ข้าวปั้นเเซลม่อน

ไม่ใช่แค่ร่างกาย แต่ทั้งชีวิต และจิตวิญญาณของมึงทั้งหมดนั้นเป็นของกู ใครกันที่ลากมึงออกมาจากบ้านเด็กกำพร้า ใครกันที่ดูแล และจ่ายค่ารักษายามมึงไม่สบาย แค่อ้าขาให้กูกว้างๆอย่ามาสำออยบอกว่าทำไม่ได้ สึนะ!

กรงนก ตอนที่③กับดัก[สึนะ×อาราตะ]

ชื่อตอน : กรงนก ตอนที่③กับดัก[สึนะ×อาราตะ]

คำค้น : กรงนกตอนที่3:กับดัก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6k

ความคิดเห็น : 83

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มิ.ย. 2561 20:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กรงนก ตอนที่③กับดัก[สึนะ×อาราตะ]
แบบอักษร

กรงนก

ตอนที่ 3****พระอาทิตย์ลับขอบฟ้า งานที่จัดขึ้นในวันนี้ก็สิ้นสุดลง

ผลลัพธ์เป็นไปอย่างที่คาดหวัง มีเด็กๆราวยี่สิบชีวิตที่ได้รับ_ไปเลี้ยงดู ทุกอย่างผ่านไปอย่างราบรื่นเว้นแต่ว่า...

“รออะไรอยู่ล่ะจ้ะ..สึนะคุง รีบๆพิมพ์ลายนิ้วมือลงไปสิ...”

“......”

“อาราตะซังเขาใจดีมากนะ ถ้าได้อยู่กับเขาไม่ว่าสึนะคุงจะอยากได้อะไร อาราตะซังก็ต้องหามาให้ได้แน่นอน เชื่อป้าสิจ้ะ”

คำพูดโน้มน้าวที่มิยามะพยายามไกล่เกลี่ยมาตลอดทั้งวัน ดูเหมือนจะไม่ได้ผลดั่งใจหวัง

ไม่ใช่แค่ได้ผลักภาระออกไป แต่เงินที่อาราตะจะบริจาคให้ก็มากพอทำให้เธออยู่สบายได้อีกนาน

แต่ปัญหากลับติดที่สึนะที่ไม่ยอมพิมพ์ลายนิ้วมือลงเอกสารเพื่อตกลงสักที

เธอเองก็เริ่มหมดความอดทนกับสึนะแล้วเหมือนกัน

“อย่าดื้อไปหน่อยเลยนะ! รีบๆพิมพ์ลงไปสักที หรืออยากให้ฉันหักข้****อมือแกก่อนถึงจะยอมทำตาม!!”

เสียงตะคอกดังลั่น สร้างความตกใจให้สึนะไม่น้อย เธอหมดความอดทนแล้ว

ไม่รอให้เด็กน้อยหนี พอเธอจับข้อมือเด็กหนุ่มได้ก็จัดการปั้มนิ้วโป้งของสึนะลงบนหมึกพิมส์สีแดง แล้วบังคับให้คนตัวเล็กพิมพ์ลายนิ้วมือบนเอกสารทันที

เมื่อทุกอย่างเป็นไปอย่างที่หวัง มิยามะก็ลากสึนะไปขังไว้ในห้องเก็บของใต้บันได

“สำนึกผิดในห้องเก็บของนี่ไปสักวัน ถ้าพรุ่งนี้แกยังดื้อด้านอีกละก็ อาทิตยนี่แกได้อดข้าวแน่ !”

ปัง!!

ไม่ทันได้ทักท้วงมิยามะก็ปิดประตูห้องอย่างแรง

เด็กน้อยตัวสั่นระริกหมดแรงล้มลงไปนั่งกับพื้นทั้งน้ำตา

ถูกทิ้งออกจากบ้านไม่พอ ยังถูกยัดเยียดให้ไปอยู่กับใครก็ไม่รู้เพียงเพราะเงิน

ครั้งแรกที่สึนะได้เห็นอาราตะ ความกลัวก็ประดังเข้ามา สัญญานเตือนภายในใจต่างร้องเตือนให้เด็กน้อยอยู่ให้ห่างจากชายคนนั้น

ใบหน้าที่แสนหล่อเหลาของเขา ดวงตาที่คมดุจเหยี่ยวของเขา หากมองให้ลึกลงไปจะเห็นได้ถึงความน่ากลัวที่เผยออกมาพร้อมรอยยิ้ม

คนๆนั้นใส่หน้ากากเทพบุตรทั้งที่ตัวตนคือซาตาน

โชคชะตาของเด็กน้อยในตอนนี้ตกอยู่ในกำมือของอาราตะเสียแล้ว...

