June snow

ขอบคุณ​สำหรับ​การ​ติดตาม​อ่าน​และ​คอมเมนท์​นะคะ​ อ่านฟรี​ไม่ติด​เหรียญ​จ้า​😊😊

71. มีใจ​ให้​แน่นอน​ (เนียร์​กร)

ชื่อตอน : 71. มีใจ​ให้​แน่นอน​ (เนียร์​กร)

คำค้น : เนียร์​กร​

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.8k

ความคิดเห็น : 44

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มี.ค. 2562 16:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 1,200
× 0
× 0
แชร์ :
71. มีใจ​ให้​แน่นอน​ (เนียร์​กร)
แบบอักษร

เนียร์ Part

ผมอาบน้ำสงบสติอารมณ์ที่ฟุ้งกระจายของตัวเองไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ เดินออกจากห้องน้ำมาเห็นกรยืนดูดบุหรี่อยู่ที่ริมระเบียง กรมองหน้าผมเเวบหนึ่งก็หลบตาวูบหันหน้าหนีทําเป็นมองไปบนท้องฟ้าแทน  

ใครกันแน่วะที่ควรหลบตา ผมคิดแล้วก็เจ็บใจตัวเอง

แล้วผมก็แต่งตัวจากนั้นก็หยิบโน้ตบุ้คเครื่องเล็กทันสมัยขึ้นมานั่งเช็กงานเพราะว่าหยุดหลายวัน

ตามองจอนิ่ง.... แต่ใจกลับคิดล่องลอยอยู่กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อก่อนหน้านี้

มันเป็นเรื่องปกติที่ผู้ชายย่อมมีความต้องการตามธรรมชาติ  ถ้าถึงขั้นจับสัมผัสขนาดนั้นเป็นใครก็ต้องปลดปล่อย  คิดมากเนียร์ และก็ไม่ใช่เรื่องน่าอายเฉยๆตีหน้ามึนเข้าไว้เดี๋ยวจะได้ใจ ผมบอกตัวเอง

แต่ทำไมผมถึงไม่ต่อต้านเลยล่ะ​  แถมยังรู้สึกดีอีกด้วยถึงจะเป็นครั้งแรกที่ถูกผู้ชายใช้มือให้แต่ก็ไม่ได้รังเกียจเลย

โอ้ย!  ปวดหัว ผมเอามือกุมศีรษะ​

" ปวดหัวหรือครับ​  เป็นไข้รึป่าว  "  

กรเดินมายืนข้างๆผมถามและเอามืออุ่นมาแตะที่หน้าผากผมจนผมสะดุ้งกับความอบอุ่นนั่นปัดมือเรียวออก

"  อย่ามาแตะ​  "  

ผมตอบเสียงห้วนกรทำสีหน้าเศร้าทันที นี่ผมทำอะไรลงไป บ้าเอ้ย!  ไม่เป็นตัวของตัวเองเลยว่ะยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิด

" เรื่องเมื่อกี้ลืมมันไปซะ "  ผมตัดสินใจพูดออกมา

" พี่ลืมได้หรือครับ​ ทั้งที่รู้สึกเร็วขนาดนั้นแถมยังปล่อยเลอะมือผมอีก "  

กรพูดกระซิบและโน้มตัวลงมาทำท่าเหมือนกำลังจะจูบผมเลยเสยหมัดเบาๆไปที่แก้มซ้ายของกร

พลั่ก!!

" อ่ะ " กรร้องออกมาเสียงเบาเอามือลูบที่แก้มตัวเองไปมา

" แล้วตอนนั้นถ้าไม่ชอบทำไม​ถึงไม่ปฏิเสธล่ะครับ "

กรถามพยายามข่มอารมณ์ตัวเองไว้ผมนิ่งไป  

ผมจะตอบได้ไงในเมื่อตัวเองยังไม่รู้เลยว่าทำไม?

