Fey Fahrenheit

โปรดรอติดตาม นิยายเรื่องต่อไปได้ในเร็วๆนี้ค่ะ^^

ตอนพิเศษ วันแห่งความหวาน

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ วันแห่งความหวาน

คำค้น : แฟนตาซี เจ้าชาย วาย ซึนเดเระ หมาป่า ตลกดราม่า BL นิยายBLแฟนตาซี ผจญภัย sm

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.พ. 2560 21:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ วันแห่งความหวาน
แบบอักษร

เรดิอาxฟาเรน

 

“อะ...เอาไปสิ ฉันเห็นว่านายไม่ค่อยชอบของหวานเลยทำแบบรสกาแฟมาให้” ฟาเรนเอ่ยก่อนจะยื่นกล่องสีน้ำตาลเรียบๆที่ดูแล้วน่าจะมีขนมหวานอยู่ภายในในซึ่งมันทำให้เรดิอาชักสีหน้าไม่วางใจเล็กน้อย

ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ว่าเจ้าตัวยุ่งไปแอบทำอะไรมา แต่กลิ่นของขนมข้างในนั้นมันทำให้เขายากที่จะรับมา แต่ทว่าสายตาที่ดูไม่มั่นใจของคนตรงหน้าทำให้เรดิอาต้องยอมเสี่ยง รับกล่องขนมขนาดพอดีมือมาอย่างเสียไม่ได้

“อันนี้ที่หัดทำกับฟรอยใช่ไหม”

“อืม...ฉะ...ฉันไปล่ะ อย่าลืมกินด้วยถ้านายไม่กินฉันจะไม่คุยด้วยเลย”

ฟาเรนรีบวิ่งหลบออกมาพลางลุ้นว่าเค้กบราวนี่สูตรพิเศษของเขาจะถูกปากเจ้าหมาจอมหยิ่งหรือไม่ ฟารเรนอาศัยความชำนาญในการแฝงตัว แอบซุ่มมองดูอีกฝ่ายที่เปิดดูของข้างในด้วยใจลุ้นระทึก

เรดิอาเปิดกล่องสีเรียบที่ดูท่าว่าคนผมแดงคงทำขึ้นเองอย่างยิ้มๆ ในวันสำคัญแบบนี้เขามีหรือจะไม่รู้ว่าเจ้าตัวแอบซุ่มทำให้เขาประหลาดใจอยู่

มือหนาเอื้อมหยิบบราวนี่หน้าตาพื้นๆและไม่ได้มีอะไรโดดเด่นเข้าปากลิ้มรสอย่างวางใจ ในเมื่อฟรอยเป็นครูสอน ฉะนั้นคงพอจะกินเข้าไปได้และรสชาติคงจะไม่แย่เท่าไรนัก

เพียงคำแรกที่แตะสู่ลิ้นทำเอาเรดิอาถึงกับเบิกตากว้างและปิดกล้องขนมในมือลงทันทีก่อนจะทำหน้าราวกับได้กลืนกินสิ่งต้องห้ามลงไป

ฟาเรนที่แอบมองสีหน้าอีกฝ่ายใจหล่นตุบ เขากะไว้แล้วว่ามันต้องไม่ถูกปากเรดิอา เจ้าชายที่วันๆได้กินแต่ของดีๆคงไม่ปลื้มกับรสมือห่วยๆของเขาเป็นแน่ แต่วันนี้มันวันแห่งความรักนะ เขาจะให้มันจบแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด อย่างน้อยจะให้แพ้ฟรอยไม่ได้

 

ต้องงัดไม่เด็ดมาใช้

 

ณ ลานน้ำพุร้อนอันเป็นสถานที่ผ่อนคลายของเหล่าเชื้อพระวงศ์ เรดิอานอนพักกายาจากความเหนื่อยล้า เขาครุ่นคิดถึงของหวานฝีมือเจ้าตัวยุ่งผมแดงแล้วก็อดยิ้มกริ่มไม่ได้ ใครจะเชื่อล่ะว่าฟาเรนจะทำออกมาได้รสชาติดีทีเดียว แต่ติดตรงที่ดันใส่สิ่งที่ไม่ควรใส่เข้ามาด้วย

