June snow

ขอบคุณ​สำหรับ​การ​ติดตาม​อ่าน​และ​คอมเมนท์​นะคะ​ อ่านฟรี​ไม่ติด​เหรียญ​จ้า​😊😊

74. ไม่มี​ทางเลือก​ (เสกต่อ)

ชื่อตอน : 74. ไม่มี​ทางเลือก​ (เสกต่อ)

คำค้น : เสก​ต่อ​

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.8k

ความคิดเห็น : 56

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มี.ค. 2562 19:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 500
× 0
× 0
แชร์ :
74. ไม่มี​ทางเลือก​ (เสกต่อ)
แบบอักษร

ต่อ Part

โรงเเรม Q

" ครับ คร้าบ คิดถึงครับผม " 

ผมวางสายจากไอ้พี่เสกแล้วก็ยิ้มออกมาสูดรับอากาศดีๆรับสายลมเอื่อย​ๆจากชั้นดาดฟ้าของโรงแรม ที่ผมชอบมาหลบคุยโทรศัพท์มุมนี้มุมที่สงบ 

เกือบจะ1เดือนที่ไอ้พี่เสกไปทำงานที่ภูเก็ตช่วงเวลาที่ห่างกันผมเรียนรู้ว่าการอยู่คนเดียวโดยไม่มีไอ้พี่เสกมันทรมานแค่ไหน

ยิ่งนานยิ่งอยากเจอ อยากเห็นหน้าเหลืออีกกี่วันนะ กว่าจะถึงผมนับวันเวลารอ เพราะไอ้พี่เสกบอกว่าจบงานที่ภูเก็ตคราวนี้คงอยู่ที่กรุงเทพฯอีกนาน​ 

อาจจะมีบ้างบินไปๆมาๆและผมก็เข้าใจงานไอ้พี่เสกดีเพราะว่าผมอยู่ตำแหน่งเลขาท่านประธาน​ขนาดท่านอายุมากแล้วยังต้องมานั่งทำงานและท่านเคยบอกผมว่า​เราสร้างมันมาแล้ว จะให้ทิ้งเลยก็ไม่ได้ ด้วยความที่ไอ้พี่เสกเป็นลูกชายคนเดียว ต้องรับภาระความรับผิดชอบทั้งหมดที่พ่อแม่สร้างขึ้นมา

บางทีผมก็เคยคิดว่าถ้าไอ้พี่เสกเเต่งงานมีครอบครัวมีลูกทุกอย่างอาจจะเปลี่ยนไปในทางที่ดีกว่านี้ก็ได้ 

เห้อ... ชีวิตคนเราถึงจะมีเงินทองมากมายก่ายกองแค่ไหน สุดท้ายก็ต้องทำงาน

" นายนี่มันโชคดีนะ ทั้งตำแหน่งงาน ทั้งความรัก "

เสียงผู้ชายพูดขึ้นผมหันไปมอง โจ้เพื่อนร่วมงานของผมนั่นเอง มายื่นอยู่ข้างหลังผมตั้งแต่เมื่อไหร่

"  นายพูดถึงเรื่องอะไร​  " ผมถาม

" นายคุยกับใครล่ะ เมื่อกี้​  " โจ้ถามส่งยิ้มแปลกๆมาให้ผม

"  นายรู้ "  

ผมถามด้วยความตกใจโจ้รู้เรื่องของผมกับไอ้พี่เสก รู้มากคนไหน?

"  รู้ทุกเรื่อง  "  โจ้ตอบคำถามที่อยู่ในความคิดผม

ผมรู้สึกเหมือนกำลังจะเป็นลม​  ความลับของผมกับไอ้พี่เสกไม่ใช่ความลับอีกต่อไปแล้ว ถ้าเพื่อนที่ทำงานรู้ ผมห่วงไอ้พี่เสก

" นายจะไม่พูดมันใช่มั้ย โจ้ขอร้องล่ะ " 

" หึหึ  อย่าห่วงเลยกูก็แค่อิจฉามึงที่ได้มีชีวิตดีๆ​ "  

โจ้ตอบและยกยิ้มมุมปากแล้วเดินหนีไป

ผมจะทำไงดี บอกไอ้พี่เสกดีมั้ยลำพังไอ้พี่เสกไม่ได้กลัวเรื่องข่าวลืออยู่แล้ว แต่ท่านประธานกับท่านรอง ท่านทั้งสองล่ะ  แล้วตอนนี้หน้าที่การงานผมก็ดีขึ้นผมกำลังได้รับความไว้วางใจ อีกอย่างถ้าบอกไอ้พี่เสกคงจะเล่นงานโจ้แน่

ถ้าเกิดเรื่องข่าวลือขึ้นมาเรื่องจะบานปลายไปกันใหญ่ ไม่ได้ๆผมจะไม่ให้ไอ้พี่เสกรู้ไม่ได้ มันเป็นปัญหาของผมตอนนี้

ผมต้องคุยกับโจ้เรื่องนี้  ยังไงก็จะหาเวลาคุย ..

โรงแรม Q

เช้าวันใหม่ หลังจากที่เมื่อวานตอนเย็นผมคุยกับโจ้  แต่โจ้ก็ทำท่าทีเฉยๆ นั้นยิ่งทำให้ผมคิดมาก  จนเมื่อคืนผมนอนไม่ค่อยหลับตื่นเช้ามารีบมาทำงานก่อนเวลาเพื่อดักคุยกับโจ้  ก่อนเวลาเข้างานผมเดินไปหาโจ้ที่แผนกปรากฏว่าโจ้ไม่อยู่  ตอนที่ผมเดินกลับผมเจอ โจ้กับพี่พิมยืนคุยกันที่หน้าลิฟท์ ท่าทางซีเรียสแล้วทั้งสองก็มองเห็นผมโจ้ทำท่าทีตกใจ ส่วนพี่พิมนั้นยิ้มทักทายผมแล้วก็เดินผ่านผมไป

ส่วนโจ้ก็มองหน้าจ้องตาผมเขม็ง​ เหมือนกับโกรธ​     เเค้นมาสิบชาติ ผมกำลังจะเรียกโจ้ แต่โจ้ก็เดินผ่านผม ไปเลยไม่ได้คุยกันอีกจนได้

14.00น.

