ราชินี มอปลาย

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

she's buzy : 26(100%)~~~~ตอนจบ/the end

ชื่อตอน : she's buzy : 26(100%)~~~~ตอนจบ/the end

คำค้น : น่ารัก

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.พ. 2560 16:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
she's buzy : 26(100%)~~~~ตอนจบ/the end
แบบอักษร

        "ลูกตาลลูก"

       "คุณแม่"คุณแม่ฉันมาได้ไงไหนอยู่ต่างประเทศ

       "จ้ะเป็นไงบ้างงานหนักไหม"หนักมากเลยค่ะคุณแม่

       "ก็ไม่เท่าไรค่ะ"ถ้าบอกไปว่าหนักมากมีหวังโดนคุณแม่บ่นจนหูชาแน่ๆ

       "ดีแล้วจ้ะเข้ามากับแม่เร็ว"คุณแม่บอกให้ฉันเข้าไปในห้องทำงานพี่พาส มีอะไรหรือเปล่าเนี่ย

       "สวัสดีครับคุณแม่"พี่พาสเห็นคุณแม่เปิดประตูเข้าไปรีบลุกขึ้นทันที

       "จ้ะ...ยุ่งอยู่หรือเปล่า"มาขนาดนี้แล้วไม่ต้องถามแล้วมั้งค่ะ

       "เปล่าครับ"พี่พาสเดินออกมาจากโต๊ะทำงานแล้วเดินมาหาเราสองคน "...เชิญนั่งก่อนครับคุณแม่"

       "จ้ะแม่ไม่มีอะไรมากหรอกแค่จะมาบอกเรื่องที่ลูกตาลต้องกลับไปรับตำแหน่งผู้บริหารแล้วนะลูก"

        "เอ่อ...เมื่อไหร่ครับ"พี่พาสหันมองหน้าฉันเป็นเชิงถามว่ารู้เรื่องหรือเปล่าฉันได้แต่ส่ายหน้า

        "ออก็กะว่าพาสเซิลหาเลขาใหม่ได้เมื่อไหร่ ก็เมื่อนั้นแหละจ้ะ"หาเลขาใหม่งั้นหรอกลัวจังยิ่งแฟนฉันหล่อๆอยู่ด้วย

       "เอ่อ...ครับ"

        "งั้นตาลติดประกาศสมัครเลขาเลยนะค่ะ"พอฉันพูดจบพี่พาสหันมองหน้าฉันทันทีฉันทำอะไรผิด??

        "ดีจ้ะงั้นแม่กลับก่อนนะ"

        "รีบหรอกลัวไม่ได้ไปจากที่นี่หรือไง"พอส่งคุณแม่ที่รถเสร็จเราสองคนก็ขึ้นมาบนห้องทำงานแต่ขึ้นมาไม่นานก็ได้ยินเสียงคำถามที่ติดงอนนิดๆจากคนตัวโต

        "เปล่าสักหน่อย"

        "เปล่า??แต่รีบติดประกาศเนี่ยนะ"อ้าวทำงานดี รวดเร็ว ทันใจก็ผิดหรือนี่??

       "ไม่ดีหรือไงค่ะถ้าพี่มีเลขาใหม่พี่อาจจะติดใจก็ได้นะ"นี่ไม่ได้ประชดนะ

      "ไม่ดีไงพี่อยากอยู่กับตาลทุกวันนิ"ลูกอ้อนก็มาค่ะ

       "เดี๋ยวตาลมาหาก็ได้นิค่ะ"

 

       หลังจากนั้นสามถึงสี่วันก็มีคนมาสมัครงานเป็นเลขาของพี่พาสก็หลายคนเหมือนกันนะเนี่ยส่วนมากเป็นผู้หญิงเพราะอะไรหละแฟนฉันหล่อไง นี่ให้มาทำงานนะไม่ได้ให้มาจับแฟนฉันแต่อย่าหวังพวกชะนีทั้งหลายไม่ได้เเอ้มหรอก

      "คุณลูกตาลนี่ค่ะใบสมัครชายทั้งหมดและนี่ของผู้หญิงค่ะ"พี่ประชาสัมพันธ์เดินเอาใบสมัครทั้งหมดมาให้และฉันให้พี่เค้าแยกด้วยชายและหญิง

      "ขอบคุณค่ะ"ฉันรับมาทั้งหมดแล้วเดินเข้าห้องไปหาพี่พาส

      "พี่พาสค่ะนี่ใบสมัครค่ะ"พี่พาสรับไปดูสักพักเค้าก็ยื่นมาให้ฉันทั้งหมด

      "ตาลเลือกเถอะพี่เชื่อใจตาลถ้าพรุ่งนี้พี่ว่างตอนไหนก็นัดมาสัมภาษณ์ได้นะครับตาลก็มาด้วย"นี่~~น่ารักจังแฟนใครหว้าา