.

.

.

.

เวลาผ่านไปเร็วจนมาถึงวันที่อาราตะจะมารับสึนะแล้ว

เสื้อผ้าและของใช้จำเป็นของเด็กหนุ่มถูกจัดใส่กระเป๋าเดินทาง.

เด็กน้อยนั่งรออาราตะพร้อมกับมีมิยามะคอยดูแลไม่ห่าง

พอมานึกๆดูแล้ว กว่าสึนะจะยอมเข้าใจก็ทำเอาเธอปวดหัวไปหลายวัน

สั่งให้อดอาหารก็แล้ว โดนทำโทษก็แล้ว แต่สึนะก็ยังไม่ยอม

จนพอป้าของเขามาเยี่ยม และได้พูดคุยกับสึนะ เด็กคนนั้นก็ยอมไปแต่โดยดี เรื่องที่ป้าของเขาพูดด้วยก็คงไม่พ้นเรื่องของยายล่ะนะ..

“สึนะ.. หลานน่ะโชคดีมากนะที่มีคนมาขอรับไปเลี้ยง หนูรู้มั้ยเงินที่ยายฝากไว้ให้น่ะมันไกล้จะหมดแล้ว และการที่ป้าส่งหลานมาอยู่ที่นี่ ป้าเองก็ต้องจ่ายค่าดูแลหลานให้กับบ้านเด็กกำพร้าเหมือนกัน..”

“ผม.. กลัวเขา เขาเป็นคนไม่ดี.. ฮึก”

“โถ่.. ถ้าเขาเป็นคนไม่ดีแล้วเขาจะมารับสึนะไปอยู่ด้วยให้เป็นภาระเขาทำไมล่ัะ

สึนะ..ถ้าหนูได้ไปอยู่กับเขาคนนั้น ป้าก็จะได้ไม่ต้องลำบากเอาเงินมาจ่ายค่าเลี้ยงดูหลานไง หลานอยากให้ป้าเป็นทุกข์แล้วก็ลำบากเหรอ..?”

“ไม่อยาก..ผมไม่อยากให้ป้าลำบาก ผมขอโทษครับ ผมจะไปกับเขาเอง”

เด็กน้อยโผกอดผู้เป็นป้าทั้งน้ำตา ถึงเขาจะกลัวอาราตะแต่ตอนนี้เขากลัวป้าโนยิโกะลำบากเพราะเขามากกว่า

“เด็กดี.. หนูเป็นเด็กดีแบบนี้แม่และพี่เรย์ที่อยู่บนสวรรค์ต้องดีใจมากๆเลยล่ะ”

และนั่นคือคำพูดที่โนยิโกะใช้เกลี้ยกล่อมสึนะ เธอโกหกสึนะไปว่าต้องจ่ายเงินค่าดูแล แม้ความจริงการที่สึนะมาอยู่ที่บ้านเด็กกำพร้านี้กลับไม่ต้องเสียเงินอะไรเลย

ส่วนเงินของยายที่ฝากให้สึนะไว้ เธอก็เอาไปใช้ซื้อของให้ตัวเองจนหมดแล้ว

งานนี้ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว...

11:45

“ยินดีต้อนรับ สึนะคุง นี่คือบ้านหลังใหม่ของนาย ”

บ้านหลังใหม่สร้างความสนใจให้เด็กตัวน้อย บ้านสีขาวขนาดสองชั้นด้านหน้ามีสวนดอกไม้ปลูกเอาไว้ ส่วนด้านหลังมีสระว่ายน้ำขนาดกลางตั้งอยู่

คนตัวเล็กถูกพาเข้าบ้านแล้วเยี่ยมชมห้องต่างๆ

จนสุดท้ายก็มาถึงห้องของสึนะที่ถูกจัดไว้อย่างสวยงามสไตล์เด็กผู้ชาย

“ชอบมั้ยครับ จากวันนี้เป็นต้นไปสึนะคือส่วนหนึ่งของครอบครัวและบ้านหลังนี้ เงื่อนไขที่สึนะต้องทำตามคือเป็นเด็กดีแล้วเชื่อฟังคำสอนของฉัน เข้าใจมั้ยครับ?”

“ขะ.. เข้าใจครับ”

“ดีมากครับ แล้วก็...”

“.........?”

“จากนี้ไปเรียกฉันน้ำตา ชอบว่า 'อาราตะ' นะครับ”

“ครับ.. อาราตะ..ซัง”

“หึหึ อย่างนั้นล่ะครับเด็กดี เอาล่ะ อีกเดี๋ยวฉันต้องไปทำงานต่อ สึนะคุงอยากได้อะไรก็เรียกแม่บ้านได้เลยนะครับ แล้วเจอกันนะครับ”

พูดจบ อาราตะก็เดินขึ้นรถแล้วขับออกไปจากบ้าน

โดยมีสายตาของสึนะที่มองเขาออกไปอยู่ห่างๆ

เด็กน้อยถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน  ก่อนจะเดินเอากระเป๋าใส่ผ้าของตัวเองเข้าห้องของตนไป

ชีวิตใหม่จะเป็นเช่นไรต่อไปนะ เมื่อคิดไปแล้วไม่ได้อะไร สึนะก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงกว้าง เขาตัดสินใจถูกแล้วหรือแค่กำลังหลงทางเข้าไปในความมืด คำตอบนั้นเขาจะได้รู้ในคืนนี้นี่เอง...

19:45

“สึนะคุง.. ตื่นได้แล้วครับ นายยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงก็ตื่นขึ้นมากินข้าวเย็นแล้วค่อยนอนต่อนะ”

อาราตะกลับมาจากที่ทำงานก็เข้ามาปลุกสึนะ ที่กำลังนอนหลับอย่างสบาย เด็กหนุ่มงัวเงียมองหน้าต่างในห้องก็พบว่าข้างนอกมืดแล้ว

สึนะถูกจูงมือออกมาจากห้องแล้วตรงไปยังห้องครัว

อาราตะนั่งลงฝั่งตรงข้ามก่อนจะยิ้มให้เด็กหนุ่มอย่างใจดี

“วันนี้น้าแม่บ้านเขาทำอาหารต้อนรับสึนะมาเยอะเลยนะ มากินกันเถอะ”

ว่าแล้วอาราตะก็ตักเกี๊ยวซ่ากรอบๆให้เด็กหนุ่ม สึนะกินตามที่อาราตะพูดอย่างโดยดี

มื้อค่ำที่แสนอบอุ่นก็หมดไป สึนะขอตัวไปอาบน้ำ ร่างบางเปลือยเปล่าเเช่น้ำอุ่นในอ่างอย่างสบายใจ

แต่แล้วอะไรๆก็ไม่เป็นอย่างหวัง อาราตะเปิดประตูห้องน้ำเข้ามา ร่างกายกำยำมีเพียงผ้าขนหนูสีขาวปกปิดท่อนล่างเขาไว้

สึนะตกใจกับภาพตรงหน้า แล้วลุกขึ้นจากอ่างเตรียมหนีทันที

หมับ..

“สึนะ..  อาบเสร็จแล้วเหรอครับ”

มือหนาจับข้อมือเล็กเอาไว้ ก่อนจะขยับกายเข้าไปชิดแล้วเอ่ยกระซิบเบาๆ

“คะ..ครับ ผมง่วงนอนแล้ว”

เสียงตอบที่ฟังดูตะกุกตะกักสร้างรอยยิ้มให้ชายหนุ่มทันที

ใบหน้าหวานที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ กำลังปกปิดความอายจากเขาอยู่

คนตัวสูงจึงแกล้งอีกหน่อยโดยการกระชากสึนะมาไว้ในอ้อมแขนแล้วสูดกลิ่นหอมสบู่จากสึนะเบาๆ

“งั้นคืนนี้ ขอฉันไปนอนกับนายได้มั้ยครับ สึนะคุง?...”

#######

เขียนไปเขียนมาอย่าเข้าใจไรท์ผิดนะครับ ไรท์ไม่ใช่โซตะค่อนเน้ออ 555+

ความคิดเห็น