ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 7

ชื่อตอน : รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 158.8k

ความคิดเห็น : 405

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.พ. 2560 02:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 7
แบบอักษร

 

 

 

 

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4  ตอนที่ 7

Author:   (ยอนิม)

                        

               

                                                

 

 

 

“ตกลงเอาไง” เดย์ถามขึ้นอีกครั้ง

 

 

“เอาข้าวสวยเรานี่แหละ ขืนหุงใหม่ไส้กูขาดพอดี” อิฐบ่นกลับ

 

 

“งั้นเอาปลาแซลมอนไปหั่นเป็นชิ้นเล็กๆหน่อยไป” เดย์พูดพร้อมกับส่งปลาแซลมอนให้อิฐ อิฐก็รับเดินไปที่เขียง ส่วนเดย์ก็เตรียมล้างผักเอาไว้ให้อิฐเป็นคนหั่นด้วยตัวเอง

 

 

ปึงๆๆๆ

เสียงมีดกระทบกับเขียงดังขึ้นระรัว ทำให้เดย์หันไปมองทันที

“เฮ้ยๆๆ อิฐ มึงจะทำอะไร” เดย์รีบเดินไปจับมือคนรักไว้เสียก่อน อิฐหันมามองเดย์ยิ้มๆ

 

 

“ก็มึงบอกว่าให้หั่นปลาแซลมอนเป็นชิ้นเล็กๆ กูไม่รู้ว่าต้องเล็กขนาดไหน เลยสับดีกว่า ทำไมเหรอ” อิฐถามกลับไป เดย์มองหน้าอิฐนิ่งๆ

 

 

“นี่กวนรึเปล่าหะ” เดย์ถามกลับ อิฐส่ายหน้าไปมาด้วยสีหน้าซื่อๆ

 

 

“กวนอะไรเล่า ก็มึงให้หั่นเป็นชิ้นเล็กๆนี่” อิฐเถียงกลับมาทันที เดย์ถอนหายใจเบาๆ

 

 

“อย่าทำนอกเหนือคำสั่ง บอกว่าหั่น ก็คือหั่น ไม่ใช่สับ แยกแยะภาษาไทยเป็นรึเปล่า” เดย์ว่าเสียงนิ่ง ก่อนจะหั่นให้อิฐดู

 

 

“โอเค เข้าใจละ” อิฐตอบรับ ก่อนจะลงมือหั่นตามที่เดย์สอน เดย์ยืนส่ายหน้าไปมาด้วยความอ่อนใจ แล้วเดย์ก็ยืนกำกับ คอยบอกให้อิฐเตรียมของในครัว อิฐก็เดินหมุนไปหมุนมา หยิบผิดบ้าง ถูกบ้าง

“นี่ถ้ามึงทำ คงได้กินนานละ” อิฐบ่นอุบ ขณะหั่นแครอท

 

 

“ก็ลองหัดทำด้วยตัวเองบ้าง เมื่อก่อนยังอยากทำให้กูกินอยู่เลย หรือว่าไม่อยากทำแล้ว” เดย์ถามกลับ

 

 

“ก็อยากทำ แต่ตอนนี้มันหิวโคตรๆเลยนี่หว่า โอ๊ย!” อิฐตอบเดย์ ก่อนจะร้องออกมาเมื่อมีดบาดนิ้วเข้า เดย์รีบคว้ามืออิฐมาทันที

 

 

“ทำไมไม่ระวังเลยวะ มานี่!” เดย์บ่นออกมาอย่างหัวเสีย เมื่อเห็นเลือดออกจากนิ้วของอิฐ เขาพาอิฐไปที่ก๊อกน้ำแล้วเปิดน้ำล้างทันที อิฐเบ้หน้าเล็กน้อย

“ดีนะ ที่ไม่ได้เข้าลึก ไม่งั้นมึงต้องเย็บแน่ๆอิฐ” เดย์บ่นออกมาอีก

 

 

“มึงห่วงกูเหรอ” อิฐถามขึ้น เดย์หันไปมองหน้าคนรัก

 

 

“ไม่ให้ห่วงมึง แล้วจะให้กูห่วงหมาที่ไหน” เดย์ถามกลับไป อิฐยิ้มออกมาอย่างพอใจ การที่คนรักแสดงความเป็นห่วงออกมาแบบนี้ ทำให้อิฐรู้สึกดีไม่น้อย

“ไปนั่ง เดี๋ยวกูไปเอายากับพลาสเตอร์มาให้” เดย์พูดเสียงนิ่ง ก่อนจะเดินออกไปจากห้องครัวเพื่อไปหยิบกล่องปฐมพยาบาล ไม่นานก็เดินกลับมาพร้อมยาและพลาสเตอร์ เดย์มานั่งทำแผลให้อิฐไม่นานนักก็เสร็จเรียบร้อย

