Jabber Wocky

อ่านคำนำและอ่านเนื้อเรื่องให้สนุกนะ นี่เป็นซีรี่ย์สืบสวนแนวแฟนตาซีนิดๆ ลองอ่านภาคทดลองเขียนดูได้ก่อนเลยน่อ ฟรีแค่ตอนแรกของแต่ละบทนะ ชอบใจก็คอมเม้นและสนับสนุนกันเยอะๆนะคะ ขอบคุณผู้อ่านทุกคนเลยค่ะ
บันทึกปริศนา เรื่องลี้ลับของลิซ่า (จบ)

ชื่อตอน : บทต้อนรับปีใหม่แห่งการนองเลือด ตอนที่1 12.00น

คำค้น : แม่มด สนุก สืบสวน เหมือธรรมชาติ สอบสวน

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 115

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.พ. 2560 14:45 น.

บทต้อนรับปีใหม่แห่งการนองเลือด ตอนที่1 12.00น

แบบอักษร

วันอาทิตย์ที่31 ธันวาคม เวลา11.58น ใจกลางเมืองกรุงเทพ

“เฮ้ยแก มารอเคาท์ดาวน์ปีใหม่ตรงนี้เลยหรอวะ” หญิงสาววัยรุ่นพูดคุยกันอย่างสนุกสนานตรงจุดที่มีการเตรียมจัดงานฉลองปีใหม่ที่ใหญ่ที่สุดประจำปี ซึ่งมีผู้คนมากมายสันจรไปมาอย่างไม่ขาดสาย

“ก็ตรงนี้มันจุดที่ดีที่สุดที่จะได้เห็นเวทีเลยนี่นา แกรู้ปะ เรารอวันนี้มาเป็นปีเลยนะเว้ย ที่จะได้ดูคอนเสริตแบบจัดเต็มรวมดาราแบบนี้เนี้ย”

“จ้า ฉันเข้าใจย่ะว่าแกชอบของฟรี”

“จุๆๆๆ อย่าเอ็ดไปสิ ยัยบ้า”

กริ๊งงงงง กริ๊งงงงง

เสียงโทรศัพท์ของหนึ่งในกลุ่มดังขึ้นกระทันหัน

“เออ แป๊ปนะแก ขอรับสายก่อน 094 696 666...บะ..เบอร์ใครเนี้ย” ไม่ทันที่เธอจะรับสาย เสียงเรียกเขาของเพื่อนอีกสามคนก็ดังขึ้นจากกระเป๋าถือของพวกเธอ

“เอ๊ะ อะไรน่ะ เบอร์เดียวกันเลย..” ระหว่างที่พวกเธอกำลังงุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ของผู้คนรวบตัวพวกเธอก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง สร้างความโกลาหลให้กับทุกคนเป็นอย่างมาก

“ฮัลโหล” หนึ่งในกลุ่มที่กล้าหาญพอ รับสาย

“ผู้ที่ทำตามพระประสงค์ของพระเจ้าจะคงอยู่ตลอดไป แต่ผู้ที่ไม่กระทำจะได้รับบทลงโทษ..”

และแล้วสายก็ถูกตัดพร้อมๆกับเสียงเรียกเข้าที่เงียบไปอย่างกระทันหัน

“เป็นไง เขาว่าอะไรน่ะ”

“เขาพูดถึง… พระประสงค์..ของพระเจ้า อะไรนี่แหละ...”

สิ้นเสียงของเธอก็มีเสียงระเบิดดังมาจากทางเหนือของพวกเธอไม่ไกล ไฟระบิดรุกโชนปรากฎขึ้นสูงเหนือตึกที่อยู่บริเวณนั้น และเศษของชิ้นเนื้อและสากของสิ่งที่คล้ายกับเหล็กกระจัดกระจายสาดมาทางพวกเธอดังฝนมรณะ

“กรี๊ดดดดดดดดดดดด!!!”



“เกิดการระเบิดครั้งใหญ่รับปีใหญ่ใจกลางเมืองกรุง.. พึ่งเกิดเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วเองนะครับเนี้ย”

“อืม..”

หลังจากที่เกิดคดีเมื่อ5เดือนก่อน คุณลิซ่าก็ดูเหมือนมีเรื่องที่ต้องคิดอย่างหนักหน่วงเลยทีเดียว เธอไม่รับงานจากสารวัตร รวมถึงไม่ได้ทำงานช่วยเหล่าวิญญาณอะไรอยู่ตลอดเวลาเหมือนที่ผ่านๆมา

เธอก็แค่นั่งอยู่ตรงนั้นแล้วใช้เวลาส่วนใหญ่ในการวาดรูปสีนำ้มันสามสี่รูป โดยไม่ได้เอ่ยปากถึงสิ่งที่เธอเจอในหอศิลป์ในตอนนั้น

ผมเองก็เคยได้พบกับแก้ว เพื่อนของสีครามที่ถูกลักพาตัวไปในตอนแรก สารวัตรไปเจอเธออีกทีที่ม้านั่งในสวนสาธารณะซึ่งเธอก็จำอะไรไม่ได้เลย เธอจำได้แค่ตอนที่เธอถูกทำร้ายแล้วสลบไปเท่านั้น

 มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่….

“คุณลิซ่าครับ...” ระหว่างที่ผมกำลังจะเอ่ยปากอะไรจากนี้เธอก็พูดขัดผม

“อักษร ฉันกะว่าจะปิดร้านเร็วน่ะ ฝากปิดร้านด้วยนะ”

“ครับ?” เธอเก็บของอุปกรณ์วาดภาพของเธอและเดินผ่านผมไปที่ประตูด้านหลังซึ่งเป็นห้องส่วนตัวของเธอ

“ดะ..เดี๋ยวสิครับ??” แต่ไม่ทันที่ผมจะพูดอะไรต่อประตูไม้นั้นก็ปิดลงอย่างรวดเร็ว เหมือนกับว่าตัวของเธอได้ตัดการเชื่อมต่อกับโลกใบนี้เรียบร้อยแล้ว

ผมได้แต่เก็บความสงสัยถึงท่าทีที่แปลกประหลาดและซึมเศร้าของเธอไว้ในอกเหมือนที่เคยทำและเริ่มตนเก็บข้าวของเตรียมปิดร้านขายของเก่าแห่งนี้

กริ๊งงง

“ขอโทษครับ เราปิดร้านแล้วครับ”

“อ๋อ ไม่ได้มาซื้อของหรอก” ชายที่ผมคุ้นเคยหน้าเป็นอย่างดีพูดด้วยนำเสียงทื่อๆ

“สารวัตรเมธี มีอะไรอย่างนั้นหรือครับ“

“แล้วลิซ่าล่ะ”

“ก็...เข้าหลังร้านไปแล้วครับ”

“เฮ้อ… หล่อนไม่ยอมรับงานแบบนี้ฉันก็แย่สิ”

“มีอะไรเกิดขึ้นอีกแล้วสินะครับ”

“ได้ข่าวเรื่องระเบิดใช่มั้ยล่ะเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน”

“ครับ เห็นในข่าวแล้ว”

“ก่อนที่จะเกิดระเบิดน่ะ มีการแฮ็กเข้าโทรศัพท์ของผู้คนในบริเวณจุดเกิดเหตุประมาณร้อยเมตร โทรศัพท์ของทุกคนจะมีสายเรียกเข้าเป็นเบอร์เดียวกัน และบูม…”

“บะ..แบบนี้ก็แย่สิครับ เป็นพวกเฮ็กเกอร์อย่างนั้นหรือครับ”

“ไม่น่าจะเป็นแฮ็กเกอร์ธรรมดาด้วย.. เพราะว่าภาพถ่ายทางอากาศบริเวณที่เกิดเหตุมันออกมาเป็นแบบนี้น่ะสิ”

สารวัตรยื่อภาพถ่ายหลังโศกอนาฎกรรมทางอากาศ มันออกมาเป็นวงกลมที่สมบูรณ์และยังมีลวดลายบางอย่างที่น่าพิศวงเกิดเป็นจุดๆอย่างตั้งใจ ผมคิดไม่ออกเลยว่ามันหลายความว่าอย่างไรและพวกเขาทำได้ยังไง

“ฉันไม่อยากจะยุ่งกับยัยนั่นหรอกนะ แต่ว่า...ถ้าไม่รีบไขคดีนี้บางทีอาจจะมีการระเบิดครั้งต่อไปก็ได้”

ผมมองสีหน้าที่จริงจังอย่างไม่น่าเชื่อของสารวัตรและผมก็ได้ตัดสินใจที่จะลองขัดใจคุณลิซ่าดูซักครั้ง

ก็อกๆๆๆๆ

ผมเคาะประตูห้องของเธอและพยายามเกลี่ยกล่อม

“คุณลิซ่าครับ ผมรู้นะครับว่าคุณรู้ว่าสารวัตรต้องมาขอความช่วยเหลือจากคุณแน่ แต่ว่าเรื่องคราวนี้มันใหญ่มากนะครับ เกิดการระเบิดและคนตาย” ไม่มีเสียงตอบรับมาจากอีกฝากหนึ่งซึ่งผมก็พูดต่อ “ปกติแล้วคุณเบื่อความว่างไม่ใช่หรือครับ แล้วคุณกลับมาทำตัวแบบนี้ ไม่สมกับเป็นคุณเลยนะครับ”

“ลิซ่า ฉันขอร้องเลยก็ได้ ช่วยฉันทีเถอะ”

และแล้วประตูก็เปิดอย่างช้าๆเธอโผล่หน้าออกมาและจ้องมองด้วยสายตาอันหงุดหงิด ก่อนที่จะถอนหายใจ

“ก็จริงอย่างที่นายพูดนั่นแหละนะ… ช่วงนี้ฉันรู้สึกว่า...ป่วย...ยังไงก็ไม่รู้”

“เอ๋? คุณป่วยหรือครับ เป็นอะไรครับ?ไข้หรือว่าอะไรครับ ท้องผูกหรอครับ??”

“หุบปากน่า!!” คุณลิซ่าเปิดประตูกระแทกหน้าผมอย่างแรงและก้าวออกมา “ฉันไม่ได้ท้องผูกและไม่ได้ป่วยอะไรด้วย ก็แค่มีเรื่องที่ทำให้หงุดหงิดเท่านั้นเอง”

“แต่ว่า…”

“เอาล่ะ ไหนว่ามาซิ” เธอเลิกพูดและหันไปสนใจคดีแทน แน่นอนนั่นทำให้เธอดูเหมือนเดิมแต่ก็ไม่ได้ลบความสงสัยเกี่ยวกับสิ่งที่เธอเก็บไว้ตลอด5เดือนที่ผ่านมา

“นี่คือรอบของระเบิดที่เกิดขึ้นเมื่อตอนบ่ายมันระเบิดและลามเป็นวงกว้างอย่างมีระเบียบ”

คุณลิซ่ามองดูภาพถ่ายนี้แว๊บเดียวเธอก็รู้ในทันทีว่ามันคืออะไร

“นี่คือวงเวทย์แห่งโซโลมอน เพื่ออัญเชิญปีศาจมาสู่โลก”

“อะ..อัญเชิญปีศาจ???” ผมอ้าปากค้างซึ่งสารวัตรก็มองคุณลิซ่าด้วยความงุนงง

“อัญเชิญปีศาจเนี้ยนะ นี่โลกเราจะโดนปีศาจบุกอย่างนั้นหรอ”

“อย่าเอาเรื่องจริงไปผสมกับหนังแฟนตาซีสิ สารวัตร” เธอถอนหายใจ “แต่ว่าผลของการใช้วงเวทย์นี้ฉันก็ไม่เคยเห็นมาก่อนหรอกนะ แต่ที่ฉันรู้ก็คือนี่เป็นวงเวทย์ที่กษัตรย์โซโลมอนใช้เพื่อเรียกปีศาจมาใช้งาน”

