ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : #42

คำค้น : tk,เฟรม,42

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 124.1k

ความคิดเห็น : 48

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.พ. 2560 18:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#42
แบบอักษร

 

 

#TK

 

ผ่านไปเกือบสองอาทิตย์ไอ้เฟรมก็หายเป็นปกติ มันก็กลับมาเรียนกลับมาเที่ยวเล่นเหมือนเดิม เหมือนก่อนหน้าที่มันจะเจอผมแต่มีอย่างหนึ่งที่มันเลิกทำก็คือการไปแข่งรถซึ่งดูเหมือนมันจะกลัวไปเลย ตอนออกจากโรงพยาบาลแรกๆถึงกลับไม่กล้าขับรถเองแต่ผ่านไปสักพักมันก็เริ่มกล้าที่จะขับแต่ขับช้าลงกว่าเดิม

 

ข้อเสนอที่มันบอกกับผมผมก็ยอมตกลงแต่ผมไม่รับปากว่าจะทนได้นานแค่ไหนถ้ามันไปยุ่งกับใครหรือใครมายุ่งกับมัน ถ้าผมเห็นผมอาจจะพุ่งไปลากคนที่มายุ่งกับเมียผมมากระทืบจนตายคาตีน ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนกำลังตามง้อเมียยังไงไม่รู้ ข่าวเรื่องที่ผมตามตื้อไอ้เฟรมก็ดังไปทั่วมหาลัยรวมถึงข่าวที่ผมกับมันเป็นเกย์ด้วย แต่ผมก็ไม่ได้สนใจใครจะพูดยังไงก็ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องในชีวิตผม ส่วนไอ้เฟรมมันคงไม่แคร์อยู่แล้วมันเล่นควงหญิงไม่ซ้ำหน้าทั้งต่อหน้าและลับหลังผม

 

“ง้อเมียไปถึงไหนแล้วครับเจ้าพ่อ” ไอ้เป้เดินเข้ามาหาผมในห้องทำงานกับไอ้ไอซ์ พวกมันเดินไปนั่งที่โซฟาในห้องทำงานผม

 

“ถึงไหนไม่รู้ รู้แค่ว่าเร็วๆนี้กูอาจต้องฆ่าใครสักคน” ยิ่งพูดถึงผมก็ยิ่งเดือด ตาแทบลุกเป็นไฟ

 

“หึหึ ทำกับเค้าไว้เยอะก็สมควรว่ะ” ไอ้ไอซ์ยกยิ้มสะใจส่งมาให้ผม

 

“หุบปากไปเลยไอ้ไอซ์”

 

“นี่มันยังจำมึงไม่ได้อีกหรอวะ” ไอ้เป้ถามอย่างสงสัย

 

“ถ้าจำได้กูคงไม่ต้องตามตูดมันต้อยๆแบบนี้หรอกสัส”

 

“แปลกดี”ไอ้ไอซ์พูดขึ้นมาเบาๆ

 

“นั่นดิ ไม่ใช่แค่จำมึงไม่ได้แต่ทุกคนที่เกี่ยวกับมึงมันก็จำไม่ได้”

 

“บางทีอาจเป็นบททดสอบใจ”

 

ผมกับเป้พร้อมใจกันหันไปมองหน้าไอ้ไอซ์อย่างต้องการคำอธิบายผมวางมือจากเอกสารตรงหน้าหันมาสนใจเพื่อนรักแทน

 

“ยังไงวะ”

 

“กูแค่พูดตามที่คิด มึงก็ลองพิสูจน์ให้มันเห็นว่ามึงจริงจังกับมันแค่ไหน ถ้ารักมันจริงมึงก็ต้องชัดเจนและซื้อสัตย์ต่อมันเลิกนิสัยเจ้าชู้มึงไปเลย ถ้ามึงทำไม่ได้ก็แสดงว่ามึงแค่หลงไม่ได้รัก”

 

“...” คำพูดของไอ้ไอซ์ทำให้ผมจมอยู่กับความคิดของตัวเอง

 