" พี่กรครับนอนยัง​ "  

แล้วเสียงชินก็ตะโกนเรียกชื่อกร ทำให้กรเดินไปเปิดประตูหยุดการสนทนาไว้​ ชินมองมาที่ผมแวบหนึ่งแล้วก็กระซิบกระซาบกับกร แล้วกรก็บอกว่าเดี๋ยวตามไป

กรก็เดินมาหยิบแจ็กเก็ตเเขนยาว

" เรื่องที่เกิดขึ้นที่ผมจูบพี่​เรื่องที่ผมทำแบบนั้นกับพี่ ผมขอโทษ ผมเมานิดหน่อยก็เลยเผลอไป​  "

กรบอกแล้วหมุนตัวเดินออกไป   เมา งั้นหรือ? ขอโทษงั้นหรอ?   ทำไมคำตอบมันเหมือนกับๆ ที่ผมตอบกรเรื่องคืนนั้นเลย... เด็กนั่นกำลังเอาคืนผม... ว่าแต่รอยหมัดข้างแก้มขึ้นรอยแดงๆ จะเจ็บรึเปล่านะ ? ผมคิดพลางกำมือตัวเองเเน่น เป็นครั้งแรกที่ผมโมโหถึงขั้นออกหมัด

เพียงเพราะผมยอมรับความจริงไม่ได้ว่า ผมนั้นรู้สึกดีกับสัมผัสของผู้ชายด้วยกัน​ ผมกำลังพยายามหลอกตัวเองอยู่น่าสมเพชตัวเองจริงๆ

เช้าวันใหม่

และแล้วกรก็ไม่ได้กลับมานอนที่บ้านพักคงไปนอนที่บ้านของชินกับเก่งล่ะมั่ง​ และผมก็อาบน้ำแต่งตัวไปกินมื้อเช้าที่ห้องอาหารของรีสอร์ต​ซึ่งจัดพิเศษไว้ให้แขกที่มาร่วมงานและก็มีแต่คนกันเอง

ผมเดินเข้าไปในห้องอาหารโต๊ะอาหารใหญ่ริมสุด

มีพ่อแม่ผมนั่งอยู่นนท์นัทนั่งติดกับพ่อแม่แนนกับกี้นั่งคนละฝั่งและที่นั่งริมสุดที่ว่างอยู่ฝั่งตรงข้ามมีกรนั่งอยู่ ผมมองสบตากรแวบหนึ่งเห็นพลาสเตอร์สีเนื้อแปะอยู่

มีคนปฐมพยาบาลด้วยแฮะ

อะไรกันแค่รอยหมัด ผมนึกฉุนๆ

แล้วผมก็นั่งลง แนนถามว่ากินอะไรผมตอบว่าข้าวต้ม แนนก็เลยลุกไปตักให้ผมนั่งนิ่งผมรู้สึกเหมือนโดนจ้องมองตลอดเวลา

" กรหน้ามึงไปโดนอะไรมา "  นนถามกร

" แมวไอ้เสกน่ะ "  กรตอบแต่สายตามองมาที่ผม

"  นึกยังไงไปเล่นกับแมว  "  นนพูดขึ้นพลางส่ายหน้าไปมา

" ก็มันน่ารักดีไม่คิดว่าจะเหวี่ยงขนาดนี้ "

กรตอบเสียงนิ่งแต่ตาจ้องมาที่ผม

บ้าเอ้ย... จะมองท่าทางนี้ทำไมวะ เดี๋ยวคนอื่นก็รู้

"  ทายารึยัง ระวังติดเชื้อนะ "

นัทถามกรก็พยักหน้ารับอืมๆ แล้วเเนนก็ยกชามข้าวต้มมาเสริฟผมก็จัดการอาหารตรงหน้าฟังนนท์นัทคุยกันกับพ่อแม่ผมส่วนกรนั่งนิ่งจ้องผมอยู่..

มองไปเถอะอย่าคิดว่าจะเขิน

"  น้านัทๆคำว่าผู้ชายนิสัย3ขวบยัน100ปี นี่เป็นแบบไหนหรือ​คะ​ กี้อยากรู้​ "

เสียงกี้หลานสาวผมถามนัททุกคนร้อง หือ ขึ้นมาพร้อมกัน และแนนก็ตำหนิลูกสาวทันทีว่าไปเอาคำพูดพวกนี้มาจากไหน ผมมองนัทที่นั่งทำหน้าอึ้งๆ มองที่กรกับนนแต่นนน้องชายผมหันหน้าหนีเพราะว่าเป็นคนที่ไม่ค่อยชอบการอธิบายอะไรเลย

" ก็ผู้ชายที่ชอบทำตัวเด็กๆ นิสัยๆเด็กทั้งที่โตแล้วแบบนี้มั่งครับ "

กรตอบแทนนัทอธิบายให้กี้ฟัง

" อ๋อ .. ค่ะ​ แล้วในห้องนี้มีมั้ยคะ "