“กษัตริย์โซโลมอนหรอครับ กษัตริย์ที่อยู่ในพระคัมภีร์นี่ครับ มีตัวตนอยู่จริงๆหรือครับ”

“กษัตริย์องค์ที่สามแห่งอิสราเอล เชื่อกันว่าครองราชย์ช่วง970–931ก่อนคริตศักราช ปรากฏในคัมภีร์ฮีบรูหมวดทานัคของศาสนายูดาห์ คัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาเดิมของศาสนาคริสต์ และในคัมภีร์อัลกุรอานของศาสนาอิสลาม”

“แต่ว่า..เขาเป็นคนที่อยู่ฝั่งพระเจ้าไม่ใช่หรือครับ..แล้วทำไมถึงได้มีวงเวทย์..ทำไมถึงได้อัญเชิญปีศาจ”

“ใช่ ในตอนแรกเขาเดินตามทางของพระเจ้าแล้วจากนั้นก็ไม่ทำตาม ซาโลมอนเริ่มต้นอย่างดีในตอนแรก แต่แล้วพระมเหสีทั้งหลายที่มีมากกว่าพันคน ได้ชักนำพระองค์ไปนมัสการรูปเคารพของพวกเขาเอง และนำพระองค์ออกไปจากทางของพระเจ้า สุดท้ายแล้วทำให้ในยุคต่อมาอิสราเอลได้รับบทลงโทษอันโหดร้ายจากการมีกษัตริย์เลว ประเทศของพวกเขาถูกแยกเป็น 2 ส่วน ฝ่ายเหนือล่มสลายไปด้วยน้ำมือของอาณาจักรอัสซีเรีย และฝ่ายใต้ก็ล่มสลายด้วยน้ำมือของอาณาจักรบาบิโลน จากนั้นมาชาวอิสลาเอลจึงเล่ร่อนไร้แผ่นดินนับแต่นั้นมา”

“แล้ว มันสื่ออะไรอย่างนั้นหรอ” สารวัตรยังคงเอียงคอสงสัย “ฉันอยากรู้ว่ามันกำลังสื่อว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกรึเปล่าหรือไม่ก็คนที่ลงมีทำเรื่องนี้..”

“สัญลักษณ์แค่นี้ไม่สามารถบอกอะไรได้มากมายนักหรอก เพียงแต่ว่าถ้าดูจากสัญลักษณ์แล้วมันคือวงเวทย์ผนึกทองแดงที่ใช้ควบคุมเกรโมรี เป็นปิศาจตนที่56จาก72ตนในบทอาร์สโกเอเทียในหนังสือกุญแจย่อยแห่งโซโลมอน สามารถบอกเล่าเรื่องต่างๆในอดีต ปัจจุบัน อนาคต บอกเรื่องสมบัติที่ถูกซ่อนไว้ ทำให้ผู้หญิงรักหญิงหลงได้ด้วย”

“ไม่มีสิ่งที่โยงไปถึงคนร้ายได้เลยนะครับ…”

“ใช่ นี่อาจจะเป็นการขู่และข่มขวัญก็เป็นไปได้ หรือไม่ก็เป็นการประกาศศักย์ดา ก็แล้วแต่ว่าทุกอย่างจะดำเนินไปยังไง”

“แล้วนอกจากภาพถ่ายนี้ยังมีอะไรอีกอย่างนั้นหรือครับ”

“1ชั่วโมงก่อนที่จะเกิดเรื่องพวกตำรวจระดับสูงรวมถึงฉันด้วยได้รับข้อความเสียงแปลกๆน่ะ” เขาหยิบมือถืออกมาจากกระเป๋ากางเกงและเปิดมันให้เราฟัง

มันเป็นเสียงเคาะถี่บ้างหยุดบ้างนานหลายนาทีเลย มันทำให้ผมรู้สึกอยากจะบ้าเลยทีเดียวที่ต้องมาฟังเสียเคาะแปลกๆแบบนี้

“นี่น่าจะเป็นรหัสมอร์สน่ะ”

“รหัสมอร์สหรอครับ”

“เรียกอีกอย่างก็คือรหัสโทรเลขไงล่ะ แต่ว่าถึงฉันจะรู้รหัสฉันก็ฟังไม่ทันหรอกนะ”

“มันเร็วขนาดนั้นเลยหรอครับ”

“ประมาณ25คำต่อนาทีได้มั้ง นี่อาจเป็นข้อความบอกใบ้จุดระเบิดก็ได้นะ ฉันว่าถ้าให้พวกพนักงานวิทยุพาณิชย์ที่ยังเหลืออยู่หรือเกษียณไปชาติเศษแล้วแปลน่าจะไวกว่านะ”

“อา..เข้าใจแล้ว แล้วเธอรู้จักไอคนแบบนั้นบ้างมั้ยล่ะ”

“เอ่อ..ถ้าเป็นแบบนั้น...” ผมรีบหาข้อมูลในโทรศัพท์เกี่ยวกับพนักงานวิทยุพาณิชย์แล้วก็เจอกับความหวัง “ถ้าเป็นคุณรัศมี แสงส่องธรรมล่ะครับ”

“ใครหรอ”

“เขาเปิดสอนโทรเลขอยู่ต่างจังหวัดน่ะครับ เคยเป็นพนักงานของโทรคมนาคมก่อนที่จะเลิกให้บริการโทรเลขไปเมื่อปี2551น่ะครับ”

“ถ้าอย่างนั้นก็ไปกันเลยก็ได้”

คุณลิซ่าเดินนำพวกเราออกไปทางประตูร้านซึ่งปกติแล้วเธอจะใช้เวลาแต่งตัวก่อนที่จะออกไปข้างนอก นั่นเองก็เป็นสัญญาณหนึ่งที่เธอดูไม่ใช่ตัวเธอเอง

“ยัยนั่นเปลี่ยนไปเยอะเลย นายสังเกตเห็นเหมือนกันสินะ” สารวัตรพูดเสียงเบาเมื่อคุณลิซ่าออกไปจากร้านเรียบร้อยแล้ว

“ครับ..เธอดูซึมเศร้าและดูคิดอะไรบางอย่างอยู่ตลอดเวลา”

“ความจริงแล้ว หลังจากเหตุการณ์นั้นเธอก็ขอให้ฉันยกเลิกสัญญาจ้างน่ะ”

“เอ๋?สัญญาจ้างหรือครับ”

“ในฐานะที่ฉันรับงานที่ไขไม่ได้และคดีพิศวงต่างๆนาๆ ในตอนแรกเธอก็ช่วยฉันฟรีแต่ว่าในภายหลังก็ได้เซ็นสัญญากับทางกรมตำรวจอย่างเป็นทางการด้วยว่าจะปิดตัวตนของเธอจากสาธารณะและประกันชีวิตให้กับเธอ ซึ่งถ้าหากว่ายกเลิกสัญญาล่ะก็ ตัวตนของเธอก็จะถูกเปิดเผยในข่าวได้อย่างง่ายดายและจากนั้น…”

“ถ้าอย่างนั้น...พวกล่าแม่มดก็จะหาตัวเธอพบ..อย่างนั้นสินะครับ”

“ดูเหมือนว่าที่เธอจะขอยกเลิกสัญญาก็เพราะว่ามันไม่มีประโยชน์อีกแล้วก็ได้ บางทีเธออาจจะโดนเจอตัวแล้ว และกำลังจะเริ่มต้นหนีอีกครั้ง”

“....”