ผมหมั่นใจว่าผมรักมันไม่ใช่แค่หลง ผมอยากครอบครองมันทั้งตัวและใจเพียงคนเดียว จริงๆตั้งแต่ผมไปยุ่งกับมันผมก็แทบไม่ได้สนใจคนอื่นเลย อาจมีบ้างที่มองสาวๆซึ่งก็เป็นปกติของผู้ชายทุกคน ไอ้เฟรมเองก็ยังมอง ตั้งแต่ผมเจอมันผมก็ค่อยๆห่างจากเรื่องมั่วหญิงมาเรื่อยๆส่วนมากจะเข้าหาผู้หญิงเพราะอยากแกล้งไอ้เฟรมมากกว่า ตอนไปเที่ยวผมตั้งใจว่ากลับจากเที่ยวผมจะทำทุกอย่างให้มันชัดเจน สารภาพทุกอย่างกับมัน จะชัดเจนกับมันคนเดียวแต่มันดันมารถคว่ำ ความจำเสื่อมจำผมไม่ได้และยังทำผมแทบคลั่งเมื่อมันกลับไปเที่ยวคั่วหญิงเหมือนเดิม

 

“แล้วคืนนี้จะไปกับพวกกูมั้ยวะ” เสียงไอ้เป้ถามดึงสติผมคืนมา

 

“ที่ไหน”

 

“ร้านไอ้ภีม เมียมึก็ไปหนิ”

 

“รอกูเคลียร์เอกสารแป๊บเดียว เดี๋ยวตามไป”

 

พวกมันก็พยักหน้าบอกว่าอยากเดินชมรถนำเข้ารุ่นใหม่ที่บริษัทผมนำเข้าแล้วพวกมันก็เดินออกไปดูรถผมก็นั่งเคลียร์งานต่อ

 

ผมเคลียร์งานเสร็จเดินออกมาพวกนั้นก็ไปที่ผับแล้ว ผมจึงตามพวกมันไป ผมหันไปมองพระอาทิตย์ที่กำลังตกดินบางทีก็รู้สึกเหมือนฟ้าดินกลั่นแกล้งที่ทำให้ไอ้เฟรมจำผมไม่ได้สักที หมอบอกชั่วคราวนี่ก็ผ่านมาเกือบสองอาทิตย์มันยังไม่มีวี่แววจะจำใครได้ ยกเว้นไอ้ภีมที่มันเริ่มจำได้ตั้งแต่เดินเข้าผับไอ้ภีม คุณแม่ผมก็เป็นห่วงอยากให้มันไปทานข้าวที่บ้านแต่พอรู้ว่ามันจำผมไม่ได้ท่านก็เลยให้กำลังใจแล้วกำชับว่าต้องทำให้ไอ้เฟรมจำผมได้เร็วๆแล้วพามันไปทานข้าวที่บ้านด้วย ซึ่งผมก็หวังว่ามันจะจำผมได้เร็วๆนี้

 

“ข้างในเลยพี่” ไอ้โป้งเดินสวนมามันเห็นผมลงจากรถก็ชี้มือกลับไปที่ร้านบอกผมให้เข้าไปข้างใน

 

“แล้วมึงจะไปไหน” ผมล็อครถแล้วเดินเข้าไปหารุ่นน้องที่เรียนสาขาเดียวกัน

 

“รับสาว เดี๋ยวมา” มันยักคิ้วให้แล้วก็เดินไปขึ้นรถตัวเองที่จอดถัดไปจากผมสองคัน

 

“เออ” ผมตอบก่อนจะเดินเข้าไปในร้าน

 

ดูเหมือนวันนี้จะมีใครเกิดเพราะรุ่นน้องสาขาเครื่องกลที่พวกผมเรียนมากันเต็มตั้งแต่ผับยังไม่เปิด รุ่นน้องที่เคารพรุ่นพี่พวกผมก็เอ็นดูแต่พวกไหนที่ปีนเกรียว ทำกร่างพวกผมก็อยากจะเล่นด้วยสักหน่อยจนต้องหยุดเรียนกันไปหลายวัน พวกมันนั่งแดกตั้งแต่เขาเตรียมร้านเปิดผับเลยว่ะ

 

สายตาผมมองหาคนที่มันทำผมคลั่งแทบทุกวันก่อนจะเดินไปหามัน ไอ้เฟรมนั่งอยู่ข้างๆไอ้ภีมอีกข้างเป็นไอ้เขตรุ่นน้องพวกผม ผมเลยนั่งลงที่ว่างข้างไอ้ภีม ไอ้ภีมคงชวนไอ้เฟรมมา ผู้ชายไม่ต้องพูดอะไรมาแค่เหล้าเข้าปากแม่งก็สนิทกันเร็วชิบหาย