 

      "สวัสดีครับผมมาสัมภาษณ์งานเลขาคุณพาสเซิลครับ"

     วันนี้ฉันนัดคนที่มาสมัครงานสามสี่คนมาสัมภาษณ์ตอนนี้ก็มาครบแล้ว

      "ค่ะเชิญทุกคนทางนี้ค่ะ"

ก๊อกๆๆ

       "เชิญครับ"เมื่อได้รับคำอนุญาติจากคนอยู่ข้างในฉันก็เปิดประตูเข้าไป

       "คนที่จะมาสัมภาษณ์มาครบแล้วค่ะ"

        "ครับ"เมื่อพี่พาสมองไปยังคนที่จะมาสัมภาษณ์งานทุกคนแล้วต้องขมวดคิ้วแล้วมองฉันในทันที

     หุหุหุหุ

 

 

       "ขอบคุณทุกคนมากนะค่ะแล้วทางเราจะติดต่อไปใหม่ค่ะ"เมื่อการสัมภาษณ์เสร็จสิ้นพี่พาสก็ต้องมานั่งพิจารณาแต่ละคนอยู่แต่ตอนนี้ทำไมพี่เขามองหน้าฉันแบบนั้น

       "ทำไมมีแต่ผู้ชาย"ใช่ค่ะคนที่มาสัมภาษณ์ฉันคัดสรรค์มาแต่ผู้ชายเพราะฉันไม่ให้ชะนีหน้าไหนมาจับแฟนฉันหรอก

        "ทำไมค่ะ?พี่ต้องการผู้หญิงหรอ"

         "ไม่ใช่แบบนั้นพี่ว่าผู้หญิงจะทำงานละเอียดอ่อนรอบคอบกว่าผู้ชาย"

        "หรอค่ะรวมถึง...เรื่องที่ผู้ชายต้องการด้วยสิ"

       "มันไม่ใช่แบบนั้น...เห้อออช่างเหอะ"ช่างเหอะ?แบบนี้หมายความว่าไง

      "แล้วพี่ไม่ชอบงั้นหรอ"ใช่สิเขาคงอยากได้ผู้หญิงสาวๆสวยๆหละสิฝันเถอะค่ะที่รักขาาา

      "เปล่าพี่แค่งงเพราะปกติเลขามักจะเป็นผู้หญิง"

       "ไม่จำเป็นค่ะที่ตาลไม่รับผู้หญิงเพราะตาลไม่ไว้ใจ"

        "ตาลไม่ไว้ใจพี่งั้นหรอ"

       "ตาลไว้ใจพี่ค่ะแต่ไม่ไว้ใจผู้หญิงพวกนั้น"พี่พาสก็ผู้ชายนะโดนอ่อยทุกๆวันมีหรอที่จะไม่ใจอ่อน

        ฉันเดินไปกอดคอพี่พาสจากข้างหลังวันนี้อ้อนสักหน่อย

ฟอดดด

       "อย่าคิดแบบนั้นสิค่ะ"

      "โอเคครับเดี๋ยวจะพิจารณาดูแล้วพี่จะติดต่อไปเอง"

       "แล้วทำไมไม่ส่งให้ตาลหละค่ะ"

      "พวกนั้นมีแต่ผู้ชายพี่ไม่อยากให้โทรหาผู้ชายพี่หึงนะ"พี่พาสหันกลับมาแล้วอุ้มฉันมานั่งบนตัก

      หึงงั้นหรอน่ารักจังไม่อยากให้โทรหาผู้ชายแหมมมพี่พาสอ่ะ

     "โทรไปก็เพราะเรื่องงานนิค่ะไม่มีอย่างอื่นสักหน่อย"

      "ไม่ๆเดี๋ยวพี่ติดต่อไปเอง"

ฟอดด ฟอดด

        "งืออออพี่พาส"คนบ้าอะไรเมื่อยังดูซีเรียสอยู่เลยตอนนี้มาหอมแก้มกันซะงั้น

       "ครับผม"

ฟอดดด ฟอดดด

      "พอแล้วววว"

      "โอเคครับวันนี้ไปนอนกับพี่นะ"

      "ค่ะ"ฉันกับพี่พาสนอนด้วยกันบางวันเฉพาะวันไหนที่คุณแม่ไม่อยู่แต่วันนี้ท่านอยู่เดี๋ยวต้องโทรบอกท่านท่านจะได้ไม่เป็นห่วงมาก

