ทะเลเมฆ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 3 - อย่าเกร็งสิครับ (75%) [18+]

ชื่อตอน : บทที่ 3 - อย่าเกร็งสิครับ (75%) [18+]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 224.6k

ความคิดเห็น : 169

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.พ. 2560 18:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 700
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3 - อย่าเกร็งสิครับ (75%) [18+]
แบบอักษร

#

- "ไปนะ..." -

 

หลังจากถูกตราหน้าว่าเป็น คนหื่นกาม สรัทกาลก็ไม่เคยวอแวกับผู้หญิงคนไหนในที่ทำงานอีกเลย เขายกเลิกนัดสาวทั้งหมด เลิกส่งของขวัญ ซึ่งความจริงแล้วเจ้าตัวก็โล่งใจอยู่เหมือนกันที่ไม่ต้องทำแบบนี้

เพราะตอนนี้เขามีอารมณ์กับคนแค่คนเดียวเท่านั้น

ดูเหมือนเพลงพิณจะยังไม่รู้ตัว ส่วนเขาก็ไม่ใจร้อนจนไก่ตื่นเป็นครั้งที่สาม หญิงสาวจึงมาทำงานอย่างปกติแต่ไม่สุขใจเท่าไหร่ เธอยังห่วงเรื่องพ่อ ซึ่งตอนนี้ปรวีร์กำลังเดินเรื่องขายหุ้นและจะฟ้องหย่าในสัปดาห์หน้า

ล่วงมาเกือบสัปดาห์ สรัทกาลไม่ได้บอกหญิงสาวว่าทุกอย่างเป็นแผน ซึ่งควรจะบอกได้แล้ว เพราะจันทร์หน้าหญิงสาวจะต้องเริ่มไปทำงานในส่วนนริทรกุลกรุ๊ป แต่เขายังหาโอกาสเหมาะๆ ไม่ได้

ถึงจะกลับมาทำงานด้วยกัน แต่เพลงพิณแทบไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้ในระยะห้าเมตร แม้เขาจะทำตัวดีแค่ไหนก็ตาม

วันแรกๆ หญิงสาวปล่อยผมมาทำงาน เพราะไม่มั่นใจว่าแค่แป้งและรองพื้นจะกลบเกลื่อนร่องรอยสีกุหลาบที่เขาทำไว้ได้ทั้งวันหรือไม่ เธอแทบเป็นลมขณะอาบน้ำในเย็นวันที่เกิดเรื่อง พอตกดึกก็ฝันสยิวจนต้องลุกมาหาอะไรทำแก้เขิน นึกโทษโกรธเจ้านายตัวดีที่มายุ่มย่ามแม้กระทั่งในฝัน

“คุณเพลง” เสียงของเขาทะลุเข้ามาในโสตประสาทคนที่พยายามจดจ่อกับงาน เธอสะดุ้งเล็กน้อย แล้วกดอินเตอร์คอมตอบเขาไป

“คะ?”

“เข้ามาในห้องผมที”

มาแปลก... ปกติเขาจะถามทำนองว่าเอกสารได้รึยัง มีประชุมอีกไหม ไม่ก็ขอกาแฟ กระนั้นหญิงสาวก็ลุกขึ้นจากโต๊ะแล้วเดินไปเคาะห้องทำงานของเขาก่อนจะเปิดประตูเข้าไป แล้วเปิดอ้าไว้อย่างนั้น

ชายหนุ่มนั่งไขว่ห้างอยู่บนชุดรับแขก มือแกร่งหนาไม่เคยห่างจากงาน ทว่าก็ดูผ่อนคลายไม่น้อย วันนี้เขาเซ็ตผมเสยขึ้นไปจนหมด ดูเป็นคุณชายผู้เรียบร้อย ตาคมกล้าใต้คิ้วหนาจับจ้องเอกสารขณะพูดกับเธอ

“เย็นนี้ว่างไหม”

เพลงพิณนิ่งคิด แล้วตอบเขาไปตามความจริง

“ว่างค่ะ”

“ไปงานเลี้ยงเป็นเพื่อนผมหน่อย”

ในตารางนัดเขาไม่มีงานอะไรอีกในค่ำวันนี้ เธอจึงถามก่อนจะตัดสินใจว่าจะไปด้วยดีหรือไม่ เพราะครั้งล่าสุดที่เธอไปกับเขาเมื่อสัปดาห์ก่อน ทุกอย่างจบลงด้วยจูบเร่าร้อน

“งานอะไรคะ”

“งานแต่งงาน”

“ฉันไม่...”

“จะพากลับบ้านก่อนสี่ทุ่ม”

“...”

“ไปนะ”

 

สรัทกาลเปลี่ยนเสื้อนอกเป็นสูทสีครีมที่เพลงพิณจำได้ว่าเขาสั่งให้เธอส่งซักแห้งเมื่อสองวันก่อน เข้ากับกางเกงสแลคสีเดียวกันและเชิ้ตขาวสะอาดปลดกระดุม พอเขาเหน็บผ้าเช็ดหน้าผืนน้อยลงบนกระเป๋าเสื้อ จัดทรงผมให้เข้าที่อีกหน่อย แล้วยิ้มมุมปาก รัศมีความเป็นผู้ดีก็แผ่ซ่านแพรวพราวจนเธอแสบตา

ตอนนี้คนที่มีปัญหากลับเป็นเธอ เพราะใจอ่อนยอมไปงานอย่างกะทันหันกับเขาจึงไม่ได้เตรียมชุดล่วงหน้า