 

“หวัดดีพี่” พวกมันก็ยกมือไหว้ทักทายผมทุกคนยกเว้นไอ้เฟรม ผมก็พยักหน้ารับแล้วรับแก้วที่ไอ้ภีมส่งให้

 

“อ้าวชนหน่อยเว้ย ฉลองวันเกิดให้เหี้ยทามหน่อย” ไอ้ปีโป้พูดขึ้นแล้วทุกคนก็ชน

 

ผมนั่งดื่มเงียบๆมองไอ้เฟรมที่มันดูสนุกและมีความสุขไม่ได้ทุกร้อนที่ไม่มีผม ผมตอบคำถามน้องๆบ้างเวลาที่มีใครถาม จนถึงเวลาผับเปิดคนก็เริ่มมาเยอะขึ้น เสียงเพลงเริ่มจะดังขึ้นในจังหวะมันส์ๆจนหลายคนอดไม่ได้จะไปดิ้นวาดลวดลาย ผมก็มองสาวบ้าง แต่ไอ้เฟรมมันมีสาวมาชนแก้วจนตอนนี้นั่งนัวเนียกันอยู่ ผมได้แต่ข่มความรู้สึกไว้ภายใต้ใบหน้านิ่งๆ

 

 ตลอดหลายวันที่ผ่านมาไอ้เฟรมทำให้ผมได้รู้อย่างเข้าใจแจ่มแจ้งเลยว่าเวลาที่ผมยุ่งกับคนอื่นสนใจคนอื่นต่อหน้ามันแล้วมันรู้สึกยังไง ตอนนี้ผมได้รับความรู้สึกนั้นมาหมดแล้วครับ เจ็บปวด ทรมาน อยากเข้าไปกระชากมันออกมาแต่ก็ทำไม่ได้เพราะมันจะไม่ให้ผมเข้าใกล้อีก ง่ายๆก็คือเลิกยุ่งต่างคนต่างอยู่ ที่ผมยอมทนขนาดนี้เพราะผมเป็นคนผิด ผมได้แต่นั่งมองตอกย้ำความรู้สึกตัวเองให้เจ็บยิ่งกว่ามัน อีกไม่นานความอดทนผมคงสิ้นสุดลง ผมทนนั่งมองมันกับคนอื่นใกล้ๆไม่ได้กลัวจะเผลอกระชากมันออกมา ผมพยักหน้าให้ไอ้ภีมแล้วลุกไปนั่งกับไอ้เป้อีกฝั่งแทน

 

“เป็นไงมึง ทำกับเค้าไว้เยอะโดนเอาคืนซะสาสมเลยว่ะ” พอผมนั่งลงข้างๆ มันก็แขวะผมทันที ปากมึงนี่หมาได้ใจจริงๆเพื่อนกู มันมองไปทางไอ้เฟรมที่นัวเนียกับสาวน้อยน่ารักอยู่

 

“คงงั้นว่ะ” ผมชนแก้วกับไอ้เป้

 

“หึหึ สิ้นลายแล้วหรอมึง”

 

“ลายยังอยู่เหมือนเดิมมึงจะดูมั้ยกูแก้ผ้าตรงนี้ก็ได้”

 

ผมกวนตีนมันนิ่งๆจนมันปาฝาเหล้าแถวนั้นใส่ผม

 

“เล่นกับความรู้สึกมันก็สมควรที่มึงโดนเอาคืน งานนี้มึงผิดเต็มๆ”

 

“กูรู้ สัส!

 

ผมกำแก้วในมือแน่นเมื่อมันจูบกับผู้หญิงคนนั้น เพื่อนใหม่มันก็แซวลั่นเพราะแม่งไม่รู้ว่านั่น เมียกูผมกับมันนั่งห่างกันพอสมควรเพราะคนเยอะเราต่อโต๊ะยาว เสียงเพลงก็ดังจนผมไม่ได้ยินว่ามันคุยอะไรกันบ้าง

 

“ว้าว ไอ้เฟรมก็เสือผู้หญิงเหมือนกันนี่หว่า มันทิ้งมึงไปหาสาวๆแน่ฮ่าๆๆ” ไอ้เป้ตบไหล่ผมอย่างเห็นใจ(?)