กี้ถามแล้วไล่สายตามองผู้ชายทุกคน  กรเองยังอึ้ง

เอาแล้วไงตอบที่สิพ่อคนเก่ง ผมยกยิ้มหยันๆออกมา

" แล้วกี้คิดว่าใครล่ะครับ " นนถามยิ้ม ๆ

" ลุงเนียร์ ค่ะ "  กี้ตอบท่าทีมั่นใจจนผมแทบสำลักข้าวต้ม

"  โอ๊ะโอ เพราะอะไรถึงคิดแบบนั้นล่ะครับ  "

นนถามกี้ ทำหน้าตาเจ้าเล่ห์ออกมา

มันนามสกุลเดียวกันรึป่าวเนี่ย! ผมคิดฉุน น้องชายตัวเอง

" เพราะว่าลุงเนียร์แก่แล้วยังมีตุ๊กตาหมีตัวใหญ่อยู่บนเตียงเลย "

กี้ตอบและทุกคนก็หัวเราะเบาออกมาคนในครอบครัวผมไม่เท่าไหร่ครับแต่คนนอก ที่นั่งอมยิ้มตรงหน้าผมนี่สิ

ผมเลยส่งสายตาดุไปแต่ก็ยังยิ้มอยู่

" ก็จริงอย่างที่กี้ว่าแกยังจะทำหน้าตึงใส่คนอื่นอีก ผู้ชายอายุ37ปี ที่ไหนจะยังมีตุ๊กตาหมีในห้องแถมสีชมพู "

แม่เอ่ยเสริมทัพอีกคนเอาๆเอาเข้าไปทั้งบ้านเลยมั้ย  ผมคิด

" มันคือความชอบนี่ครับ "

ผมเถียงแม่ออกไปถึงจะรู้สึกอายนัทอยู่บ้าง เพราะเป็นสมาชิกใหม่ของบ้าน แต่ร่างสูงอีกคนที่นั่งตรงข้ามอย่าคิดว่า ผมจะอาย...

" ก็เพราะแบบนี้สาวๆที่เข้ามาก็หายหมด " แม่ผมบ่นๆ

"  ก็ดีแล้วนี่ครับ นนมันแต่งงานไปแล้วผมจะได้อยู่กับแม่นานๆไง "  ผมตอบยิ้มๆ

"  แต่แม่ก็ยังห่วงแก​ และไม่ลืมเรื่องที่แกบอกว่ามีคนที่ชอบแล้วนะเนียร์  "  

แม่ผมยังพูดต่อไม่หยุดทั้งที่มีคนนอกอยู่ด้วย

ส่วนคนที่ชอบหรอ อันนั้นโกหกเอาตัวรอด  ผมคิด

แต่ก็ไม่ได้พูดออกไป ผมสบตากรแวบหนึ่ง

มีแต่คนที่ชอบผม.... ที่นั่งอยู่ตรงหน้าผมตอนนี้ไงล่ะ

อยากจะพูดคำนี้ออกไปจริงๆ ดูซิจะทำหน้ายังไง..

" แม่ครับ​  นี่มันเรื่องในครอบครัวนะครับ "

ผมเอ่ยขึ้นและมองไปที่กร..

" กรไม่ใช่คนนอกกรเหมือนลูกชายแม่คนนึงและวันๆแม่คุยกับกรมากกว่าลูกชายแท้ๆของตัวเองอีก "  

แม่ผมตอบแล้วมองมาที่ผมกับนนสลับกันนั้นไงโดนจนได้ พลางคิดพาลๆว่า ทำไมไม่รับเอากรคนดีของแม่ไว้ในทะเบียนบ้านเลยล่ะ ... ซึ่งกับนัทน้องสะใภ้ผมแม่ก็ทำมาแล้ว​   ถ้าเป็นกรล่ะจะมาอยู่ในฐานะอะไรวะ.....

แล้วผมจะคิดมากไปทำไมเนี่ย

บ่ายโมง

ผมกำลังจะออกไปตลาดในเมืองเพื่อซื้อของใช้บางอย่างเพราะว่าพรุ่งนี้จะให้ในงานแต่งด้วยและกรก็ขอตามมาด้วยให้เหตุผลว่าไปทำธุระและไม่มีรถออกไปเนื่องจากรีสอร์ทอยู่ห่างจากตัวเมืองมากๆ

" ตัวใหญ่มั้ยครับหมี  " กรถามเมื่อนั่งอยู่ในรถสองต่อสอง

"  ถามทำไม  "

"  อยากรู้นี่ครับ ถึงถาม​  "  กรตอบรวน

"  ไม่รู้ซักเรื่องได้มั้ย​  รึว่าจะป่วยถ้าไม่รู้​  "  

ผมตอบกวนออกไป

"  ครับ ถ้าเป็นเรื่องของพี่ไม่รู้อาจจะป่วยจริงๆ "