 

 

“แล้วข้าวอ่ะ” อิฐถามขึ้น เดย์มองอย่างปลงๆ

 

 

“เดี๋ยวกูทำต่อเอง แต่มึงมายืนดู จะได้สอนว่าต้องใส่อะไรก่อนหลังบ้าง” ในที่สุดเดย์คิดว่าตัวเองทำเองน่าจะดีกว่า เพราะแค่มือปกติอิฐก็ทำไม่คล่อง พอมามีแผลเดย์เดาได้เลยว่าจะต้องหนักกว่าเดิมแน่ๆ อิฐพยักหน้ารับ ก่อนที่จะลุกเดินไปยืนข้างเดย์ และคอยช่วยเดย์หยิบจับตามที่เดย์บอกบ้าง จนในที่สุดข้าวผัดปลาแซลมอนที่อิฐอยากกินก็เสร็จเรียบร้อย

“ค่อยๆกิน เดี๋ยวก็ติดคอ” เดย์ดุอิฐ เมื่ออิฐกินข้าวอย่างหิวโหย

 

 

“อ้ออนอันอิ๋วอี้” อิฐตอบเสียงอู้อี้เพราะข้าวเต็มปาก เดย์มองคนรักอย่างนึกห่วง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เขานั่งกินไปเงียบๆ

“เดย์ ช่วงนี้มึงเครียดอะไรรึเปล่า” อิฐถามขึ้นด้วยความข้องใจ เพราะเขาสังเกตุเห็นว่าเดย์เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่

 

 

“เปล่านี่ ทำไม” เดย์ตอบแล้วถามกลับไปด้วยน้ำเสียงปกติ

 

 

“ไม่รู้สิ ดูเหมือนมึงคิดอะไรอยู่ตลอดเวลา” อิฐบอกตามที่คิด เดย์นิ่งไปนิด

 

 

“กูก็คิดเรื่องงาน เรื่องรถไปเรื่อยแหละ ไม่มีอะไรหรอก มึงน่ะ กินหมดแล้วก็ล้างจานด้วย หน้าที่ตัวเองอย่าลืม แล้วก็ขึ้นไปอาบน้ำเตรียมตัวนอน” เดย์บอกออกมาเป็นชุด ด้วยน้ำเสียงปกติ

 

 

“รู้แล้วน่า” อิฐตอบกลับ ถึงแม้ว่าเดย์จะบอกว่าคิดเรื่องงานกับรถ แต่อิฐรู้สึกว่ามันมีอะไรมากกว่านั้น แต่ก็ไม่ถามอะไรอีก เมื่อกินข้าวเรียบร้อย เดย์ก็เดินไปดูความเรียบร้อยหน้าบ้าน ส่วนอิฐก็ล้างจานอยู่ในครัว

 

 

Tru…Tru…Tru

เสียงมือถือ เครื่องที่เดย์ใช้ติดต่องานดัง อิฐหันไปมองตามเสียงก็เห็นว่ามันวางอยู่บนโต๊ะกินข้าว

“เดย์ลืมมือถือเหรอวะ” อิฐพึมพำคนเดียว ก่อนจะถอดถุงมือล้างจานแล้วมาดู

“เบอร์ทำงานนี่หว่า ใครโทรมาเวลานี้วะ” อิฐบ่นออกมาอีก เมื่อเห็นเบอร์ที่โทรเข้ามา แต่ไม่ได้บันทึกเบอร์เอาไว้ อิฐขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อคุ้นๆเบอร์ที่โทรเข้ามา เหมือนกับที่โทรมาเมื่อวาน เขาจึงกดรับสาย

“สวัสดีครับ” อิฐพูดสายด้วยน้ำเสียงสุภาพ เพราะเบอร์นี้เป็นเบอร์ที่ใช้ติดต่องานของเดย์

 

 

(“คุณเดย์เหรอคะ ที่เข็มเองนะคะ”) เสียงหวานของหญิงสาวดังขึ้น ทำให้อิฐชะงักไปนิด เพราะน้ำเสียงของหญิงสาวพูดเหมือนว่าสนิทกับเดย์ไม่น้อย

 

 

“ขอโทษนะครับ พอดีผมไม่ใช่เดย์ครับ คุณมีธุระอะไรรึเปล่าครับ” อิฐถามกลับไปทันที

 

 

(“อ่า เหรอคะ ขอโทษด้วยค่ะ ไม่ทราบว่าคุณเดย์อยู่รึเปล่าคะ”) หญิงสาวเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นการเป็นงานขึ้นมาทันทีเมื่อรู้ว่าคนที่ตนเองคุยด้วยไม่ใช่เดย์

 

 

