Sweet_Moon

ขอบคุณสำหรับการสนับสนุนของลีดเดอร์นะคะ จบลงกับเซ็ต 3 วายร้าย เชค ฟาโรห์และไค... สามารถติดตามตอนพิเศษรวม 3 วายร้ายได้ที่ E-Book เร็วๆ นี้นะคะ ใครคิดถึงเชค ฟาโรห์และไค ติดตามได้เลยจ๊ะ ไม่นานเกินรอ
NOT GOOD ลอง (ไม่) รัก [KAI & AFF]

ชื่อตอน : NOT GOOD : CHAPTER 23 NC THE END

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.1k

ความคิดเห็น : 121

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.พ. 2560 16:45 น.

NOT GOOD : CHAPTER 23 NC THE END

แบบอักษร

#

 

NOT GOOD 

23

THE END

 

ร่างหนาอุ้มเอฟมาวางบนเตียงและจัดการถอดเสื้อผ้าของตัวเองและเธออก เอฟนอนยิ้มอยู่บนเตียงขณะที่ขานวลถูกแยกออกและตามด้วยใบหน้าหล่อที่กำลังซุกไซ้ช่องทางรักของเธอที่ตอนนี้ฉ่ำไปด้วยน้ำหวาน ไคกำลังตวัดเลียและเร่งจังหวะเพื่อให้เธอเสียวเล่น แน่นอนว่าเธอเสียวสุดๆ จนต้องลุกขึ้นนั่งและกดศีรษะของไคให้ซบลงที่ช่องทางรักอย่างแนบแน่น เงยหน้ามองเพดานอย่างมีความสุข

“อ้ะ อืม... ไค”

“อืม เอฟ” ใบหน้าหล่อตวัดลิ้นเลียช่องทางรักจนอิ่มแล้ว ก็ผละตัวขึ้นมาผลักร่างบางให้นอนราบ และประกบจูบเธอ สอดแทรกลิ้นร้อนๆ เข้าไปในโพรงปากที่หวาน มือหนาก็บีบเค้นทรวงอกอวบอย่างรุนแรง เลื่อนใบหน้าต่ำไปที่ทรวงอก ก่อนจะดูดดึงยอดอกทั้งสองข้างอย่างหมั่นเขี้ยว

“อือ เจ็บนะ กัดทำไม”

“หมั่นเขี้ยว... อืม ยิ่งดูดยิ่งมัน”

“ทะลึ่งจริง คนหื่น” ไคผละจากทรวงอกและเลื่อนตัวให้ช่วงล่างของตัวเองเสมอกับช่องทางรัก ก่อนจะค่อยๆ ดันเข้าไปอย่างแรงทีเดียว จนเอฟตกใจกอดคอหนา มือหนาบีบเค้นทรวงอกอวบไปด้วยพร้อมกับขยับเข้าออกตามแรงที่ตัวเองต้องการ ใบหน้าสวยของเอฟส่ายไปมาเพราะความรู้สึกที่กำลังถาโถมอยู่ตอนนี้

“อ้ะ อืม ไค”

“อือ เอฟ ฉันรักเธอนะ” ร่างแกร่งขยับตอกตรึงกระแทกไม่หยุด และพูดในสิ่งที่ตัวเองอยากพูด เขาอยากจะพูดให้เธอฟังทุกวัน เอาให้เบื่อกันไปข้างเลย มือหนาเลื่อนจากทรวงอกอวบมาบีบเค้นเอวบาง จับตรึงไว้แน่น และกระแทกส่วนล่างเข้าออกกับช่องทางรักอย่างถี่รัว จนเอฟจิกนิ้วลงกับแขนล่ำของเขา

“มะ ไม่ไหวแล้วไค อ้ะๆ”

“อีกนิดที่รัก แฮ่ก... พร้อมกัน อือ”

“อ้ะ อา”

สะโพกแกร่งกระแทกอยู่นานพอควรก็ปลดปล่อยตัวตนเข้าไปในกายของเธอจนท่วมท้น ไคซบหน้าลงกับทรวงอกอวบที่เด้งขึ้นลงอย่างเหนื่อยหอบ เอฟกอดศีรษะของเขาไว้แน่นก่อนจะจูบลงอย่างอ่อนโยน

“ฉันก็รักนายนะไค” ไคที่ได้ยินก็ยิ้มออกมา ก่อนจะจับร่างบางให้พลิคว่ำ ดึงเธอไปเกาะที่หัวเตียงไว้ ก่อนจะจับสะโพกให้แอ่นรับแท่งร้อนของเขาที่กำลังสอดใส่เข้าไปจนลึกสุด เอฟแอ่นตัวขึ้นสูดปากอย่างเสียวซ่าน เพราะของเขามันใหญ่คับแน่นจนเธอรู้สึกอึดอัดแต่ก็ไม่คิดที่จะให้เขาเอามันออกไปในขณะที่กำลังขยับอยู่

“อือ เร็วอีกได้ไหม อ้ะๆ”

“อา ใจร้อนจริง เมียใครเนี้ย อ้ะ อา”

“มะ เมียไคไง อือ เร็วอีก”