กรตอบเสียงนุ่มลง

" กรทำไมนายไม่ชอบผู้หญิงล่ะ "

ผมถามเพื่อเลี่ยงเรื่องของตัวเอง

"  กับผู้หญิงน่ะ​ ผมไม่ได้เลยล่ะ ความสวยความสดใสมันก็แค่ภายนอกมองจุดไหนตรงไหนก็ไม่ดึงดูดเลย "  

กรตอบ อะไรจะมั่นใจขนาดนั้น

" และทำไมเอ่อ.....​ถึงเป็นผู้ชาย  "

ผมถามออกไปตามองที่ถนนด้านหน้านิ่ง แต่ใจกลับเต้นไม่เป็นจังหวะเลย

ส่วนนนนั้นผมพอรู้ ความรักกับนัทผมรู้ว่ามันเกิดจากการเรียนรู้ซึ่งกันและกันและกัน แต่สำหรับกรถ้าเป็นตามที่กรบอกก็คือกรชอบผมมาเกือบ20ปี ตอนนั้นผมน่าจะอายุ18 มั่งแล้วกรล่ะ10 ขวบงั้นหรอ​  แบบนั้นคงชอบแบบพี่ชายมากกว่าล่ะมั้ง แล้วมันกลายเป็นความรักตอนไหนนะอยากรู้?

" ทำไมความรักถึงเป็นเรื่องของชายหญิงล่ะครับ เรื่องแบบนี้ถูกกำหนดจากใครที่ไหน เมื่อไหร่ หรือว่าเพราะชายหญิงมีsexกันได้ "  

กรตอบสะท้อนความจริงออกมาอย่างน่าประหลาดใจนั่นสินะ ใครคนไหนที่กำหนด ผมเองก็เคยคิด เมื่อไม่นานมานี้

ตั้งแต่เลิกกันกับแฟนสาวคนล่าสุด สุดท้ายเเล้วการถูกบอกเลิกแบบเจ็บปวดก็ทำให้ผมไม่กล้าที่จะเดินต่อไป ...

ไม่ใช่กลัวกับความรักนะครับ แต่มันดูน่าเบื่อหน่าย ที่ความรักของผมจบลงที่แค่ sex..

" แล้วมุมมองของพี่ล่ะครับ "

กรถามกลับนั่นสิผมมองอะไรในตัวผู้หญิงกันนะ

" คงเป็นแบบชอบมองตาแล้วก็รู้สึกแบบว่าคบกันแบบผิวเผินและจบลงด้วยsexทันที  "  

ผมบอกเปิดเผยออกมาครั้งแรกชีวิตของผมที่ผ่านมาก็เป็นแบบนี้

" พี่เนียร์นี่ทำเรื่องอย่างว่าได้​  แม้จะไม่ชอบอีกฝ่ายก็เถอะแบบนั้นหรือครับ " กรถาม

ผมก็พยักหน้าเออออเพราะโต้แย้งอะไรไม่ได้เลย

" ถ้าอีกฝ่ายร้องขอไม่ว่าsexหรืออะไรก็จะทำให้ได้ เป็นคนซื่อๆนี่ก็ดีนะครับ "

กรบอกและมองออกไปนอกรถ .. อะไรวะคำพูดเสียดแทงเหน็บแนม

พวกนั้น โกรธรึไง? เดาใจยากว่ะ...

จากนั้นก็ต่างคนต่างเงียบเหมือนกำลังใช้ความคิดของตัวเอง...

ห้างสรรพสินค้าตัวเมืองเชียงใหม่

อากาศร้อนช่วงบ่ายทำให้ผมกับกรไปนั่งหลบแดดรับแอร์เย็นๆในร้านกาแฟแบรนด์ดัง แล้วกรก็สั่งกาแฟลาเต้สองแก้วโดยไม่ถามผมก่อน เหมือนรู้ว่าลาเต้นั่นเป็นกาแฟรสโปรดของผม   รู้ไปถึงไหนนะเรื่องของผม  หมอนี่มันน่ากลัวเกินไปแล้วมั้ง

แล้วมือถือกรก็สั่นอยู่ตรงหน้าผม ผมเหลือบหน้าจอ

ชิน? ชื่อคนที่โทรเข้ามา​ แต่นั่นไม่ทำให้ผมแปลกใจเท่ากับ ภาพwallpaper หน้าจอที่โชว์หรามันเป็นภาพผู้ชายเสื้อเชิ้ตสีขาวยืนหันหลัง นั่น นั่น มัน

ภาพของผม... ผมรู้สึกหน้าร้อนวูบขึ้นมาใจเต้นแปลกๆ

รีบหันหน้าหนีทำเป็นมองอะไรเรื่อยเปื่อยแล้วกรก็ลุกขึ้นไปพร้อมกับขออนุญาต​ผมด้วยท่าทีสุภาพสุดๆจะว่าไปผมรู้จักกับกรมา กรไม่เคยแสดงท่าทีก้าวร้าวหรือทำอะไรที่เสียมารยาทเลย

(ยกเว้นเรื่องรุกล้ำจูบผมและทำให้ผมเสร็จจบ...)