“อยู่ครับ รอสักครู่นะครับ” อิฐบอกกลับไป ถึงแม้ว่าจะสงสัย แต่เมื่อโทรเข้ามาเครื่องทำงาน อิฐก็คิดไว้ก่อนว่าน่าจะเป็นคนที่ติดต่องานด้วยกัน อิฐเดินออกไปหาเดย์ที่หน้าบ้าน ซึ่งเดย์กำลังย้ายกระถางต้นไม้อยู่

“เดย์ มีคนโทรเข้ามา” อิฐพูดพร้อมกับชูให้เดย์เห็นว่าเป็นเครื่องทำงาน เดย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็รับมือถือมาคุยต่อ

 

 

“สวัสดีครับ” เดย์พูดสายขึ้น โดยมีอิฐยืนมองอยู่ข้างๆ ด้วยความอยากรู้

 

 

(“สวัสดีค่ะคุณเดย์ นี่เข็มเองนะคะ”) หญิงสาวพูดขึ้น เดย์นิ่งไปนิดเมื่อได้ยิน

 

 

“ครับ มีอะไรรึเปล่าครับคุณเข็ม ถึงได้โทรมาเวลานี้” เดย์ถามกลับไป พร้อมกับหันมามองหน้าอิฐแล้วเอามือถือออกห่างเล็กน้อย

//ล้างจานเสร็จแล้วเหรอ// เดย์ถามกลับไปไม่ดังมากนัก

 

 

//ยัง// อิฐตอบกลับเสียงเบาเช่นเดียวกัน

 

 

(“เข็มโทรมารบกวนรึเปล่าคะ”) หญิงสาวถามกลับมา เดย์เลยหยุดคำพูดที่จะพูดกับอิฐไปก่อน

 

 

“เปล่าหรอกครับ แค่แปลกใจที่โทรมาหลังเวลางาน” เดย์บอกกลับไปตรงๆ หญิงสาวหัวเราะเบาๆ อย่างมีจริต

 

 

(“ที่โทรหลังเวลางาน ก็เพราะไม่ได้อยากจะคุยเรื่องงานนี่คะ”) หญิงสาวบอกออกมาอีก ทำให้เดย์นิ่งไปนิด

 

 

“แล้วคุณเข็มจะคุยเรื่องอะไรครับ” เดย์พูดด้วยน้ำเสียงปกติ อิฐยืนอยู่ที่เดิมไม่กลับไปล้างจาน

 

 

(“เข็มแค่อยากจะชวนคุณเดย์ออกมาทานข้าวน่ะค่ะ คุณเดย์พอจะว่างออกมาเจอกับเข็มหน่อยได้มั้ยคะ”) หญิงสาวถามขึ้นมา เดย์ถอนหายใจเบาๆ กับการที่หญิงสาวรุกใส่แบบนี้ ถ้าไม่เป็นการเข้าข้างตัวเองมากเกินไป ทำให้เขาพอจะเดาออกว่าหญิงสาวต้องการอะไร

 

 

“ต้องขอโทษด้วยครับ พอดีผมทานเรียบร้อยแล้ว” เดย์ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ความจริงเขาอยากจะตัดสายทิ้งไปเลยด้วยซ้ำ แต่ติดที่เขายังต้องติดต่อเรื่องงานกับทางของหญิงสาวอยู่ จึงไม่อยากเสียมารยาท นี่เป็นอีกเรื่องที่เดย์เซ็ง ปกติเขาไม่ต้องออกไปสร้างความสัมพันธ์กับใครแม้กระทั่งเรื่องงาน อยู่ที่ร้านตัดผม เขาก็แค่ตัดผมให้ลูกค้า จะมีคุยกับลูกค้าก็แค่เรื่องทำผมเท่านั้น และส่วนใหญ่ ถ้าไม่ใช่ลูกค้าวีไอพี เขาก็ให้ลูกน้องในร้านเป็นคนตัด แต่พอมาดูแลงานให้พ่อของอิฐ เขาต้องติดต่องานหลายอย่าง ต้องพบเจอผู้คนมากขึ้น ทั้งๆที่เขาไม่ชอบ แต่ก็เต็มใจทำเพื่อครอบครัวของคนรัก

 

 

(“เข็มโทรมาช้าเหรอคะเนี่ย เสียดายจัง ทานข้าวแล้ว พอจะดื่มต่อได้มั้ยคะเนี่ย”) หญิงสาวถามขึ้นมาอีก เดย์ไม่คิดว่าหญิงสาวจะกล้าชวนเขาออกไปเจอตอนกลางคืน ทั้งๆที่เพิ่งคุยงานกันแค่ครั้งเดียว และไม่ได้พูดคุยอะไรกันมากด้วย ส่วนเบอร์ของเขา เดย์คิดว่าหญิงสาวน่าจะเอามาจากนามบัตรที่เขาให้พ่อของหญิงสาวเอาไว้

 

 

“ต้องขอโทษด้วยจริงๆครับ พอดีผมอยากอยู่กับครอบครัวน่ะครับ” เดย์บอกกลับไปเหมือนกับต้องการให้หญิงสาวรู้สึกเกรงใจบ้าง หญิงสาวเงียบไปนิด

 

 

(“อ่อ งั้นเข็มไม่กวนแล้วล่ะค่ะ เอาไว้คุยงานกันคราวหน้า ค่อยไปทานข้าวด้วยกันก็ได้ค่ะ”) หญิงสาวตอบกลับ

 

 

“ครับ” เดย์ตอบรับสั้นๆ ก่อนที่หญิงสาวจะวางสายไป เดย์ก็หันมาหาอิฐ

“ทำไมไม่ไปล้างจานต่อ” เดย์ถามขึ้น

 

 

“ใครโทรมาเหรอ” อิฐไม่ตอบ แต่ถามเดย์กลับไป

 

 

“คุณเข็ม ที่กูพาป๊าไปคุยงานน่ะ” เดย์ตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ เขาส่งมือถือคืนอิฐ แล้วย้ายกระถางต้นไม้ต่อ

 

 

“แล้วเค้าโทรมาชวนมึงไปกินข้าวเหรอ” อิฐถามตามที่ได้ยิน เดย์ก็พยักหน้ารับ เขาไม่ได้สนใจอะไรในตัวหญิงสาวอยู่แล้ว อิฐมองเดย์ด้วยสายตาครุ่นคิด จนเดย์หันมามอง

 

 

“ไปล้างจานให้เสร็จ” เดย์พูดสั่งออกมา อิฐเลยต้องเดินกลับเข้าไปในครัวตามเดิม เพื่อล้างจานให้เสร็จเรียบร้อย แต่ในหัวก็คิดเรื่องของหญิงสาวที่ชื่อเข็มไปด้วย ถึงแม้ว่าเดย์จะไม่ได้มีท่าทีอะไรเป็นพิเศษ แต่อิฐก็อดระแวงทางหญิงสาวไม่ได้อยู่ดี ว่าสนใจในตัวของเดย์หรือไม่ ถึงได้โทรมาชวนทานข้าวแบบนี้

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

“ฮ้าวววว” อิฐหาวหวอดๆ ขณะนั่งรถไปที่ร้านตอนเช้า เดย์หันมามองเล็กน้อย

 

 

“ง่วงรึไง” เดย์ถามขึ้น อิฐก็พยักหน้ารับด้วยตาปรือๆ

“ก็บอกแล้วไงว่าให้เลิกคุย ดึกแล้วยังจะคุยอยู่อีก” เดย์ว่าออกมาเพราะเมื่อคืนอิฐวิดิโอคอลคุยกับแซลมอนจนดึกดื่น

 

 

“ก็คิดถึงแซลมอนนี่หว่า” อิฐตอบกลับเสียงอ้อมแอ้ม

“เดย์ วันนี้ขอนอนที่ห้องทำงานสักงีบก่อนได้มั้ย ตอนเช้ารถยังเข้ามาไม่เยอะ ให้พวกไอ้บอยทำไปก่อนนะ” อิฐหันมาขออย่างอ้อนๆ เดย์พยักหน้ารับ ทำให้อิฐยิ้มกว้างออกมาทันที และเมื่อไปถึงร้าน เดย์ก็เดินไปดูงานภายในอู่ แล้วเรียกหัวหน้างานในส่วนต่างๆมาประชุม ส่วนอิฐก็ไปนอนที่ห้องทำงานของเดย์ ตอนแรกเดย์จะให้ไปนอนที่บ้านพ่อแม่ แต่อิฐขอนอนที่ห้องทำงาน เดย์เลยไม่ขัดอะไร

 

 

“กูอยู่ที่ห้องประชุมพนักงานนะ” เดย์บอกอิฐไว้ก่อน อิฐพยักหน้ารับ ก่อนที่เดย์จะเดินออกไป อิฐจึงนอนหลับลงไปในเวลาไม่นาน

 

 

ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูห้องทำงานของเดย์ดังขึ้น แต่ไม่ได้ทำให้อิฐตื่นขึ้นมาแต่อย่างไร บอยเปิดประตูเข้ามาแต่ก็ชะโงกหน้ามองหาอิฐ

“เฮียอิฐ เฮีย” บอยเรียกอิฐที่นอนอยู่ที่โซฟา อิฐสะดุ้งน้อยๆ ก่อนจะลืมตาตื่นมามอง

 

 

“อะไรของมึงวะไอ้บอย คนกำลังนอน” อิฐบ่นลูกน้องตัวเองกลับไป

 

 