เอฟหลับตาลงก้มหน้าลงก่อนจะแหวกขาตัวเองให้กว้างขึ้น ไคจับสะโพกบางไว้มือหนึ่ง ส่วนอีกมือก็เอื้อมไปบีบทรวงอกอวบที่เด้งไปมา บีบขยี้ยอดอก สะกิดไปมาจนมันแข็ง เอฟจิกนิ้วลงกับหัวเตียงและเงยหน้าขึ้นก่อนจะหันไปมองไคที่ตั้งหน้าตั้งตากระแทกใส่เธอไม่ยั้ง

“ซี๊ด... เมียจ๋า”

“ขา อ้ะ อา... แรงกว่านี้”

ตับตับตับ

“อ้อนแบบนี้อยากมีลูกหรือไง ซี๊ดด”

“อ้ะ ยังไม่พร้อม อือ เรียนก่อน อา... ไคขา” ร่างบางขยับสะโพกช่วยเขาอีกส่วน และแน่นอนว่ามันทำให้ไคยิ้มออกมา ก่อนจะจับเอวบางไว้ทั้งสองมือและกระแทกเอวตัวเองไม่ยั้งเพราะตอนนี้รับรู้ถึงช่องทางของเอฟที่กำลังจะถึง ไม่ต่างจากเขา ไคจับขานวลยกขึ้นพาดไหล่จนเอฟตกใจ หันไปมองร่างหนาที่กระแทกถี่รัวจนเธอกัดปากตัวเองแน่นกับความเสียวที่เขาทำในครั้งนี้ และไม่ว่าจะกี่ครั้งมันก็ทำให้เธอมีความสุขทุกครั้ง

“ไค... มะ ไม่ไหวแล้ว อ้ะ อา”

“อืม เอฟ อา เอฟ... แฮ่ก”

ไคกดตัวลึกลงไปปลดปล่อยตัวตนเข้าไปเป็นครั้งที่สอง ก่อนจะปล่อยขานวลลงจากบ่าและขยับตัวไปกอบกุมทรวงอกอวบ ใบหน้าหล่อซุกไซ้ซอกคอหอมที่มีแต่เหงื่อชุ่มไปหมด ริมฝีปากร้อนจูบลงไปที่แก้มนวลอย่างแนบแน่น

“ไว้พร้อม ค่อยมีแล้วกันนะ”

“อืม ตอนนี้ขอเรียนให้จบก่อนนะคนดี”

“ครับที่รัก”

ทั้งสองคนหลับตาลงอย่างเหนื่อยหอบ และแน่นอนว่าทุกอย่างในตอนนี้ไม่มีอะไรที่จะต้องกังวลแล้วล่ะ เธอมั่นใจในตัวของไค เขารักเธอและเธอก็รักเขา ตอนนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเธอจะขอรักเขา รักเขาไปตลอดชีวิตของเธอ... ผู้ชายที่ทำให้เธอกล้าที่จะเสี่ยงหัวใจตัวเองอีกครั้ง ถึงแม้จะมีทุกข์ในตอนแรก แต่ความพยายามของเธอทำให้เขาเห็นแล้วไง ทำให้เห็นแล้วว่าเธอรักเขามากแค่ไหน

“ขอบคุณนะไค ที่ไม่ทำให้ฉันผิดหวังกับความรักอีกต่อไปแล้ว”

 

เอฟตรงมาที่มหาลัยในอีกสองวันต่อมา ก่อนจะถือเอกสารอะไรบางอย่างออกมาด้วย วินที่มาทำงานที่มหาลัยเห็นเอฟก็เรียกรั้งร่างบางไว้ จนกระทั่งทั้งสองคนนั่งอยู่ที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่งที่หน้ามหาลัย

“ว่าไงนะ... คุณได้ทุนไปเรียนต่อที่แอลเอจนกว่าจะจบการศึกษา ทำไมผมถึงไม่รู้เรื่องเลย”

“แหม อาจารย์จะรู้ได้ยังไงล่ะคะ ก็หนูทำเรื่องนี้ไว้ตั้งแต่มีให้ส่งประวัติตั้งแต่ปีหนึ่ง แต่ก็ไม่คิดว่าตัวเองจะได้รับเลือก ดีใจเหมือนกัน”

“แล้วไครู้หรือยัง”

“ยังค่ะ ยังไม่ได้บอกเลย ไม่รู้ว่าจะโกรธหรือเปล่า?” ใช่ ถ้าไครู้คงต้องโมโหมากแน่ๆ ที่เธอไปเรียนต่อให้จบหลักสูตรที่แอลเอ และมีหวังนะเขาจะต้องให้เธอสละสิทธิ์แน่ๆ แต่เธอไม่ยอมนะ ความฝันเธอเลยนะที่จะได้ไปเรียนที่นั่น แถมยังได้ทุนการเรียนดีเด่น แบบนี้ก็ทำให้พ่อของเธอปลื้มไม่รู้จะปลื้มยังไงแล้วนะ

“เฮ้อ ทำอะไรก็น่าจะบอกแฟนให้รู้ก่อนนะ เดี๋ยวก็มีปัญหากันอีก”

“รู้แล้วล่ะค่ะ ยังไงหนูก็ต้องบอกไคอยู่แล้ว แต่เขาจะมาห้ามไม่ให้หนูไปไม่ได้หรอก... อีกสองปีก็จะเรียนจบแล้ว”

“ใช่ ผมก็ยินดีนะถ้าคุณจะได้ไปเรียนที่นั่น อย่างน้อยก็ได้ประสบการณ์การเรียนแบบใหม่ๆ ยังไงก็โชคดีนะ คงไม่ได้เจอกันแล้วแน่ๆ ผมคงเหงานะ ไม่มีใครที่ผมรู้จักเลยก็มีแต่คุณ” วินทำหน้าเศร้านิดหน่อย เพราะถึงแม้จะรู้จักอาจารย์ในมหาลัยและมีเพื่อนอยู่ไม่กี่คน แต่คนที่สนิทจริงๆ อย่างเอฟ เขาจะหาได้ที่ไหนกันล่ะ เอฟที่ยกน้ำแดงขึ้นดื่มก็ยิ้มออกมา

“แต่อาจารย์ก็ทำความรู้จักกับคนอื่นได้นี่คะ อย่างเช่นเชอรี่”

“หืม? เชอรี่เหรอ... จริงสิ เขาเป็นยังไงบ้าง”

“ก็ยังเฮิร์ทอยู่ค่ะ เชอรี่เป็นพวกที่ไม่ค่อยจะสนใจคำของใครแม้แต่พ่อของตัวเอง เอาแต่ใจห้ามอะไรก็ไม่ค่อยฟัง ตอนนี้เฮิร์ทหนักไปกินเหล้า เที่ยวผับทุกวันเลยล่ะค่ะ”

“งั้นเหรอ” เอฟมองใบหน้าหล่อคมที่มีสีหน้ากังวลนิดๆ เพราะว่าเขารู้ว่าเวลาเชอรี่เมาจะเป็นแบบไหน เพราะเขาเจอกับตัวมาแล้วนะสิ และยิ่งอกหักแบบนี้ด้วย ถึงเขาจะเคยมีแฟนแต่ก็เลิกกันไปมันก็นานมากแล้วตั้งแต่เรียนไฮสกูล และคิดในแง่ดีว่าเราสองคนเข้ากันไม่ได้ เขาคิดได้แค่นี้ก็ไม่ได้เฮิร์ทถึงขนาดที่เชอรี่เป็นแบบนี้ หรือเพราะเธอจะเด็กเกินไป ไม่สิ ตอนเขาเรียนไฮสกูลก็น่าจะอ่อนกว่าเธอนะ

“บางทีคุณควรแนะนำให้เชอรี่ได้พูดใครกับใครสักคนที่สามารถบอกเขาได้เรื่องนี้นะ”

“จะแนะนำใครล่ะคะอาจารย์ พ่อของยัยนั่นพูด ยัยนั่นยังไม่ฟังเลย ดื้อมากเลยล่ะเพื่อนหนูคนนี้”

“...”

“แต่หนูก็อดห่วงไม่ได้นะคะ ตอนนี้เพื่อนๆ เราก็มีแฟนกันไปหมด จะให้เชอรี่ไปหาเพื่อนคนอื่นก็เกรงว่าพวกนั้นจะเห็นแฟนดีกว่าเพื่อน ยิ่งถ้าหนูไม่อยู่แบบนี้... ไม่รู้ว่าเชอรี่จะเป็นยังไงบ้าง” วินมองเอฟที่ทำหน้าเศร้าเพราะเป็นห่วงเพื่อน เธอคงจะห่วงเพื่อนมากสินะ ก็น่าห่วงหรอก ทำตัวให้คนอื่นเป็นห่วงแบบนี้ใช่ได้ที่ไหนกัน

“ไม่ต้องห่วงนะเอฟ ผมจะคอยดูๆ เชอรี่ให้แล้วกัน”

“จริงเหรอคะอาจารย์”

“อะ อืม ทำไมต้องเสียงดังด้วย ผมตกใจนะ” เอฟยิ้มออกมา ก่อนจะเกาหัวตัวเองเพราะเสียงดังเกินไปจนออกนอกหน้า เพราะถ้าเป็นวินอาจจะดูแลเชอรี่ได้นะ เธอมั่นใจเลย เพราะว่าวินเป็นคนดีมากๆ คนหนึ่งเท่าที่เธอรู้จัก

“ขอบคุณนะคะอาจารย์ ความจริงที่เห็นเชอรี่เป็นแบบนั้นเพราะว่ายัยนั่นรักทีมมาก”

“...”

“เชอรี่ก็เหมือนกับหนูที่รักใครรักจริง ถึงจะแรงจะร้าย แต่ยัยนั่นก็ร้องไห้เป็นนะคะ” ใบหน้าหล่อคมมองเอฟที่ยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน เขาไม่รู้ว่าเชอรี่เป็นคนยังไง แต่เท่าที่เห็นวันนั้นที่ร้านอาหารเธอแรงและร้าย ไม่ยอมคน ที่สำคัญเธอคงจะรักผู้ชายคนนั้นมาก ถึงได้ดูเจ็บใจและเจ็บปวดถึงขนาดนั้น