คุณลิซ่าเคยเล่าให้ผมฟังว่าเธอเดินทางมาครึ่งโลกตลอดเวลา400ปีนี้ หนีจากกลุ่มคนที่เรียกตัวเองว่านักล่าแม่มด แต่ถึงอย่างนั้นตลอดมาเธอก็ถูกล่าโดยแม่มดด้วยกันเองเหมือนกัน

มันไม่ยุติธรรมเลยจริงๆที่ต้องหนีอยู่ตลอดเวลาแบบนี้ จุดเริ่มต้นของทั้งหมดมันคืออะไร...ผมก็ไม่อาจรู้ได้

“เเต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยืนยันที่จะไม่ยกเลิกสัญญา มันทำให้เธอหงุดหงิดก็จริงแต่ว่ามันอันตรายเกินไปที่เธอจะใช้ชีวิตปกติที่นี่ได้โดยไม่มีอำนาจจากเบื่องบน ฉันคิดเผื่อตรงนี้ไว้นิดหน่อยน่ะ”

“อย่างนี้นี่เอง…”

เพราะแบบนี้เองไม่ว่าเธอจะปรากฎอยู่ในคดีไหนก็ตามถึงได้ไม่มีข่าวเกี่ยวกับเธอเลย

พวกเราขึ้นไปในรถของสารวัตรอย่างเงี่ยบๆ คุณลิซ่าที่อยู่ข้างผมนั้นเท้าคางและมองไปที่หน้าต่างโดยไม่ปริปากอะไร สารวัตรเองก็เช่นกันที่ขับรถตามจีพีเอสที่ผมแชร์ให้เขาเพื่อไปที่บ้านของคุณรัศมี อดีตพนักงานโทรเลข

บรรยากาศที่น่าอึดอัดนี้มันทำให้ผมอยากจะลงจากรถอย่างรุนแรงเลย

“คุณลิซ่าครับ…” ด้วยความกล้าทั้งหมดผมถึงได้ต้องพูด “ไม่ว่าคุณจะยอมบอกผมหรือไม่ ผมก็อยากให้คุณรู้ไว้นะครับว่าผมเป็นห่วงคุณมาก คุณไม่ใช่แค่เจ้านายหรือว่าเป็นผู้มีพระคุณต่อผมเท่านั้น...ตลอดปีนี้ผมรู้สึกได้ครับ ผมเห็นคุณเป็นเหมือนเพื่อนเป็นเหมือนสมาชิกในครอบครัวของผมคนหนึ่ง เพราะฉะนั้น..ถ้ากำลังหนักใจเรื่องอะไรอยู่ล่ะก็...จะระบายออกมาให้เรารู้บ้างก็ได้นะครับ”

“.....” เธอไม่แม้แต่จะหันมาแต่ผมรู้ดีว่าเธอกำลังฟังอยู่

“ไม่ว่าคุณจะชอบหรือไม่...ยังไงพวกเราก็อยู่เคียงข้างคุณนะครับ”

ในระหว่างที่ผมไม่มีอะไรจะพูดนอกจากรอคำพูดอะไรก็ได้จากเธอ มันก็แทบทำให้ผมสิ้นหวัง อย่างน้อยคำพูดว่า ขอบใจ หรือ หุบปากซะ ก็ยังไม่มี

ทำไมไม่รู้แต่ว่าผมเสียใจอยู่ข้างในลึกๆ ผมสงสารเธอและรู้สึกเป็นห่วงเธอจากใจจริง เหมือนกับว่าผมเป็นเด็กเล็กๆที่กำลังมองพี่สาวที่กำลังลำบากจากการทำงานก็ไม่ปาน

กริ๊งงงงง กริ๊งงงงง

เสียงเรียกเข้าของผมดังขึ้นทำให้ผมหันความสนใจไปที่มันอย่างกะทันหัน

“เบอร์ใครกันนะ…” มันขึ้นเบอร์094 696 666 เป็นเบอร์ที่ผมไม่รู้จัก และผมก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ค่อยดีนัก แต่ถึงอย่างนั้นผมก็รับสาย “ฮัลโหล”

สวัสดี คุณคือผู้โชคดีนะคะ คุณจะได้เข้าร่วมเกมเคาร์ดาวท์ปีใหม่นะคะ

“เอ่อ...ผมไม่ค่อยเข้าใจเท่าไรครับ”