      "พี่พาสค่ะวันนี้ทานอะไรดี"พอเลิกงานเราสองคนก็กำลังจะกลับแต่เพิ่งนึกได้ว่าคอนโดพี่พาสคงไม่มีอะไรนอกจากมาม่า

       "อะไรก็ได้พี่กินได้หมด"

      "อืมมจะซื้อไปกินหรือพี่จะให้ตาลทำ"ถ้าซื้อไปกินก็แวะตลาดแถวนี้ก็ได้ง่ายดี

     "พี่อยากกินตาลมากกว่า"

     "คะ0.0"พี่พาสไม่ตอบแต่หันมองหน้าฉันแล้วเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง

       เมื่อกี้ฉันได้ยินไม่ผิดใช่ไหมเขาคงไม่ได้อยากกินฉันใช่ไหม

      ตั้งแต่คบกันมา4ปีเราไม่กินกันเลยสักครั้งเอ้ยหมายถึงโอ้ยๆๆๆช่างมันเถอะ

      "พี่พูดว่าอะไรนะ"พอฉันทวนคำถามพี่พาสก็ยกยิ้มมุมปาก

      "พี่บอกว่าอยากกินฝีมือตาลมากกว่า"เห้ออโล่งอก"...พี่ยังไม่กินตาลตอนนี้หรอกรอให้ถึงเวลาก่อน"อันนี้ชัดเลยชัดเเจ๋วเลย

.     "พี่พูดบ้าอะไรเนี่ย-///-"เขินอ่ะ

      "ฮ่าๆๆๆเดี๋ยวซื้อไปทำดีกว่านะครับ"พอตกลงกันได้พี่พาสก็พามาที่ซุปเปอร์มาเก็ตใกล้บ้าน

     อืม....เอาอะไรไปทำดีคิดไม่เลยยอืมทำ~~อ๋อ...ทำแกงพะแนงกับตเมกระดูกหมูอ่อนดีกว่า

 

     "ทั้งหมด1300บาทค่ะ"

     "นี่ครับ"พี่พาสยื่นเงินให้พี่พนักงานแล้วรับของกลับบ้านทันที

 

      "เสร็จแล้วค่ะพี่พาส"พอทำอาหารเสร็จฉันก็เดินมาเรียกคนที่นั่งอยู่หน้าทีวีให้มากินข้าว

      "อืมมไม่เคยเปลี่ยน"

      "อร่อยใช่ไหมล้าาา"ยอตัวเองนิดเพราะไม่ใครยอเลยยอตัวเองรู้สึกสงสารตัวเองจังเลย

      "เปล่าจืดไม่เปลี่ยน"กรี๊ดดดดดเป็นไปได้ไง

       ฉันหยิบช้อนตัวเองชึ้นมาเเล้วตักน้ำแกงขึ้นมาชิม

       ...เปล่าน้าาาอร่อยออก...

       "พี่อย่าแกล้งตาลแบบนี้สิ"ฉันแหวใส่โทษฐานที่มาว่าฝีมือฉันไม่อร่อย"...ถ้าพี่ยังแกล้งตาลตาลจะไม่ทำให้พี่กินอีกแล้ว"

      "โอ๋ๆๆๆครับๆไม่แกล้งแล้วเนี่ยอร่อยจะตาย"

      หลังจากกินข้าวเสร็จฉันก็ไปอาบน้ำแล้วกลับมานอน

      "พรุ่งนี้หยุดอยากไปไหนไหม"ขณะที่ฉันกำลังนอนในอ้อมกอดอันอบอุ่นนี้เสียงคนตัวโตก็ถามขึ้น

       ไปไหนงั้นหรอ

      "ไม่อ่ะค่ะอยากพักอยู่บ้านเหนื่อย"ทำงานมาหามรุ่งหามค่ำไม่ใช่หละแต่ก็เหนื่อยเหมือนกันนะบางทีก็งงว่าชาวนาเขาทนทำได้ไงเเดดร้อนขนาดนั้นแถมยังต้องก้มๆเงยๆอีกเป็นฉันเป็นลมไปแล้ว

      "งั้นก็อยู่บ้านแหละพี่ก็เหนื่อย"

      "อืมมพรุ่งนี้ตาลไปช็อปปิ้งหน่อยดีกว่า"

      "ไหนบอกจะไม่ไปไหน"ตอนนั้นมันคิดไม่ทันนี่นาาา

      "ก็เพิ่งนึกได้อ่ะค่ะนี่แหละเวลาพักผ่อนของผู้หญิง"สบายใจช็อปกระจาย

       "ให้พี่ไปด้วย"ถ้าพี่พาสไปด้วยฉันก็ไม่ได้มองผู้ชายทุกวันนี้มองอยู่คนๆเดียวเห็นบ่อยหละ

