ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : #40

คำค้น : tk,เฟรม,40

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 127.3k

ความคิดเห็น : 102

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.พ. 2561 22:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#40
แบบอักษร

#F

...ทำไมผมขยับไม่ได้ มันเจ็บไปหมดทั้งตัว ยิ่งกว่าตอนโดนเอาตูดอีกว่ะ ผมค่อยๆเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นช้าๆ ผมเห็นภาพมันเบลอจนผมต้องกระพริบตาซ้ำๆ

“เฟรม...เฟรม ฟื้นแล้วหรอลูก ดื่มน้ำก่อนนะ”

นั่นเสียงแม่ผมหนิ เสียงที่บอกอาการดีใจมากมายของอีกคน ผมค่อยๆหันไปมองแม่ที่เทน้ำใส่แก้วมาให้ แม่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ทำไมผมไม่รู้ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับผม ผมค่อยๆหันไปมองอีกคนที่กำลังปรับเตียงให้พิมก็ส่งยิ้มมาให้ผมแต่ผมก็ไม่ได้ยิ้มตอบ

“ปวด...หัว” ผมค่อยๆยกมือกุมหัวที่เริ่มปวดขึ้นเรื่อยๆ

“พี่เฟรม...เดี๋ยวพิมตามหมอให้”

“ไม่เป็นไรนะเดี๋ยวหมอก็มาแล้วครับ ดื่มน้ำก่อน”

แม่จับมือผมออกก่อนจะยื่นแก้วน้ำที่มีหลอดให้ดูดมาป้อนผม ผมก็กินไปครึ่งแก้ว

ผมได้แต่นอนนิ่งๆเพราะขยับตัวทีไรปวดร้าวไปทั้งตัวและใจ แต่ทำไมผมต้องรู้สึกปวดใจหน่วงๆแบบนี้ด้วยว่ะ ทำไมผมรู้สึกทรมานแบบนี้ ผมหลับตาลงช้าๆแล้วลืมตาขึ้นใหม่ก่อนจะเอ่ยถามแม่เบาๆ

“แม่ครับผมเป็นอะไร ทำไมผมถึงเจ็บขนาดนี้”

“ลูกประสบอุบัติเหตุครับหลับไปหลายวันเชียว ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็หายเจ็บแล้วนะ ”

แม่ลูบหัวผมเบาๆผมจึงหลับตาลงช้าๆอย่างต้องการรื้อฟื้นความทรงจำก่อนหน้านี้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ผมได้ยินแค่เสียงรอบข้าง ได้ยินเสียงคนคุยกันแต่ผมก็ยังไม่ลืมตา

“คุณหมอมาแล้วค่ะ”

“ขอหมอตรวจดูอาการหน่อยนะครับ”

ผมหลับตาสักพักหมอก็เดินเข้ามาหาผมก็ยังไม่ลืมตา แต่หูผมก็ยังคอยฟังที่หมอบอกและคอยทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย ภาพเหตุการณ์ต่างๆแวบเข้ามาในหัวผมแต่ก็ไม่มีภาพไหนชัดเจนพอให้จับใจความได้ ผมขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด แต่อยู่ๆผมก็รู้สึกถึงน้ำอุ่นๆที่ไหลลงหางตา

“เจ็บตรงไหนมั้ยครับ”

คุณหมอเช็ดน้ำตาออกให้ผม เป็นจังหวะที่ผมลืมตาขึ้นพอดี ตรงนี้มีแค่ผม คุณหมอ(หนุ่ม) หล่อว่ะ และพยาบาล ผมเผลอจ้องคุณหมอไปนาน ซึ่งเขาก็ยิ้มให้ผมไม่ได้ว่าอะไร หมอหล่อครับ หน้าใส เหมือนเพิ่งเรียนจบมาใหม่ๆ

“อาการถือว่าดีขึ้นมากแล้วไม่มีอาการอะไรแทรกซ้อน เหลือเพียงอาการบอบช้ำตามร่างกายกับบริเวรหน้าท้อง อย่าเพิ่งลุกนั่งนะครับ เดี๋ยวหมอจะฉีดยาให้จะได้หายปวดแผลที่หัวและท้อง”

“ครับ”

หลังจากที่คุณหมอออกไปแม่กับป้าก็เข้ามาถามอาการผมอย่างเป็นห่วง อาการปวดหัวก็ดีขึ้นแล้วหลังจากที่หมอฉีดยาให้

“ย้ายไปเรียนอเมริกากับแม่มั้ยเฟรม”แม่นั่งลงข้างเตียงกุมมือผม ส่วนป้ากับพิมนั่งปอกผลไม้อยู่ที่โซฟา