กติกาของเกมนี้ง่ายมากก็คือ จงรอดให้พ้นเที่ยงคืนค่ะ

“อะไรน่ะ” สารวัตรก็มองผมผ่านกระจกมองหลัง

“ไม่รู้สิครับ โทรมาบอกว่าผมเป็นผู้โชคดีได้เข้าร่วมเกมเคาน์ดาวท์ปีใหม่”

“พวกหลอกเอาเงินล่ะมั้ง…”

ไม่ใช่การหลอกเอาเงินหรอกค่ะ นี่คือเกมชีวิตของจริงเลยค่ะ” แล้วจากนั้นคลื่นวิทยุในรถของสารวัตรก็ขัดคล่องและเสียงของผู้หญิงคนเดิมก็ดังขึ้น “ลิซ่า ฉันรู้นะว่าเธอน่าจะจำฉันได้”

เพียงได้ยินเสียงของหล่อนดวงตาของคุณลิซ่าก็เบิกโตขึ้น

“เธอ….แม่มดที่หมู่บ้านนั่น…”

“ใช่...ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ หิๆๆๆๆ”

“แม่มดที่หมู่บ้านนั้น..?” แล้วนั่นก็ทำให้ผมนึกถึงเหตุการณ์หมาล่าเนื้อสีเลือดและการฆ่าล้างหมู่บ้านเมื่อกันยายนปีก่อน เพราะพวกเราเดินไปตามแผนของเธอก็เลยทำให้พวกเขาทุกคนต้องตายกันหมด นั่นเหมือนเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดที่คุณลิซ่าเคยพบเจอ

“ถึงครั้งก่อนฉันจะชนะแต่พวกเธอก็ทำฉันแสบมากจริงๆนะ”

“แก...ทำกับคนหมู่บ้านนั้นไว้ยังไม่พอ...คิดจะทำอะไรกันแน่!!” นี่เหมือนจะเป็นครั้งแรกเลยที่เธอขึ้นเสียงแบบนั้น เธอดูกลัวเอามากๆถึงความชั่วร้านของแม่มดตนนี้

“ก็อย่างที่เธอรู้นั่นแหละลิซ่า พวกเราน่ะทำไปเพราะเธอนั่นแหละ ฉันว่านะปีศาจตนนั้นก็คงจะได้บอกข่าวสำคัญกับเธอแล้วใช่มั้ยล่ะ”

สิ่งที่เธอพูดถึงนั้นน่าสงสัยเอามากๆ ผมไม่เข้าใจเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น มีอะไรอีกที่ผมยังไม่รู้และความรุนแรงของเรื่องราวนี้มันจะรุนแรงขนาดไหนได้อีก

“เวลาบ่ายโมงตรงพวกเธอก็จะได้รู้เองว่าเกิดอะไรขึ้น เปิดวิทยุฟังได้เลยนะ บ๊ายบาย”

“ว่ะว่ายังไงนะ หมายความว่ายังไง??”

ไม่ทันที่จะพูดอะไรต่อคลื่นวิทยุก็กลับมาเหมือนเดิมเป็นการประกาศข่าวปกติเกี่ยวกับการระเบิดครั้งใหญ่

“ดูเหมือนว่า...พวกเราจะเข้าไปอยู่ในเกมแล้วสินะ” โดยไม่ต้องอธิบายอะไรมากกว่านี้คุณลิซ่าก็เข้าใจสถานการณ์ในทันที

“บ่ายโมงตรงด้วยวิทยุ...มันหมายความว่ายังไงกันแน่ครับเนี้ย”

“นี่คือเกมเคาน์ดาวท์ยังไงล่ะ อัญเชิญปีศาจเพื่อเป็นสัขขีพยาน จากนั้นเมื่อถึงเวลาที่กำหนดเกมของจริงก็จะเริ่มขึ้น”

“อย่าบอกนะว่า...ในตอนสุดท้ายแล้ว…”

“ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นมันต้องออกมาไม่ดีแน่”

ผมก้มหน้าลงมองเวลาที่บอก12.50น เพียงอีก10นาที

 

เคาน์ดาวท์ก็จะเริ่ม...

 
ชื่อ
ความคิดเห็น