“มีคนมาหาเฮียอ่ะ เพื่อนเฮียที่มาเมื่อวานน่ะ” บอยบอกกลับ ทำให้อิฐที่กำลังมึนนั่งคิดชั่วครู่ว่าเมื่อวานเพื่อนคนไหนของเขามาหา

 

 

“อ่อ ไอ้เก็ท บอกให้มันเข้ามาในนี้สิ” อิฐพูดขึ้นเพราะเขาขี้เกียจเดินออกไป บอยออกไปบอกเก็ท สักพัก เก็ทก็เข้ามาในห้องทำงานที่อิฐนั่งอยู่

 

 

“ไงวะมึง หลับเหรอ” เก็ททักขึ้น พร้อมกับมองไปรอบๆ

 

 

“เออ มึงมากวนกูฉิบหาย” อิฐบ่นออกมาไม่จริงจังนัก

 

 

“แฟนมึงไปไหนล่ะ ไม่อยู่เหรอวะ” เก็ทถามขึ้นมาอย่างสงสัย

 

 

“ประชุมพนักงานอยู่ มึงเป็นอะไรกับแฟนกูมากมั้ยวะ เห็นถามหาตลอด” อิฐถามเล่นๆ ไม่ได้คิดอะไร

 

 

“กูก็แค่อยากทักทายเฉยๆ มาหามึงทีไร ไม่เจอแฟนมึงเลย จนกูเกือบคิดว่ามึงโสดแล้วนะ” เก็ททักขึ้นขำๆ อิฐยกเท้าให้เพื่อน

 

 

“เดี๋ยวกูเตะโด่งออกจากห้องไม่ทัน” อิฐว่ากลับ เก็ทก็หัวเราะขำเบาๆ

“แล้วนี่มึงมาทำไมวะ” อิฐถามต่อ เพราะเขาเจอกับเก็ทติดๆกันมาหลายวันแล้ว

 

 

“หาเพื่อนกินข้าว” เก็ทตอบกลับยิ้มๆ อิฐมองเก็ทอย่างสงสัย บางทีอิฐก็แอบคิดว่าเก็ทยังคิดอะไรกับเขาอยู่รึเปล่า แต่เก็ทก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกมาเป็นพิเศษ

 

 

“ถ้ามึงจะชวนกูไปกินข้าว กูก็ต้องชวนแฟนกูไปด้วย” อิฐบอกกลับ

 

 

“ก็ไม่มีปัญหาอะไรนี่ ว่าแต่แฟนมึงเค้าจะว่าอะไรรึเปล่าวะ ที่กูมาชวนมึงไปกินข้าวด้วยเนี่ย” เก็ทถามออกมา

 

 

“ไม่ว่าหรอก เพราะเดี๋ยวก็ต้องไปด้วยกันอยู่แล้ว” อิฐบอกกลับมา เก็ทพยักหน้ารับ แล้วก็นั่งคุยกันไปเรื่อยๆ

 

 

แกร๊ก

 

เสียงประตูห้องทำงานเปิดพร้อมกับเดย์ที่เดินเข้ามา เดย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งคุยกับอิฐอยู่ในห้องทำงานของเขา เก็ทรีบลุกขึ้นยืนทันที พร้อมกับยกมือไหว้เดย์

“สวัสดีครับ” เก็ททักทายเดย์ขึ้นมา เดย์หันไปมองอิฐก่อนเป็นคนแรก

 

 

“เดย์ นี่เก็ทเพื่อนกู ที่เล่าให้ฟังอ่ะ” อิฐแนะนำให้เดย์รู้จักกับเพื่อนของเขา เดย์นิ่งไปนิดก่อนจะมองเก็ทอย่างสำรวจ

 

 

“อืม” เดย์ตอบรับในลำคอ แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ทำงาน เก็ทก็นั่งลงตามเดิม

 

 

“เอ่อ เดย์ เก็ทมันจะชวนออกไปกินข้าว เดี๋ยวเราไปด้วยกันเลยเนอะ” อิฐชวนคนรักออกมา อิฐรู้สึกเหมือนบรรยากาศในห้องทำงานมันอึมครึมเป็นพิเศษ เดย์หันไปมองนาฬิกาข้างผนังห้อง

 

 

“จะไปกินที่ไหน” เดย์ถามกลับ พร้อมกับมองเก็ทด้วยหางตา

 

 

“ไปกินที่ไหนดีวะมึง” อิฐหันไปถามเพื่อนตนเอง เผื่อว่าเก็ทมีอะไรที่อยากทานเป็นพิเศษ

 

 

“ตามใจมึงเลย กูยังไงก็ได้” เก็ทตอบกลับ เดย์นั่งมองเก็ทนิ่งๆ เก็ทก็หันมายิ้มให้เดย์เป็นระยะ แต่เดย์ก็ยังตีหน้านิ่งอยู่

