ทะเลเมฆ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 3 - อย่าเกร็งสิครับ (100%)

ชื่อตอน : บทที่ 3 - อย่าเกร็งสิครับ (100%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 196.3k

ความคิดเห็น : 169

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.พ. 2560 21:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3 - อย่าเกร็งสิครับ (100%)
แบบอักษร

 

 

มีเสียงฮือฮาและแสงแฟลชวูบวาบเมื่อสรัทกาลปรากฏตัวหน้างานพร้อมสาวสวยจากตระกูลนริทรกุล แต่จุดสนใจส่วนมากพุ่งตรงไปยังชายหนุ่มมากกว่า ตากล้องทั้งหลายพากันสะกิดศอกเพื่อเตือนให้จับภาพในวินาทีที่เจ้าสาวและแขกหนุ่มพบกัน

แฟนเก่าในงานแต่งงาน

กณิกาเจ้าสาวผละจากเจ้าบ่าวแล้วเดินมาจับมือชายหนุ่มแนบแน่น เขย่าขึ้นลงก่อนจะแนะนำสรัทกาลให้เจ้าบ่าวของงานรู้จัก

เพลงพิณเพิ่งรู้ในนาทีนั้นว่าทั้งคู่เคยเป็นแฟนกันจากเสียงกระซิบไร้มารยาทของตากล้องที่ยืนใกล้ แต่ท่วงท่าของสรัทกาลกลับดูเป็นธรรมชาติอย่างไม่น่าเชื่อ เขาทักทายเล่นหัวกับเจ้าบ่าวกระนั้นก็โอบเอวเธอไม่ยอมปล่อย

เพลงพิณสบตากณิกา รู้สึกเห็นอะไรบางอย่างในตาคู่นั้น

แต่แล้วก็มลายหายไป เหลือแต่ความยินดี

“แฟนนายเหรอแสน” เจ้าสาวแหย่ถามด้วยสรรพนามที่ฟังก็รู้ว่าคุ้นเคยมาก “น่ารักเชียว ถ้าปั้นดีๆ เป็นนางเอกได้เลยนะเนี่ย”

“อย่าเลย” เขาตอบน้อยคำตามนิสัย แต่ไม่วายจิกกัด “กองคงล่มในสามวัน”

“หวงเหรอ”

คนฟังหัวเราเสียงทุ้มในลำคอ ก้มลงสบตาเธอแวบหนึ่ง เพลงพิณพอจะเข้าใจว่าทำไมเขาถึงตามเลยรับสมอ้างให้เธอเป็นแฟน ดังนั้นเธอจึงไม่ขัด

“เพลงแสดงละครไม่เก่งค่ะ” หญิงสาวตอบอย่างสุภาพ “แต่ถ้าอยากได้สปอนเซอร์โฆษณา อันนี้เพลงยินดีรับเต็มที่”

คุยหยอกล้อกันอีกพักหนึ่งตากล้องก็ขอถ่ายรูปหมู่ หลังถ่ายเสร็จสรัทกาลจึงพาเธอไปลงชื่อแสดงความยินดีแล้วมอบซองใส่เงินปึกหนาให้ก่อนจะเดินเข้างาน เดินไปทางไหนก็มีแต่คนรู้จักเขา เข้ามาทักทายไม่หยุดหย่อน เท่ากับเธอที่เจอเพื่อนเก่าหลากหน้าหลายตา แต่ไม่ว่าจะเจอใคร ทุกคนก็ถามเป็นคำถามเดียว...

ว่าเป็นแฟนกับ คุณแสนหรือ

ซึ่งคราวนี้ คำตอบอันหนักแน่นจากเธอ ย่อมเป็น ไม่ใช่ อย่างแน่นอน

พอได้ยินคำว่า ไม่ใช่... ไม่ใช่... มากเข้า สรัทกาลรู้สึกขัดหูพิกล แต่งานเริ่มเข้าสู่ช่วงพิธีการพอดี เขาจึงจับเพลงพิณนั่งลงข้างๆ ไม่ให้ห่างสายตา แล้วคอยขึงตามองหนุ่มๆ ที่เข้ามาใกล้เลขาส่วนตัวชนิดกินเลือดกินเนื้อ

จนเกือบสี่ทุ่ม ใกล้เข้าสู่ช่วงอาฟเตอร์ปาร์ตี้ เพลงพิณจึงไม่มีใครกล้าเข้ามาขายขนมจีบแม้แต่คนเดียว

ชายหนุ่มก้มลงดูนาฬิกา เมื่อเห็นว่าใกล้เวลาที่ควรพาหญิงสาวกลับบ้าน เขาจึงเดินไปลาเจ้าของงาน ทว่าเมื่อกลับมาอีกครั้ง กลับเห็นใครอีกคนมานั่งแทนที่เขาพร้อมคุยกับหญิงสาวอย่างสนุกสนาน