       "ไม่เป็นไรค่ะเดี๋ยวตาลชวนยัยแพทไปด้วย"

      "อืม"ห้ะ...อืมคำเดียวนี่นะทำไมยอมง่ายจังมีอะไรผิดปกติหรือเปล่าเนี่ย

      "ยอมง่ายจัง"ฉันพึมพำอยู่คนเดียวแต่ไม่คิดว่าคนตัวโตจะได้ยิน

       "ไม่อยากทะเลาะด้วย"

       "อ้าวนี่พี่หาว่าตาลชวนทะเลาะงั้นหรอ"

       "เปล่าเราไม่ให้พี่ไปถ้าพี่จะไปเดี๋ยวเราก็งอนพี่ขึ้นมาพี่จะทำยังไง"มันใช่ไหมเนี่ยมันง่ายไปไหม

         ทำไมช่วงนี้พี่พาสดูเปลี่ยนไปไม่ค่อยหวงฉันเหมือนเมื่อก่อนแถมบางครั้งฉันทำอะไรยังไม่พอใจก็ดุใส่ซะงั้น

       ครืดดดด ครืดดดดด

       เสียงโทรศัพท์พี่พาสเขาเอื้อมมือไปหยิบพอเห็นว่าใครโทรมาก็ยิ้ม

       ....ใครโทรมา?....

พรึบ

       เขาลุกออกจากเตียงโดยไม่บอกฉันแถมยังยิ้มแบบที่มีความสุขกว่าตอนที่นอนคุยกันด้วยซ้ำ

       "ครับ"เขาออกไปคุยที่ระเบียงแถมยังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ด้วย

       ....ใครในสาย?....

       ตอนนี้ในหัวฉันมีแต่คำถามเกี่ยวกับคนในสายนั้นอย่างเดียว

       "เมื่อไรครับ"

       "...."

      "พรุ่งนี้หรอ"

      "....."

     "ได้ๆครับพรุ่งนี้ผมว่าง"

       "...."

      "ครับบอกสถานที่มาได้เลยเดี๋ยวผมไป"

      ....ไปไหน?....

      "....."

     "ครับเจอกันครับ"

      พอพี่พาสกดวางสายก็ต้องหน้าจอโทรศัพท์แล้วยิ้มอย่างเดียวอะไรกันเมื่อกี้ยังทำหน้าเหมือนเหนื่อยจะเป็นจะตายแต่พอมีโทรศัพท์เข้าก็ยิ้มขึ้นมา

     "ใครโทรมาหรอค่ะ"พี่พาสเกินมาที่เตียงเอาโทรศัพท์มาวางไว้บนหัวเตียงฉันขึงถามขึ้นมา

      "เพื่อนนะ"เพื่อน?เพื่อนคนไหนพี่ถึงยิเมได้ขนาดนี้

      "ไม่มีอะไรหรอกนอนเถอะเดี๋ยวเข้าห้องน้ำแป็บ"

     เมื่อลับตาร่างสูงฉันจึงเอื้อมมือไปฟยิบโทรศัพท์เขามาดูเเล้วกดเข้าไปในบันทึกการโทรเข้าล่าสุด

     พรึบ

       "ทำอะไร"พี่พาสเดินคว้าโทรศัพท์แล้วพูดด้วยเสียงที่ฉันคิดว่าจะไม่ได้ยินมันและไม่เคยได้ยินมันเลยสักครั้งตั้งแต่คบกันมา

      .....เย็นชาเรียบนิ่งดุดัน.....

      ทำไมต้องพูดด้วยเสียงเเบบนั้นด้วยเล่าาา

      "เอ่อเปล่าค่ะ"แล้วเขาก็ถือโทรศัพท์เข้าห้องน้ำไปด้วย

     ฉันยังนั่งอยู่ที่เดิมไม่ขยับไปไหนนานเท่าไรไม่รู้จนพี่พาสเดินออกมาจากห้องน้ำเขามองฉันด้วยหางตาแล้วล้มตัวลงนอนแถมยังหันหลังให้อีก

       .......คุณมาหยา.....