แต่ดูเหมือนชายหนุ่มจะหาทางแก้ไว้แล้ว เพราะเขาให้คนหยิบกล่องกระดาษหลายใบมาวางบนโต๊ะเธอหลังเลิกงาน ในนั้นมีทั้งชุดราตรี รองเท้า เครื่องประดับ พอเธอเปลี่ยนเสื้อผ้าที่แสนพอดีตัวทั้งหลายนั้นเสร็จ ก็มีช่างแต่งหน้าพร้อมผู้ช่วยมานั่งรอในห้องทำงานของเขา

ถึงตอนนั้น ชายหนุ่มแอบหนีหายไปพักหนึ่ง เพราะช่างแต่งหน้าหนุ่มเริ่มแตกสาวและแทะโลมเขาด้วยสายตา เพลงพิณจึงแต่งหน้าอย่างสบายอารมณ์โดยไม่มีเขามายืนจ้อง ใช้เวลาทำผมอีกครู่ใหญ่ก็พร้อมจะออกงาน

แม้จะชินกับการแต่งหน้าแต่งตัวในลักษณะนี้ แต่พอทุกอย่างมาจากเขา กลับทำให้ใจเธอหวิวอย่างบอกไม่ถูก

ยิ่งพอช่างแต่งหน้าดึงตัวเธอออกมาอวดสรัทกาลที่นั่งทอดหุ่ยรออยู่ข้างนอก สายตาของเขาที่จับจ้องมาทำให้เธอเผลอวางมือไม้ไม่ถูกไปครู่หนึ่ง จนเขาเริ่มอวดดีปากเสียตินู่นตินี่นั่นล่ะ เธอจึงได้สติว่ากำลังจะไปออกงานกับใคร

จะให้เธอเขินเหรอ... รอชาติหน้าเถอะคุณแสน

 

งานแต่งงานที่สรัทกาลพาหญิงสาวไปเป็นงานใหญ่จัดในโรงแรมริมแม่น้ำเจ้าพระยา เจ้าสาวเป็นคนดังในวงการบันเทิงเพราะมีดีกรีเป็นถึงลูกสาวผู้จัดละครช่องยักษ์ใหญ่ จึงมีดารามากหน้าหลายตาตบเท้ามาร่วมงานอย่างครื้นเครง

หลังจากลงรถ เพลงพิณเจอคนที่คุ้นหน้าคุ้นตาหลายคน มีทักทายกันบ้าง แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังเดินตามหลังสรัทกาล เว้นระยะเกือบช่วงตัว

ชายหนุ่มเหลียวมามองหญิงสาวที่วันนี้สวยจับตา เธอปล่อยผมสีอ่อนยาวเป็นลอนคลื่นถึงกลางหลัง ใบหน้าแต่งแต้มจนดูหวานล้ำ แม้สวมชุดราตรีสีเข้ากับเขา แต่กลับมีหนุ่มน้อยใหญ่มองตามจนคอเคล็ด ยิ่งเธอหัวเราะทักทายกับเพื่อน คนยิ่งมองมากขึ้นเรื่อยๆ

ก็ไม่แปลก เพราะในตอนแรกที่เห็น เขาก็แทบจะหน้ามืดไปด้วยความปรารถนา รู้สึกว่าเนื้อผ้าที่เลือกให้มันหวิวจนจินตนาการได้ถึงไหนต่อไหน เธอสวยจนเขาอยากจะขังไว้ในห้องทำงานแล้วกลืนกินครั้งแล้วครั้งเล่าทั้งชุดนั้น ยังดีที่คุมสติได้อยู่

เมื่อหญิงสาวบอกลาคนรู้จักคนล่าสุดที่คุยอยู่ สรัทกาลก็ถือจังหวะนั้นเดินเข้าไปใกล้แล้วสอดแขนเข้าโอบเอวคอดโดยไม่ทันให้เธอได้ตั้งตัว

ฝ่ามือร้อนระอุที่ลากผ่านเนื้อผ้าซาตินทำให้เพลงพิณเกร็งตัวขึ้น ราวกระแสไฟฟ้าและเปรี๊ยะไปทั่วร่างจนบรรจบที่จุดลึกลับ เธอได้กลิ่นน้ำหอมของเขา ลมหายใจอุ่นๆ พุ่งพลิ้วแตะหูเมื่อเขาก้มลงมา

“อย่าเกร็งสิครับ” ชายหนุ่มกระซิบเสียงนุ่ม “เดินข้างผม... วันนี้คุณเป็นคู่ควง ไม่ใช่เลขา”

ใจสาวเต้นผิดจังหวะเมื่อเขาดึงร่างเธอให้แนบชิดสนิทกันยิ่งขึ้น

รู้สึกพลาดยอมมากับเขาในคืนนี้

แต่จะหนีคงไม่ทันแล้ว

 

--------------------------------

ชี้แจงเรื่องเรทในนิยาย เพื่อให้เข้าใจตรงกัน
ถ้าเป็นเรทธรรมดา ไม่มีฉากหมิ่นเหม่มาก จะไม่มีอะไรต่อท้ายค่ะ
ถ้ามีการกอดจูบลูบคลำ และบรรยายบางอย่างล่อแหลม(ก็นิยายอีโรติกนี่นา)จะมี
[18+]
ถ้าเป็นฉากอัศจรรย์ เสพสม จะมี [NC]
ต่อท้าย
และมีเครื่องหมาย + หรือ ++++ ตามระดับความฮอต (บทนำน่ะซอฟสุด ของจริงจะอีกระดับนึง)

โอเคเนอะ ^^ หรือถ้าไม่โอบอกนะคะ

 

 

ความคิดเห็น