" ต่อ  พี่วานเอาเช็คนี้ไปเบิกที จ๊ะ​ "  

ผมรับเช็คจำนวนหลายใบมาจากพี่พิมทำหน้างงๆ 

ที่ผมงง ทำไมถึงเป็นผมล่ะ  ปกติจะเป็นพี่พิม หรือผู้จัดการอีกคนพี่พิมเหมือนรู้ว่าผมคิดอะไรอยู่

"  พอดีช่วงบ่าย พี่กับคุณสุชาติ มีประชุมกับบอร์ด​  " 

พี่พิมบอกยิ้มแล้วก็บอกว่าจะสั่งให้คนขับรถของโรงแรมพาไป แล้วผมก็หยุดคิดเยอะ บางทีอาจจะเป็นเพราะว่าผมได้รับความไว้วางใจมั่ง..

15.40 น.

ผมกำซองเงินจำนวน6แสน บาทเเน่นเดินลงมาจากธนาคาร แล้วโจ้ก็ขับรถมาจอดตรงหน้า  ผมก็เลยขึ้นรถไป ผ่านไป20นาทีผ่านไปผมกับโจ้ต่างคนต่างเงียบ จนรถเลยออกนอกเส้นทาง

" โจ้ เราจะไปไหน นี่ไม่ใช่ทางไปโรงแรมนี่​ " 

ผมถามด้วยความตกใจ

"  เราจะไม่กลับโรงแรม  "  

โจ้พูดเสียงสั่นๆ เหมือนกำลังตัดสินใจอะไรบางอย่าง แล้วโจ้ก็เลี้ยวรถเข้า โรงแรมม่านรูดย่านชานเมือง  โจ้จะทำอะไร​  ผมคิด  มือกำซองเงินแน่น  ก่อนที่ผมจะเปิดประตูรถ แต่ก็ถูกโจ้ดึงแขนไว้แล้ว

"  จะทำอะไร  " 

ผมถามแต่ในใจเริ่มรู้สึกไม่ดียังไงไม่รู้  แล้วโจ้ใช้มือที่มีผ้าสีขาวปิดที่จมูกผม

ผมดิ้นอยู่สักพักก็รู้สึกสะลึมสะลือ

ยาสลบ?  ผมโดนวางยาสลบและเสียงสุดท้ายที่ผมได้ยินคือเสียงของโจ้บอกว่า

" เราจะไม่เอาเงินไปคืน เราจะมีความสุขกัน  "

แล้วผมก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย

โจ้   Part

" ถ้านาย อยากได้เงินรักษาน้องสาวของนาย ก็ทำตามที่ฉันบอกซะ  " 

พี่พิมพรรณเลขาใหญ่ของท่านประธานที่ผมทำงานอยู่ พูดหน้าตาบึ้งตึง

" อย่ามาขู่ผม  " ผมย้อน

"  ฉันไม่ได้ขู่ ถ้าหากนายยังติดต่อพ่อของเด็กนั่น ไม่ได้แล้ว กำหนดการผ่าตัดก็ใกล้เข้ามา นายจะทำยังไง ถ้าไม่มีเงินโอกาสรอดของน้องสาวนายก็เป็น0 " 

พี่พิมพูดแล้วเเสยะยิ้มออกมา

" คิดดูดี ๆ โจ้นายไม่ได้ขโมย นายเเค่ยืมสับเปลี่ยน เงินนี่เพื่อช่วยน้องสาวนาย พอติดต่อพ่อของเด็กได้ นายก็ค่อยเอามาคืน ส่วนฉันจะพยายามพูดกับท่านเองถ้าเรื่องมันแดงขึ้นมาท่านเป็นคนใจดีหวังว่าท่านจะเข้าใจ "

"  แต่คนที่จะถูกทำลายก็คือเป็นต่อ ผมทำไม่ได้  "  

ผมบอกด้วยความสับสน ถึงผมจะไม่ชอบเป็นต่อแต่ผมก็ไม่ใช่คนเลวขนาดนั้น

" อย่ามาทำตัวเป็นคนใจดีหน่อยเลย ระหว่างเป็นต่อกับน้องสาวนายที่นอนรอความเป็นความตายอยู่  หวังว่านายจะฉลาดคิดเป็นนะ เราแค่ยืมๆ "  

พี่พิมย้ำ​คำพูดกับผม   ผมเกลียดผู้หญิงคนนี้ 

เเรกๆผมนึกว่าเธอเป็นคนดีที่ผมได้งานทำที่นี่ก็เพราะว่า ผมเป็นเด็กฝากของพี่พิมลำพังวุฒิการศึกษาผมคงไม่ได้ทำงานตำแหน่งดีๆขนาดนี้

ผมคิดอยู่นานสุดท้ายผมก็ยอมตกลง

ผมไม่มีทางเลือก

และเรื่องที่พี่พิม ให้ผมทำคือ

ทำยังไงก็ได้ให้เป็นต่อกลับไปทำงานที่เดิมไม่ได้  และให้เลิกกับคุณเสกสรรให้ได้  แล้วพี่พิมก็วางแผนให้เป็นต่อไปเบิกเงิน แล้วให้ผมพาไปที่โรงแรมม่านรูดแล้วให้ผมจัดการกับเป็นต่อยังไงก็ได้ให้คุณเสกสรรเข้าใจผิด ว่าผมกับเป็นต่อมีอะไรกัน  และให้ผมเอาเงินจำนวนนั้นที่เบิกมาไปจ่ายค่าผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจให้น้องสาวผม