คีตศิลป์เป็นพระเอกหนุ่มดาวรุ่ง หน้าหวานหุ่นสูงชะลูด ฉายา คิงส์ห้างแตกไม่ได้มาเพราะโชคช่วย สองปีก่อนเขาพักงานในวงการบันเทิงแล้วบินไปเรียนต่อต่างประเทศ ซึ่งช่วงนั้นเขาได้พบกับเพลงพิณที่เรียนโทในยูเดียวกัน

นับว่าเป็นเพื่อนเก่า

“คิงส์กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่”

“สามสี่เดือนที่แล้ว มัวแต่ยุ่งเซ็นต์สัญญาใหม่กับช่องเลยไม่ได้ติดต่อไป โทษทีนะเพลง”

อากัปกริยาของพระเอกหนุ่มที่โน้มตัวเข้าหาสาวเจ้าแล้วพูดด้วยเสียงอ่อนเสียงหวาน รวมทั้งการตอบกลับของหญิงสาวด้วยสรรพนามสนิทสนมและน้ำเสียงรื่นหู ทำให้สรัทกาลเลิกคิ้วขึ้น เขาล้วงมือซุกกระเป๋ากางเกงก่อนจะขัดคอ

“เพลง จะกลับรึยัง”

เพลงพิณเงยหน้าขึ้นสบตาเขา เธอมีสีหน้าตึกตรอง ไม่เห็นต้องคิดมากเลย ชายหนุ่มกระตุกมุมปากจนเกือบเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน คีตศิลป์ก็หันมาสบตาเขา แววตากร้าวขึ้นต่างจากตอนที่นั่งคุยอยู่กับหญิงสาว

“ค่ะ”

คำตอบจากเธอ ทำให้เขายิ้มเย้ยออกมาจริงๆ หญิงสาวกำลังเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าถือบนโต๊ะเลยไม่ทันได้สังเกต แต่พระเอกหน้าหวานนั่นรับไปเต็มๆ!

 

หลังออกจากงาน จนกระทั่งขึ้นรถที่มีคนขับมาจอดรอรับ สรัทกาลเงียบกริบผิดวิสัย เขาไม่แม้แต่จะสบตาเธอด้วยซ้ำ แต่เพลงพิณไม่สงสัยอะไรมากนัก อาจเป็นเพราะฤทธิ์แฟนเก่าที่ยังติดอยู่ในใจก็ได้ทำให้ชายหนุ่มขรึมขึ้น

เขากำลังเจ็บปวดอยู่รึเปล่า

หญิงสาวเหลือบมองคนที่นั่งข้างกัน เขาเบนหน้าออกไปนอกหน้าต่าง รถกำลังแล่นข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา แต่เคลื่อนตัวได้ช้ามากเพราะเป็นวันปลายสัปดาห์ที่มีการจราจรติดขัด พลันนึกย้อนมาถึงตัวเอง... ถ้าเป็นเธอที่ไปงานแต่งงานของแฟนเก่า ต่อให้เลิกกันด้วยดีเพียงใด คงฝืนยิ้มรื่นเริงแบบที่เขาทำไม่ได้แน่

เขาพกเธอมาด้วย เพื่อไม่ให้ทุกคนอึดอัด

นิสัยเอาใจใส่คนอื่น ขัดกับความปากร้ายเอาแต่ใจ จนเธอชักไม่มั่นใจว่าแบบไหนคือตัวตนที่แท้จริงของเขากันแน่

ตรงกันข้ามกับที่หญิงสาวคาดเดา สรัทกาลกำลังจัดการกับอาการหงุดหงิดงุ่นง่านของตัวเอง เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน แม้กระทั่งตอนคบกณิกาก็ไม่เคย ยิ่งได้มานั่งข้างเพลงพิณ ได้กลิ่นกายสาวหอมกรุ่นกับเสียงเสียดสีของเนื้อผ้ากับเบาะหนัง เขาต้องข่มใจนับหนึ่งถึงล้าน

“คุณแสนคะ”

เสียงเรียกแผ่วเบาทำให้เขาหันมามอง ยกคิ้วขึ้นนิดหนึ่งเป็นคำถาม

“ครับ”

“ฉันลืมของไว้ที่ออฟฟิศ... เอ่อ... เราแวะเข้าไปเอาได้ไหมคะ”

ที่เธอกล้าถาม เพราะทางกลับมันผ่านบริษัทอยู่แล้วถ้าจะไป แถมยังรถติดน้อยกว่าด้วยซ้ำเมื่อเทียบกับทางหลักอีกทางที่จะตัดตรงสู่คอนโด สรัทกาลพยักหน้า ก่อนจะสั่งให้คนขับเลี้ยวรถ

 

 

 

---------------------------------

มีอีกตอน มาเที่ยงคืนค่ะ เขียนเกือบเสร็จแล้ว
หรืออาจจะไวขึ้นถ้ามีคนเร่ง มั้งงงง :D

ความคิดเห็น