     นี่มันชื่อผู้หญิงที่บอกเป็นเพื่อนงั้นหรอ

     ทำไมฉันไม่เคยรู้จัก

 

😍😍😍😍😍😍😍😍😍

        "แกช่วงนี้พี่พาสดูแปลกๆไปยังไงไม่รู้อ่ะ"ตอนนี้ฉันอยู่ที่ห้างแล้วออกมาสักพักแหละ

        เรื่องที่คาใจฉันอยู่ฉันไม่รู้ว่าจะถามใคร ใครจะให้คำตอบฉันได้

      "แปลกยังไงอ่ะ"

     "ไม่รู้อ่ะเค้าดูไม่ค่อยสนใจฉันเหมือนเมื่อก่อน"เป็นแบบนี้แล้วน้อยใจนะ

       "ไม่หรอกแกอย่าคิดมากสิพี่พาสอาจจะเหนื่อยก็ได้นะช่วงนี้ที่บริษัทอะไรๆก็ยังไม่ลงตัวเท่าไร"ถ้าเป็นเรื่องงานก็ดีไปนะสิ

      แต่นี้มันไม่ใช่อ่ะเรื่องผู้หญิงที่ชื่อมาหยาก็ยังไม่เคลียร์เลย

      เราทั้งสองคนเดินเล่นกันไปเรื่อยจนถึงเวลากลับบ้าน

     ฉันกลับมาถึงคอนโดพี่พาสทำไมห้องมันรกแบบนี้นะเมื่อเช้ายังดีๆอยู่เลย

      "ไปแต่เช้ากลับดึกจังเลยนะ"เสียงพี่พาสดังมาจากโซฟาหน้าทีวี

      "เอ่อออพอดีไม่ได้ดูเวลาค่ะแล้วพี่กินอะไรยังค่ะเดี๋ยวตาลทำให้"เมื่อตัวเองผิดควรทำอะไรเพื่ออ้อนคนตัวโต

     "ไม่ต้องไม่หิว"แล้วพี่พาสก็ลุกขึ้นเดินเข้าห้องนอนไปโดยไม่ชายตามองฉันแม้แต่นิดเดียว

     ...นี่แค่ฉันกลับบ้านผิดเวลาจำเป็นต้องเย็นชาใส่กันเลยหรอ...

     เมื่อเห็นดังนั้นฉันจึงเดินเข้าห้องแล้วอาบน้ำมานอนส่วนสภาพห้องเอ่อ...พรุ่งนี้ค่อยจัดการละกัน

 

     เช้านี้ฉันตื่นแต่เช้าแต่พี่พาสก็ตื่นก่อนตอนนี้อยู่หน้าทีวี

     ฉันเก็บของทุกอย่างที่ตกอยู่กับพื้นเก็บให้เข้าที่สงสัยที่ของมันตกระเกะระกะคงเป็นเพราะพี่พาสสินะตอนนี้ก็คงยังโกรธไม่หายเดี๋ยวเก็บของเสร็จแล้วตาลจะไปง้อนะค่ะ

     ฉันเก็บตั้งแต่โต๊ะทำงานยาวมาถึงตู้เสื้อผ้าเก็บของทุกอย่างให้เข้าที่เมื่อใช้เวลานานอยู่สมควรก็เดินมาที่กองเสื้อที่อยู่โซฟาปลายเตียงแล้วหยิบเสื้อขึ้นมา

พรึบ

       แต่สิ่งที่เห็นทำให้ต้องขมวดคิ้วแล้วหยิบมันขึ้นมา

      .....พี่ขอโทษสำหรับทุกสิ่งที่เคยทำไม่ดี....

     .....พี่ขอโทษที่บางครั้งพลั้งเผลอทำในสิ่งที่ไม่สมควร....

     .....และพี่ขอบคุณทุกครั้งที่ให้อภัยพี่.....

     .....ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างพี่มาตลอด4ปี.....

      .....บางคนคิดว่า4ปีมันเร็วไปไหม......

     ......พี่ว่ามันไม่เร็วเพราะมันทำให้ความรักของมันมากยิ่งขึ้นไปอีก.....

     ......จนตอนนี้พี่คิดว่ามันถึงเวลาแล้ว.....

     .......แต่งงานกับพี่นะครับ.......

     แต่งงานงั้นหรอ

     ฉันหยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงมาเปิดดูมันเป็แหวนเพชรกี่กระหรัดไม่รู้แต่มันสวยมาก

     "ชอบไหม"น้ำเสียงนุ่มนวลที่ดังอยู่ข้างหูฉัน

     เค้าขอฉันแต่งงานงั้นหรอ

      "แต่งงานกับพี่นะครับ"

พรึบ

      ฉันหันไปกอดพี่พาสไว้แน่นน้ำตาลก็ไหลเป็นทางเค้ากอดฉันตอบ

     มันเป็นอะไรที่ฉันอธิบายความรู้สึกไม่ถูกเลยมันไม่รู้จะอธิบายยังไงมันอัดอั้นตันใจไปหมด

 

 

     "สวัสดีค่ะ/สวัสดีครับ"

     ตอนเด็กๆฉันฝันว่าสักวันฉันจะใส่ชุดเจ้าสาวชายกระโปรงยาวสามเมตรยืนควงแขนเจ้าบ่าวสุดหล่อที่ใส่ชุดเข้ากันกล่าวสวัสดีแขกเหรื่อที่มาร่วมงาน

    ....และแล้ววันนั้นก็มาถึง....

     "เหนื่อยไหม"เสียงนุ่มละมุนดังกังวานอยู่ข้างใบหูเพราะพี่พาสก้มลงมากระซิบถามหลังจากที่ยืนมานาน

     "ไม่ค่ะ"

      "สวัสดีค่ะคุณพาสเซิล"พอสิ้นเสียงของฉันก็เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นมาฉันจึงมองตามเสียง

     เป็นผู้หญิงที่สวยมากคนหนึ่งดวงตาคมสีฟ้าแต่งหน้าจัดแต่สวยมากสูงประมาณ170เซนติเมตรผมยาวดัดลอนถึงกลางหลังสีน้ำอ่อนใส่ชุดเดรสสีชมพูอ่อนเลยเข่าประมา10เซนติเมตรได้

     ....เเล้วว่าแต่ใคร?....

      "สวัสดีครับคุณมาหยา"

     .....คุณมาหยา.....

      ชื่อนี้ที่โทรมาหาพี่พาสเมื่อก่อนวันพี่พาสขอแต่งงานนิ

     "ค่ะสวัสดีค่ะคุณลูกตาล"

     "เอ่อ...สวัสดีค่ะ"เมื่อสวัสดีมาก็สวัสดีกลับผูกมิตรไว้ก่อน

     "สวยเหมือนที่คุณพาสเซิลเล่าให้ฟังเลยนะค่ะ"หืมมฉันไม่เข้าใจที่ผู้หญิงคนนี้พูดคืออะไร

     "เอ่อเชิญในงานก่อนนะครับสักพักเดี๋ยวผมกับลูกตาลเข้าไป"

     "ค่ะ"

     พอผู้หญิงคนนั้นเข้าไปในงานฉันก็หันมองหน้าพี่พาสเพื่อให้เค้าอธิบายรายละเอียดให้ฉันเข้าใจเดี๋ยวนี้

     พี่พาสก็จับมือฉันที่ควงแขนเขาอยู่แล้วบีบเบาๆ

     "เดี๋ยวพี่อธิบายให้ฟัง"

      จากนั้นเราสองคนก็ทำหน้าที่รับแขกต่อไปจนกระทั่งถึงเวลาขึ้นเวทีเพื่อกล่าวขอบคุณแขกผู้มีเกียติ์ทุกคนและตอบคำถามพิธีกรนิดหน่อย

     "ไงครับเจ้าสาวคนสวย"เสียงเฮียเหนือเกล้าทักตั้งแต่ฉันยังไปไม่ถึงโต๊ะแต่มองไปยังโต๊ะข้างๆก็เป็นโต๊ะของผู้หญิงคนนั้น

     .....คุณมาหยา....

     "แล้วฉันสองคนมา แกนั่งรออยู่นี่"พี่พาสบอกกับเฮียแล้วพาฉันเดินมาที่โต๊ะคุณมาหยาพอคุณมาหยาเห็นเราสองคนก็ลุกขึ้นยืนแล้วยิ้มรับอย่างเป็นมิตร

     "เป็นไงบ้างครับ"

     "ก็ดีค่ะงานจัดได้สวยมากเลย"

     "ครับงั้นผมว่าเรามาอธิบายเรื่องระหว่างเราให้ภรรยาผมฟังดีกว่า"เรื่องระหว่างเรา?คืออะไร?มันหมายความว่ายังไง?

      "ฮ่าๆๆค่ะ"

      "คุณมาหยาครับนี่ลูกตาลภรรยาผม"

      "ยินดีที่ได้รู้จักนะค่ะหวังว่าเราคงได้ร่วมงานกัน"เธอพูดแล้วยื่นมือมาข้างหน้าพร้อมกับยิ้มนิดๆ

      "ค่ะ"ฉันตอบรับแล้วเอื้อมมือไปจับพร้อมยิ้มเบาๆเช่นกัน

     "ลูกตาลนี่คุณมาหยา"เค้าบอกแค่นี้แต่ไม่บอกถึงอย่างอื่นเลย

"ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ"

      "ค่ะฮ่าๆๆฉันเดานะค่ะคุณคงเป็นกังวนเรื่องเมื่อสามเดือนก่อน

      เรื่องเมื่อสามเดือนก่อนก็เรื่องที่คุณมาหยาโทรมาหาพี่พาสไงหละ

      "ค่ะ"พอฉันตอบอออกไปพี่พาสก็หันมองหน้าฉันทันที

      "คือเรื่องวันนั้นที่ฉันโทรไปเพราะเรื่องแหวนวงนั้นแหละค่ะ"เธอพูดอธิบายพร้อมชี้มานิ้วนางข้างซ้ายของฉัน

      "แหวนวงนี้?"

