ พี่ทำร้ายจิตใจของเธอมากเกินไป

  " พี่ไม่ได้จะยอมแพ้นะ แต่เธอเกลียดพี่ไปแล้วล่ะ "

  " พี่ก็ไม่มั่นใจหรอก แต่พี่ว่าพี่ชอบเธอเข้าแล้วจริงๆ แต่มันจะมีประโยชน์อะไรในเมื่อเรารู้สึกข้างเดียว

   เขาพูดว่าไงนะ เขาชอบฉันอย่างนั้นหรอ นี่เขาชอบเธอจริงๆใช่ไหมโซเฟีย อย่านะ อย่าใจอ่อน เธออย่าลืมสิ่งที่เขาทำเอาไว้

  " จ่ะ แค่นี้ก่อนนะ ไว้เจอกัน อีกไม่นานพี่คงจะได้กลับไปแล้วล่ะ " เขาวางโทรศัพท์ลงแล้วหันมามองเธอีกครั้ง แล้วเดินมานั่งที่โซฟาข้างๆเตียง

  เธอหลับตาลงนอนนิ่งทำเหมือนว่ายังคงหลับอยู่

  " ผม ขอโทษนะครับ " เขาพูดแล้วก้มลงจูบหน้าผากของเธอ

   เขาหันไปหยิบหนังสือพิมพ์มาอ่าน สักครู่ใหญ่ๆเธอจึงทำเหมือนเพิ่งได้สติ

  " ตื่นแล้วหรอครับ เดี๋ยวผมเอาน้ำให้ดื่ม " เขาได้ยินเสียงคนขยับตัวจึงลดหนังสือพิมพ์ลงแล้วเห็นว่าเธอค่อยๆลืมจาขึ้น เขาจึงลุกขึ้นไปริมน้ำมาให้เธอดื่ม

  " ยังปวดหัวอยู่รึเปล่าครับ "

  " ไม่แล้วค่ะ ขอบคุณมากนะคะ " เธอกล่าวขอบคุณเขาด้วยใบหน้าเรียบเฉย

  " งั้นถ้าคุณไม่เป็นอะไรแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ เดี๋ยวผมจะไปตามเลขาของคุณมาให้" เขาลุกขึ้นจะเดินออกจากห้องไป

  " คุณโซเฟีย ผมมีอะไรที่อยากจะขอคุณเป็นครั้งสุดท้าย "

  " คะ ? "

  " ถ้าคุณยังเหลือโอกาสให้กับผม วันอาทิตย์ที่จะถึงนี้ผมจะรอคุณอยู่ที่สวนสาธารณะแถวๆโรงแรม ..... ผมหวังว่าคุณจะมานะครับ  " เขาพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วเดินออกจากห้องไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น