กรเป็นคนที่นิสัยใจคอดีมากเป็นที่พึ่งสุดท้ายของเพื่อนๆ ผมไม่เข้าใจว่าคนที่ฉลาดและเพรียบพร้อมทุกอย่างมาชอบผม ได้ไง? แถมยังเอารูปผมไปใส่เป็นภาพหน้าจอมือถืออีก  ทำเหมือนกี้หลานสาวผมที่คลั่งไคล้นักร้องเกาหลี

จริงๆรูปถ่ายหน้าตรงๆที่หล่อดูดีก็มีเยอะเเยะ

" เห้​  ชลนที สุริยะศักดิ์ชัยกุลมาทำอะไรแถวนี้​วะ​ "  

เสียงของผู้ชายที่เรียกชื่อและนามสกุลทำให้ผมหันกลับไปมอง .....

ซิปหายล่ะ ! เจอศัตรูเก่าเพื่อนเก่าสมัยเรียน มหาวิทยาลัย ไม่อยากจะเจอเลย​  ลืมไปว่าบ้านมันอยู่แถวนี้

" มากินข้าวมั่ง​ แล้วมึงล่ะสุรศักดิ์  "

ผมถามกลับภาวนาให้มันอย่าคุยนานเพราะว่ากรมาด้วยผมไม่อยากให้เจอกับกร เพราะว่าหมอนี่มันเกย์ตัวเเสบแถมรู้จักกับชาติเพื่อนผมที่เป็นหุ้นส่วนบริษัทร่วมกับกรอีก ..

ผมคุยกับเพื่อนพักหนึ่งกรก็เดินมาและนั่งลงตรงข้ามผมมองเพื่อนๆผมทำหน้างง ๆแล้วผมก็แนะนำให้ทั้งสองรู้จักกัน สุรศักดิ์เองทำท่าถูกใจกรจนออกนอกหน้าและชวนกรคุยนั่นนี่

" หมอนี่หัวเเข็งนะนายว่ามั้ย  "

สุรศักดิ์พูดยิ้มๆกับกรแถมเอ่ยพาดพิงถึงผมกรก็พยักหน้ารับครับๆ

" สมัยเรียนหมอนี่ป็อบมากๆสาวๆเพียบ แต่ไหงไม่ยักกะแต่งงาน "  

สุรศักดิ์เล่าเรื่องสมัยเรียนให้กรฟังแต่ละเรื่องเป็นเรื่องน่าอายทั้งนั้นเลยจนกรยิ้มออกมานั่นทำให้ผมเริ่มหงุดหงิดเพื่อนตัวเอง

" ใช่เรื่องจะมานั่งเม้าท์รึไงวะ! "  

ทั้งสองหันมาทางผม แค่มองแล้วก็หันไปคุยกันต่อ

"  กรนี่ยิ้มแล้วหล่อมากเลยนะ​ แถมเซ็กซี่อีกด้วยมึงว่ามั้ย  "

สุรศักดิ์กล่าวชมกรออกมาและหันมาถามผม

ทำให้ผมอึ้งไปเลยจะจีบกันโต้งๆแบบนี้เลยรึไงว่ะ เกย์โบ เอ้ย....

(เกย์โบคือ เกย์โบราณ คือคนที่อายุมากและเป็นเกย์ตั้งแต่เด็ก)

" อืม "  ผมตอบแต่ตัวเริ่มสั่นทำไมถึงรู้สึกแบบนี้ล่ะ

รู้สึกไม่ชอบใจที่เพื่อนผมชมกรออกมา

"  เห้อ... มึงกับไอ้ชาติโชคดีชะมัดได้ทำงานกับคนเซ็กซี่แบบนี้อิจฉาว่ะ​ "  

สุรศักดิ์ตอบและจ้องหน้ากรนิ่ง

" ผมไม่ค่อยชอบคนชมเท่าไหร่แต่ก็ขอบคุณครับ "  

กรตอบสุภาพเรียบร้อยมารยาทดีตามแบบฉบับคุณชาย

"  ตาเรียว ร่างกายกำยำเนื้อแน่นชอบที่สุดเลยล่ะ "

สุรศักดิ์พูดแล้วยกมือขึ้นทำท่าจะจับแขนกร ผมจึงดึงแขนเพื่อนไว้

"  อย่ามาทำล้อเล่นสิ​  "

ผมพูดเสียงเข้มบอกถึงอารมณ์เริ่มเดือด

"  กูไม่ได้ล้อเล่นนะกูชอบจริงๆ​  แล้ว​ชอบผู้ชายรึเปล่า? "

" แล้วนี่หน้าอย่างพี่นี้​  โอเครปะ  "  

สุรศักดิ์ตอบผมและหันไปถามกร แถมยังยื่นหน้าไปใกล้ๆอีก

ครืด !!

ผมลุกขึ้นจากเก้าอี้จนเกิดเสียงดังเเละวางเงินลงบนโต๊ะเดินออกไปจากร้านทันทีทันใด...

ออกมายืนรอกร ที่ลานจอดรถ

ทำไมถึงน่าหงุดหงิดขนาดนี้นะ​

นั่นเพราะว่าเพื่อนผมจีบกรงั้นหรอ แล้วเพื่อนผมคนนี้ก็หน้าตาดีมากผิวขาวร่างบางๆเหมือนกับเกย์ทั่วไปและที่สำคัญหมอนี่มันโสด แถมยังประกาศตัวเองว่าเป็นเกย์ตั้งแต่ม.ปลาย

สักพักกรก็เดินออกมาทำหน้าบึ้งตึงนิดนึง

" พี่ทำแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะ​ นั่นเพื่อนพี่ไม่ใช่หรอครับ "

กรตำหนิผมทันที

" ถ้าอยากน่ารักแล้วทำไมไม่ไปนั่งดื่มกันต่อล่ะ "  

ผมเอ่ยเหน็บออกมาไม่รู้เพราะอะไรถึงควบคุมตัวเองไม่ได้เลย

"  ทำไมพูดแบบนั้นละครับ รึว่าพี่หวงผม​  "

กรถามยิ้มๆ และรอยยิ้มนั่นทำให้ผมอึ้งไปเลย  กรเป็นคนที่ยิ้มแล้วมีเสน่ห์สุดๆ

" หวงบ้าอะไรวะนายจะกินดื่มอะไรกับเกย์หนุ่มที่ไหนก็ไม่เกี่ยวกัน "  

ผมตอบเเละเดินไปขึ้นรถ

และกรก็เดินยิ้มอย่างคนอารมณ์ดีสุดๆมาเปิดประตูรถและนั่งลงข้างๆผม

"  ฉันทำเกินไปรึไงเรื่องเมื่อกี้ "

ผมถามหลังจากที่คิดว่าตัวเองทำเกินไป

" ไม่หรอกครับ​  เค้าเป็นเพื่อนพี่ย่อมรู้นิสัยพี่ดีและอีกอย่างผมชอบนะครับเหตุการณ์ที่พี่ทำเมื่อกี้ ^^"

กรตอบยิ้มกริ่ม

" แค่ไม่ชอบที่มานั่งเม้าท์เรื่องคนอื่น เรื่องหวงหึงนั่นงานมโนของนายต่างหากอย่าเยอะ "

ผมตอบอย่างหงุดหงิดและขับรถออกไป ..

หลังจากแวะซื้อขนมไปฝากนนท์นัทกรก็อาสาขับรถให้เพราะบอกว่าผมตาเริ่มจะปิดก็จริงของกรเพราะผมเริ่มจะง่วง และอีกเป็นชั่วโมงกว่าจะถึงรีสอร์ต​

ผมเหลือบมองเสี้ยวหน้าของกรนายก็หน้าตาดีนะ

ผู้ชายอายุ28จะผ่านการกอดจูบและประสบการณ์แบบนั้นมาแล้วแบบโชกโชนรึเปล่า?

แล้วใครคือจูบแรกของกรวะ เรื่องคำถามเมื่อคืนนั้นก็วนกลับเข้ามาอีกครั้ง ถามสิ ถ้าอยากรู้อะไร

" กรจูบแรกของนายคือใคร?  " ผมถามขึ้นตีหน้ามึนๆ

"  นนครับ "

กรตอบและ เล่าเรื่องยาวให้ผมฟังแต่สายตายังมองที่ถนนด้านหน้า กรจูบกับนนน้องชายผมเพราะเมา ยังไงมันก็แปลกๆถึงจะเป็นเพื่อนกันก็เถอะ

"  เอ่อ...แล้วถึงขั้นแลกลิ้นมั้ย? "

"  หือ! ไม่แน่ใจครับเพราะว่าเมา " กรตอบยิ้มหลุดขำออกมา

" ขำอะไรวะ "

ผมถามเพราะว่าเริ่มจะหงุดหงิดขึ้นมากรส่ายหน้าไปมาแล้วมือถือก็ดังขึ้นแต่กรก็ยังนิ่ง

"  จะไม่รับรึไง "

ผมถามเมื่อมองชื่อหน้าจอชิน? อีกแล้วทำเป็นเมินๆภาพที่อยู่บนหน้าจอนั่น

"  ขับรถอยู่ " กรตอบ

" ขับอยู่ก็หยุดได้นี่ คนโทรมาก็ต้องมีเรื่องสำคัญสินายจะเมินเฉยแบบนี้ไม่ได้นะ "

ผมบอกตะโกนออกมาจนกรทำหน้าตกใจ หยุดรถทันทีทุกครั้งที่มีเสียงโทรศัพท์ในตอนที่ขับรถผมจะหยุดรถรับสายทันที

ภาพอุบัติเหตุเมื่อหลายปีก่อนย้อนกลับมาถ้าเพียงตอนนั้นถ้าเพียงตอนนั้นผมห้ามฟ้าใส เรื่องคุยโทรศัพท์และให้จอดรถคุย เรื่องอุบัติเหตุนั่นคงจะไม่เกิดขึ้นและภาพนั้นก็ยังตามหลอนผมมาจนทุกวันนี้

" พี่เนียร์เป็นอะไรรึเปล่าครับ "

กรถามและเอามือมาบีบๆที่มือผม แต่ผมจะดึงกลับก็ถูกรั้งไว้

"  มือพี่เย็นมากเลยรึว่าเรื่องอุบัติเหตุนั่นครับ "

กรถามผมอยากจะถามว่ารู้ได้ไงแต่ก็เห็นมือถือที่สั่นอยู่ก็เลยบอกให้กรรับสายก่อนและกรก็รับสายชินทันที

และเรื่องที่ชินโทรมาถี่ๆนั้นคือเก่งและเสกท้องเสียตอนนี้อยู่โรงพยาบาลตำบลที่ใกล้ๆรีสอร์ท และชินก็โทรมาแค่เเจ้งข่าวแต่กรดูท่าทางแล้ว คงเป็นห่วงเพื่อนมากจะเป็นคนดี ไปถึงไหนกันนะ และผมก็บอกให้รีบกลับจะได้ไปเยี่ยมเพื่อน ผมบอกและส่งยิ้มให้ แต่กรก็ยังไม่ออกรถมองหน้าผมโดยไม่ละสายตา

" ทำไมยังไม่ไปอีก "  เริ่มทนไม่ได้กับสายตานิ่งๆนั่น

" พี่เนียร์โอเครแล้วใช่มั้ย​ "

ผมพยักหน้าอืมๆแต่กรก็ยังไม่ออกรถ

" เอ่อ..พี่เนียร์เห็นรูปหน้าจอมือถือผมรึเปล่า​ "

กรถาม​ รูปหน้าจอทำไมถึงถามล่ะ​  จะตอบแบบไหนดีวะ

" เดาเอาเองสิรู้ทุกเรื่องไม่ใช่รึไง " ผมตอบเลี่ยงๆ

" มีเรื่องเดียวครับที่ผมยังไม่รู้และผมก็อยากรู้มากๆ "

กรบอกและส่งสายตาแปลกๆมาให้จนทำให้ผมรู้สึกแปลกๆกับจังหวะหัวใจที่เต้นเร็วขึ้น....

อย่าถามกลับ​นะ หมอนี่กำลังหลอกล่อผม

อย่าเป็นคนโง่ที่ให้คนฉลาดหลอกถาม

ผมเตือนตัวเอง.. อย่านะ ๆอย่าถาม

" เรื่องอะไร " 

ผมถามทันทีที่หยุดคิด  

บ้าเอ้ย!  ทั้งที่​ว่าไม่ ไม่​ สุดท้ายก็เป็นคนโง่จนได้

แล้วกรก็ดึงข้อมือเข้าหาตัวเองแล้วกระชากผมเข้าไปกอดอย่างเร็วและกดริมฝีปากหนาลงปิดปากผมแน่นกดแช่จนผมแทบจะหายใจไม่ออกแล้วก็จูบบดละเลียดไปมาผมนั้นได้แต่นิ่งงันไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แต่ผมได้คำตอบที่ถามกรแล้ว

เรื่องที่กรยังไม่รู้........ นั่นคือ ทำไม...

" ทำไมพี่ถึงไม่ปฏิเสธผม "

กรบอกคำตอบออกมาจับมือทั้งสองผมไว้แน่นคงกลัวผมจะชกอีกรอบมั่งและคำตอบตรงกับที่ผมคิดไว้จริงๆด้วย

" มันคงเป็นคำถามเดียวที่นายไม่มีวันได้คำตอบ "  

ผมบอก

" ผมจะรอครับและถ้าพี่ปฏิเสธผมก็จะตื้อต่อไป "

กรบอกและยิ้มออกมารอยยิ้มนั่นเหมือนรู้คำตอบอยู่แล้วเลย ..

" ตื้อหรือดื้อกันแน่ "  

ผมบอกและสะบัดมือออกทันทีขยับตัวมองออกนอกรถ

" ผู้ใหญ่แบบพี่อาจจะต้องทั้งสองอย่าง " กรตอบ

ถ้านายเจอผู้ใหญ่ที่แย่ๆแบบฉันสักวันนายอาจจะเปลี่ยนใจก็ได้ ผมได้แค่คิดแต่ก็ไม่กล้าพูดออกมา แล้วกรก็ขับรถออกไปผมหลับตาลง

" ทำไมถึงใช้รูปนั่นที่ยืนหันหลังน่ะ "

ผมถามทั้งที่หลับตาอยู่

" การที่ได้มองแผ่นหลังของพี่มันทำให้ผมรู้สึกถึงภาระที่หนักอึ้งที่พี่แบกไว้ผมอยากช่วยเเบ่งเบา  "

กรตอบและคำพูดของกรนั้น

ทำให้ผมรู้ว่าจริงๆแล้วกรนั้นไม่ได้เข้มแข็งอะไรมาก แต่เพราะว่าผมอ่อนแอมากกว่าที่เปิดเผยความอ่อนแอออกมาให้กรเห็น​ และ​ผมชอบคำพูดที่ฟังแล้วอบอุ่นใจถึงจะฟังดูเหมือนคำหวานป้อยอผมก็ชอบ และวันนี้ผมได้เรียนรู้ว่า

กรมีในสิ่งที่ผมขาดไปและผมมีในสิ่งที่กรไม่มี...

" เปลี่ยนรูปใหม่เถอะรูปนั้นมันทำให้เหมือนไม่มีตัวตนยังไงไม่รู้ "

ผมบอกและยกมือขึ้นเหมือนห้ามกรพูดหรือถามอะไรออกมา

" หวังว่าคนฉลาดแบบนายจะเข้าใจคำพูดของคนทึ่มๆนะ "

ผมไม่รู้ว่ากรทำหน้าตาแบบไหนเพราะผมหลับตา

บ้าเอ้ย! ผมกำลังมีใจให้กับผู้ชายคนนี้ ..

ใช่.... มีใจให้แน่นอน​  คนปกติเค้าไม่ทำไม่พูดแบบนี้หรอก

---------------------------------------------------------------------------------------------------

มาแล้วๆตอนนี้ก็เอื่อยๆพูดคุยเรียนรู้กันไปก่อน การก้าวข้ามกระโดดเลยคงจะไม่เหมาะเพราะพี่เนียร์กับกรจริงๆแล้วมุมมองความรักจะต่างกันมากคนละขั้วเลยเหมือนบวกกับลบดำกับขาวและที่สำคัญที่สุดคือกรมีรักมั่นคงมาตลอดส่วนพี่เนียร์มองความรักแค่ฉาบฉวยผิวเผินและมาตามกันว่า

ความรักมั่นคงของกรจะถูกความรัก ที่ความฉาบฉวยของพี่เนียร์ทำลายลงรึป่าว

หรือว่า ความรักอันมั่นคงของกรจะหลอมคำว่าฉาบฉวยผิวเผินของพี่เนียร์ให้แน่นมั่นคงแข็งแรงขึ้น

ยังไงก็ติดตามนะ ช่วงนี้ไรท์ทำงาน2ที่ยังไงก็จะพยายามอัพให้อ่านค่ะขอบคุณที่ติดตาม

แอบแปะภาพ wallpaper หน้าจอกรหน่อยน๊า  (แน่นอนว่างานมโนแน่ๆ)

#

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}