“แม่ก็รู้ว่าผมไม่ไป” ผมตอบแม่เบาๆ

“แต่แม่เป็นห่วงเฟรม ไปอยู่กับแม่จะได้ไม่ต้องแข่งรถจนเป็นแบบนี้ ไม่อยากให้เฟรมเป็นอะไรไปอีก” แม่พูดไปน้ำตาก็เริ่มซึม ผมชะงักไปนิด รู้สึกไม่ดีที่ทำให้แม่ร้องไห้ผมจึงจับมือแม่ไว้แล้วบีบเบาๆ

“แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวครับ ต่อไปผมจะไม่แข่งรถอีก”

“...ถ้าครั้งหน้ามีอีก ถ้าเฟรมดื้อจนต้องเจ็บตัวอีก เฟรมต้องไปอยู่กับแม่ไม่ว่ากรณีใดๆทั้งสิ้น”

“ครับ”

ก็อกๆๆ

“ไอ้เฟรมม~ ไอ้พีทอย่าดึงไอ้เหี้ย” เสียงไอ้แน็กตะโกนเรียกตั้งแต่หน้าประตู แต่ดูเหมือนจะถูกไอ้พีทแกล้งเพราะมันตะโกนด่าไอ้พีท

“กัดกันตลอดพวกมึง แม่ ป้า หวัดดีครับ”ไอ้อ้นที่เดินหนีพวกมันเข้ามาก่อนได้แต่ส่ายหน้ามองเอือม

พวกมันยกมมือไว้แม่กับป้าผมก่อนที่ไอ้แน็กจะพุ่งมาหาผม แม่ผมก็ถอยออกให้เพื่อนเข้ามาหา

“สวัสดีจ๊ะ” แม่ผมกับป้านิดก็รับไหว้ส่งยิ้มให้พวกมัน

"เฟรมมม ฟื้นแล้วหรอมึงพวกกูเป็นห่วงชิบหาย" มันพูดพร้อมกับวิ่งมาหาผม

“โอ๊ย! เหี้ย เบาๆกูเจ็บ”

ไอ้แน็กโดดกอดผมจนผมเบ้หน้าด้วยความเจ็บเพราะยังระบมอยู่แถมผมยังรับกอดมันไม่ได้ด้วยได้แต่นอนนิ่งๆให้มันกอด

“สัส ทำดีๆ มันเจ็บอยู่” นั่นไง ผัวมึงตามมาด่าแล้วแน็ก ไอ้พีทส่งของฝากให้พิมก่อนจะเดินมาหาพวกผม โดยไม่ลืมที่จะตบหัวสั่งสอนไอ้แน็กแทนผม

ป้าบ

“สัส หัวกูไม่ใช่กลองตบเล่นอยู่ได้ พวกเหี้ย” แล้วมันก็หันไปว๊ากใส่ไอ้อ้นกับไอ้พีท

“พี่ๆคะเบาๆหน่อย โรงพยาบาลนะไม่ใช่ตลาดสด” พิมส่งสายตาดุๆแต่ก็ยังน่ารักมาให้

"สมควรพวกมึง" ผมหันไปซ้ำเติมพวกมันเบาๆ

“โห่ ไมวันนี้น้องพิมโหดจัง” ไอ้อ้นหันไปแซวพิมยิ้มๆ

“ได้เวลาทานอาหารเช้าแล้วค่ะ” พยาบาลสาวสวยยกอาหารมาวางใส่โต๊ะทานอาหารให้ผม

“ให้พยาบาลคนสวยมาป้อนด้วยได้มั้ยครับ?” ผมส่งยิ้มให้พยาบาลที่ยิ้มหวานมาให้ผมโดยไม่ลืมหยอดคำหวานใส่

ไอ้อ้นมันไปเอาจานผลไม้ที่พิมปอกมาจิ้มกินอย่างอร่อยก่อนจะเดินกลับมาว่าผม แถมมันไม่พูดเฉยๆครับยังเอาส้อมชี้หน้าผมมาอีก

“หายดีแล้วลายออกนะมึง” พยาบาลก็มองยิ้มๆก่อนจะเดินออกไป ส่วนของฝากพวกมันก็เอาให้พิมไปจัดการเรียบร้อยมีทั้งดอกไม้ ผลไม้

“ทานข้าวก่อนนะเฟรม เดี๋ยวแม่ป้อน”

แม่ที่หลบไปนั่งเล่นกับป้าให้เพื่อนๆได้เข้ามาหาผมก็เดินกลับมาหาผมเพื่อจะป้อนข้าว

“ไม่เป็นไรครับเดี๋ยวแน็กป้อนมันเอง”

ไอ้แน็กรีบอาสาเป็นพยาบาลจำเป็นป้อนข้าวผม แต่ผมไม่รู้สึกหิวเลยสักนิด

“งั้นก็ได้จ๊ะ” แม่ยอมเดินกลับไปนั่งที่เดิมที่โซฟากับป้า

“แม่พาป้าไปหาอะไรทานเถอะครับ”ผมบอกแม่ด้วยความเป็นห่วง

“แม่กับน้าณิไปหาอะไรทานกันเถอะ เดี๋ยวพิมกับพวกพี่ๆช่วยดูแลพี่เฟรมให้” พิมก็บอกแม่ตัวเองอีกแรง

“ไม่ต้องห่วงครับ พวกผมจะดูมันให้เอง” ไอ้พีทหันไปส่งยิ้มให้แม่ผม

“ถ้างั้นแม่ฝากเฟรมด้วยนะ ป่ะพี่”

“ไม่ต้องรีบก็ได้นะแม่” พิมพูดไล่หลัง

ทำไมพิมเหมือนอยากให้แม่กับป้าออกไปข้างนอกนานๆ มีอะไรหรือเปล่า หรือผมคิดไปเอง ผมได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ในใจอาจจะไม่มีอะไร

“แดกข้าวไอ้เฟรม” ไอ้แน็กตักข้าวต้มเป่าให้หายร้อนแล้วเอามาจ่อปากผมแต่ผมดันมือมันออก

“กูไม่หิว”

ผมเบือนหน้าหนีมองไปนอนระเบียง ทุกคนถึงกับเงียบเมื่อผมเริ่มทำหน้าเศร้า ไม่รู้ทำไมผมถึงรู้สึกกินอะไรไม่ลงทั้งๆที่แม่บอกว่าผมหลับไปตั้งหลายวันผมควรจะหิวสิ แต่กลับไม่อยากกินอะไรเลย ไม่อยากทำอะไรสักอย่าง รู้สึกเหมือนจะร้องไห้ตลอดเวลา นี่ผมเป็นบ้าอะไรวะ

“พิมขอไปคุยโทรศัพท์แปบนะ” พิมบอกก่อนจะเดินออกจากห้องไป

“แต่มึงต้องกินนะเฟรม มึงไม่สบายอยู่” ไอ้พีทเริ่มดุแต่ผมก็นิ่ง

“...”

“ถ้างั้นกินสักสามสี่คำเผื่อกินยาลงไปจะได้ไม่กัดกระเพาะ”

“อืม”

ผมยอมอ้าปากรับข้าวที่มีไอ้แน็กป้อน ผมกินสามคำจริงๆ จนพวกมันส่ายหัวยอมแพ้ แล้วไอ้แน็กก็ยื่นยามาให้ ผมก็รับไปกิน พวกมันก็นอนเล่นเปิดหนังดูชวนผมคุย อยู่เป็นเพื่อนผม พวกมันบอกวันนี้อาจารย์ยกคลาสเลยไม่มีเรียน ส่วนพิมขอตัวไปเรียน แม่ผมก็โทรมาบอกว่าพาป้าไปช็อปปิ้งซื้อของอยู่

ก็อกๆ!

#W

ทุกสายตาหันไปมองที่ประตูว่าใครมา พอรู้ว่าใครมาทุกคนก็ยกมือไว้ซึ่งธีร์ก็พยักหน้ารับ ยกเว้นร่างบางที่มองไปที่ธีร์นิ่งๆ สายตาว่างเปล่าจนธีร์ใจกระตุก ธีร์เดินเข้าไปหาร่างบางก่อนจะยื่นแก้วโอริโอ้ปั่นที่เฟรมชอบไปให้

“ยังเจ็บตรงไหนมั้ยวะ”

“เจ็บ” เฟรมตอบเบาๆ ก่อนจะจ้องธีร์อยู่นานโดยไม่ยอมรับน้ำที่ร่างสูงยื่นให้

ธีร์สบตากับร่างบางพยายามสื่อความหมายผ่านสายตาให้เฟรมรู้ว่าเขาเป็นห่วงเฟรมแค่ไหน สักพักเฟรมก็ละสายตาไปรับน้ำมากินช้าๆ

“นี่เค้ก แพมฝากมาเยี่ยมมึง” ธีร์ยื่นกล่องเค้กให้เฟรมดูก่อนจะให้แน็กเอาไปตัดใส่จานมาให้

“แพมเป็นใคร แล้วมึงเป็นใคร รู้ได้ยังไงว่ากูชอบกิน?”

“!!!”




ปล.ผมไม่รู้ว่าคนเจ็บเขาห้ามทานอะไรบ้างในนิยายถือว่าไม่ห้ามแล้วกันเนอะ http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/64_38.png

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว