อักษรามณี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 1 50%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.พ. 2560 21:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1 50%
แบบอักษร

บทที่ 1

 

“แม่...บอกแล้วยังไงครับว่าไม่ต้องให้ใครตามผมไปบังกะโลที่เกาะ”

เสียงทุ้มห้าวบอกอารมณ์ว่าคนพูดกำลังหัวเสียดังขึ้นภายในห้องรับแขกของบ้าน ปราบพินิจ ในขณะที่เจ้าของร่างสูงใหญ่ภายใต้เสื้อยืดกางเกงเดนิมนั่งอยู่ที่เก้าอี้และมีสีหน้าบึ้งตึง

“ปราบ...แม่ก็แค่ให้คนตามไปช่วยลูกที่บังกะโลก็แค่นั้น จะได้ช่วยแบ่งเบาภาระงานในบ้านด้วยยังไงล่ะจ๊ะ”

คุณหญิงชนัดดากล่าวกับบุตรชายคนเดียวซึ่งเป็นเจ้าของมายาวี       รีสอร์ต ที่พักแบบบังกะโลเล็ก ๆ บนเกาะซึ่งอยู่ห่างจากฝั่งทะเลไปทางตะวันออกไกลโข

“ไม่จำเป็นเลยครับแม่” ปราบยังคงเสียงแข็ง “ผมก็อยู่ของผมแบบนี้มาตั้งนานแล้ว ไม่เห็นว่าจะมีปัญหาอะไร งานบ้านในที่พักผมก็ทำเองทุกอย่าง ผมชินแล้วครับแม่”

ปราบยังคงยืนยันความคิดของเขา ซึ่งเป็นความคิดของผู้ชายที่มีความแน่วแน่เด็ดเดี่ยวและที่สำคัญ เขาไม่ชอบให้ใครมาบงการชีวิตถึงแม้ว่าคนคนนั้นคือคุณหญิงชนัดดา แม่ของเขาเองก็ตาม

ตลอดทั้งวันนี้เขายังตกลงไม่สำเร็จเรื่องที่คุณหญิงชนัดดาจะให้คนไปช่วยงานบ้านภายในบังกะโลที่พักของเขาบนเกาะ ปราบเห็นว่างานเหล่านั้นเป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับเขา แต่กลับกลายเป็นเรื่องใหญ่ของคนเป็นแม่ที่เห็นว่าเป็นเรื่องยุ่งยากสำหรับผู้ชายที่ต้องใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพังภายในบังกะโลเพียงคนเดียว

“ไม่รู้ล่ะ ปราบ...แม่จะให้แสงระวี หลานแม่พร้อม แม่นมของลูกตามไปช่วยงานบ้านในบังกะโลบนเกาะ”

“อะไรนะครับแม่!” ปราบขมวดคิ้วมุ่น นี่คนที่แม่ของเขาจะให้ไปอยู่บนเกาะและช่วยดูแลบังกะโลเป็นผู้หญิงอย่างนั้นหรือ ชายหนุ่มไม่ทันได้พูดอะไรคุณหญิงชนัดดาก็ชิงพูดเสียก่อน

“แสงระวีเขาพึ่งเรียนจบ ยังไม่มีงานทำ แม่ก็เลยจะให้เขาไปช่วยงานในบังกะโลของลูก ปราบ...ใจจริงแม่อยากให้ลูกกลับมาอยู่บ้านจะแย่ อายุอานามลูกก็จะย่างสามสิบอยู่แล้ว อยู่ที่เกาะโดดเดี่ยวแบบนั้นแล้วเมื่อไหร่แม่จะได้ลูกสะใภ้กับเขาเสียที”

“ผมยังไม่คิดเรื่องนั้นหรอกนะครับแม่...แล้วแสงระวีอะไรนั่นน่ะที่แม่จะให้ไปช่วยงานผม เด็กพึ่งเรียนจบแบบนั้นทำอะไรเป็นบ้างรึเปล่าก็ไม่รู้”

“เขาเก่งเรื่องการบ้านการเรือนนะลูก เหมือนแม่พร้อม แม่นมของลูกอย่างไรล่ะ”

“แล้วเขาจะอยู่ได้หรือครับ อยู่บนเกาะที่ขาดการติดต่อจากโลกภายนอก เด็กพึ่งเรียนจบมาใหม่ ๆ ก็ต้องอยากหาอะไรใหม่ ๆ ให้ชีวิตเป็นธรรมดา ผมว่าเด็กนั่นคงไปอยู่ได้ไม่เกินอาทิตย์ ขี้คร้านจะร้องขอกลับมาอยู่ในเมือง จะได้เจอแสงสีอย่างที่ตัวเองชอบ”

“เขาอยู่ได้แม่มั่นใจ”

“และอาจจะเบื่อเพราะไม่ได้เจอผู้ชายด้วยครับแม่”

“ปราบ...หยุดเถียงแม่เดี๋ยวนี้นะ!” คุณหญิงชนัดดาตวาดลูกชายอย่างเหลืออด ทว่าหน้าตาอันสวยงามและมีเมตตาไม่ได้ทำให้ปราบกลัวสักนิด แต่เขาก็ไม่อยากขัดใจแม่ที่เหลืออยู่เพียงคนเดียว ชายหนุ่มสงบปากสงบคำลงและปรับอารมณ์ให้เย็นลงเล็กน้อย

 

“โอเคครับ...โอเค” ชายหนุ่มจำนนในที่สุด “ผมจะไม่ขัดใจแม่ แต่ถ้าเมื่อไหร่เด็กคนนั้นอยากกลับขึ้นมาบนแผ่นดินใหญ่ผมจะโทรให้คนของแม่ไปรับกลับในทันที”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น