ผมมองผู้ชายร่างผอมที่นอนเปลือยอกหลับสนิทเพราะฤทธิ์ยาสลบบนผ้าปูเตียงสีหวาน  หลังจากที่ผมทำตามแผนของพี่พิมและทุกอย่างก็ลงล็อคเป็นอย่างดีเป็นต่อเป็นคนหัวอ่อนหลอกง่าย  นั่นทำให้ทุกอย่างดูง่ายขึ้นผมมองกำไลสีเงินที่อยู่บนข้อมือของเป็นต่อด้วยความรู้สึกริษยา ราคากำไลนั่นน่าจะเกือบแสน เป็นต่อโชคดีที่มีคุณเสกเข้ามาในชีวิต 

พลางเปรียบเทียบตัวเองกับเป็นต่อ นั้นยิ่งทำให้ผมรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ ทั้งที่มาจากพื้นเพเดียวกัน  แต่เป็นต่อกลับโชคดีกว่าผมทุกอย่าง

ผมรู้เรื่องทุกอย่างของเป็นต่อมาพักหนึ่งเเล้วจากพี่พิม แรกๆผมคิดว่าพี่พิมชอบเป็นต่อ ที่ไหนพี่พิมเกลียด ในสิ่งที่เป็นต่อเป็น พี่พิมเกลียดเกย์!

และนั่นทำให้พี่พิมแค้นฝังหุ่นกับเกย์ทุกคนรวมทั้งผมด้วย และเรื่องราวมันก็ดำเนินมาเมื่อทุกอย่างเข้าทางพี่พิม คุณเสกกับเป็นต่อรักกัน  ท่านประธานและท่านรองก็รักและเอ็นดูเป็นต่อมาก นั่นทำให้ตำแหน่งงานพี่พิมเริ่มสั่นคลอน ทำให้พี่พิมตัดสินใจทำเรื่องแบบนี้

แต่ผมก็คิดว่าพี่พิมคงมีแผนสองแน่ๆ สำหรับทำให้คุณเสกเลิกกับต่อ ถ้าแผนหนึ่งไม่สำเร็จ

ผมจับร่างผอมถอดกางเกงในออก ทุกอย่างกำลังจะเดินตามแผน  ผมมองร่างเปลือยของเป็นต่อดูเซ็กซี่ เย้ายวนใจ  

มิน่าคุณเสกถึงได้หลงหัวปักหัวปำ ผมเป็นเกย์รุกก็จริง แต่บางอย่างมันเปลี่ยนไปทำให้ผม ไม่มีความรู้สึกแบบนั้นกับร่างเปลือยที่นอนอยู่ตรงหน้า  จากนั้นก็ก้มลงไปกัดเม้มที่ซอกคอขาวของเป็นต่อ3รอยที่มองเห็นได้ง่ายแล้วก็จัดการจัดฉากบนเตียงให้เหมือนกับว่าผมกับเป็นต่อทำอะไรกัน  ก่อนหน้านี้  ผมคิดว่าคนฉลาดที่มาเจอจะเข้าใจง่ายขึ้น.....

ผมเลว ผมรู้สึกว่าตัวเองเลวมากก็วันนี้

แล้วผมก็หยิบเอาซองเงินมามองที่นาฬิกาถ้านับเวลา ก็เหลืออีกหลายชั่วโมงกว่าเป็นต่อจะรู้สึกตัวเพราะว่ายาสลบที่ใช้จะทำให้ความรู้สึกครั้งแรกเมื่อตื่นมาจะหลอนนิดๆ  แล้วเปิดประตูออกจากห้องไป สั่งเด็กดูแลความเรียบร้อยของโรงแรมให้ล็อคข้างนอกไว้ ซึ่งเด็กที่ดูแลนั่นรู้จักกับพี่พิมอยู่แล้ว

" เรียบร้อยแล้วครับ "  ผมกดโทรออกหาพี่พิม

" ดีมาก เดี๋ยวไม่นานแฟนมันคงคลั่งตามมาถึงกรุงเทพแน่  "

เสียงพี่พิมพูดเรียบเย็นฟังดูน่ากลัว

" พี่พิมแน่ใจนะครับว่าผมกับเป็นต่อจะไม่ถูกจับ ผมห่วงน้องสาว " 

ผมบอกเสียงสั่นกลัว ถึงผมจะอยู่ในสังคมที่มีแต่ด้านมืดแต่นี้เป็นครั้งแรกที่ผมทำเรื่องแบบนี้  ผมกำลังจะกลายเป็นคนเลวที่ทำลายคนอื่นเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง

"  นายแค่ทำหน้าที่ของนายไปรอฟังคำสั่งฉันก็พอ  " 

พี่พิมไม่รับปาก พูดแล้ววางสายทันที...

แต่ถ้าผมติดคุกจริงๆผมก็ยอม แค่ได้ช่วยให้มิกิได้ผ่าตัด และภาวนาให้ติดต่อกับพ่อแท้ๆของมิกิให้ได้เร็วๆ  ซึ่งพี่พิมสัญญาว่าจะช่วยผมตามหาให้เพื่อให้เค้าช่วยเรื่องค่ารักษาพยาบาล

ใช่เเล้ว ครับมิกิเป็นลูกคนละพ่อกับผม แม่ผมเป็นผู้หญิงกลางคืน ชีวิตผมเหม็นยิ่งกว่านิยายน้ำเน่าที่คลองหลังบ้านที่ผมอาศัยอยู่อีก.…

เรื่องของแม่ผม ผมไม่รู้อะไรมากมายกว่านี้เลย

ผมรู้เเค่ว่าเมื่อ5ปีก่อน แม่กลับมาไทยพร้อมกับเด็กสาวขวบกว่า ๆหลังจากที่ไปอยู่กินกับคนญี่ปุ่น