      "ใช่ค่ะคุณพาสเซิลสั่งทำเป็นพิเศษและดูแลรายละเอียดทุกอย่างด้วยตัวเองวันนั้นฉันแค่โทรไปบอกว่าแหวนที่สั่งทำเสร็จแล้วแล้วถามว่าจะมารับได้วันไหนเท่านั้นเองค่ะ"

     เมื่อฟังจบฉันหันมองหน้าพี่พาสทันทีงั้นที่ผ่านมาฉันเข้าใจไปเองเข้าใจแบบผิดๆมาโดยตลอด

      "เค้ารักคุณมากนะค่ะ"เธอยิ้มให้ฉัน

      "ใช่แล้วพี่ก็ขอโทษด้วยที่วันนั้นพี่ตะคอกใส่ลูกตาล"พี่พาสเอื้อมมือมาโอบกอดฉันเอาไว้อ้อมกอดนี้ชั่งอบอุ่นอหลือเกิน

     "ตาลก็ขอโทษนะค่ะที่ไม่เชื่อใจพี่"

      "ครับอ้อคุณมาหยาเค้าเป็นเจ้าของบริษัทจิวเวอร์รี่นะ"เจ้าของบริษัทจิวเวอร์รี่ว้าววววเยี่ยมเลย

      "ค่ะธุระของฉันก็เสร็จแล้วฉันขอให้พวกคุณรักกันมากมีอะไรก็อภัยให้กันนะค่ะฉันอิจฉาคุณจังเลยคะคุณลูกตาลที่มีคนที่เรารักและรักอยู่ด้วยแบบนี้  ฉันขอตัวกลับก่อนนะค่ะ"คุณมาหยาพูดแล้วลุกขึ้นยืนทำให้เราสองคนต้องลุกตาม

      "เอ่องานยังไม่เสร็จคุณไม่อยู่ก่อนหรอค่ะ"

      "ไม่เป็นไรค่ะฉันมีธุระพอดีขอตัวก่อนนะคะ"

      เมื่อเห็นคุณมาหยาจะไปจริงเราสองคนก็เดินไปเค้าที่หน้างาน

     "ไปไหนกันมาจ้ะ"เสียงเฮียเหนือเกล้าเจ้าเก่าเจ้าเดิมที่ทักพวกเรา

      "เสือก"

      ฮ่าๆๆๆโดนจนได้ค่ะ

 

 

     "พี่พาสสส~~~~"ฉันนั่งอยู่โซฟาหน้าทีวีในห้องนั่งเล่นโดยศีรษะของพี่พาสหนุนอยู่บนตัก

     "ครับ"

      "ตาลอยากกินส้ม"พอฉันพูดจบพี่พาสก็หันหน้าเข้าหน้าท้องฉันแล้วจูบเบาๆ

     "แม่หรือลูกกันแน่ครับที่หิว"ที่เค้าพูดเมื่อกี้เค้าไม่ได้ถามหรือคุยกับฉันแต่เค้าคุยกับลูกต่างหาก

     ฉันท้องได้เก้าเดือนแล้วกำหนดคลอดก็อีกสองวันไม่รู้เพศลูกด้วยเพราะพี่พาสอยากลุ้นตอนคลอด

     "ทั้งเเม่มั้งลูกค่ะเร็วๆเลยหิวแล้วโมโหนะค่ะ"

     "ครับๆไปเดี๋ยวนี้แหละ"

      ตั้งแต่ท้องมาอารมณ์ก็ยังไม่คงที่ขึ้นๆลงๆแล้วแต่สถานการณ์ด้วยอย่าขัดใจเป็นอันขาดไม่งั้นบ้านเละแน่

      "มาแล้วครับมาครับพี่ป้อน"

      เราสองคนนั่งป้อนกันไปมาก็... 

     "โอ้ยยยพี่พาส พี่พาส"ฉันปวดท้อง

       "ตาลๆๆตาลเป็นอะไรปวดท้องหรอ!!"พี่พาสที่ดูลนลานทำอะไรไม่ถูกเห็นแล้วมันขัดใจชะมัด

      "โอ้ยยเร็วสิค่ะตาลปวดท้องจะตายอยู่แล้วโอ้ยยยย"

       "รู้แล้วๆๆทำไงๆๆ"โอ้ยยยตายฉันจะตายไหมเนี่ยคุณแม่ขาช่วยหนูด้วยยฮืออปวดท้องงง

        "โอ้ยยยยไปเอารถสิค่ะ!!รออะไรเนี่ยปวดจะตายอยู่แล้วฮืออออ"ฉันตวาดใส่พี่พาสที่ทำตัวลนลานจนทำอะไรไม่ถูก