 

 

“ไปกินเอ็มเคกัน อยากกินเป็ดว่ะ” อิฐเสนอขึ้น ซึ่งเดย์ก็ไม่ขัดอะไรอิฐอยู่แล้ว เก็ทก็พยักหน้ารับ

 

 

“นั่งรอไปก่อน ขอเคลียงานอีกนิด” เดย์ตอบกลับ

 

 

“งั้นกูพาเก็ทมันไปรอข้างนอกละกัน จะได้ไม่รบกวนมึงนะ” อิฐพูดขึ้น เพราะคิดว่าเดย์อาจจะอยากอยู่เงียบๆ

 

 

“นั่งรออยู่ในนี้นี่แหละ” เดย์ตอบกลับเสียงนิ่ง พร้อมกับมองอิฐด้วยสายตาดุๆ อิฐพยักหน้ารับ แล้วนั่งคุยกับเก็ทไม่ดังมากนัก เพื่อรอเดย์

 

 

 

//แฟนมึงหน้าดุว่ะ// เก็ทพูดกับอิฐเบาๆ

 

 

//หน้าปกติของมัน ไม่มีอะไรหรอก// อิฐบอกให้เพื่อนเบาใจ จะได้ไม่ต้องกลัวเดย์

 

 

//ยิ่งสายตาของพี่เค้า เวลามองนะมึง เสียวสันหลังวาบๆยังไงไม่รู้// เก็ทบอกพร้อมกับเหลือบมองเดย์ที่ก้มหน้าดูเอกสารอยู่ อิฐยิ้มขำ

 

 

//หึหึ มึงไม่ได้ทำผิดอะไร จะเสียวสันหลังทำไม// อิฐว่ากลับอย่างขำๆ ไม่นานนักเดย์ก็เคลียงานเสร็จไปบางส่วน

 

 

“จะไปรถคันเดียวกันหรือว่ายังไง” เดย์ถามขึ้นเพราะจะไปห้างใกล้ๆ

 

 

“เดี๋ยวผมขับรถผมไปก็ได้ครับ กินเสร็จจะได้แยกกลับเลยไม่ต้องเสียเวลากลับมาเอารถอีก” เก็ทพูดขึ้นอย่างเกรงใจ

 

 

“แต่นายก็เสียเวลาขับมาถึงนี่ตั้งแต่แรกแล้วนี่ จะเสียเวลาอีกนิดจะเป็นไรไป” เดย์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เก็ทชะงักไปนิด ก่อนจะยิ้มเจื่อนๆ อิฐเองก็เดินมาเกาะแขนเดย์เอาไว้ เพราะรู้สึกเหมือนอารมณ์เดย์ขุ่นๆเล็กน้อย

 

 

“เก็ท มึงขับรถมึงไปนั่นแหละ เดี๋ยวไปเจอกันที่นั่น” อิฐรีบพูดเพื่อคลายความอึดอัดตรงนี้ลง เก็ทพยักหน้ารับ ก่อนที่จะเดินออกจากห้องทำงานของเดย์ไปก่อน อิฐหันมาหาคนรักของตัวเองทันที เมื่อเพื่อนเดินออกไปแล้ว

“มึงหงุดหงิดอยู่รึเปล่าเดย์” อิฐถามคนรักขึ้นมา

 

 

“เปล่า” เดย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงปกติ

 

 

“มันเป็นเพื่อนกู ไม่มีอะไรจริงๆ” อิฐพูดย้ำเผื่อว่าคนรักจะไม่พอใจที่เก็ทมาหาเขาบ่อยๆ

 

 

“ไปเถอะ” เดย์ไม่ตอบอะไร เขาดันหลังอิฐให้เดินออกไปจากห้องทำงานด้วยกัน เมื่อขึ้นรถแล้ว เก็ทก็ขับนำออกไป เดย์ก็ขับตามไปติดๆ เมื่อไปถึงห้าง ทั้งสามคนก็เดินหาร้านเอ็มเค เมื่อเจอแล้วก็พากันเข้าไปนั่ง เดย์กับเก็ทยกหน้าที่สั่งอาหารให้อิฐ โดยที่เดย์นั่งข้างอิฐ ส่วนเก็ทก็นั่งตรงกันข้าม

 

 

“เห็นอิฐมันบอกว่าพี่เดย์เป็นช่างตัดผมด้วยใช่มั้ยครับ” เก็ทชวนคุยขึ้นมาก่อน เพื่อลดบรรยากาศหน้าอึดอัดในตอนนี้ลง

 

 

“อืม” เดย์ตอบรับในลำคอ  

 

 

