ข้าวปั้นเเซลม่อน

ไม่ใช่แค่ร่างกาย แต่ทั้งชีวิต และจิตวิญญาณของมึงทั้งหมดนั้นเป็นของกู ใครกันที่ลากมึงออกมาจากบ้านเด็กกำพร้า ใครกันที่ดูแล และจ่ายค่ารักษายามมึงไม่สบาย แค่อ้าขาให้กูกว้างๆอย่ามาสำออยบอกว่าทำไม่ได้ สึนะ!

กรงนก ตอนที่②ลูกนกที่ถูกทิ้ง[สึนะ×อาราตะ]

ชื่อตอน : กรงนก ตอนที่②ลูกนกที่ถูกทิ้ง[สึนะ×อาราตะ]

คำค้น : กรงนกตอนที่2:ลูกนกที่ถูกทิ้ง

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.3k

ความคิดเห็น : 101

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มิ.ย. 2561 20:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กรงนก ตอนที่②ลูกนกที่ถูกทิ้ง[สึนะ×อาราตะ]
แบบอักษร

กรงนก ตอนที่2

เจ็ดปีก่อน

เด็กน้อยยืนมองบ้านหลังใหญ่ตรงหน้าด้วยความตื่นตระหนก หลังจากผู้เป็นป้าเก็บเสื้อผ้าของเขาใส่กระเป๋าเป้เสร็จแล้ว เธอก็พาสึนะมาที่นี่ สถานที่ที่เรียกกันว่า บ้านเด็กกำพร้า

“ขอโทษที่รบกวนนะคะ นี่สึนะคุงค่ะ ฝากเด็กคนนี้ด้วยนะค่ะ”

ป้าโนยิโกะเอ่ยทักทายเจ้าหน้าที่หญิง มิยามะ ที่ทำงานที่นั่น ก่อนจะแนะนำสึนะให้เธอรู้จัก

มิยามะมองสำรวจเด็กน้อยอย่างสนใจ แม้จะชื่อนามสกุลญี่ปุ่นแต่ใบหน้าของสึนะกลับเหมือนคนต่างชาติ ดวงตาสีอ่อน ผมสีน้ำตา ชอบและผิวสีขาวเหลืองกระจ่างใส แตกต่างจากเด็กคนอื่นๆมากทีเดียว

“ยินดีต้อนรับจ้ะ สึนะคุง จากวันนี้เป็นต้นไป ป้าจะเป็นคนดูแลหนูเองนะจ้ะ”

มิยามะกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้ม แต่กลับถูกสึนะเงียบใส่ เด็กหนุ่มไม่แม้แต่จะเอ่ยทักทายเธอ นั่นจึงทำให้มิยามะหน้าเสียไม่น้อย

“ขอโทษด้วยนะคะ เด็กคนนี้น่ะ ตั้งแต่พี่ชายเสียไป เขาก็เอาแต่เงียบไม่ยอมพูดยอมจา ทั้งๆที่เมื่อก่อนออกจะเป็นเด็กร่าเริงแท้ๆ”

โนยิโกะแก้ตัว ก่อนจะพาสึนะเข้าไปในบ้านหลังใหญ่พร้อมพี่เลี้ยงมิยามะ

เด็กหนุ่มมองเข้าไปในบ้านก็เห็นเด็กอายุไกลเ้คียงกับเขากำลังเล่นกันอย่างสนุกสนาน เด็กพวกนั้นก็เป็นเด็กที่ถูกทิ้งเหมือนกันสินะ...

“อาทิตย์หน้าจะมีผู้ใหญ่มาประชุมรับเด็กไปเลี้ยงดู การที่สึนะเข้ามาในช่วงนี้ถือว่าโชคดีมากเลยนะคะ”

“งั้นเหรอคะ.. หวังว่าจะมีคนดีๆรับสึนะไปเลี้ยงนะคะ”

“ค่ะ เรื่องนั่นไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ ทางเราก่อนที่จะอนุญาตส่งเด็กไปก็ได้สืบประวัติของคนๆนั้นและตรวจสอบดูความเหมาะสมเรียบร้อยแล้ว”

“ถ้างั้นดิฉันก็โล่งใจหายห่วงได้สินะคะ แล้ว...?”

โนยิโกะเว้นประโยคไว้ช่วงหนึ่งก่อนจะยิ้มพราวรอคำตอบ

“อ้อ.. เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงนะคะ หลังจากที่เราได้รับเงินแล้วเราจะแบ่งให้คุณสามสิบเปอรเซ็นแน่นอนค่ะ”

จบคำโนยิโกะก็ยิ้มดีใจ เด็กอย่างสึนะรับรองว่าต้องมีคนสนใจมากแน่ๆ คนที่จะรับตัวเด็กสักคนไปได้นั้น นอกจากผ่านเกณมาตรฐานแล้ว เงินต้องหนาอีกด้วย

เธอมองสึนะที่เอาแต่เงียบไม่พูดจา ก่อนจะยื่นกระเป๋าผ้าให้เด็กหนุ่ม

“อยู่ที่นี่เป็นเด็กดีนะสึนะ หวังว่าแกจะเจอคนดีๆที่สามารถเลี้ยงดูแกได้ หวังว่าแกจะเข้าใจในสิ่งที่ป้าทำนะ สึนะ..”

“.........”

“งั้นป้ากลับแล้วล่ะ ดูแลตัวเองด้วย”

โนยิโกะว่าก่อนจะเดินออกไปจากรั้วบ้านหลังใหญ่ สึนะมองแผ่นหลังผู้เป็นป้าที่เดินจากไปด้วยสายตาว่างเปล่า

สุดท้าย เขาก็ถูกทิ้งให้อยู่เพียงลำพัง..