ซึ่งนั้นคงไม่พ้นถูกเจ้าคาโรลหลอกมาอีกแน่นอน

ว่าแล้วเรดิอาก็ยิ่งร้อนวูบวาบในกาย เขาตัดสินใจขึ้นจากการแช่ตัวเพื่อที่จะได้ไปกกกอดชายาปากแข็งของเขา แต่ไม่ทันที่เรดิอาจะได้ขึ้นจากบ่อ ร่างของคนในห่วงคำนึงก็โผล่มาพร้อมกับเนื้อตัวที่เปรอะไปด้วยเกล็ดน้ำตาลหลากสี

“นะ..นี่เจ้า!?” เรดิอาถึงกับตาแถบถลนออกจากเบ้า เมื่ออีกฝ่ายเดินเปลือยร่างที่เต็มไปด้วยเกล็ดน้ำตาลมาทางเขาอย่างห้าวหาญราวกับกำลังจะไปออกรบ

“ไอ้ที่ฉันให้ไปมันไม่อร่อย แต่อันนี้รับรองว่านายต้องกินจนหมดแน่ ว่าไงล่ะ จะกินหรือไม่กิน” ฟาเรนยืนจังก้ามองเจ้าชายหมาป่าผู้ที่บัดนี้ทำหน้าเครียดเมื่อเจอกับขนมหน้าตาแปลกประหลาด

“ฟาเรน วันนี้เจ้ากินข้าวครบสามมื้อหรือเปล่า แน่ใจนะว่าให้ข้ากินได้จริงๆ? ถ้าข้าจะทำอะไร เจ้าจะไม่โกรธไม่งอนข้าใช่ไหม” เรดิอาถามหยั่งเชิง

“ยะ...อย่าถามอะไรมากนักได้ไหม จะกินหรือไม่กิน ถะ..ถ้าไม่กินจะมาเสียดายไม่ได้นะ” ฟาเรนเอ่ยตอบ ใบหน้าก็เริ่มมีสีแดงระเรือ ถึงเขาจะเตรียมใจมาบางแต่ให้มาล่อเจ้าหมาหื่นแบบนี้จะไม่ให้อายได้อย่างไร

เรดิอาเห็นท่าทางเขินอายขึ้นเรื่อยๆของฟาเรนแล้วก็กระตุกยิ้มที่มุมปาก ร่างสูงใหญ่ตรงเข้ารวบร่างอีกฝ่ายพลางเลียลิ้มชิมรสหวาน ปลายลิ้นตวัดดูดกินยอดอกสีสวยที่ชูชันล่อตาล่อใจเขาและค่อยๆไล่ลงต่ำตามร่องลอยน้ำตาลที่เริ่มละลายที่ไหลย้อยลง

“ตะ..ตรงนั้นไม่ได้ อะ..ฉันให้นายกินไม่ได้ให้นายทำลามก” ฟาเรนพยายามเบี่ยงร่างหลบประท้วง เขาคิดไว้เเล่วเชียวว่าถ้าใช้แผนนี้เจ้าหมาหื่นต้องสนใจอย่างอื่นนอกจากขนมหวาน

“หืม? ทำไมอยากให้ข้ากินของหวานนัก สู้กินตัวเจ้าให้หมดแรงในอ้อมกอดข้ายังดีเสียกว่า”

“กะ..ก็ ฟรอยบอกว่า วันนี้ของเผ่าหมาป่า ถ้าอีกฝ่าบรับขนมหวานไปแล้วกินจนหมดก่อนพระอาทิตย์ตกดิน ตลอดทั้งปีีชีวิตคู่จะมีแต่ความสุข” ฟาเรนเอ่ยด้วยหน้าแดงก่ำพลางก้มหน้าหงุด ทำให้เรดิอาเข้าใจแล้วว่าเหตุใดฟาเรนจึงอยากให้เขากินขนมหวานนัก

“ปกติข้าไม่ค่อยสนใจเรื่องพวกนี้ แต่เอาเป็นว่า ในวันนี้ข้าจะกินขนมหวานของข้าไม่ให้เหลือแล้วกัน หึ หึ” รอยยิ้มมากเล่ห์ของเรดิอาทำเอาฟาเรนเสียวสันหลังวาบ ดูท่าวันนี้เขาคงไม่ได้หลับได้นอนอีกแน่

 

 

 

 

คาโรลxฟรอย

 

กลิ่นหวานหอมลอยอบอวลทั่วห้องครัวในบ้านไม้หลังงาม หนุ่มผมเทาเตรียมจัดแจงโต๊ะอาหารที่เต็มไปด้วยอาหารคาวหวานมากมาย และพระเอกในวันนี้เห็นจะเป็นเค้กช็อกโกแลตสามชั้นที่ตกแต่งด้วยเกล็ดน้ำตาลและไวท์ช็อกโกแลตอย่างงดงาม

ฟรอยนั่งมองผลงานของตนอย่างเปี่ยมสุข พลางจับจ่อมองนาฬิกาพกรอคอยเวลาที่คาโรลนัดหมายว่าจะกลับบ้าน

 

กรึก

เสียงเปิดประตูเข้ามาทำให้ฟรอยที่เกือบจะนั่งหลับรีบตรงไปช่วยผู้มาเยือนถอดเสื้อนอกอันเป็นเครื่องแบบของราชองค์รักประจำองค์ราชา

“วันนี้ท่านฟาเรนมาหัดทำขนมกับผม ผมเลยแบ่งอัลมอนด์ที่คาโรลเอามาให้ไปด้วย” ฟรอยเอ่ย พลางขยับเก้าอี้ให้อีกฝ่ายที่ดูเหนื่อยล้านั่งพักผ่อน

“ถ้าเจ้าชายไม่จับได้ ก็คงไม่เป็นอะไร วันนี้เจ้าทำอาหารเยอะกว่าปกตินะ” คาโรลเอ่ยเรียบๆพลางดึงอีกฝ่ายลงมานั่งตักและกอดให้ชื่นใจ

“ก็วันนี้วันสำคัญนี่ครับ อะ...เออ ผมคิดว่าคาโรลคงจะชอบ ผมทำเค้กไว้ให้” ใบหน้าที่ยิ้มร่าเขินอายเล็กน้อยก่อนจะพยายามแกะมือเรียวของอีกฝ่ายที่พยายามจะถลกเสื้อของเขา

“เยอะขนาดนี้ข้ากลัวจะกินไม่หมด เอาเป็นว่าเรามากินพร้อมกัน น่าจะดีกว่า” คาโรลเอ่ยพลางจับจีกฝ่ายกดลงบนโต๊ะอาหาร โดยไม่สนใจว่าถ้วยชามจะตกหล่นพื้นเลอะเทอะ

“จะทำอะไรครับ ผมอุสาเตรียมมาทั้งวันเลยนะ” ฟรอยบ่นอุบพลางมองข้าวของบนโต๊ะที่ตกลงพื้นอย่างนึกเสียดาย

คาโรลเอื้อมจับถาดเค้กชิ้นโตมาถือไว้ในมือข้างหนึ่ง นัยน์ตาสีมรกตมองร่างที่นอนอยู่บนโต๊ะอย่างมีเล่ห์นัย ก่อนจะกระตุกยิ้มที่มุมปาก ซึ่งนั้นทำให้ฟรอยพอจะรู้ชะตากรรมของตนเอง

“ไม่เอานะครับ แบบนี้ไม่เอา” ฟรอยร้องเสียงหลงพยายามพาตัวเองออกจากการคร่อมของอีกฝ่าย แต่เหมือนว่ายิ่งเขาพยายามหนี อีกฝ่ายกลับยิ่งฉุดกระชากเสื้อผ้าของเขาออกได้ง่ายดายขึ้น

จนกระทั่งทั้งร่างของฟรอยนั้นเกือบเปลือย เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกปลดกองอยู่กับพื้น กางเกงที่เขาสวมใส่ก็ถูกถลกถอดจนเผยให้เห็นเนินต้นขาเนียนสีน้ำผึ้ง บนโต๊ะที่เคยมีจานชามถ้วยซุปพร้อมอาหารคาวหวานถูกปัดกระจัดกระจายลงกับพื้นจนหมดสิ้น

“ข้าจะกินไม่ให้เหลือ วางใจได้” เสียงเรียบเอ่ยอย่างนึกสนุก ก่อนจะละเลงเค้กก้อนสวยลงบนร่างผิวสีน้ำผึ้งที่พยายามปัดป้องตนเองจากการเล่นสนุกของคนตรงหน้า

ฟรอยมองหน้าคุณชายมาดนิ่งที่กำลังสนุกอย่างนึกหมั่นไส้ เขารึอุสาเตรียมวัตถุดิบมาข้ามวันข้ามคืน ไม่เห็นใจกันบ้างเลยให้ตายสิ แบบนี้ต้องเอาคืนเสียบ้าง ไม่อย่างนั้นคาโรลก็จะแกล้งเขาไม่หยุด

“คาโรลคนบ้า! นี่แหนะ โดนแบบนี้แล้วยังจะแกล้งผมอีกไหม”

ว่าแล้วฟรอยก็จับชิ้นเค้กในมืออีกฝ่ายโปะเข้าเต็มใบหน้าขาวที่มีแว่นสีเงินประดับ เมื่อเศษเค้กเลอะเต็มแว่นตาทำให้การมองเห็นของคาโรลต้องมืดดับไป

“ฟรอย เจ้าประเมินข้าต่ำไปแล้ว” คุณชายคาโรลจัดการโยนแว่นทิ้งพร้อมกับใช้พละกำลังอันมหาศาลของตนจับคนตรงหน้าให้แนบติดกับโต๊ะจนไม่อาจขยับไปไหนได้

“อะ..อุ๊บ ฮา ฮา ฮ่า ฮ่า” เสียงหัวเราะลั่นของฟรอยทำให้คาโรลที่กำลังเข้าโหมดสัตว์ป่าต้องชะงัก ก่อนจะปล่อยให้อีกฝ่ายเป็นอิสระ และชักสีหน้าใส่ฟรอยที่ขำจนน้ำตาเล็ด

“ดูหน้าคุณสิ ฮ่า ฮ่า ฮา” ฟรอยกุมท้องหัวเราะไม่หยุด เมื่อเห็นหน้าขาวๆของคาโรลเต็มไปด้วยช็อกโกแลตสีน้ำตาลเข้ม บริเวณที่เคยมีแว่นตากลับเว้นว่างไว้ราวกับรอบตาของหมีแพนด้า แต่ต่างกันตรงที่แพนด้าเป็นสีดำแต่ของคาโรลนั้นเป็นสีขาว

คาโรลพยายามเช็ดถูใบหน้าแต่ยิ่งพยายามเช็ดกับยิ่งเลอะ ยิ่งทำให้เขาเริ่มหมดอารมณ์สนุก แต่ก่อนที่คาโรลจะเช็ดคราบช็อกโกแลตหมด ฟรอยเห็นท่าทางน่าเอ็นดูของคนมาดนิ่งก็เข้าไปจิ้มแก้มอีกฝ่ายเบาๆแล้วชิมรสชาติของเค้กที่ติดมือกลับมา

“อืมม ตรงนี้คงจะเป็นก้อนบนสุด ผมผสมไวน์เข้าไปด้วยนิดหน่อย”

นัยน์ตาสีมรกตมองการกระทำของฟรอยแล้วก็ยิ้มกริ่ม พร้อมกับตรงเข้าไปชิมเศษเค้กที่ริมฝีปากอีกฝ่ายโดยไม่ทันตั้งตัว

“ตรงนี้มีอัลมอนด์ของข้าด้วย” คาโรลเอ่ยเสียงเบา และก่อนที่อีกฝ่ายจะเอ่ยอะไรต่อ เรียวปากงามก็เข้าประกบจูบดูดดื่มรับรสหวานที่ยังคงค้างอยู่ภายใน

สองร่างแลกลิ้นชิมรสกันอย่างหวานชื้นจนคราบเค้กช็อกโกแลตบนผิวกายทั้งสองเริ่มหมดไปที่ละน้อยๆ พร้อมกับรสรักหวานฉ่าที่ทวีเพิ่มมากขึ้น จวบจนทั้งสองหมดจดไร้คราบเปื้อนของหวานใดๆ

(แต่จะเปื้อนอะไรเพิ่มก็ไม่รู้นะนะ <3)...

 

 

 

ความคิดเห็น