และรู้ทีหลังว่าแม่หนีมาต่อจากนั้นแม่ก็ป่วยด้วยโรคพิษสุราเรื้อรังและเสียชีวิตเมื่อ3ปีที่เเล้ว

และนั่นทำให้ชีวิตผมเปลี่ยนดีที่ได้น้าจันน้องสาวของแม่มาช่วยเลี้ยงมิกิให้

ผมไม่อยากเล่าว่าความลำบากมันมากแค่ไหน สำหรับ3 ชีวิตกับเงินเก็บที่มีไม่ถึง2หมื่นในช่วงเวลานั้น

แล้วผมก็ไปที่โรงพยาบาลที่น้องสาวผมรักษาตัวอยู่  ซึ่งพรุ่งนี้บ่ายสามโมงจะทำการผ่าตัดทันที ผมมองบิลค่าใช้จ่ายจำนวนตัวเลขที่โชว์อยู่ในมือ  แทบช็อกมือไม้สั่น แล้วผมก็ต้องสะดุ้งโหยงเมื่อมีคนมากระซิบข้างๆหู

" หวังว่าเงินนั่นจะไม่ใช่เงินสกปรกนะ "  

เสียงทุ้มกังวานกระซิบที่ข้างใบหูผมหันไปมองไอ้หมอหน้าหล่อนี่เอง ทำไมต้องมาเจอกับมันด้วยนะ

" หึ!!  สกปรกแล้วไงล่ะ​ ถ้ามันรักษาสิ่งที่สะอาดไว้ได้ ใครจะไม่สน " 

ผมพูดแล้วเอาไหล่กระเเทกชนไหล่ของหมอหนุ่มร่างสูงแล้วเดินผ่านไป

"  นึกว่าหยุดเลวไปแล้วที่แท้ก็ยังเลวเหมือนเดิม​  "

เสียงคำพูดดูถูกตามหลังนั่นทำให้ผมเดินไปมือทั้งสองกำแน่นด้วยอารมณ์โกรธสุดขีด

เลวงั้นหรอ  เหมาะกับผมดีนะคำนี้

คนรวยที่เกิดบนกองเงินกองทองอย่างพวกคุณจะรู้อะไรไอ้หมอ​คนดีผมไม่รู้มันชื่ออะไร 

แต่ผมมีเรื่องมีราวที่ไม่น่าจดจำกับมันและที่แน่ใจสุดๆคือ

ผมเกลียดมัน!

ผมกลับมาที่โรงแรมเกือบตี3หลังจากที่เคลียร์เรื่องค่าใช้จ่ายแล้วก็ เอาเงินค่าจ้างไปให้น้าจันที่ดูแลมิกิอยู่ให้ไปหามิกิ พรุ่งนี้เช้าก่อนการผ่าตัดและอาจจะวันต่อไปถ้าผมถูกจับ!

ผมเปิดประตูเข้าไปอาบน้ำอาบท่าเสร็จ อ่านข้อความที่พี่พิมส่งมาบอกว่า​ คุณเสกกำลังขับรถขึ้นมากรุงเทพน่าจะถึงเร็วๆนี้  มองร่างของเป็นต่อที่นอนนิ่งอยู่และจัดฉากช่วงล่างของเป็นต่อให้สมจริง

ขอโทษนะ  เป็นต่อ

พลางหลับตาลง ไม่ว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้นฉันจะอยู่ข้างนาย ........ 

นายคือผู้มีพระคุณของฉันกับมิกิ

หวังว่านายจะให้อภัยคนเลวๆคนนี้

ต่อ Part

8.40น.

ตึงๆๆ

เสียงเคาะประตูเสียงดังๆมากดังจนปลุกผมตื่นจากความฝันเเสนหวานที่ผมกับไอ้พี่เสกเดินจับมือกันอยู่กลางทุ่งกว้างสีเขียว    ผมลืมตาขึ้นมองรอบๆไฟสีสดที่มุมห้องดูไม่คุ้นตา และพยายามปรับสายตาใหม่ มองรอบๆ  ที่นี่ที่ไหน ?   แล้วก็ต้องตกใจกับผู้ชายร่างสูงที่นอนเปลือยอยู่ข้างๆ

โจ้!    เกิดอะไรขึ้น ?

พลางนึกลำดับเหตุการณ์เมื่อวานตอนบ่ายผมไปเบิกเงินแล้วขากลับโจ้ก็แวะที่ๆ.. แล้วก็วางยาสลบ

ผมก้มลงมองสภาพตัวเองตอนนี้ร่างกายชาวาบไปทั่วร่าง

ผะ ผมกับโจ้  เราสองคน.....?

ผมตกใจรีบขยับตัวแล้วก็รู้สึกปวดตามร่างกาย เรี่ยวแรงไม่มีรู้สึกปวดหัวอย่างหนัก

" อะ  "   

ผมหลุดเสียงออกมา มองทิชชู่ที่ตกเกลื่อนทั่วพื้นห้อง เสื้อผ้าผมถูกถอดและโยนกระจายไปทั่วห้องอุปกรณ์ที่ใช้สำหรับกิจกรรมบนเตียงถูกวางเกลื่อนกลาด 

ใครมาเห็น ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านี้

ผมลูบคลำที่บริเวณต้นคอตัวเองเพราะว่ารู้สึกเจ็บ

ไอ้ โจ้  ไอ้เลว  มันทำกับผมแบบนี้ได้ยังไง 

ผมง้างหมัดกำลังจะชกโจ้ แต่โจ้รู้ตัวก่อนจับข้อมือผม พลิกร่างหนาเปลือยมาคร่อมร่างผมไว้ผมดิ้นไปมา พยายามขัดขืนรู้สึกเจ็บที่ข้อมือ

แล้วเสียงประตูก็ถูกเปิดออกทำให้ผมกับโจ้หันไปมองพร้อมกับภาพสถานการณ์ที่ผมกับโจ้กำลังยื้อกันอยู่ 

ยังไงก็ชวนเข้าใจผิด

พี่พิม !  นั่นเองที่กำลังเดินเข้ามาและผู้ชายอีกคนที่ผไม่รู้จักเดินตามหลังและคนสุดท้ายร่างสูงที่ยืนอยู่หลังสุดนั่นทำให้ผมแทบ แทบซ็อคหมดสติร่างกายเย็นวาบ

ไอ้พี่เสก!!

ผมครางชื่อนั้นด้วยเสียงสั่นกลัว นัยน์ตาดุเเฝงไปด้วยความปวดร้าวนั้นมองมาที่ผม

ไม่นะ!

ไม่ใช่  พี่กำลังเข้าใจผิด อย่า.. เข้าใจผิด... 

ผมไม่ได้ทำ ผมกำลังจะอธิบายแต่มันพูดคำนั้นไม่ออก เหตุการณ์มันฟ้องทุกอย่าง

" ผมขอโทษ !!  ผม ไม่... ไม่.. "

ผมพูดเหมือนคนร่ำไห้ออกมาส่ายหน้าไปมาเหมือนคนเสียสติ แล้วโจ้ก็ขยับตัวมาโอบไหล่ผมไว้เหมือนพยายามปลอบใจผมพยายามเบี่ยงตัวหลบแต่เรี่ยวแรงขัดขืนมันไม่มีเลย

"  หึ   เลว ทั้งคู่​  "

ไอ้พี่เสกพูดยกยิ้มเหยียดๆส่งสายตาเชือดเฉือนมาให้ผม แล้วไอ้พี่เสกก็หมุนตัวออกจากห้องไป  ผมมองตามแผ่นหลังของร่างสูงไอ้พี่เสกและพยายามลุกขึ้นยืนทั้งสภาพเปลือยช่วงบน แต่ก็ทรุดฮวบลงกับพื้นอย่างหมดแรง  ทำไมหัวใจมันถึงเจ็บจี๊ดๆ มันเจ็บจนอธิบายไม่ถูก ราวกับว่าคำพูดนั้นเป็นมีดคมมันเสียดแทงไปทั่วหัวใจอยู่ตอนนี้ สายตาที่มองผมนั้นมันทำให้ผมไม่มีเรี่ยวแรง แม้กระทั่ง​ลุกขึ้นยืนและวิ่งตามไอ้พี่เสกไป  และสุดท้ายผมก็ร้องไห้ออกมาไม่สนพี่พิมกับที่ยืนมองผมอยู่

" ให้เวลาพวกนาย 20นาทีอธิบายกับท่านเรื่องเงิน6แสนนั่นท่านประธานและท่านรองรอฟังข้อแก้ตัวของพวกนายอยู่  "  

พี่พิมบอกเสียงนิ่งๆแล้วเดินออกไปปิดประตูลง 

เงิน6แสน  แก้ตัว  ท่านรออยู่?  หมายถึงอะไร 

ตอนนี้สมองผมมันตื้อตันไปหมด

รู้สึกเหมือนจะเป็นลมแล้วโจ้ก็ลุกขึ้นเดินไปหยิบเสื้อผ้ามาส่งให้ผม

" ไปอาบน้ำ​  " 

โจ้สั่ง ผมมองโจ้ด้วยสายตาเกลียดชังแค้นเคือง  รู้สึกขยะแขยงตัวเองและผู้ชายตรงหน้าผม

" มึงทำอะไร กับกู "  

ผมถามเสียงห้วนคำสุภาพๆที่เคยใช้ไม่จำเป็นเเล้ว

" แล้วคิดว่าทำอะไรล่ะ " 

โจ้ตอบแล้วเดินไปหยิบเสื้อผ้าตัวเองมาใส่   ผมพยุงตัวเองลุกขึ้นอย่างยากลำบากเดินเข้าไปห้องน้ำยืนมองตัวเองอยู่หน้ากระจกรอยกัด 3 รอยเด่นชัดที่ต้นคอ รู้สึกปวดเมื่อยแถวสะโพกแต่ก็ยังแปลกใจช่องทางด้านหลังกลับไม่ปวดแปลบ

ผมทำอะไรลงไป ผมนอกใจไอ้พี่เสก  ผมมีอะไรกับผู้ชายคนอื่นคิดแล้วน้ำตาก็ไหลออกมา 

แล้วก็เปิดฝักบัวให้หยาดน้ำเย็นไหลรดร่างกายที่สกปรก ความเย็นของน้ำ​กระตุ้นร่างกายที่ชาอยู่ให้กลับมามีสติอีกครั้ง  ผมเอามือถูที่ต้นคออย่างแรงจนเกิดรอยจ้ำแดง  พลางรู้สึกรังเกียจร่างกายตัวเองรู้สึกเหมือนปวดหัวเหมือนหัวจะระเบิดคงเพราะฤทธิ์ยาสลบ  แล้วรีบอาบน้ำอย่างลวกๆแต่งตัวแล้วเดินออกไป

" เราต้องคุยกันก่อนออกไป " 

โจ้บอกผมพยักหน้าเหมือนคนเสียสติเลื่อนลอยไม่มองหน้าโจ้ด้วยซ้ำ

แล้วโจ้ก็เล่าเรื่องตั้งแต่ต้นจนจบให้ผมฟัง เมื่อโจ้เล่าจบ ผมแทบทรุดลงไปกับพื้น แต่ก็อาศัยเรี่ยวแรงสุดท้ายต่อยไปที่หน้าโจ้รัวๆ  ผมไม่รู้ว่าต่อยไปกี่ครั้งจนโจ้จับแขนผมไว้

" ฮือๆ​ ทำไมทำกับกูแบบนี้กูไปทำอะไรให้มึง " 

ผมคร่ำครวญร้องไห้ออกมา

"  พอใจรึยัง "   

โจ้บอกแล้วเดินไปหยิบทิชชู่มาเช็ดเลือดที่ซึมที่มุมปาก

โรงแรม Q

ห้องประชุมใหญ่

สรุปจากเรื่องนี้คือผมกับโจ้พยายามยักยอกเงินบริษัทเป็นเงิน1ล้าน 6แสนบาทอยู่กับโจ้ส่วนอีก4แสนอยู่ในบัญชีผมซึ่งผมไม่รู้ว่าเงินนั่นถูกโอนมาจากไหน 

ผมถูกใส่ร้าย

" ผมไม่ได้ทำ​ "  

ผมพูดเสียงเบาหวิวเหมือนกำลังจะเป็นลม รู้สึกหัวมันหนักอึ้งมองไปที่ท่านประธานที่นั่งนิ่งเหมือนกำลังใช้ความคิด เพราะพี่พิมเร่งเร้าเรื่องความผิดของผมกับโจ้

" ต่อไม่ผิดครับ เงินนั่นผมบังคับให้ต่อทำ " 

โจ้พูดขึ้นเพื่อปกป้องผมแต่ผมเองก็ไม่ได้รู้สึกดีอะไร

"  ฉันไม่รู้ว่า พวกนายสองคนมีความสัมพันธ์แบบนั้นนานแค่ไหน แต่เรื่องนี้หลักฐานมันชัดเจนคงยากที่จะเชื่อเพราะพวกนายกำลังปกป้องกันเอง "  

พี่พิมพูดเสียงนิ่งๆ

ผมสะอึกกับคำว่า ความสัมพันธ์มองหน้าพี่พิมด้วยเเววตาตัดพ้อออกมา

"  เราสอง กำลังเริ่มหวั่นไหว " 

โจ้บอกทุกคนส่วนผมนั้นสมองมันตื้อไปหมดท่านประธานมองมาที่ผมด้วยแววตาผิดหวัง

" แล้วแกจะเอายังไง "  

เสียงท่านรองพูดขึ้นแล้วมองไปทางด้านหลัง

เสียงพี่พิมอุทานออกมา ว่า คุณเสก ผมรีบหันไปมอง

ไอ้พี่เสก!!  ยืนอยู่หน้าประตู คงรู้หมดแล้วว่าผมทำอะไรไปแต่สิ่งที่ผมอยากรู้มากที่สุดคือ

ไอ้พี่เสกเชื่อใคร?

ร่างสูงมองมาที่ผมด้วยสายตาเย็นชาว่างเปล่า แววตานั่นเหมือนไม่ใช่ไอ้พี่เสกที่ผมรู้จัก

" เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับผมแล้วแต่ท่านประธานจะจัดการ   " 

ไอ้พี่เสกพูดเสียงเรียบไม่มองมาที่ผมเลย

ไม่เกี่ยวกับผม?  ไม่เกี่ยวงั้นหรอ?

" ผมขอคุยกับเป็นต่อ 2คนครับ " 

เสียงไอ้พี่เสกบอกทุกคน แล้วทุกคนก็หันมามองที่ผมด้วยสายตาที่แตกต่างกันออกไป ส่วนโจ้นั่นลุกขึ้นเอามือวางที่ไหล่ผม แล้วโน้มตัวลงกระซิบ

" อย่าลืมว่าเมื่อคืนเราสองคนทำอะไรกัน "  

แล้วโจ้ก็เดินตามคนอื่นๆออกไป

" มีอะไรกับ ผู้ชายคนนั้นจริงหรือป่าว? "  

ไอ้พี่เสกถามสายตาจ้องมองที่ผมนิ่ง ผมรู้สึกหัวใจเหมือนถูกบีบแล้วถูกกรีดด้วยของมีคมเจ็บหน่วงไปทั่วร่าง

"  ผมขอโทษ ...  ผม ไม่รู้ .... ผมจำไม่ได้​  "  

ผมตอบเหมือนกำลังแก้ตัว ส่ายหน้าไปมาน้ำตาเริ่มไหลออกมา

" แต่หมอนั่นบอกว่ามี  "  

ไอ้พี่เสกยังถามจี้ด้วยน้ำเสียงเย็นชาผมเม้มกัดริมฝีปากตัวเองแน่นพยายามกลั้นเสียงสะอื้นไว้

" อึก  แล้วคุณเชื่อเค้ามั้ย  " 

ผมถามกลับพร้อมกับเอามือปาดน้ำตาที่กำลังไหล ร่างสูงนิ่งไปชั่วอึดใจไม่พูดอะไรออกมา  ผมจึงลุกยืนขึ้นเดินไปประชิดตัวไอ้พี่เสกแล้วยื่นหน้าเข้าไปหาทำท่าจะจูบแต่ไอ้พี่เสกถอยออกห่างผมแถมยังเบือนหน้าหนี ....

รังเกียจ    คิดแล้วก็เจ็บจี๊ดๆในใจ

" จูบผม สัมผัสผมสิครับเราไม่ได้เจอกันเกือบ30วันเลยนะ " 

ผมออดอ้อนเสียงหวานพยายามยื่นหน้าไปใกล้ๆ แล้วมืออีกข้างก็ลูบแผงอกแกร่งนั่นไปมา

"  หยุดบ้า ซะทีต่อ  "  

ไอ้พี่เสกพูดเสียงเข้มจับมือผมออกจากเสื้อตัวเอง

" รังเกียจ ขยะแขยง  สินะครับ  " 

ผมถามและยิ้มหยันและเดินไปยืนหันหลังให้ร่างสูง ไอ้พี่เสกไม่พูดอะไรยังยืนนิ่งอยู่

" ผมมีอะไรกับผู้ชายคนนั้นจริง ส่วนเรื่องเงินผมบอกได้แค่ว่าผมไม่ได้ทำ​ ผมไม่ได้โกง  "  

ผมบอกสารภาพออกมา แล้วเดินหมุนตัวกำลังจะออกจากห้องแต่ก็ถูกร่างสูงดึงกระชากแขนไว้และบีบแรงจนผมรู้สึกเจ็บปวด  เราสองคนสบตากันแวบหนึ่งแล้วสายตาคมก็ไล่มองที่ต้นคอผม  เบือนหน้าหนีปล่อยแขนผม แล้วเดินหนีไปกำลังจะเปิดประตู

แกร๊ง!

ผมถอดกำไลขว้างไปที่แผ่นหลังของไอ้พี่เสก

" พูดอะไร ออกมาบ้างสิวะ ด่าผมต่อยตีผมให้สมกับที่ผมนอกใจพี่   "  

ผมตะโกนร่ำไห้ออกมาอย่างเหลืออดไม่ไหวแล้ว อยากหนี อยากหลุดจากสถานการณ์ตรงนี้

" ผมเหงาผมนอนกับผู้ชายคนอื่นนะ ผมนอกใจพี่  พี่ไม่รู้สึกอะไรเลย​หรอ​  "   

ผมยังย้ำคำพูด เก่าออกมาเพื่อยั่วยุอารมณ์ของร่างสูง

" มันจะดีกว่านี้ ถ้าพี่เเสดงความโกรธออกมาบ้าง "

"_______________"   

ไอ้พี่เสกยังเงียบไม่พูดอะไรออกมาไม่เหมือนไอ้พี่เสกคนเดิมที่ผมรู้จัก  คนเดิมที่โวยวายแม้แต่การสารภาพรัก  คนเดิมที่แค่ผมใส่เสื้อคอกว้างยังบ่น ไม่หยุด แต่นี่... ผมนอนกับคนอื่น ทำไมถึงไม่แสดงออกเลย

"  มันจบลงแล้ว ความรักระหว่างผมกับพี่  มันจบตั้งแต่ที่ผมทำลายความเชื่อใจของพี่เเล้ว    "

"  เราเลิกกันเถอะ " 

ผมบอกแล้วพยายามเดินให้ตรงทั้งที่ขาแทบจะไม่มีเเรงเดิน  ไอ้พี่เสกยืนนิ่งอยู่หน้าประตู   

ผมเดินผ่านไปเปิดประตูออกมา

ก็เจอโจ้กับพี่พิมและผู้จัดการฝ่ายยืนรออยู่หน้าห้อง และเพื่อนร่วมงานอีก3คน

"  สำหรับใครที่ต้องการทำลายชีวิตผม ผมอยากบอกให้รู้ว่า คุณทำสำเร็จชีวิตผมมันพังลงแล้ว  "

"  ส่วนเรื่องเงินนั่น ผมจะถอนมาคืนวันนี้​  " 

ผมพูดส่งสายตาไปที่พี่พิม

แล้วผมก็เดินผ่านทุกคนไป เข้มแข็งไว้ต่อ  

เข้มแข็งไว้อย่าอ่อนแอผมบอกตัวเอง แค่พาร่างที่ไร้เรี่ยวแรงออกไปให้พ้นๆจาก ที่ตรงนี้ก็พอ....

เสก Part

"  มันจบลงแล้ว ความรักระหว่างผมกับพี่  มันจบตั้งแต่ที่ผมทำลายความเชื่อใจของพี่เเล้ว "

เสียงของเป็นต่อยังสะท้อนอื้ออึงอยู่ในหูของผม หลังจากที่เป็นต่อเดินออกจากห้องไปแล้วเกือบ20นาที

เราเลิกกันเถอะ  !   ซ็อคที่ได้ยิน

คำนี้ผมไม่คิดว่าเป็นต่อจะกล้าพูดมันออกมา ด้วยสายตาแบบนั้นสายตาที่ดูเจ็บปวด

หรือว่า ก่อนหน้านี้เป็นเพราะผมเองที่ทำท่ารังเกียจเป็นต่อ และเป็นต่อเองก็พยายามยั่วยุผม จนทำให้เป็นต่อบอกเลิกผม ตลอดเวลาที่นั่งรถมาผมพยายามบอกตัวเองว่า

เป็นต่อไม่ทำเรื่องแบบนั้น แน่ แต่พอได้ยินได้เห็น

กับตาความคิดขัดแย้งสับสนวุ่นวายไปหมด

ย้อนไปเมื่อวานตอนเย็น ผมโทรหาเป็นต่อไม่ติด  หลังจากที่พี่พิมโทรมาบอกผมว่าเป็นต่อหายไปตั้งแต่บ่าย พร้อมกับเงิน6แสนและไปกับเพื่อนร่วมงานคือโจ้เด็กหนุ่มหน้าตาดีคนนั้น  ผมเช็คตำแหน่งที่อยู่ของเป็นต่อทำให้กระวนกระวายใจ เมื่อรู้ว่าที่นั่นเป็นโรงแรมม่านรูดแล้วผมก็ตัดสินใจทิ้งงานทั้งหมดขับรถจากภูเก็ตขึ้นมาที่กรุงเทพทันที พร้อมกับคนขับรถอีกคน และโทรกำชับให้พี่พิมอย่าเพิ่งแจ้งเรื่องเงินกับพ่อแม่ผม

เมื่อผมมาถึงกรุงเทพ ผมก็รีบบึ่งไปที่โรงแรมนั่นทันทีเพราะดูจากตำแหน่ง เป็นต่อไม่ได้ออกไปไหน

ภาพตรงหน้าผมทำให้อึ้งไปตาค้างภาพผู้ชายเปลือย2คนที่กำลังหยอกล้อเล่นกันผมมองไปรอบๆห้องบ่งบอกว่าเมื่อคืนกิจกรรมของพวกเค้าร้อนแรงแค่ไหน

เป็นต่อ เรียกชื่อ ทำหน้าตกใจเหมือนเห็นผีผมมองสำรวจร่างเพรียว ที่เปลือยช่วงอกรอยกัดแดงๆนั้น

ความโกรธเริ่มพุ่งขึ้นมาจากในอกก้อนแข็งๆ จุกอยู่ที่คอ รู้สึกเจ็บจนไม่ยากจะกลืนน้ำลายลง

และยิ่งได้ยินคำว่าขอโทษ...  ร่างกายผมแทบล้มทั้งยืน มันเป็นเรื่องจริง 

หลังจากที่ตอนที่นั่งรถมาผมภาวนาว่าอย่าเป็นแบบที่ พี่พิมคิดเลย พี่พิมบอกว่าเป็นต่อกับโจ้ช่วงนี้สนิทสนมกันมาก แล้วโจ้ก็เอามือโอบไหล่เป็นต่อ แล้วความอดทนของผมก็หมดลง

เลวทั้งคู่   ผมพูดแล้วเดินออกจากตรงนั้นด้วยความเสียใจ เป็นต่อทำได้ไง  ไหนบอกว่ารักผมมากมาย ไหนบอกว่ารักผมคนเดียว  ผมผิดอะไร

ผมคิดสับสน ไปหมดไม่รู้จะจัดการกับสถานการณ์นี้อย่างไร จะเชื่อหรือไม่เชื่อดี

น้ำตาคลอเบ้า ผมเดินเหมือนคนไร้เรี่ยวแรงจนมาถึงรถ  ยิ่งคิดยิ่งเสียใจปากเม้มสนิทมองตาตัวเองในกระจกรถน้ำใส ๆเริ่มคลอผมกำลังร้องไห้

น้ำตา​ที่มันไหลออกมา มันมาจากการทรยศการนอกใจ ความเจ็บปวด

และผมจะไม่ยอมให้ใครเห็นดวงตาอันเจ็บปวดของผมเป็นอันขาด

หลังจากที่นิ่งคิดอยู่นานผมก็ก้มหยิบกำไลที่เป็นต่อทิ้งไว้ ขึ้นมาแล้วเปิดประตูออกไปเจอกับพี่พิมที่รออยู่หน้าห้อง แล้วพี่พิมก็เล่าว่า ท่านประธานให้โจ้หาเงินมาคืนภายใน1เดือนตามที่โจ้ขอ  ส่วนทั้งสองก็จะบอกไล่ออก ตามกฎ แล้วพี่พิมก็เดินไป

" ผมอยากคุยกับคุณ​ "  โจ้มาดักรอผมที่ลานจอดรถ

" เรื่องอะไร "  

ผมถามเสียงแข็งมองใบหน้าโจ้ที่บวมซ้ำผาดโผนกันเหลือเกินนะ  ผมคิด

" คุณเชื่อในสิ่งที่เห็นแค่ไหน "

" ทั้งหมด "  ผมตอบ

" เชื่อว่าเลวเพราะคนอื่นบอกว่าเลว  หึ! ผมคิดว่าคุณจะต่างจากมนุษย์คนอื่น "  

โจ้พูดดูถูกนั่นทำให้ผมดึงกระชากคอเสื้อของโจ้มาและปล่อยหมัดหนักๆที่รอยซ้ำที่มุมปากนั่นโจ้เช็ดเลือดที่มุมปากตัวเอง

"  นายจริงจัง กับต่อแค่ไหน? "  ผมถามเสียงแข็ง

"  แล้วคุณล่ะ รู้จักเป็นต่อดีแค่ไหน?  "  

โจ้ถามย้อนและยิ้มออกมาผมยืนนิ่ง แล้วโจ้ก็เดินผ่านผมไปแล้วหยุดพูดหันมามองผม

"  สำหรับความรัก ความเชื่อใจมันไม่ได้ถูกทำลาย ง่ายๆถ้าอีกฝ่ายมีความมั่นคง "

โจ้พูดทิ้งท้าย แล้วเดินหายไปด้านในของลานจอดรถ

ถึงจะพยายามคิดตามกับคำพูดโจ้  แต่หัวของผมตอนนี้มันขาวโพลนไปหมด  ความเจ็บปวดความเสียใจที่ผมได้รับ  ภาพเป็นต่อกับโจ้ที่เปลือยมันยังติดตาผมอยู่  เสียงบอกเลิกของเป็นต่อยังก้องอยู่ในหัว

และเป็นครั้งแรกที่โดนบอกเลิกแล้วเจ็บปวดซิปหาย!

_______________________________________________________มาแล้วๆ ตอนนี้เล่าถึงชนวนรอยร้าวความรักของเสกต่อ  และเพิ่มตัวละครตัวแปรของความร้าวฉานของเสกต่อนั้นก็คือโจ้  เนื้อหาสาเหตุที่บอกเลิก อาจจะน้ำเน่านิยายๆเนาะ  ตอนหน้ามาตามต่อว่า

ความสัมพันธ์ที่มันเปราะบาง เมื่อมันพังลงแล้ว ใครจะเป็นคนพยายามสร้างมันขึ้นมาใหม่ และสำหรับไอ้พี่เสก ระหว่างเวลา กับ เป็นต่อ อะไรจะรักษา ความเจ็บปวดนี้ให้หายได้ มาตามกันเนาะ

อย่าเพิ่งเบื่อ 🙏🙏นะพลีส

ขอโทษรีดหลายคนที่ยังอินกับพี่เนียร์กับกร อยู่

ขอโทษจริงๆ เพราะว่าเนื้อเรื่องมันถูกวางไว้แล้ว  จบPart เสกต่อ เมื่อไหร่ พี่เนียร์กับกรยาวเลยค่ะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}