      ฉันจะตายเพราะพี่นี่แหละ

      "ใช่ๆๆแป็บนะ"พี่พาสวิ่งไปหยิบกุญแจรถแล้วมาอุ้มฉันไปที่รถพาไปโรงพยาบาล

      "คุณหมอๆครับช่วยด้วยเมียผมจะคลอดแล้ว"สักพักก็มีบุรุษพยาบาลวิ่งเข็นรถมาทางเราสองคนพี่พาสอุ้มฉันขึ้นรถเข็นแล้วบุรุษพยาบาลก็เข็นมุ่งตรงไปที่ห้องทำคลอด(เค้าเรียกว่าอะไรไรท์ก็ไม่รู้เหมือนกันเอาแบบนี้ไปละกันนะค่ะ)

      "ไอ้หมอๆๆเร็วนะเว้ยเมียฉันจะคลอดแล้ว"

       "เออๆรู้แล้ว"

      "คุณพ่อจะเข้าไปด้วยกันก็ได้นะค่ะแต่ต้องเปลี่ยนชุดก่อน"เสียงพยาบาลบอกพี่พาสแล้วยังไงต่อไม่รู้เพราะฉันปวดจะตายอยู่แล้ววว

 

       ฉันลืมตาขึ้นช้าๆมองเพดานสีขาวแถมมีกลิ่นยาที่ฉันไม่ชอบเท่าไรมองไปรอบๆห้องแล้วมาหยุดที่ข้างเตียงพี่พาสนอนหลับอยู่ข้างๆแถมจับมือฉันแน่นไปอีกแต่อบอุ่นชะมัดเวลาแบบนี้ต้องอยู่กันพร้อมหน้าสิ

      "พี่พาส"ฉันเรียกพี่พาสด้วยเสียงที่แผ่วเบาหิวน้ำจัง

      "ตาล ตาลตื่นแล้วเป็นไงบ้างเจ็บตรงไหนไหมไอ้หมอมันทำเราเจ็บมากไหม"ตื่นมาก็เจอคำถามรัวๆเลย

     "ขอน้ำก่อนได้ไหม"

     "ได้ๆนี่ครับ"พี่พาสหยิบแก้วน้ำแล้วยื่นมาให้ฉันค่อยพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่งแต่มันก็ขัดๆอยู่ไม่ใช่น้อย

     "ขอบคุณค่ะ"

     "ครับเจ็บตรงไหนไหม"เจ็บตรง...นั้นอ่ะหื้อออไม่กล้าพูด

      "ไม่ค่ะ"

     "พี่เป็นห่วงเรามากเลยนะเห็นเราร้องแล้วพี่เจ็บแทนเลย"ฟังคำนี้แล้วปลื้มใจสุด

      "ค่ะแล้วลูกละค่ะ"ฉันถามหาลูกน้อยที่ฉันเฝ้าดูแลมาตลอดเก้าเดือนเราจะได้เจอกันแล้วนะ

       "มาแล้วค่ะ"พยาบาลอุ้มทารกน้อยมาวางไว้บนอกแม่แล้วก็ขอตัวออกไปข้างนอก

       แค่เพียงเห็นใบหน้าก็ทำให้น้ำตาฉันซึมอยู่ขอบตาพร้อมที่จะหยดลงมาเมื่อก็ได้

มันเป็นความรู้สึกที่ตื้นตันสุดทุกครั้งที่ลูกน้อยขยับตัวมันทำให้ฉันมีความสุขที่สุด

      "ลูกเราเป็นผู้หญิงนะ"คำว่าลูกเรามันทำให้น้ำตาที่คลอหน่อยไหลลงมาเลยมันดีสุดๆ

      "จะตั้งชื่อว่าอะไรดีค่ะ"

     "อืมมมอะไรดีนะน้องน้ำหนึ่งเป็นไง"น้องน้ำหนึ่ง

      "มันคล้องกับเราตรงไหนค่ะ"

     "มันไม่คล้องหรอกแต่ว่าลูกเราจะต้องสวย บริสุทธิ์ดังเพชรน้ำหนึ่งไงหละ"

 

       มันเป็นอะไรที่ดีมากๆกับการที่เราเจอคนที่พร้อมจะไปกับเรา คนที่ทำเพื่อเราทุกอย่าง

      คนที่จะเป็นคนที่เติมเต็มเราให้สมบูรณ์แบบโดยไม่ต้องพึ่งสิ่งของมีแค่เรา

      ......สามคนพ่อแม่ลูก.....

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น