“ดีเลย งั้นผมขอปรึกษาหน่อยได้มั้ยครับ พอดีผมอยากเปลี่ยนทรงผมแล้วก็ทำสีผมอีกสักหน่อย แต่ไม่รู้จะทำทรงแล้วก็สีไหนดี พี่เดย์พอจะมีคำแนะนำให้สักหน่อยมั้ยครับ” เก็ทถามออกมาอย่างกระตือรือร้น เดย์นั่งมองหน้าเก็ทด้วยสายตาเรียบนิ่ง แต่เขาก็คอยสังเกตเก็ทเป็นระยะ

 

 

“มีค่าปรึกษารึเปล่าวะ” อิฐถามแทรกขึ้นมาก่อน

 

 

“กูเลี้ยงมื้อนี้เป็นค่าปรึกษาก็ได้วะไอ้อิฐ” เก็ทหันไปตอบอิฐอย่างขำๆ ก่อนจะหันมาหาเดย์อีกครั้งเพื่อรอคำตอบ

 

 

“ตัดหัวทิ้งไปเลยดีกว่ามั้ย” เดย์พูดขึ้น ทำเอาทั้งเก็ทและอิฐชะงักเงียบกันไปทันที

 

 

“ฮ่าๆๆ เดย์มันแกล้งมึงเล่น หน้าเหวอเลยนะไอ้เก็ท” อิฐแสร้งหัวเราะขึ้นมาเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ เก็ทที่ชะงักไปเมื่อกี้ ก็ยิ้มขำออกมา

 

 

“พี่เดย์โหดน่าดูเลยนะเนี่ย จะให้ผมตัดหัวทิ้งซะงั้น” เก็ทบอกออกมาขำๆ อิฐจับมือเดย์ที่อยู่ใต้โต๊ะแล้วบีบเบาๆ เขารู้ว่าที่เดย์พูดเมื่อกี้ ไม่ได้พูดเล่นแต่อย่างไร เดย์หันมามองหน้าอิฐ ก็เห็นอิฐมองมาอย่างขอร้อง เดย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ

 

 

“อยากได้แนวไหนล่ะ” เดย์ถามเก็ทกลับไปอย่างจำใจ เพราะเขาก็ไม่อยากให้อิฐเสียหน้ามากนัก เก็ทเลยนั่งบอกแนวที่ตนเองชอบ แล้วเดย์ก็ให้คำปรึกษาไปตามจริง จนของมาเสริฟก็เริ่มกินด้วยกัน ในความรู้สึกของเดย์ เขาคิดว่าเก็ทแปลกๆ แต่ยังจับจุดไม่ได้ในตอนนี้ ว่าที่เขาคิดว่าแปลกคืออะไร

 

 

“อ่ะมึง” เก็ทคีบลูกชิ้นมาใส่จานให้อิฐ ทำให้อิฐชะงักไปนิด แล้วหันไปมองเดย์ เดย์มองด้วยหางตานิดๆ

 

 

“ไอ้ห่าเก็ท ไม่ต้องตักให้กู เดี๋ยวกูให้แฟนกูตักให้ก็ได้” อิฐจำต้องแกล้งพูดอย่างขำๆออกมา

 

 

“อ่า ขอโทษครับพี่เดย์ ผมลืมตัว แหะแหะ” เก็ทยกมือไหว้ขอโทษเดย์ทันที

 

 

“ไม่เป็นไร แต่อย่าลืมตัวบ่อยละกัน เดี๋ยวหัวจะไม่มีที่วาง” เดย์บอกกลับเสียงเรียบนิ่ง จริงๆคือเขาขู่เก็ท แต่อยู่ที่ว่าเก็ทจะเข้าใจในสิ่งที่เขาสื่อหรือไม่ อิฐก็หัวเราะออกมาเบาๆ

 

 

“นี่พี่เดย์เล่นมุกใช่มั้ยครับเนี่ย” เก็ทพูดพร้อมกับหัวเราะแห้งๆ เดย์ยกยิ้มมุมปากนิดๆ

 

 

“ได้ข่าวว่าเคยชอบอิฐมันมาก่อน” อยู่ๆเดย์ก็ถามออกมาตรงๆ ทำให้ทั้งเก็ทและอิฐชะงักไปนิด

 

 

“เอ่อ พี่เดย์รู้ด้วยเหรอครับ..แต่นั่นมันเมื่อก่อนครับ แต่ตอนนี้ไม่ได้คิดอะไรแล้วจริงๆครับ ผมตัดใจจากอิฐมันได้แล้ว” เก็ทรีบอธิบายออกมาทันที

 

 

“ตัดใจได้ตั้งแต่เมื่อไร” เดย์ถามต่อ แล้วก็นั่งกินไปเรื่อยๆ เหมือนคุยเรื่องทั่วไป อิฐมองหน้าเก็ทไปด้วย

 

 

“ก็ หลังจากรับปริญญาได้เดือนหนึ่งล่ะครับ” เก็ทตอบกลับ

 

 

“แล้วนี่ยังไม่มีแฟนรึไง” เดย์ถามต่อ

 

 

“ผมงานยุ่งมากจนไม่มีเวลาจะไปหาน่ะสิครับ นี่ลาพักร้อนได้ยาวขนาดนี้ก็ดีมากแล้วนะครับเนี่ย” เก็ทพูดขึ้นขำๆ

 

 

“อืม แล้วนึกยังไง ถึงมาหาอิฐมันบ่อยๆ” เดย์ถามต่ออีก จนอิฐแอบคิดว่าเหมือนเดย์กำลังสัมภาษณ์เก็ทอยู่

 

 

“ผมทำให้พี่เดย์ไม่พอใจรึเปล่าครับ ที่มาหาอิฐบ่อยๆแบบนี้” เก็ทถามเสียงอ่อยลง

 

 

“ก็ไม่เชิงไม่พอใจ แค่สงสัย” เดย์ตอบกลับพร้อมกับจ้องหน้าเก็ทนิ่งๆ

 

 

“ก็ ไม่มีอะไรมากหรอกครับ ตอนนั้น ผมเจอมันในฐานะคนแอบชอบมัน ผมก็เลยอยากกลับมาเจอมัน ในฐานะเพื่อนบ้าง อีกอย่างผมอยากมาพิสูจน์ตัวเองด้วย ว่าผมยังรู้สึกชอบอิฐมันอยู่อีกรึเปล่า” เก็ทบอกกลับมา อิฐเลิกคิ้วขึ้นทันทีเมื่อได้ยิน เดย์กัดฟันเล็กน้อย

 

 

“แล้วเป็นไง” เดย์ถามอีก เก็ทยิ้มนิดๆ

 

 

“ผมไม่ได้รู้สึกชอบมันแบบนั้นแล้วครับ ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนมันเป็นเพื่อนคนหนึ่งเท่านั้นเองครับ” เก็ทบอกออกมาเสียงจริงจัง ทำให้อิฐโล่งใจขึ้นมาได้มาก

 

 

“ก็ดี” เดย์ตอบกลับไปสั้นๆ

 

 

“กินๆ คุยอะไรกันก็ไม่รู้ เรื่องนานมาละ” อิฐพยายามจะเปลี่ยนเรื่องคุยอีกครั้ง เดย์ก็ไม่ได้ถามอะไรเก็ทอีก เก็ทก็ชวนคุยเรื่องอื่นไปด้วยเหมือนกัน เมื่อกินอิ่มแล้ว เดย์อาสาจะจ่ายเอง

 

 

“ขอบคุณพี่เดย์มากนะครับ สำหรับอาหารมื้อนี้” เก็ทยกมือไหว้ขอบคุณเดย์

 

 

“ไม่เป็นไร” เดย์ตอบกลับ

 

 

“กูกลับก่อนนะอิฐ เอาไว้เจอกัน” เก็ทหันไปพูดกับอิฐบ้าง อิฐก็พยักหน้ารับ เก็ทหันมายิ้มให้เดย์อีกครั้ง ก่อนจะเดินแยกออกไป ส่วนอิฐกับเดย์จะเดินซื้อของไปให้แม่ของอิฐอีกหน่อย

 

 

“เดย์ มึงไม่ได้โกรธอะไรไอ้เก็ทใช่มั้ยวะ” อิฐถามด้วยความอยากรู้

 

 

“ไม่ได้โกรธ เพราะมันยังไม่ได้ทำอะไรให้กูโกรธ” เดย์ตอบกลับ

“แต่...” เดย์พูดทิ้งช่วงออกมา ทำให้อิฐมองหน้าอย่างสงสัย

 

 

“แต่อะไร” อิฐถามกลับไปทันที

 

 

“มึงระวังๆเพื่อนมึงคนนี้หน่อยก็ดี บางครั้งศัตรูมันก็เข้ามาพร้อมรอยยิ้ม” เดย์พูดออกมาตามประสาคนที่เคยเจอคนมาหลายรูปแบบ และเก็ทก็มีบางอย่างที่ทำให้เดย์รู้สึกไม่ไว้ใจเท่าไรนัก ทั้งๆที่เก็ทแสดงท่าทีเป็นมิตรกับเดย์ออกมาก็ตามที เดย์รู้ว่าเขาอาจจะมองคนในแง่ลบ แต่บางครั้งเขาก็ต้องระวังเอาไว้ก่อน

 

 

 

 

 

2   Be   Con

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ขอโทษที่มาช้านะคะ

ช่วงนี้ยอนิมติดแพ็คหนังสือ แต่จะพยายามไม่ทิ้งช่วงนานนักนะคะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น