เสียงโซ่ตรวน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 14

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 28.4k

ความคิดเห็น : 58

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.พ. 2560 19:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
14
แบบอักษร

 

 

 

 

 

                        "นี่... เป็นอะไร?"

 

ชายหนุ่มรีบเร่งฝีเท้าเดินตามคนที่เดินจ้ำอ้าวไปข้างหน้าราวกับจะเดินหนี

 

"โกรธที่ฆ่ามันเหรอ?"

 

พี่ผาถามขึ้นพร้อมกับจับข้อมือของผมกระชากเข้าหาอีกฝ่ายขณะที่พวกเรากำลังพากันเดินไปยังริมทะเล ผมเงยหน้ามองอีกฝ่าย ฆ่า... มันงั้นเหรอ? ถึงแม้ว่าจริงๆผมจะรังเกียจมันก็ตาม พวกมันอาจจะฆ่าคน และ กินคนอื่น แต่ถึงแบบนั้น ตัวที่ยังอยู่ในท้องก็ยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ ไม่ใช่ว่าผมรักมัน แต่ว่า... ความรู้สึกตอนที่ถูกคว้านในท้องนั้นมันเจ็บ... เจ็บจนคิดว่าอาจจะตายเสียตอนนั้น กับคนที่ทำแบบนี้ไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไรกันแน่

 

"รักมันเหรอ?"

 

"... พี่พูดบ้าอะไร ไปได้แล้วเดี๋ยวไม่ทันคนอื่น"

 

ผมตอบกลับเสียงนิ่งก่อนที่จะสาวเท้าเดินให้ทันคนอื่นๆนี่เป็นวันที่สองสามแล้วที่ผมได้อยู่กับมนุษย์... ถึงบางคนจะไม่ชอบขี้หน้าผมก็ตาม และ บางคนก็อาจจะทำร้ายผมด้วยแถมยังเป็นสี่วันที่ยังไม่มีใครตายไม่รู้ว่าทำไมเมื่อตอนนั้นที่มาวันแรกมีสัตว์ประหลาดมากมายออกมาแท้ๆ แต่ตอนนี้กลับ... หายไปไหนหมดก็ไม่รู้ ทั้งๆที่ควรจะดีใจที่ไม่ต้องมีใครตายแต่ว่ารู้สึกไม่ดีเลย

 

 

 

"นี่... มึงชอบผู้ชายเหรอ?"

 

ขณะที่กำลังเดินตามคนข้างหน้าไปอยู่นั้นคนที่ชื่อกายก็ถามขึ้นอย่างสอดรู้สอดเห็น ทำเอาผมไปไม่เป็น ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปาก ก่อนที่จะขยับเดินข้างๆผม พร้อมกับมือที่ลูบลงมาที่เอว

 

"จริงๆกูก็เคยลองมีเซ็กส์กับผู้ชายอยู่นะ ติดใจมากซะจนไม่อยากทำกับผู้หญิงอีกเลยวะ เมื่อวันก่อนที่เห็นมึงโดนแบกมานะ สภาพอย่างกับโดนรุมโทรม"

 

เพี๊ยะ!

 

ผมฟาดมืออีกฝ่ายที่เกาะมาที่เอวอย่างแรงจนเสียงดัง ทำเอาทุกคนหันมามองด้วยความตกใจ แต่กายมันกลับยิ้มระรื่นไม่สนใจว่าใครจะมองมาทางนี้เลยสักนิด

 

"ไม่มีอะไร แค่ยุงนะ..."

 

ผิดแล้ว... ถ้าเป็นยุง นายคงตายไปนานแล้วละ เพราะผมเคยเห็นยุงที่นี่อยู่หรอก... ยุงที่ตัวใหญ่ยังกะหมาแนะ ดูดเลือดทีทำเอาสัตว์แห้งตายไปอย่างรวดเร็ว

 

"แล้วนี่... จะเดินไปอีกไกลแค่ไหนเนี่ย! เหนื่อยแล้วนะ หิวก็หิว!"

 

ตึง!!

 

ทันทีที่สิ้นเสียงบ่นของปลา เสียงร้องคำรามของสัตว์บนเกาะก็ดังขึ้นทันที พร้อมกับพึ้นที่สั่นไหวอย่างรุนแรงจนทุกคนต่างก็เซล้มระเนระนาดไปหมด แหล่งน้ำใสข้างหน้านั้นเป็นน้ำตื้นแค่เข่า แต่สิ่งที่ทำเอาผมผวาคือ ท่อนไม้กำลังขยับ

 

"อะ อะไร?"

 

ผมมองขึ้นไปยังบนฟ้าอย่างอึ้งๆ นั่นมัน... ตัวอะไรนะ? รูปร่างสีขาวสลับสีน้ำตาลเหมือนทางม้าลายของมันเด่นชัด เหมือนกับท่อนไม้แข็งๆที่เดินได้ไม่มีผิด ไม่มีแม้กระทั่งตา หัวของมันเป็นทรงเเหลมสูงเหมือนท่อนไม้ผุๆแยกเป็นสองเขา นิ้วมือที่อยู่แนบกับลำตัวของมันนั้นเป็นพังผืด

 

"ตัวเหี้ยอะไรวะ?"

 

กรี๊ดดดดด!

 

ไม่รู้ว่าใครกันที่ส่งเสียงกรี๊ดออกมาร่างกายของผมถูกกระชากทันที ก่อนที่ร่างกายจะลอยเหนือพึ้น

 

"น้ำ!!"

 

"อึ่ก!?"

 

ร่างกายถูกรัดเอาไว้แน่นจนขยับตัวแทบจะไม่ได้ รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่เท้าของผมไม่ได้แตะพึ้นอีกต่อไป ภาพข้างหน้าไกลออกไปเรื่อยๆ พร้อมกับเห็นกลุ่มคนทั้งหกคนในนั้นกำลังแตกฮือเป็นมดหนีน้ำ

 

กรรร

 

เสียงขู่คำรามของมันดังก้องจนผมต้องเอามือมาปิดหูก่อนที่ร่างกายของผมจะถูกเหวี่ยงไปมาจนมึนหัวไปหมด เสียงร้องของสัตว์ต่างๆภายในป่านั้นส่งเสียงเตือนเหมือนมีอะไรสักอย่าง ก่อนที่สัตว์ประหลาดที่คล้ายกันอีกตัวนั้นจะโผล่ออกมาจากพึ้นน้ำ...

 

"มะ ไม่จริงน่า"

 

ทันทีที่ตั้งสติได้ สายตาของผมมองเห็นซากศพนับร้อยที่เกลื่อนกระจายอยู่ตามหน้าน้ำ มันเป็น... ศพของคนนับร้อยที่ซีดเผือด เรือของผมไม่ใช่ ลำแรกหรอกหรือ? ทำไม... ศพของแต่ละคนถึงมากองอยู่ตรงนี้กัน

 

"กรี๊ดดด! ไม่ ไม่นะ ไม่เอานะ ไม่ ปล่อย ปล่อยฉัน!!"

 

แขนอีกข้างของมันจับหญิงขึ้นมาพร้อมกับบีบจนเธออ้วกออกมาเป็นเลือด เธอกรีดร้องลั่นป่าเสียงนั้นเสียดแทงเข้ามาที่อกจนทำเอาผมทำตัวไม่ถูก ไม่... ไม่ใช่แบบนี้ ต้องไม่ใช่แบบนี้ หมายความ... ว่ายังไงกัน?

 

"ไม่... ไม่! อ๊าาาา!"

 

แผละ!

 

สัตว์สองตัวตรงหน้านั้นยื้ิอแย่งกันกระชากเธอจนขาดออกเป็นสองท่อน เลือดสีแดงสด พร้อมกับเครื่องในสีแดงอุ่นๆนั้นสาดเข้ามาที่ตัวของผมจนแดงฉาน กลิ่นคาวเลือดนั้นลอยฟุ้ง หัวใจของเธอกระเด็นมาตกที่อกของผมระหว่างช่องนิ้วของสัตว์ยักษ์

 

"อ๊ะ... อ่ะ หญิง"

 

ผมเบิกตากว้าง มองอย่างตกตะลึงเสียงกร๊อบดังขึ้นหลายต่อหลายครั้งตอนที่ครึ่งตัวของเธอนั้นถูกโยนเข้าปากของตัวที่จับผมอยู่ หัวใจของเธอเต้นตุบๆสองสามที ก่อนที่จะหยุดไปทั้งแบบนั้น ตาย...

 

อีกแล้ว ตายอีกแล้ว...

 

"ไม่ มีทาง... ไม่ ม่ายยยยย!!"

 

ตุบ ตุบ ตุบ!

 

"ปล่อย ปล่อยกูลง ปล่อยลง ปล่อยกูเซ่! กูทำอะไรผิด ถึงได้ ถึงได้ทำแบบนี้ ปล่อยนะ ฆ่า... ฮึก กูเถอะ ฆ่ากูสักที กูอยากตายแล้ว"

 

ผมฟาดมือไปที่นิ้วของมันสะเปะสะปะขณะที่พวกมันสองตัวกำลังต่อสู้กันเพื่อที่จะยื้อแย่งอาหาร เสียงคำราม และ เสียงพึ้นที่ดังสนั่นหวั่นไหวนั้นดังก้อง ผมร้องไห้ออกมาอย่างทนไม่ไหวหูอื้อตาลายไปหมดน้ำตาที่หยดลงกับนิ้วของมันนั้นพอที่จะล้างเลือดออกไปบ้างเป็นดวงๆ ทำไม... ถึงต้องเป็นแบบนี้อยู่ตลอดเลย...

 

กรรร

 

ฉับ!!

 

"อึก!!?"

 

เสียงที่เหมือนกับอะไรสักอย่างที่ถูกตัดขาดนั้นดังขึ้นเมื่อผมเงยหน้าขึ้นมา กลับพบว่าตัวเองกำลังดิ่งลงกับพึ้นพร้อมกับแขนของสัตว์ประหลาดยักษ์ตัวนั้นที่ยังคงกำผมเอาไว้แน่น

 

ตุบ!!

 

"อั่ก!... อ๊ะ"

 

ร่างกายของผมถูกหุ้มเอาไว้ตัวแขนใหญ่นั้นจึงไม่ได้ทำให้ผมเจ็บสักเท่าไหร่ขณะที่กำลังแกะนิ้วใหญ่ๆนั้นออกมา เสียงคำรามที่คุ้นหูก็ดังขึ้น พอหันไปมองก็พบกับเดม่อนที่วิ่งตรงมาทางนี้พร้อมกับลูกๆอีกสองสามตัว

 

"น้ำ... น้ำเป็นอะไรมั้ย?"

 

จ๋อม จ๋อม

 

เสียงร้องเรียกของหญิงสาวนั้นดังขึ้นพร้อมกับร่างของเธอที่วิ่งเข้ามาหา ท่ามกลางความวุ่นวายของสัตว์ยักษ์ทั้งสองที่กำลังสู้กันพวกผมอยู่ใต้เท้ามันนี่เอง อาจจะถูกเหยียบตอนไหนก็ได้

 

"พี่ตาอย่าเข้ามานะ อย่า!"

 

ผมผลักเธอให้ออกห่างออกไปขณะที่ด้านหลังนั้นพี่เต้ กับ พี่ผาก็กำลังวิ่งตามมา อย่าเข้ามานะ... เดี๋ยวก็ได้ตายอีกหรอก

 

กรร

 

เดม่อนวิ่งเข้ามาตัดหน้าพวกเขา ก่อนจะส่งเสียงข่มขู่พวกนั้นจนคนที่วิ่งมาซะงักไป ร่างกายของผมถูกดึงออกมาจากแขนของสัตว์ประหลาดยักษ์ตัวนั้นโดยที่ตัวสีเหลือบน้ำเงินนั้นใช้ลิ้นเฉาะไปที่แขนของอีกตัวเพื่อที่จะให้กรดไหลลงมากัดท่อนแขนแกร่ง

 

"ตัว... เหี้ยอะไรอีกวะเนี่ย"

 

 

 

..................................................................................................................

 

 

ชาล่า เมื่อวานไม่ได้ลง เพราะคนที่บ้านพาไปเลี้ยงพิชช่าฉลองวันเกิดย้อนหลังครับ แฮ่! มาต่อ ไม่ยาวเท่าไหร่ จะไปอ่านหนังสือ สะ สอบ... ครับ บายๆฝันดี เจอกันครับ

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น