 

“มันก็ผู้ชายปกติ ก่อนจะมาเจอกูมันก็เที่ยวก็มัวแบบนี้”

 

“มึงไปทำลายศักศรีดิ์มันแล้วยังเล่นกับความรู้สึกมัน ไอ้เฟรมทำแค่นี้ยังน้อยไป”

 

ผมเงียบเพราะที่ไอ้เป้พูดมามันจริง ผมย่ำยีมันทำร้ายความรู้สึกมันสารพัดแต่มันก็ยังรักผม รักคนเลวๆที่ทำร้ายคนที่ตัวเองรักซ้ำๆ แม่ง เจ็บว่ะ ใจผมมันคงร้องให้ไปแล้ว ทั้งรู้สึกผิดทั้งต้องทนดูมันกับคนอื่นมาตลอด

 

“เดี๋ยวกูมา”

 

ผมลุกเดินตามไอ้เฟรมไป สาวสวยมันกลับโต๊ะไปตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว ไอ้เฟรมเริ่มจะเซหน่อยๆแต่ก็เดินได้อยู่ผมเดินตามหลังมันมองตลอดแต่ไม่ได้เข้าไปใกล้จนเข้ามาในห้องน้ำมันก็ไปยื่นฉี่ ผมยืนกอดอกพิงผนังมองมัน ข้างๆมันมีผู้ชายคนหนึ่งกำลังมองมันอยู่ผมก็จ้องไอ้นั่นนิ่งๆแต่มันไม่รู้

 

“มองเหี้ยไรวะ?”

ไอ้เฟรมปากมันเริ่มหาเรื่องอีกแล้ว ผมยังคงยืนมองนิ่งๆอยากรู้นักว่ามันจะเก่งแค่ไหนถ้าไม่ใช่เก่งแต่ปากเหมือนเดิม

 

“มองมึงไงคนสวย หรือมึงเป็นเหี้ย?” มันถามไอ้เฟรมยิ้มๆ

 

ไอ้เฟรมไม่รู้ตัวเลยว่ามือไอ้เลวนั่นกำลังป้วนเปี้ยนแถวตูดมัน ผมจ้องไอ้เลวนั่นนิ่งๆ กูพร้อมจะเอามึงตายถ้ามึงจับตูดเมื่อกูเมื่อไหร่ ไม่ทันขาดคำมันก็บีบตูดไอ้เฟรมไปเต็มๆ

 

“คนสวยพ่อง อ๊ะ! ไอ้เหี้ย ไปตายซะ”

 

ผลั่ก!

 

ผัวะ!

 

ผมพุ่งเข้าไปจะจัดการไอ้เลวนั่นแต่ไอ้เฟมต่อยมันแล้วถีบมันออกมาก่อน ผมจึงหยุดยืนดูไอ้เฟรมเริ่มจะสร่างเมากระทืบไอ้เลวนั่น คนในห้องน้ำเริ่มเดินออกไปเพราะกลัวโดนลูกหลง

 

"อยากแดกตีนกูก็เข้ามา!"

ไอ้เฟรมตามไปกระทืบมันอีกแต่มันตั้งตัวได้เลยหลบทันเพราะมันยังไม่เมา ผมถอยห่างออกมาปล่อยให้ไอ้เฟรมเล่นมันก่อน

 

"กูอยากแดกทั้งตัวว่ะ หึหึ หมัดหนักชิบ" มันส่งยิ้มให้ไอ้เฟรมยิ่งทำให้ไอ้เฟรมเดือดขึ้นไปอีก

 

"ไปตายซะไอ้เหี้ย!"

 

 

ไอ้เฟรมซัดหมัดใส่หน้ามันแต่มันรับหมัดไอ้เฟรมบิดข้อมือไอ้เฟรมหมุนให้ไอ้เฟรมหันหลังเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดก่อนจะหอมแก้มไอ้เฟรมต่อหน้าต่อตาผม เท่านั้นแหละ ความอดทนผมขาดสะบั้นลงทันที

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว