ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนพิเศษ วันวาเลนไทน์ SS3

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ วันวาเลนไทน์ SS3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 87.3k

ความคิดเห็น : 280

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.พ. 2560 17:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ วันวาเลนไทน์ SS3
แบบอักษร

 

 

 

สเปเชียลรักโคตรๆ โหดอย่างมึง! SS3  วันวาเลนไทน์

Author:   (ยอนิม)

                        

               

                                                

 

 

 

“ขาเป็นไงบ้างวะมึง” นิคถามขึ้น พร้อมกับมองไปที่ขาของอิฐ ซึ่งยังคงมีแผลที่เย็บ 8 เข็มเมื่อวันตรุษจีนอยู่

 

 

“ก็ดีขึ้น แผลแห้งแล้วล่ะ” อิฐตอบพร้อมกับก้มลงไปมองขาตนเอง

 

 

“แล้วหมอนัดตัดไหมเมื่อไร” นีลถามขึ้นมาบ้าง

 

 

“วันที่ 14 นี้” อิฐตอบกลับ ด้วยสีหน้ากังวลเล็กน้อย

 

 

“หมอนัดตัดไหมวันวาเลนไทน์พอดีเลยนะมึง” นิคพูดออกมาอย่างขำๆ พร้อมกับเอนตัวไปนั่งพิงอกคนรักเอาไว้

 

 

“เออ แต่กูกังวลเรื่องแผลเป็นว่ะ มึงว่ามันจะเป็นแผลเป็นมั้ยวะ” อิฐถามเพื่อนด้วยความกังวลจริงๆ

 

 

“เดี๋ยวหายาทา หาหมอรักษามันก็ไม่เป็นหรอก มึงดูผัวมึงดิ๊ แผลเป็นตามตัวมันยังไม่มีเลย ขนาดมันเป็นเยอะกว่ามึงอีกนะ” นิคพูดให้กำลังใจเพื่อน อีกอย่างการแพทย์และวิวัฒนาการด้านความสวยความงามมันพัฒนาขึ้นเยอะ เรื่องแผลเป็นที่อิฐกังวล มันเล็กน้อยมาก

 

 

“แล้วนี่เดย์มันไปไหนวะ ไม่เห็นรถอยู่” นิคถามขึ้นเพราะตั้งแต่เขากับนีลมาได้สักพักก็เห็นว่าอิฐอยู่คนเดียว

 

 

“ป๊าโทรให้ไปเอาของที่บ้านโน้น เดี๋ยวก็กลับมาแล้วล่ะ ก่อนมึงมายังโทรมาถามว่าจะกินอะไร” อิฐบอกให้เพื่อนรับรู้

“แล้วนี่วันที่ 14 พวกมึงจะไปไหนกันรึเปล่า” อิฐถามขึ้น นิคยิ้มร่า ก่อนจะหันไปกอดนีลอย่างเอาใจ

 

 

“นีลมันจะพากูไปเที่ยวเชียงใหม่ล่ะ มึงล่ะ มีแพลนอะไรไว้รึเปล่าวะ” นิคถามกลับมาบ้าง อิฐทำหน้าเซ็ง

 

 

“มีแพลนอะไรล่ะ สภาพขากูเป็นแบบนี้อ่ะ แค่นี้เดย์มันก็แทบจะกินหัวกูอยู่แล้ว กูเลยไม่อยากไปงอแงกับมันมากว่ะ” อิฐบอกออกมา เสียงเนือยๆ แต่ก็ไม่ได้โทษใครนอกจากตัวเอง ที่ไม่ระวังจนทำให้เป็นแผลแบบนี้ จากตอนแรกที่อิฐเคยวางแพลนเรื่องวันวาเลนไทน์เอาไว้ ว่าจะพยายามทำอาหารด้วยตัวเองอีกครั้งเพื่อให้เดย์ได้กินในวันวาเลนไทน์นี้ แต่ดูเหมือนว่าต้องล้มเลิกทุกอย่าง เพราะเดย์คงไม่อยากให้เขาทำอะไรแน่ๆ และวันนั้นเขาต้องไปตัดไหมด้วย

 

 

“มึงเข้าใจมันมั้ยล่ะ ว่ามันรู้สึกยังไง ก็เหมือนกับตอนที่มันรถคว่ำนั่นแหละ มึงห่วงมันยังไง มันก็ห่วงมึงแบบนั้น” นีลพูดขึ้นด้วยความเข้าใจเพื่อนรักเป็นอย่างดี

 

 

“มันเทียบกันไม่ได้เลยนะมึง กูแผลแค่นี้เอง แต่มันอาการหนักกว่ากูตั้งเยอะ” อิฐเถียงออกมาทันที

 

 

“เทียบไม่ได้ แต่ความห่วง มันก็เท่ากันนั่นแหละวะ” นีลเถียงกลับไปเช่นเดียวกัน เลยทำให้อิฐนิ่งไปนิด เพราะเข้าใจที่นีลพูดถึง ก่อนที่อิฐจะได้ยินเสียงรถมาจอดที่หน้ารั้วบ้าน เขาจำได้แม่นว่าเป็นรถของเขา ที่เดย์ขับออกไป

 

 

“ไอ้นีล มึงไปเปิดประตูรั้วให้เดย์มันหน่อยสิ กูอยากเดินออกไปเองนะ ถ้ามันไม่ด่าอ่ะ” อิฐไหว้วานนีล ถึงแม้ว่าเขาจะเดินไปไหนมาไหนได้เองบ้างแล้ว แต่เดย์ก็ไม่ค่อยอยากให้เดินบ่อยๆ ไม่งั้นเดย์คงบีบแตรให้อิฐเดินไปเปิดประตูรั้วให้แล้ว นีลลุกไปเปิดประตูให้เพื่อนตนเองทันที ซึ่งเดย์กำลังลงมาเปิดพอดีเหมือนกัน เดย์เลิกคิ้วนิดๆ ไม่คิดว่าเพื่อนตนเองจะมาที่บ้านด้วย

 

 

“มายังไง ไม่เห็นรถ” เดย์ถามขึ้น ก่อนจะปล่อยให้นีลเปิดประตูรั้วให้

 

 

“จักรยาน” นีลพยักหน้าไปทางจักรยานที่เขาซื้อมาสำหรับปั่นภายในหมู่บ้าน เดย์ขับรถเข้ามาจอดในโรงรถ นีลก็ปิดประตูรั้วให้ ก่อนจะพากันเดินเข้าไปในบ้านพร้อมกัน

 

 

“ก๋วยเตี๋ยวเป็ดที่มึงอยากกิน ซื้อมาให้ละ กินซะ จะได้กินยา” เดย์พูดเสียงเรียบ ก่อนจะวางถุงก๋วยเตี๋ยวไว้บนโต๊ะกระจกตรงหน้าโซฟาที่อิฐนั่งอยู่ แล้วเดินเข้าไปหยิบชามในครัวออกมาให้อิฐอีกที

 

 

“บริการดีจังเลยนะ เมียมึงเดินเองได้แล้วนี่” นิคแกล้งแซว เดย์ปรายตามองนิคนิดๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา อิฐจัดแจงเทก๋วยเตี๋ยวใส่ชาม แล้วนั่งกินตรงนั้นเลย เดย์ก็ไม่ว่าอะไร

 

 

“วันที่ 14 นี้ มึงพาอิฐไปตัดไหมที่ขาใช่มั้ยวะ” นีลถามขึ้น เดย์ก็พยักหน้ารับ พร้อมกับหยิบกระดาษทิชชู่ให้อิฐ เขาคอยมองอิฐเป็นระยะ

 

 

“ทำไม” เดย์ถามกลับ

 

 

“พอดีกูจะพาเตี้ยมันไปเที่ยวเชียงใหม่ ก็กะว่าจะมาชวนมึงสองคนไปด้วยกัน แต่อิฐมันบอกว่าต้องไปตัดไหมวันนั้นพอดี” นีลบอกย้ำออกมา

 

 

“อืม ถึงแม้ว่าไม่ได้ตัดวันนั้นกูก็ไม่พาไปไหนทั้งนั้นแหละ” เดย์พูดพร้อมกับมองคนรักด้วยหางตา อิฐทำหน้ามุ่ยเล็กน้อย

 

 

“ก็ไม่ได้อยากจะไปไหนสักหน่อย” อิฐบอกกลับ ก่อนจะนั่งกินก๋วยเตี๋ยวต่อ เดย์ยกยิ้มมุมปากนิดๆ ก่อนจะแกล้งผลักหัวอิฐไม่แรงมากนัก

 

 

“ออกมาจากใจรึเปล่า ที่พูดน่ะ” เดย์ถามขึ้น อิฐทำแก้มป่อง แต่ก็ไม่ตอบอะไร

“ขอบใจมึงมากที่มาชวน” เดย์พูดกับนีล นีลก็พยักหน้ารับ ก่อนจะนั่งคุยเรื่องอื่นกันไปเรื่อยๆ พออิฐกินเสร็จ เดย์ก็เอาน้ำเอายามาให้ แล้วเก็บชามไปไว้ในครัว

 

 

“มึงอ้วนขึ้นรึเปล่าวะ” นิคถามขึ้นพร้อมกับมองอิฐอย่างสังเกต อิฐก้มมองตัวเองเล็กน้อย

 

 

“อ้วนเหรอวะ แต่ช่วงนี้กูก็กินๆนอนๆอย่างเดียวเลย งานก็ไม่ได้ทำ” อิฐพูดขึ้น เพราะช่วงที่ขาเขาเจ็บ เดย์ไม่ให้อิฐทำงาน ไปร้านด้วยก็จริงแต่ก็ต้องนั่งเล่นอยู่ในห้องทำงานกับเดย์ ไม่ให้ไปวุ่นวายในส่วนของงานช่าง

 

 

“อย่าพูดเรื่องนี้ เดี๋ยวมันก็จิตตกอีก” เดย์พูดขึ้น อิฐเลยหันไปย่นจมูกใส่คนรัก

 

 

“ไม่ได้จิตตกสักหน่อย ก็แค่ไม่อยากอ้วนมากเท่านั้นเอง” อิฐตอบเสียงอ้อมแอ้ม เดย์นั่งส่ายหน้าไปมาให้กับคำแก้ตัวของอิฐ ก่อนจะนั่งคุยกับนิคและนีลไปเรื่อยๆ

..

..

..

“วาเลนไทน์ปีนี้ มึงอยากได้อะไรเป็นพิเศษมั้ยเดย์” อิฐถามขึ้นขณะนอนอยู่บนเตียงในช่วงกลางคืน ส่วนเดย์ก็กำลังแต่งตัวหลังอาบน้ำ

 

 

“จะซื้อให้รึไง” เดย์ถามกลับ

 

 

“อืม ใจจริงก็อยากจะหาซื้ออะไรเซอร์ไพรส์มึงนะ แต่ก็คิดไม่ออก อยากให้ของที่มึงอยากได้ และมึงก็จะได้ใช้ด้วย” อิฐบอกตามความคิดของตัวเอง

 

 

“ทำไมจะต้องให้วันวาเลนไทน์ด้วยล่ะ วันอื่นมึงก็ให้กูได้” เดย์พูดด้วยน้ำเสียงปกติ

 

 

“มึงก็รู้ ว่ามันเป็นวันพิเศษวันหนึ่ง ก็อยากจะทำอะไรพิเศษๆให้บ้างน่ะสิ ถึงแม้ว่ามึงจะบอกว่า ระหว่างเราสองคน วันพิเศษมันคือทุกวันก็เหอะ แต่กูก็อยากให้อยู่ดี ปีแรกของกูกับมึง กูทำทุกอย่างพังหมดเลย แต่มึงกลับเซอร์ไพรส์กู ซื้อทั้งลูกโป่งและช่อกุหลาบให้ ส่วนปีที่ผ่านมา มึงก็ซื้อกุหลาบมาให้กูปลูกหน้าบ้าน” อิฐพูดขึ้นยิ้มๆ เมื่อนึกถึงต้นกุหลาบที่เขาปลูกเมื่อปีที่แล้ว ตอนนี้กำลังออกดอกสะพรั่งเต็มสวนหน้าบ้าน

 

 

“มึงก็ทำเค้กให้กูแล้วไง” เดย์ตอบกลับไป เมื่อแต่งตัวเสร็จแล้วก็ลงมานอนข้างๆอิฐ

 

 

“แต่มันเทียบไม่ได้กับที่มึงให้กูเลย” อิฐบอกเสียงแผ่ว พร้อมกับพลิกตัวไปหาเดย์ เดย์เองก็มองหน้าคนรักที่นอนอยู่ข้างๆ

 

 

“ทำไมมึงชอบเอาเรื่องนั้นเรื่องนี้มาเปรียบเทียบอยู่เรื่อย มันไม่เกี่ยวหรอกนะว่าใครจะทำอะไรให้ใครมากกว่ากัน มันอยู่ความรู้สึกของเราสองคนมากกว่า ถ้ากูทำให้มึงมากกว่าที่มึงทำให้กู มันหมายความว่ามึงรักกูน้อยกว่าที่กูรักมึงรึไง” เดย์ถามกลับไป อิฐทำปากยื่นเล็กน้อย

 

 

“ก็ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น” อิฐบอกเสียงอ้อมแอ้ม เดย์ยกมือไปลูบหัวคนรักเบาๆ

 

 

“ไม่ต้องคิดมากหรอก มึงให้อะไรกู กูก็ชอบทั้งนั้นแหละ” เดย์พูดให้กำลังใจคนรัก เพราะรู้ว่าอิฐอยากให้อะไรสักอย่างกับเขาในวันวาเลนไทน์จริงๆ เขาก็ไม่อยากจะขัดใจ

 

 

“อ่อ ปีนี้ซื้อดอกไม้ไปให้พวกคนในร้านเหมือนปีก่อนด้วยนะ” อิฐพูดขึ้นยิ้มๆ เมื่อนึกได้ว่าปีที่แล้ว เขาแจกดอกไม้ให้กับพนักงานในร้านของเขา

 

 

“อืม ตัดเอาจากสวนหน้าบ้านเราก็ได้” เดย์พูดถึงต้นกุหลาบที่กำลังออกดอกมากมายในตอนนี้ อิฐส่ายหน้าไปมาทันที

 

 

“ไม่เอา ห้ามใครแตะต้นกุหลาบหน้าบ้านนะ มึงซื้อให้กู มันเป็นของกู กูไม่ให้ใครทั้งนั้นแหละ” อิฐบอกออกมาอย่างหวงๆ เดย์ยกยิ้มมุมปากนิดๆ

 

 

“ของมึง แต่กูเป็นคนดูแลใส่ปุ๋ย พรวนดินให้มันนะ” เดย์แกล้งบอกกลับไป

 

 

“แต่กูรดน้ำ” อิฐก็เถียงออกมา เดย์เลยดึงแก้มคนรักอย่างหมั่นเขี้ยว

 

 

“พูดมาก นอนได้แล้ว พรุ่งนี้เข้าร้านแต่เช้า” เดย์พูดขึ้น ก่อนจะลุกไปปิดไฟ แล้วกลับมานอนข้างอิฐในความมืดสลัวอีกครั้ง

“อิฐ” จู่ๆ เดย์ก็เรียกอิฐทำลายความเงียบขึ้นมา

 

 

“หืม” อิฐขานรับ

 

 

“ความจริงกูมีของขวัญที่อยากได้อยู่นะ” เดย์พูดขึ้นเสียงจริงจัง ทำให้อิฐหันมามองเสี้ยวหน้าคนรักในความมืดสลัวทันที พร้อมกับตั้งใจรอฟัง เพื่อที่เขาจะได้ไปหามาให้เดย์

 

 

“อะไรเหรอ” อิฐรีบถามขึ้น เดย์ยกยิ้มมุมปากในความมืด

 

 

“ตัวมึงแบบไม่ใส่อะไรเลย ผูกโบว์สีแดงด้วยก็ดีนะ หึหึ” เดย์บอกออกมา ทำให้อิฐชะงักกึก เมื่อรู้ว่าคนรักแกล้งตนเอง

 

 

“ไอ้บ้าเดย์ ของขวัญแบบนั้นน่ะ มึงก็ได้เกือบทุกคืนแล้วไม่ใช่รึไง แม่ง กูก็อุตส่าห์ตั้งใจฟัง หื่นจริง” อิฐโวยออกมาไม่ดังมากนัก เดย์ก็นอนหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะต่างคนต่างนอนต่ออย่างเงียบๆ

 

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

14 ก.พ

 

วันนี้เดย์ต้องพาอิฐไปตัดไหมที่โรงพยาบาลในช่วงสาย เขาเลยต้องปลุกอิฐให้เตรียมตัวแต่เช้า เดย์ที่ตื่นก่อน ลงมาทำกับข้าวง่ายๆให้อิฐกินรองท้องก่อนจะไปโรงพยาบาล

 

 

“เดย์ดอกไม้ที่ซื้อเมื่อวานอยู่ไหนอ่ะ” อิฐเดินเข้ามาถามเดย์ที่กำลังตักกับข้าวใส่จานอยู่ในครัว

 

 

“เอาขึ้นรถแล้ว” เดย์ตอบสั้นๆ เมื่อวานอิฐให้เขาพาไปซื้อดอกไม้เพื่อที่จะเอาไปแจกให้กับพนักงานในร้านเหมือนกับปีที่แล้ว

 

 

“อ่อ..อืม” อิฐตอบรับ แล้วนั่งลงที่เก้าอี้

 

 

“ตักข้าวสิ” เดย์พูดขึ้น อิฐก็ต้องลุกขึ้นมาตักข้าวเอง เพราะลืมตัวเนื่องจากก่อนหน้านี้เดย์จะคอยทำให้เขาตลอด เพราะอิฐยังลงน้ำหนักไปที่ขาข้างที่เป็นแผลมากไม่ได้ แต่ช่วงนี้เขาลุกเดินเองได้แล้ว อิฐตักข้าวให้เดย์ด้วย แล้วมานั่งกินข้าวพร้อมกัน อิฐมองอาหารตรงหน้า แล้วนึกในใจว่า วันนี้ตนเองควรจะทำอะไรเดย์ แต่ก็ยังนึกไม่ออก

“เป็นอะไร” เดย์ถามขึ้น เมื่อเห็นคนรักนั่งคิ้วขมวดเข้าหากัน

 

 

“เปล่า...” อิฐตอบกลับเสียงแผ่ว และเมื่อกินข้าวเรียบร้อยแล้ว เดย์ก็พาอิฐไปยังโรงพยาบาลทันที

“มึงอยู่กับกูนะ ตอนที่หมอตัดไหมอ่ะ” อิฐรีบบอกเดย์ไว้ก่อน เดย์ก็พยักหน้ารับ และเมื่อหมอเรียกเข้าไปด้านใน เดย์ก็ตามเข้าไปด้วย หมอทำการตรวจเช็คอีกเล็กน้อยก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว แผลแนบสนิทติดกันดี ก่อนจะตัดไหมที่ขาและพูดคุยเรื่องแผลอีกเล็กน้อย ก็ให้กลับได้

..

..

“ลูบอะไรนักหนา” เดย์ถามขึ้น เมื่อเห็นอิฐเอามือลูบขาตรงรอยแผลเป็นระยะ

 

 

“แผลเป็นมันจะจางมั้ยอ่ะ” อิฐถามขึ้น

 

 

“ก็ทายาที่หมอให้มาบ่อยๆละกัน เดี๋ยวมันก็จางลงเอง” เดย์ตอบกลับขณะขับรถไปยังร้านพ่อของอิฐ อิฐนั่งมองออกไปนอกรถ ก็เห็นคนถือดอกไม้ถือตุ๊กตา เดินเป็นคู่ๆ

 

 

“รู้สึกว่าบรรยากาศวันนี้มีออร่าสีชมพูลอยฟุ้งเลยเนอะ” อิฐพูดอย่างขำๆ เพราะว่าวันนี้เป็นวันวาเลนไทน์  ก่อนจะชี้ไปที่ฟากหนึ่งของถนน ซึ่งตอนนี้รถติดไฟแดงอยู่

“มึงๆ ดูนั่นดิ ตุ๊กตาตัวเบอเริ่มเลย มองไม่เห็นคนถือเลยแหะ ลงทุนน่าดู” อิฐพูดอย่างขำๆ เมื่อเห็นคนอุ้มตุ๊กตาตัวใหญ่เดินอยู่ข้างถนน

 

 

“อย่าบอกนะว่ามึงอยากได้ เลิกคิดเหอะ ซื้อไปตั้งให้ฝุ่นจับเปล่าๆ” เดย์พูดดักไว้ก่อน อิฐหันมามองค้อนคนรักเล็กน้อย

 

 

“ไม่ได้บอกว่าอยากได้ แค่ชี้ให้ดูเฉยๆ” อิฐเถียงกลับมา

 

 

“ก็เวลามึงชี้หรือตื่นเต้นกับอะไรสักอย่าง มึงก็มักอยากจะได้มันด้วยตลอด” เดย์พูดขึ้นพร้อมกับยกยิ้มเล็กน้อย อิฐย่นจมูกใส่คนรักที่รู้ทันตนเอง

“แล้วตอนที่ยังไม่เจอกู มึงเคยซื้ออะไรแบบนั้นให้ผู้หญิงมั้ย” เดย์ถามขึ้น อิฐแปลกใจเล็กน้อยที่คนรักถามเรื่องนี้ เพราะปกติแล้วเดย์ไม่ค่อยถามเรื่องเก่าๆสักเท่าไร ถ้าอิฐไม่จุดประเด็นพูดขึ้นมาก่อน

 

 

“ก็ต้องมีบ้างแหละ ตอนเรียนมอปลายก็..นั่นแหละ ซื้อให้แฟนอ่ะนะ ตอนเรียนมหาลัยส่วนใหญ่ สาวๆจะซื้อมาให้ แต่กูก็ให้สาวๆนะ ถ้าคนๆนั้นกูอยากล่ออ่ะ” อิฐเล่าความหลังอย่างขำๆ เพราะเมื่อก่อนเขาเป็นยังไง เดย์ก็รู้ดี อิฐจึงไม่คิดจะปิดอะไรอยู่แล้ว

“แล้วมึงอ่ะ” อิฐถามเดย์บ้างด้วยความอยากรู้

 

 

“ไม่...กูไม่ค่อยสนใจพวกวันแบบนี้” เดย์ตอบเสียงเรียบ

 

 

“อ่อ ลืมไป มึงไม่สนใจโลกสักเท่าไร คึคึ” อิฐแกล้งพูดเหน็บคนรัก เดย์ก็ยกยิ้มไม่ว่าอะไร จนมาถึงร้าน อิฐก็ลงไปไล่แจกดอกไม้ให้กับพนักงานทุกคน รวมไปถึงช่างด้วย เสียงขอบคุณและรอยยิ้มดังขึ้นไปทั่ว

 

 

“เฮียอิฐ ผมไม่อยากได้ดอกไม้อ่ะ” บอย ช่างในร้านพูดขึ้นเมื่ออิฐเอาดอกไม้มาให้

 

 

“แล้วมึงอยากได้อะไร เรื่องมากจริง” อิฐว่าไม่จริงจังนัก ส่วนเดย์แยกเข้าไปในห้องทำงานแล้ว

 

 

“ผมอยากได้เงินมากกว่า คึคึ” บอยตอบยิ้มๆ อิฐทำท่าจะยกเท้าเตะ บอยก็รีบกระโดดหนี

 

 

“ได้ข่าวว่าเมื่อวันตรุษจีน ป๊ากูให้อั่งเปาไปแล้วนะ” อิฐว่ากลับไม่จริงจังนัก บอยก็ยิ้มขำนิดๆ ก่อนที่อิฐจะนึกอะไรบางอย่างได้

“เออๆ บอย มึงพากูไปข้างนอกหน่อยสิ เอามอไซค์มึงไปก็ได้” อิฐพูดขึ้นไม่ดังมากนัก พร้อมกับมองซ้ายมองขวา

 

 

“ไปไหนอ่ะเฮีย” บอยถามกลับ

 

 

“ไปตรงแถวๆตลาด...กูมีของต้องไปซื้อนิดหน่อย” อิฐตอบกลับไป บอยทำหน้างง

 

 

“แล้วเฮียบอกเฮียเดย์ยัง” บอยถามต่อเพื่อความแน่ใจ

 

 

“กูไม่อยากให้มันรู้ ว่าจะไปซื้ออะไร มึงพากูไปตอนนี้เลย มันเข้าห้องทำงานละ มันไม่รู้หรอกว่ากูออกไปไหน” อิฐบอกย้ำออกมา

 

 

“เฮีย ถ้ากลับมาเจอเฮียเดย์ด่า ช่วยออกหน้ารับแทนผมด้วยละกัน” บอยรีบหาตัวช่วยไว้ก่อน

 

 

“เออน่า เร็วๆ” อิฐดันหลังบอยให้ไปเอารถมอเตอร์ไซค์ ส่วนอิฐก็แอบไปยืนรออยู่ข้างนอก พอบอยขี่รถออกมา เขาก็รีบสวมหมวกกันน็อค แล้วซ้อนท้ายบอยไปทันที

..

..

..

เดย์เดินออกมาที่แผนกช่าง เมื่อไม่เห็นว่าอิฐจะกลับเข้าไปในห้องทำงาน

 

 

“ลุงส่งครับ อิฐล่ะครับ” เดย์ถามช่างที่เจอคนแรก

 

 

“อ่อ เห็นนั่งซ้อนท้ายเจ้าบอยออกไปข้างนอกน่ะครับ ไปสักพักแล้ว เดี๋ยวก็คงกลับ” ลุงส่งตอบกลับ เพราะอิฐไม่ได้บอกใคร ว่าไม่ให้บอกเดย์ เพราะคิดว่าจะไปแค่ไม่นาน เดย์ขมวดคิ้วเข้าหากันทันที

 

 

“ขอบคุณครับ” เดย์ตอบกลับ ก่อนจะเดินไปยืนตรงที่จอดรถพนักงาน เดย์ไม่โทรตาม แต่ยืนรออยู่อย่างนั้น ไม่นานนักอิฐกับบอยก็มาถึง อิฐใจหายวาบเมื่อเห็นเดย์ยืนกอดอกรออยู่

 

 

//เฮียอิฐ ช่วยผมด้วยนะ// บอยรีบบอกอิฐทันทีเมื่อจอดรถ อิฐยิ้มแห้งๆให้เดย์พร้อมกับแอบเก็บของที่ซื้อมาใส่ถุงพลาสติกทึบ อิฐดันหลังบอยให้กลับเข้าไปด้านในก่อน ส่วนเขาก็เดินมาหาเดย์ที่กำลังมองเขาด้วยสายตาดุๆ

 

 

“มายืนทำอะไรตรงนี้” อิฐถามขึ้น

 

 

“จะให้ถามก่อน หรือจะตอบเอง” เดย์ถามกลับไป อิฐยิ้มอย่างเอาใจ

 

 

“กูอยากกินผลไม้ นึกขึ้นได้ว่ามีร้านขายพวกผลไม้ดองตรงตลาด เลยให้ไอ้บอยพาไปซื้อ มึงกินป่ะ มีมะม่วงด้วยนะ” อิฐชูถุงผลไม้ที่ตนเองซื้อกลับเข้ามาด้วย เพื่อมาเป็นข้ออ้างเผื่อเดย์จับได้ว่าเขาออกไปข้างนอก ซึ่งก็เดย์ก็จับได้จริงๆ เดย์มองถุงผลไม้เล็กน้อย

 

 

“แล้วทำไมตอนขาเข้ามา ไม่ให้กูจอดซื้อ” เดย์ถามกลับ อิฐกอดแขนเดย์เอาไว้

 

 

“ก็ตอนนั้นมันยังไม่อยากกินนี่ อีกอย่างรถมอเตอร์ไซค์มันจอดซื้อง่ายกว่า กูก็เลยขอให้ไอ้บอยพาไป มึงอย่าว่ามันนะ” อิฐพูดแทนลูกน้องในร้านตนเองทันที

 

 

“กูไม่ว่ามันหรอก เพราะมันคงไม่กล้าที่จะชวนมึงออกไปไหน นอกเสียจากมึงเองที่จะชวนมันไป” เดย์พูดเสียงเรียบ อิฐยังทำใจดีสู้เสือ

 

 

“อย่าโกรธดิวะ” อิฐรีบง้อคนรัก

 

 

“ที่กูโกรธนะอิฐ คือมึงไปไหนไม่บอกกูก่อน แค่มึงเดินเข้าไปบอกกูว่าจะออกไปซื้อของกับไอ้บอย มึงคิดว่ากูจะไม่ยอมให้มึงไปงั้นเหรอหะ” เดย์ว่าเสียงดุขึ้นอีกนิด

 

 

“ขอโทษ กูคิดว่าไปแป๊บเดียว คงไม่เป็นอะไร ป่ะๆ เข้าไปข้างในเหอะ ข้างนอกมันร้อน” อิฐพูดขึ้นพร้อมกับดึงแขนคนรักให้เดินเข้าไปในห้องทำงานด้วยกัน เดย์ได้แค่ถอนหายใจออกมา อิฐแอบเอาของบางอย่างที่ตนเองซื้อมา ไปใส่กระเป๋าเป้ตนเอง แล้วนั่งกินผลไม้ไปเรื่อยๆ อิฐอยู่ที่ร้านกับเดย์จนถึงช่วงเย็น พ่อของเขาก็เดินเข้ามา

 

 

“ไง สองคนนี้ วันนี้ไม่ไปดินเนอร์กันที่ไหนเหรอ” พ่อของอิฐทักขึ้น

 

 

“เดี๋ยวให้เดย์มันกลับไปทำให้กินที่บ้านดีกว่าครับป๊า” อิฐตอบกลับ

 

 

“วันนี้วันวาเลนไทน์เลยนะเฮ้ย ไม่ไปไหนจริงอ่ะ” พ่อของอิฐแกล้งยุ เดย์ยกยิ้มนิดๆ

 

 

“อย่าไซโคมันครับป๊า เดี๋ยวมันจะงอแงขึ้นมา” เดย์พูดประชดคนรักเล็กน้อย

 

 

“ใครงอแง ไม่ใช่กูเหอะ กูโตแล้วมึง เข้าใจอะไรง่ายๆแล้ว” อิฐเถียงออกมาอย่างขำๆ ส่วนหนึ่งเพราะอยากให้เดย์อารมณ์ดี เพราะเขารู้ว่าเดย์ไม่พอใจที่เขาออกไปข้างนอกไม่บอก

 

 

“โตแล้วก็ดีแล้ว เดย์มันจะได้ไม่เหนื่อย อ่อ เดย์เดี๋ยวป๊าเคลียงานต่อเอง เรากลับไปพักเถอะ เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว” พ่อของอิฐพูดกับลูกตนเองก่อนจะหันไปพูดกับเดย์ต่อ

 

 

“ครับ” เดย์ตอบรับ ก่อนที่จะเก็บงานไว้ก่อน แล้วพาอิฐกลับบ้าน ระหว่างทางที่นั่งกลับบ้าน อิฐก็คิดหาทางที่จะทำสิ่งที่วางแผนไว้ ว่าเขาควรจะเริ่มทำตอนไหน ยังไงดี เมื่อมาถึงบ้านเดย์ก็ให้เขาขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ส่วนเดย์ก็จะทำอาหารเย็น

“อิฐ” เดย์เรียกอิฐอยู่หน้าห้องน้ำในห้องนอน

 

 

“อะไร” อิฐขานรับออกมา

 

 

“กูจะออกไปซื้อของสดเพิ่มหน่อย มึงจะเอาอะไรมั้ย”  เดย์ถามขึ้น ทำให้อิฐชะงักไปนิด เพราะถ้าเดย์ออกนั่นทำให้อิฐมีเวลาเตรียมตัวที่จะเซอร์ไพรส์เดย์

 

 

“อื้อ...เอาเค้กร้านพี่น้ำให้หน่อย อยากกิน” อิฐตอบกลับไป เพราะวันนี้เป็นวันวาเลนไทน์ ร้านของน้ำต้องมีคนเยอะ เขาเลยให้เดย์ไปซื้อเพื่อถ่วงเวลา

 

 

“ได้ อยู่บ้านดีๆล่ะ” เดย์กำชับ ก่อนจะออกไปจากห้อง อิฐรีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วมาเตรียมบางอย่างให้ทันก่อนที่เดย์จะกลับมา

..

..

เดย์ขับรถกลับมาบ้านหลังจากที่ออกไปซื้อของร่วมชั่วโมงกว่าๆ เขาขับรถเข้าไปจอดในโรงรถ เดินไปปิดประตูรั้วเรียบร้อย ก็จะเดินเข้าประตูบ้าน แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นโพสอิทสีชมพูบานเย็นสะท้อนแสงติดอยู่ตรงประตูบ้าน เดย์เลยหยิบออกมาอ่าน

 

 

....เดินไปที่สวนกุหลาบสิ....

 

 

เดย์เลิกคิ้วนิดๆ เมื่อเห็นข้อความ เขาจำได้ทันทีว่าเป็นลายมือของอิฐ

 

 

“เล่นอะไร” เดย์พึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเดินไปที่สวนกุหลาบที่หน้าบ้าน พร้อมกับมองหาโพสอิท เพราะคิดว่าอิฐต้องเขียนไปไว้อีกแน่ และเขาก็เจอจริงๆ โพสอิทสีเดียวกับใบแรก ติดไว้กับดอกกุหลาบ 1 ดอก และผูกโบว์สีชมพูเอาไว้ ดอกกุหลาบที่เดย์เห็นเป็นดอกกุหลาบจากต้นที่สวนหน้าบ้านนั่นแหละ

 

 

...ดอกกุหลาบสวยมั้ย กุหลาบจากต้นที่มึงให้กูไง...

 

 

เดย์ยกยิ้มเล็กน้อย แล้วอ่านโพสอิทอีกใบ ที่ติดซ้อนกันอยู่

 

 

...เข้าไปในครัวนะ...

 

 

เดย์เดินเข้าไปในครัว ตามที่อิฐเขียนบอกเอาไว้  ก็พบกับจานข้าวไข่เจียว ที่น้ำมันเยิ้มเล็กน้อยตั้งอยู่บนโต๊ะกินข้าว เดย์หยิบโพสอิทมาอ่านอีกใบ

 

 

...มึงทำกับข้าวให้กูกินตลอดเลย กูเลยทำให้มึงกินบ้าง อาจจะไม่อร่อยนักนะ ลองชิมสักคำ แล้วเดินไปเปิดลิ้นชักชั้นวางทีวี ฝั่งซ้าย....

 

 

เดย์หัวเราะในลำคอกับความพยายามของอิฐ เขาเดาได้ว่าอิฐคงอยู่บนห้องนอนแน่ๆ แต่เขาก็ไม่คิดจะขึ้นไปตอนนี้ เพราะอยากจะเดินไปตามแผนที่อิฐวางเอาไว้ เดย์ตักข้าวไข่เจียวที่อิฐทำขึ้นมากิน 1 คำ

 

 

“หึหึ กินหมดจาน โรคไตถามหาแน่กู” เดย์พูดกับตัวเอง ก่อนจะเดินออกไปที่หน้าทีวี เปิดลิ้นชักฝั่งที่อิฐบอก ก็เห็นโพสอิทแปะเอาไว้บนแท็ปเลต

 

 

...กดวิดิโอดูนะ...

 

 

เดย์เดินมานั่งที่โซฟา พร้อมกับกดเล่นคลิปวิดิโอตามที่อิฐบอกเอาไว้ พอกดเล่นปุ๊บ ก็เห็นอิฐที่อัดคลิปเอาไว้ เดย์คิดว่าน่าจะอัดตอนที่เขาออกไปข้างนอก

 

 

“ไง มึง งงล่ะสิ คึคึ อายว่ะที่มาอัดคลิปแบบนี้ ก็..ไม่มีอะไรมาก วันนี้เป็นวันวาเลนไทน์ใช่มั้ยล่ะ กูไม่รู้จะหาของขวัญอะไรให้มึงดี ก็เลยอยากทำเซอร์ไพรส์เล็กๆน้อยๆพวกนี้ หวังว่ามึงจะชอบ คือจริงๆแล้ว..กูแค่อยากจะขอบคุณ สำหรับทุกๆอย่างที่มึงทำให้กูตลอด ถึงแม้ว่ามึงจะดุจะบ่นกูไปบ้าง แต่กูก็รู้ว่ามึงหวังดีกับกู ขอบคุณมึงมากนะ ที่ทำให้ทุกๆวันของกูเป็นวันที่พิเศษ ถึงแม้ว่ามึงจะไม่ค่อยสนใจพวกเทศกาลแบบนี้สักเท่าไร แต่มึงก็ยอมตามใจกูทุกครั้ง แล้วก็..เอ่อ...กูมีของขวัญอีกชิ้นที่จะให้มึง ถ้ามึงอยากได้ก็ขึ้นไปบนห้องนอนละกัน กูจะรอให้ของขวัญมึงอยู่ในห้องนะ รักมึงนะ”

 

 

อิฐโบกมือให้กล้อง ก่อนภาพจะตัดไป เดย์ยิ้มออกมาอย่างพอใจ เขารับรู้ถึงความจริงใจและความตั้งใจของอิฐได้เป็นอย่างดี เดย์ลุกเดินขึ้นไปหาอิฐบนห้อง ตอนนี้ประมาณทุ่มกว่าๆ พอเดย์เปิดประตูห้องเข้าไป เขาก็ต้องชะงักกึก เมื่อเห็นอิฐยืนหน้าแดงอยู่กลางห้อง เดย์มองอิฐหัวจรดเท้า ก่อนจะยกยิ้มมุมปากขึ้นมาอีกครั้ง

 

 

“ตัดสินใจนานมั้ย ว่าจะทำแบบนี้” เดย์ถามขึ้น พร้อมมองคนรักไม่วางตา อิฐกัดปากตัวเองน้อยๆ

 

 

“อย่าถามมากได้มั้ยล่ะ” อิฐพูดขึ้นพร้อมกับหลบสายตาเดย์เล็กน้อย เดย์เดินเข้าไปหาคนรัก พร้อมกับเอื้อมมือไปจับริบบิ้นสีแดงสด ที่อิฐลงทุนเอามาพันร่างกายตัวเอง ตามที่เดย์เคยพูดเล่นไว้ก่อนหน้านี้

 

 

“ไปเอาริบบิ้นมาจากไหน” เดย์ถามขึ้น

 

 

“ก็ซื้อตอนที่ออกไปกับไอ้บอยนั่นแหละ” อิฐบอกเสียงอ้อมแอ้ม

“แล้วมึงชอบรึเปล่า” อิฐถามขึ้นมาด้วยความอยากรู้

 

 

“ชอบ แต่จะชอบมากกว่านี้ ถ้ามึงถอดบ็อคเซอร์มึงออกด้วย” เดย์บอกยิ้มๆ เพราะถึงแม้ว่าอิฐจะเปลือยเปล่าช่วงบน แต่ช่วงล่างอิฐใส่บ็อคเซอร์ไว้ตัวหนึ่ง

 

 

“แค่นี้กูก็อายจะตายอยู่แล้ว” อิฐว่าออกมา เดย์ก็หัวเราะขำในลำคอ

 

 

“งั้นกูขอแกะของขวัญวันวาเลนไทน์ชิ้นนี้เลยได้มั้ย” เดย์ถามเสียงแผ่ว มือของเขาก็ลูบไปตามริบบิ้นที่พาดพันร่างกายของอิฐตอนนี้อยู่

 

 

“ตามใจมึงสิ” อิฐบอกเสียงแผ่ว เดย์เลยค่อยๆดึงปมริบบิ้นออกช้าๆ ร่างกายของอิฐขึ้นสีแดงระเรื่อเพราะความอาย เมื่อดึงริบบิ้นออกหมดแล้ว เดย์ก็ดึงอิฐเข้ามาประกบจูบทันที อิฐเองก็ยกแขนขึ้นไปโอบรอบคอของคนรักเอาไว้ ลิ้นร้อนของทั้งคู่เกี่ยวพันกันไปมาอย่างเร่าร้อน และไม่มีใครยอมใคร

 "อืมมม...อื้มมม" เสียงครางในลำคอของทั้งคู่ดังประสานกัน มือแกร่งของเดย์โอบเอวของอิฐพร้อมกับเลื่อนลงไปบีบเค้นบั้นท้ายแน่นของอิฐด้วยมือทั้งสองข้าง กลางกายของทั้งสองแนบชิดกัน เนื่องจากเดย์ดันบั้นท้ายของอิฐให้เอนเข้าหาตนเองด้วย

"อือออ" อิฐตัวสั่นเล็กน้อย เมื่อเดย์ล้วงมือเข้าไปในบ็อคเซอร์ทางด้านหลังของเขา มือแกร่งลูบไล้ไปตามร่องรอยแยกของบั้นท้าย ทำให้อิฐขนลุกไปทั่วร่างกาย  เมื่อจูบอิฐจนพอใจแล้ว เดย์ก็ผละริมฝีปากออกมาซุกไซ้ซอกคอของอิฐทันที อิฐเองก็ซุกไซ้เดย์กลับไปเช่นเดียวกัน ทั้งสองยังคงยืนกันอยู่ตรงกลางห้อง ก่อนที่เดย์จะค่อยๆดันอิฐให้เดินถอยไปยังเตียงกว้างของเขาทั้งสองคน

 

 

พรึ่บ..

อิฐล้มหงายลงไปบนเตียง โดยมีเดย์ทาบทับลงไป อิฐตั้งขาขึ้นมาข้างหนึ่งเพื่อขนาบสะโพกของเดย์เอาไว้ เดย์นัวเนียอยู่กับอิฐ อิฐก็ดิ้นพล่านบนเตียงด้วยความเสียวซ่าน ไม่ว่ามือร้อนจะปัดป่าย บีบเค้นไปตรงไหน ก็เรียกเสียงครางของอิฐได้เป็นอย่างดี

 

 

"ซี๊ดด..เดย์" อิฐร้องครางออกมายามที่เดย์ดูดเม้มยอดอกของเขาอย่างแรง ทำให้อิฐงอตัวด้วยความเสียวซ่าน

 

 

"ฮืมมม..." เสียงฮึมฮัมในลำคอของเดย์ดังรอดออกมาเป็นระยะ ยามที่เขาซุกไซ้ร่างกายของคนรักด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่น แล้วเดย์ก็ผละขึ้นมาถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกจนหมด และถอดบ็อคเซอร์ของอิฐออกด้วยเช่นเดียวกัน การที่ร่างกายเปลือยเปล่าทั้งคู่ ทำให้ร่างกายแนบชิดและรับรู้ถึงไออุ่นของกันและกันได้เป็นอย่างดี  ความเสียวซ่านที่เหมือนกระแสไฟฟ้าแล่นแปลบปลาบไปทั่วร่างกาย ก่อนที่ช่วงล่างของทั้งสองคนจะสอดประสานเข้ากันอย่างลงตัว

 

 

"อื๊ออออ" อิฐครางออกมาด้วยความรู้สึกคับแน่นที่ช่องทางด้านหลัง เมื่อเดย์สอดแท่งร้อนเข้าไปอย่างคุ้นเคย ทั้งสองยังคงแลกจูบกันเป็นระยะ เสียงหอบๆของอิฐดังขึ้นด้วยแรงอารมณ์

"เดย์...อ่าาา..ขยับเถอะ" อิฐร้องขอ เดย์ก็ไม่ขัด เขาขยับสะโพกตัวเองทันที มือแกร่งก็บีบเค้นไปทั่วร่างกายของอิฐ ริมฝีปากก็ทำหน้าที่เช่นกัน

 

 

"ฮึ่มมมม...ซี๊ดด" เดย์ครางกระเส่าในลำคอ ยามที่เขากระแทกตัวถี่ๆเข้าหาอิฐ ช่องทางด้านหลังของอิฐก็บีบรัดแท่งร้อนของเขาถี่รัว เดย์จับอิฐพลิกไปมา อิฐก็ยอมให้เดย์ทำตามใจ เสียงครางกระเส่าของทั้งสองดังประสานกันอยู่ในห้องนอนของเขาทั้งสองคน เดย์กระแทกสะโพกระรัวอีกครั้ง ก่อนที่อิฐจะตัวเกร็งพร้อมกับปลดปล่อยน้ำรักออกมา เดย์เองก็กระแทกสะโพกเน้นๆไม่กี่ครั้ง ก็ปลดปล่อยออกมาเช่นเดียวกัน อิฐแทบจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำ ว่าขาตนเองเพิ่งไปตัดไหมมา แต่เดย์ก็คอยระวังให้อยู่  เสียงหายใจหอบเหนื่อยของทั้งสองดังขึ้นเมื่อปลดปล่อยออกไปอย่างสุขสมทั้งคู่ 

 

 

"เอาออกดิ" อิฐพูดกับเดย์ที่ยังคงเชื่อมต่อร่างกายกับอิฐอยู่ เดย์ยกยิ้มนิดๆ ก่อนจะถอนร่างกายตนเองออกมา แล้วพลิกตัวไปหยิบกางเกงที่หล่นอยู่ข้างเตียง เพื่อหยิบบางอย่างออกมา อิฐก็รีบหยิบกระดาษทิชชู่มาทำความสะอาดร่างกายตนเองทันที

 

 

"อะไรวะ" อิฐถามขึ้น เมื่อหันเห็นถุงผ้าสีดำในมือของเดย์ เดย์หยิบบางอย่างออกมา อิฐเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ เมื่อเห็นสร้อยทองคำขาว ซึ่งมีจี้ที่ถูกแกะเป็นตัวอักษรเรียงกันแขวนอยู่ ภายในตัวอักษรมีอัญมณีประดับไว้ด้วย เดย์ส่งให้อิฐดูตัวอักษรเป็นคำว่า  DAY IT ซึ่งคำว่า DAY กับ IT  มีอัญมณีไพลินสีน้ำเงินประดับอยู่ในตัวอักษร ส่วนหัวใจเป็นทับทิมสีแดงสด ตัวจี้อักษรไม่ใหญ่มากนัก ขนาดพอดี สามารถใส่ได้ทุกโอกาส

“มึงไปทำมาตอนไหน” อิฐถามขึ้นทันที เมื่อเดาได้เลยว่า เดย์เอามาให้เขาเป็นของขวัญวันวาเลนไทน์ แน่นอน

 

 

“กูไปสั่งทำไว้นานแล้ว กะจะเอาให้มึงวันนี้แหละ แต่ยังไม่มีโอกาสไปเอา ที่กูบอกว่าจะออกไปซื้อของสดทำกับข้าวน่ะ กูเลยไปเอาสร้อยมาด้วย” เดย์พูดขึ้น พร้อมกับส่งสร้อยให้อิฐทันที อิฐรับมาดูพร้อมกับยิ้มกว้าง ไม่คิดว่าเขากับเดย์ ต่างคนต่างเซอร์ไพรส์กันและกันแบบนี้

 

 

“ขอบคุณนะเดย์ มันต้องแพงมากแน่ๆเลย แบบนี้ต้องสั่งทำใช่มั้ย” อิฐถามด้วยความปลื้มใจ ถึงแม้ว่าเขาสองคนจะซื้อของให้กันและกันมาก็เยอะ แต่ในวันเทศกาล หรือวันพิเศษๆแบบนี้ ก็ยังคงทำให้อิฐใจเต้นและตื่นเต้นได้อยู่เสมอ

 

 

“อืม สั่งทำสิ ถามว่าแพงมั้ย ก็แพงอยู่ แต่มึงไม่ต้องห่วง กูหักจากเงินเดือนมึงเอาได้”เดย์บอกกลับ ทำให้อิฐหันมามองหน้าเดย์ขวับ

 

 

“ตลกละ” อิฐว่ากลับไป เขารู้ว่าเดย์แค่พูดเล่น เดย์หัวเราะในลำคอเบาๆ

 

 

“ชอบมั้ย” เดย์ถามขึ้นเสียงจริงจัง อิฐพยักหน้ารับทันที

 

 

“ละ...แล้วของขวัญที่กูให้มึงล่ะ มึงชอบมั้ย” อิฐถามกลับไปบ้างเสียงอ้อมแอ้ม เดย์ยกยิ้มนิดๆ

 

 

“มึงบอกว่าเป็นของขวัญวันวาเลนไทน์ กูก็อยากจะให้ทุกวันเป็นวันวาเลนไทน์ฉิบหาย จะได้แกะของขวัญชิ้นนี้ทุกวัน” เดย์พูดพร้อมกับยกยิ้ม ทำให้อิฐร้อนหน้าวูบ

 

 

“พอเหอะ ช้ำพอดี” อิฐว่าเสียงอุบอิบ เพื่อกลบเกลื่อนความเขิน ก่อนที่เดย์จะยื่นหน้าเข้าหาคนรัก

 

 

“ขอแกะอีกรอบได้มั้ย กูชักจะชอบวันวาเลนไทน์แล้วสิ” เดย์พูดเสียงพร่าข้างหูของอิฐ

 

 

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++ วันวาเลนไทน์ ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

เอยซีอาจจะสั้นไปหน่อยนะคะ พอดีไม่เน้นมาก ฮ่าๆๆ

สุขสันต์วันวาเลนไทน์ทุกๆคนนะคะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น