ผ่านมาจนถึงวันที่หก สึนะที่เอาแต่เก็บตัวไม่มีแม้แต่เพื่อนสักคน

บวกกับหน้าตาที่ผิดแปลกไปจึงทำให้เด็กคนอื่นๆไม่กล้าเข้ามาทักทาย

วันนี้พวกเจ้าหน้าที่ของบ้านเด็กกำพร้าต่างขมักเขม้นเตรียมงานที่จะจัดในวันพรุ่งนี้

มันเป็นงานที่จะจัดขึ้นทุกเดือน เดือนละครั้ง

เหล่าแขกที่เข้าร่วมงาน ก็คือเหล่าผู้ใหญ่ที่มีกำลังทรัพย์และต้องการเด็กสักคนไปเป็นหนึ่งในครอบครัว

โชคชะตาของเด็กน้อยที่อยู่ที่นี่จะเป็นเช่นไร ก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของแขกเหล่านั้นนั่นเอง

หลังจากมือค่ำจบลง เด็กน้อยก็อาบน้ำเข้านอน สึนะหลับไหลจมลงสู่ความฝันแสนหวานที่เขาและพี่ชายทั้งสองได้อยู่ร่วมกัน

เขาไม่อยากตื่นจากความฝันนี้เลย อยากอยู่ในความฝันที่เขาและครอบครัวมีความสุขด้วยกันตลอดไป...

เช้าต่อมา..

แขกเหรื่อที่ได้รับอนุญาตและผ่านเกณรับเลี้ยงดูเด็กต่างทยอยเข้ามาร่วมงานกันอย่างครึกครื้น

เด็กๆเองก็ทำหน้าที่ต้อนรับแขกเหรื่อเข้างานกันอย่างสนุกสนาน

หลังจากจบการบรรยาย ก็ถึงเวลาที่เหล่าผู้ใหญ่ใจดีจะทำการคัดเลือกเด็กที่จะดูแล

ใครที่ถูกเลือกจะต้องทำความรู้จักกันและกัน

และเมื่อตกลงกันได้ ถัดไปอีกหนึ่งเดือนเด็กคนนั้นก็จะถูกรับตัวไปยังบ้านหลังใหม่และครอบครัวใหม่ทันที

การที่บ้านเด็กกำพร้าจัดงานนี้ขึ้นไม่ใช่เพียงแค่ช่วยลดจำนวนเด็กที่ต้องดูแล แต่ยังได้รับเงินบริจาคมากมายที่ได้จากแขกอีกด้วย

ยิ่งเด็กที่ถูกเลือกไปมีคุณภาพและความสามารถมากแค่ไหน เงินบริจาคก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น

แม้เบื้องหน้าจะทำเป็นเรื่องที่ดูเหมือนถูกกฏหมายและดูเหมือนเด็กๆเขาเต็มใจ

แต่เบื้องหลังนั้นก็เปรียบเสมือนการค้าขายมนุษย์อยู่กลายๆ จำนวนเด็กที่ปฏิเสธผู้ใหญ่เหล่านั้นก็มีไม่ใช่น้อย สึนะเองก็เช่นกัน...

“ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันชื่อ อาราตะ เรามาสนิทกันเถอะนะ สึนะคุง...”

คำทักทายนั้นไม่ช่วยให้เด็กน้อยในชุดเอี๊ยมลดความหวาดระแวงลงเลยแม้แต่น้อย

ชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทยิ้มหวานอย่างอ่อนโยน

เขาถูกชะตาสึนะตั้งแต่แรกเห็น เด็กน้อยที่ดูสงบเสงี่ยมแบบนั้น เมื่อมาอยู่ในการดูแลของเขาแล้วผลจะเป็นเช่นไรกันนะ...

“มิยามะซัง ผมเลือกสึนะคุงครับ”

ชายหนุ่มตัดสินใจอย่างไม่ต้องรีรอ มิยามะยิ้มรับก่อนจะรีบเอาเอกสารจดทะเบียนบุตรบุญธรรมให้อาราตะทันที

ชายหนุ่มกรอกรายละเอียดและเซ็นชื่อลงในเอกสารฉบับนั้นจนเสร็จ ที่เหลือก็แค่ให้สึนะตัวน้อย ปั๊มหมึกพิมพ์ลายนิ้วมือลงไป ก็เป็นอันเสร็จพิธี..

อาจจะดูแปลกตาที่ชายหนุ่มอายุแค่ยี่สิบห้าเข้ามารับเด็กเป็นบุตรบุญธรรม

สำหรับอาราตะแล้วเขาไม่คิดสนใจเสียงนินทาหรือความคิดเห็นจากสังคมหรอก

อาราตะเป็นสถาปนิกออกแบบภายในหน้าใหม่ที่ประสบความสำเร็จมากมาย

เขาไม่คิดจะมีภรรยาหรือแต่งงานกับใคร แต่ก็ไม่ใช่คนที่รักสนุกที่คั่วไปทั่วอย่างไม่กลัวติดโรค

เขาแค่อยากมีใครสักคน คนที่ อยู่ภายใต้การควบคุมของเขา

คนที่เต็มใจรับฟังคำสั่งของเขา

คนที่อยู่กับเขาตลอดไปและไม่สามารถตีตัวออกห่างจากเขาไปไหนได้อีก

คนๆนั้นก็คือเด็กคนนี้ คนที่เขายินดีมอบชีวิตและหัวใจให้

“มาอยู่กับฉันเถอะนะ สึนะคุง”

######

ไอ้นี่มันแผนสูง555+

ความคิดเห็น