“ความจริงที่ทีมพูดในวันนั้น มีส่วนความจริงแค่สิบเปอร์เซ็นแค่นั้นล่ะค่ะ จะว่าเชอรี่แปลกก็ได้นะคะแต่ยัยนั่นเวลารักใครมากๆ จะชอบทำตัวเหนือเขาและแน่นอนว่าคงจะไม่มีใครชอบ แต่ความรักที่ผู้หญิงเรามีให้กับผู้ชายทำไมเขาถึงไม่มองเห็น ทำไมถึงได้มองเห็นสิ่งที่เธอแสดงออก เพื่อนหนูไม่ได้ร่านนะคะ ถึงจะแรดก็ตาม ก็เหมือนหนูอ่ะ... มีคนรักอยู่แล้ว อาจารย์คิดว่าคนอย่างเชอรี่จะกล้านอกใจแฟนเหรอ ทั้งๆ ที่มันรักทีมขนาดนั้นเหรอ”

“...”

“โอเคที่ว่าเชอรี่ชอบอ่อย แต่มันก็แค่นั้นเพราะยัยนั่นมั่นใจว่าตัวเองสวย และก็สวยจริงๆ นั่นแหละ ถึงจะทำแบบนั้นยัยนั่นก็ไม่เคยทำตัวไม่ดีนะคะ ไม่เคยนอกใจทีมเลยสักครั้ง ก็เลยเสียใจมากที่ตัวเองโดนเทในเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง” วิน พยักหน้ารับกับสิ่งที่เอฟพูด ใบหน้าสวยยิ้มออกมาก่อนจะเอื้อมมือไปบีบมือหนาเบาๆ จนวินมองตามอย่างมึนงง

“ถ้าได้รู้จักยัยนั่นจริงๆ แล้วอาจารย์จะรู้... ว่าอาจารย์จะเป็นไมเกรนทันที เพราะต่อปากต่อคำกับเชอรี่ ฮ่าๆ”

“อะไรของคุณเนี่ย แล้วแบบนี้ผมควรจะรู้จักเชอรี่ไหม?”

“ควรสิคะ เพราะอาจารย์รับปากหนูแล้วนี่นา ถึงอย่างนั้นก็เถอะ อาจารย์จะรู้เองว่าจริงๆ แล้วเชอรี่ไม่ได้แรงร้ายอย่างที่ตัวเองแสดงออก... แต่ถ้าอาจารย์ทนไม่ได้กับนิสัยของเชอรี่ ก็ไม่ต้องทำตามที่หนูขอก็ได้ เพราะสุดท้ายแล้วก็ต้องขึ้นอยู่ที่อาจารย์อยู่ดี ไม่ใช่หนู” ทั้งสองคนมองหน้ากันอย่างยิ้มแย้ม แต่คงจะเป็นเอฟมากกว่าหรือเปล่า? ความจริงเธออยากให้เชอรี่ได้รู้จักกับวิน ผู้ชายดีๆ หาได้ยากมากนะ อีกอย่างเชอรี่จะได้เยาะเย้ยไอ้แฟนเก่าเฮงซวยนั่นด้วย แต่แผนนี้เธอจะบอกเชอรี่ไม่ได้เด็ดขาด เพราะถ้ายัยนั่นรู้ มีหวังฆ่าเธอแน่ เพราะเชอรี่ไม่ชอบที่จะให้ใครมาจับคลุมถุงชนไง แต่เธอแค่หวังดีนะ... อย่างเชอรี่อ่ะ ต้องเจออาจารย์วิน ถึงจะสมกัน หึ

 

“ว่าไงนะ ไปเรียนต่อที่มหาลัยเมืองนอกสองปี”

“อืมใช่ ก็มีเอกสารจากทางมหาลัยที่นู้นบอกว่ารับฉันเข้าศึกษาต่อ”

“แล้ว?”

“ก็ไม่แล้วไง สิ้นเดือนนี้ฉันก็จะบินไปแล้ว ฉันบอกพ่อแล้วเรียบร้อย พ่อปลื้มมากๆ”

“พ่อปลื้ม แต่ผัวไม่ปลื้ม” ไคถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิดที่ได้ฟังเอฟพูด ทำอะไรทำไมถึงไม่เคยบอกเขาเลยนะ คิดจะทำอะไร คิดจะไปไหนก็ไม่เคยบอกกล่าว แล้วนี่อะไร? จู่ๆ มาบอกว่าจะไปเรียนต่อที่แอลเอสองปี แล้วเขาล่ะ... เอฟเอาเขาไปไว้ที่ไหนกัน ร่างหนานั่งลงที่โซฟาอย่างไม่สบอารมณ์จนเอฟลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารมานั่งลงที่ตักแกร่ง กอดคอหนาแน่นและซบหน้าลงกับซอกคอของเขา

“ไหนสัญญากันอย่างดีว่าจะไม่ทิ้งกัน แล้วนี่อะไร? จะทิ้งฉันไปแอเอสองปีเลยหรือไง”

“ไค”

“...” ใบหน้าสวยผงกมองไคที่ทำหน้าไม่พอใจและเบือนหน้าหนีเธอ มองไปที่วิวด้านนอกอย่างนิ่งๆ ไม่สนหรอก จะทิ้งเขาไปอีกคนสินะ ทำไมจะต้องไปด้วย... ที่นี่ก็มีให้เรียน ทำไมต้องไปเรียนไกลขนาดนั้นด้วย ไปสองปีเชียวนะ เขาไม่ตายเหรอ? เมียทั้งคนนะ และที่นั่นพวกฝรั่งก็เยอะจะตายไป มีเมียสวยก็ต้องระวังสิ

“ทำอะไรไม่เคยจะคิดจะบอกกันเลย อยากทำอะไรก็ทำ แล้วไงล่ะ... ผลสุดท้ายเป็นฉันไงที่เจ็บ”

“ฉันเปล่าทำอะไรโดยไม่บอกนะ เรื่องนี้ฉันเคยส่งไปตั้งแต่เรียนปีหนึ่งแล้ว และทางนู้นเห็นผลการเรียนฉัน ก็เลยเลือกให้ไปเรียน”

“...”

“ไค ฉันไม่ได้ปิดบังนายนะ แต่ฉันเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะได้รับเลือก ฉันไม่ไปก็ได้นะถ้านายไม่อยากให้ไป”

         “เธอคิดว่าฉันจะตัดอนาคตของเธอ เพียงเพราะความงี่เง่าของตัวเองเหรอเอฟ”

ไคหันมามองใบหน้าสวยที่ทำหน้าจะร้องไห้ จนเขาถอนหายใจออกมาและกดศีรษะเธอให้ซบลงกับอกแกร่ง เอฟกอดร่างหนาแน่นพลางน้ำตาดันคลอออกมาโดยไม่รู้ตัวนี่สิ

“เธอรักเรียน และเธอก็เรียนเก่ง ฉันภูมิใจมากๆ ที่มีเมียเรียนดี ถึงขนาดมหาลัยที่เมืองนอกตอบรับเธอเข้าเรียน”

“ฮึก แต่นาย...”

“ฉันอยู่ได้ ฉันรอเธอได้เอฟ” ยิ่งไคพูดว่ารอเธอได้ อยู่ได้เธอก็ยิ่งร้องไห้หนักไปอีก จนไคยิ้มออกมาและจับไหล่นวลทั้งสองข้างผละออกจากกอด ยกมือเช็ดน้ำตาของเอฟที่ไหลอาบแก้ม

“ไม่ร้องนะ เรามีมือถือเราโทรคุยกันได้ เราวิดีโอคอลกันได้... แต่แค่ มีอะไรกันไม่ได้แค่นั้นเอง”

“ฮือ คนทะลึ่ง หื่นจริงๆ”

“แบบนี้คงตักตวงให้หนัก เอามันทั้งวันทั้งคืนเลย เหลือเวลาแค่สิ้นเดือนเท่านั้น เพราะงั้นให้ฉันตักตวงให้หนำเลยนะเอฟ”

“ไค”

“เดี๋ยวพอเธอไม่อยู่ ฉันก็ไม่รู้จะไปตักตวงกับใครนะ ฉันรักเธอคนเดียว ต่อให้อยากแค่ไหน ฉันก็ไม่นอกใจเธอ” ใบหน้าหล่อนิ่งยิ้มออกมาและประกบจูบร่างบางทันที เพื่อตักตวงความหื่นของตัวเอง ที่บอกตรงๆ เลยว่าแต่ก่อนเขาไม่เคยเป็นแบบนี้เลยนะ แต่ตั้งแต่มีเอฟเข้ามาในชีวิตความหื่นของเขาได้แต่ใดมาก็ไม่รู้ หรือเพราะติดความหื่นมาจากเพื่อนสองหน่อของเขากันนะ

ไคประคองเอฟให้นอนลงกับโซฟาและปลดเปลื้องเสื้อผ้าน้อยชิ้นของเอฟจนหมด ไม่ต่างจากเขา ซึ่งตอนนี้เปลือยเปล่าแล้วทั้งคู่ ไคไล่ลิ้นไปตามยอดอกสวย ครอบงำมันด้วยอุ้งปากที่ร้อนระอุจนเอฟจิกนิ้วลงกับเส้นผมนุ่มของเขาอย่างเสียวซ่าน

“อือ อ้ะ ไค” ร่างบางแอ่นอกให้เขาได้ดูดกลืนอย่างเอร็ดอร่อย จับขานวลเกี่ยวเอวหนาและจัดการกดส่วนล่างของตัวเองที่พร้อมแล้วเข้าไป จนเอฟจิกนิ้วลงกับโซฟาอย่างรัญจวน ห่อปากอย่างเหนื่อยหอบที่ไคขยับเอวถี่รัวโดยไม่รอให้เธอหายใจให้คล่องก่อน

“อือ อ้ะๆ เร็วอีกได้ไหมที่รัก”

“อืม ได้เลยครับ อือ”

สะโพกแกร่งกระแทกไม่ยั้ง จนโซฟาขยับเขยื้อนตามแรงที่ถาโถม ไคก้มลงกอดร่างหนาและกระดกเอวซอยถี่รัวไม่ยั้งกับความคับแน่นของเอฟที่รัดเขาจนแน่นไปหมด เอฟกอดรัดเอวหนาและจิกนิ้วลงกับแผ่นหลังกว้าง ก่อนจะประกบจูบกับเขาอย่างรุนแรง ไม่ต่างจากส่วนล่างที่ไม่หยุดพักเลยสักนิด ไคกระแทกเน้นๆ สักพักก็ปลดปล่อยตัวตนเข้าไปอีกครั้ง จนเอฟถอนจูบออกมาอย่างเหนื่อยหอบ มองสบตากับไคที่เหงื่อไหลตามตัว

“น้ำเยอะจัง”

“แฮ่ก ช่วงนี้กินยาอยู่ใช่ไหม?”

“กินสิ ถ้าไม่กิน ป่านนี้คงท้องไปแล้ว... เล่นปล่อยในตลอดเลยช่วงนี้”

“ก็ไม่มีอะไรต้องกลัวแล้วนี่นา อีกอย่างปล่อยในมันดีกว่า เธอชอบไหมล่ะ?”

“หึ ชอบสิ คนหื่น” ร่างบางยิ้มและผลักไคให้นอนลงบ้าง แต่ทว่าร่างหนากลับตกลงมาที่พื้นด้านล่างที่มีผ้าพรมอย่างหนารองรับอยู่ ไคมองเอฟที่ยิ้มก่อนจะไล่ริมฝีปากไปตามร่างกายของตัวเขา มือบางจิกไหล่หนาและเลื่อนไปจูบที่นมของเขาดูดดึงเอาคืนเหมือนที่เขาทำกับเธอ

“อา เอาคืนหรือไงที่รัก”

“อืม มั้ง...” เอฟมองไคที่ชันมือทั้งสองข้างหนุนศีรษะและนอนมองร่างบางที่ยกตัวเองขึ้นก่อนจะกดช่องทางรักของตัวเองลงที่แท่งร้อนขนาดใหญ่ของเขาอย่างช้าๆ ไคจ้องมองใบหน้าสวยที่บิดไปมาและนั่งลงจนช่องทางรักของเอฟกลืนกินแท่งร้อนของเขาจนหมด

“ขยับเลยที่รัก ฉันไม่ไหวแล้ว”

“อือ อ้ะๆ อืม ไค” เอฟร่อนเอวไปมาขยับขึ้นลงอย่างเชื่องช้าและแปรเปลี่ยนเป็นความเร็วราวกับพายุ เธอคงต้องทำตามที่ไคพูดล่ะมั้งที่ว่า ตักตวงให้ถึงที่สุด เพราะสองปีกว่าจะได้เจอกัน เธอเองก็คงจะแห้งเหี่ยวไม่ต่างจากเขา ไคมองดูร่างบางที่ขยับตัวแรงขึ้น จนทรวงอกอวบกระเด้งไปมา ไคเอามือออกจากศีรษะและเอื้อมไปบีบเค้นทรงอกอวบทั้งสองข้าง

“อือ อ้ะ คะ ไคขา... อืม”

“ซี๊ด มะ เมียจ๋า ผัวไม่ไหวแล้ว”

ไคลุกขึ้นชันตัวและผลักร่างบางไปพิงโซฟา จับขานวลพาดหน้าขาแกร่ง และเอื้อมมือไปจับพนักโซฟา ก่อนจะกระแทกซอยสะโพกถี่รัว จนเอฟนอนเอนเงยหน้ามองเพดานและปล่อยให้ร่างหนาจัดการต่อเพราะเธอไม่ไหวแล้วจริงๆ

“เร็วอีกค่ะ อ้ะๆ แรงอีก”

“อา เมียจ๋า พร้อมกันนะ ซี๊ด” สะโพกหนาขยับเน้นหนัก สักพักไคก็กดตัวลึกลงไปที่ช่องทางรักของเอฟ ปลดปล่อยตัวตนเข้าไปอีกครั้ง และซบหน้าลงกับไหล่นวล หอบหายใจเหนื่อย มองดูน้ำรักของเขาและเธอที่ไหลเยิ้มออกมาปะปนกัน

“เหนื่อยชะมัด”

“เหนื่อยก็พัก...”

“ไม่เอา ตักตวงให้ถึงที่สุดก่อนนะที่รัก ไม่สงสารฉันเหรอ? ไม่เจอกันสองปีเลยนะ” ไคไล่ใบหน้าลงซุกไซ้ซอกคอหอม จนเอฟที่รับรู้ถึงแท่งร้อนของเขาที่ยังคงคาอยู่ มันเริ่มขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนเธอผลักไหล่หนาออกไป มองแววตาของไคที่เศร้าลงจนเธอถอนหายใจออกมา

“ก็ได้ เห็นว่าจะไม่ได้เจอกันสองปีนะ”

“หึ ขอบคุณนะครับ จุ๊บ”

และแน่นอนว่าเอฟก็ยอมให้ไคตักตวงเธอจนถึงที่สุด เขาบอกว่าต่อให้เธอไม่อยู่สองปี เขาก็จะไม่ไปมีอะไรกับใคร เพราะว่าเขารักเธอ และไม่อยากจะนอกกายและนอกใจเธอเลย แต่เธอก็ต้องยอมเหนื่อยจนกว่าจะถึงสิ้นเดือน แบบนี้ร่างกายเธอไม่พังแย่หรือไง? แต่จะว่าเขาก็ไม่ได้หรอกนะ เพราะว่าเธอเองก็โหยหาร่างกายของเขาเช่นกันนี่นา

 

ณ สนามบิน

“แกเนี่ยนะจะไปก็ไม่มีบอกกันก่อนล่วงหน้า ทิ้งฉันอีกคนเหมือนควีนอีกแล้วไง”

“โหย เชอรี่ ฉันไปสองปีเองนะ เดี๋ยวก็กลับมานะๆ” เอฟมาถึงสนามบินแต่เช้า เพราะว่าเมื่อเช้าเธอมาที่นี่คนเดียว ไคบอกว่าคินโทรตามด่วนและเดี๋ยวจะตามมาทีหลัง ส่วนพ่อของเธอเห็นว่าจะไปหาที่แอลเอด้วย เนื่องจากจะเปิดกิจการฟิตเนสอะไรก็ไม่รู้ ซึ่งเธอก็ไม่ได้สนอะไร แค่พ่อเธอปลื้มที่เธอได้เข้ามหาลัยด้วยความสามารถของตัวเองก็ดีแค่ไหนแล้ว

“เออ พวกอีทิฟไม่ว่างหรอกนะ มัวแต่กกผัวกันอยู่ เหอะ”

“ช่างมันเหอะ ว่าแต่แกโอเคม่ะ”

“อือ...” เชอรี่มองเอฟที่กอดคอเธออย่างยิ้มแย้ม เธอจะต้องให้เพื่อนไปใช่ไหม? ตอนควีนเธอก็รู้สึกใจหายแล้วนะ นี่ยังจะมาเอฟอีก แล้วเธอจะเหลือใครให้เป็นที่พึ่งเนี่ย ลำพังในกลุ่มก็มีผัวกันหมด จะสนใจเพื่อนอย่างเธอที่เพิ่งโดนหักอกได้ไงล่ะ ใครจะไปเหมือนเอฟ ต่อให้มีผัวแล้วก็ยังห่วงเธอเสมอ ควีนก็ด้วยกำลังจะคลอดลูกก็ไม่วายโทรหาเธอเรื่องทีม สงสัยเอฟคงจะโทรไปเล่าให้ฟัง เธอก็เลยต้องบอกควีนว่าไม่ต้องห่วงเลย ห่วงตัวเองกับลูกเหอะ จะคลอดอยู่แล้ว ยังจะห่วงเพื่อนอีก

“เอฟ...”

“เอ๋?” เอฟมองร่างหนาของวินที่วิ่งตรงเข้ามาหาเธอด้วยสีหน้าเหนื่อยหอบ ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงเนกไทที่คอตัวเองออก และยื่นกล่องของขวัญให้เธอ

“เกือบมาไม่ทันแล้วนะเนี่ย”

“ขอบคุณนะคะอาจารย์ อุตส่าห์มาส่งหนูด้วย”

“ครับ เดินทางปลอดภัยนะ” วินยิ้มให้กับเอฟ และมองเชอรี่ที่มองเขาอย่างนิ่งๆ และหันไปคุยกับเอฟต่อ กระทั่งถึงเวลาที่เอฟจะต้องเข้าไปด้านในแล้ว แต่ใบหน้าสวยก็ซีดจนเชอรี่เองก็อดเป็นห่วงไม่ได้

“ไคทำไมมาช้าจัง แกโทรตามยัง”

“โทรแล้ว เขาไม่รับสาย”

“บ้าจริง หมอนั่นทำบ้าอะไรของเขา” เอฟจับมือกับเชอรี่ จนตอนนี้มือเธอเย็นไปหมดแล้ว ไคจะมาไม่ทันจริงๆ เหรอ... ไม่เอานะ เธออยากให้ไคมาส่งเธอนะ จะไม่ได้เจอกันตั้งสองปี เขาจะไม่มาไม่ได้นะ

“เอฟ คุณใจเย็นๆ ก่อนนะ เดี๋ยวไคก็คงจะมา”

วินพยายามปลอบใจเอฟที่ยิ้มให้เขา เหมือนกับว่ากำลังจะร้องไห้ที่ไม่ได้เห็นคนที่ตัวเองรัก กระทั่งพนักงานประกาศเรียกอีกเป็นครั้งสุดท้าย เอฟหลับตาลงทันทีอย่างใจหาย และมองเชอรี่กับวินอย่างเศร้าๆ

“ฉันต้องไปแล้ว ถ้าไคมาฝากบอกเขาให้หน่อยนะ ว่าฉันรักเขา”

“แกโอเคนะเอฟ”

“อืม ไปก่อนนะเชอรี่ขอให้แกโชคดี ไปก่อนนะคะอาจารย์” เอฟยกมือไหว้วินที่ยิ้มและยกมือลูบศีรษะของเธอเบาๆ เอฟพยายามกวาดตามองหาร่างหนาแต่ก็ไร้วี่แวว จนเธอเดินหายเข้าไป น้ำตาใสๆ ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ไค... ฉันจะคิดถึงนายนะ เอฟเดินไปหาที่นั่งบนเครื่องด้วยความรู้สึกหดหู่ใจ ก่อนจะหยิบมือถือมากดดูรูปของเธอและเขาที่ถ่ายด้วยกันอย่างยิ้มๆ ใช่ ยิ้มทั้งน้ำตาไงล่ะ

“ไค ฮึก...”

“ขอโทษนะครับ ผมนั่งตรงนี้นะครับ”

“ก็นั่งสิคะ ที่ของคุณไม่ใช่... คะ ไค”

ใบหน้าสวยเงยหน้าจากจอมือถือเมื่อมีเสียงของผู้ชายที่ขัดจังหวะเธอกำลังเศร้า เธอเลยเงยหน้าไปบอกเขาให้นั่งลงแต่ทว่า... ใบหน้าหล่อนิ่งของไค ทำให้เธอน้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

“นี่จะร้องไห้ทำไม”

“นะ นายมาได้ยังไง? ไหนบอกว่าพี่คินเรียก ฉันอุตส่าห์รอให้นายมาส่งนะ คนบ้า ฮึก”

“ชู่ว เบาๆ สิ อายเขาหรือเปล่า ร้องไห้เป็นเด็กไปได้” ไคยกยิ้มมุมปากและชี้ให้เอฟมองว่ามีคนจ้องเขาสองคนอย่างสงสัย ร่างบางยกมือเช็ดน้ำตาตัวเอง จนไคดึงร่างเธอมาซบลงที่อกแกร่ง

“ไม่ร้องนะคนดี ฉันอยู่นี่แล้วไง”

“ฮึก คนบ้า เล่นอะไรของนายกัน”

“ก็ฉันจะไปอยู่กับเมียตัวเอง มันผิดเหรอ?”

“ว่าไงนะ? อยู่กับฉัน... หมายความยังไง” เอฟกระเด้งหน้าออกจากอกแกร่งและมองไคที่ก้มลงจูบที่ริมฝีปากเธอเบาๆ พร้อมกับจิ้มจมูกเธออย่างหมั่นเขี้ยว

“ป๊าฉันย้ายไปอยู่ที่แอลเอที่เดียวกับเธอ ฉันกับคินคุยกันแล้วว่า ฉันจะไปดูป๊าที่นู้น และมันเป็นจังหวะที่เธอไปเรียนที่นั่นพอดี ฉันก็เลย... ตามไป”

“จริงเหรอ?”

“อืม ก็ได้ดูแลป๊าด้วย และก็ดูแลเมียด้วยไง”

“...”

“เธอไม่ต้องหาที่พักนะ ไปอยู่กับฉันที่บ้าน โอเคไหม?”

“นายมันเจ้าเล่ห์มากเลยนะไค ทำฉันร้องไห้อีกแล้วนะ” ไคหัวเราะออกมาและกอดร่างบางแน่น ไม่ต่างจากเอฟที่ดีใจสุดๆ เลยที่เขาจะไปกับเธอ อย่างน้อยเราสองคนก็ไม่ต้องไกลกัน อย่างน้อยเราสองคนก็ได้อยู่ด้วย เอฟเงยหน้ามองไคด้วยสีหน้างอนๆ

“แล้วแบบนี้ที่ตักตวงไปก็ไม่เป็นผลนะสิ”

“หึ ตักตวงหนักซะด้วยสิ... ผลสุดท้ายดันอยู่ด้วยกันซะนี้”

“เชอะ คนร้ายกาจ”

“ร้ายอะไร? ก็แค่คนรักเมีย ใครจะไปทนได้ให้เมียไปเรียนที่อื่นตั้งสองปี แต่ต้องขอบคุณโชคชะตานะที่เข้าข้างเราสองคนให้ได้อยู่ด้วยกัน”

“ย่ะ ตาทึ่ม...” ทั้งสองคนกอดกันท่ามกลางสายตาของผู้โดยสารชั้นวีไอพีหลายคน แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ทำให้ไคและเอฟต้องผละกอดจากกันนี่นา ใบหน้าสวยเงยหน้าขึ้นไปหอมแก้มเขาอย่างแนบแน่น และบีบจมูกเขาอย่างหมั่นเขี้ยวเช่นกัน

“ฉันรักนายนะไค”

“ฉันรักเธอนะ... เอฟ”

ต้องขอบคุณพระเจ้าอีกครั้ง ที่ช่วยให้เธอได้สมหวังกับเขา ให้เธอได้มอบความรักที่มีให้กับคนที่เหมาะสมและเขาก็เหมาะสมที่จะได้รับมันไป เราสองคนมีอะไรเหมือนกันๆ คือรักคนที่เขาไม่ได้รักเรา แต่ผลสุดท้ายเราสองคนก็มารักกันเอง โดยที่เธอเป็นฝ่ายเริ่มที่จะตามเขา และพอทุกอย่างที่เธอทำมันส่งผลให้เขาเห็นทุกอย่าง ทำให้เขาได้ตาสว่าง ทำให้เขาได้รู้แล้วว่า การที่เรารักคนที่รักเรามันมีความสุขทั้งสองฝ่าย จากนี้ไปเธอมั่นใจและเชื่อใจมาก ว่าไคเนี่ยล่ะ คือความรักครั้งสุดท้ายของเธอ คือไคนี่แหละที่ทำให้เธอหยุดความรักทั้งหมดไว้ที่เขา...

You are my last love.KAI

THE END

 

PART : CERRY & WIN

เชอรี่มองร่างของเอฟที่เดินเข้าไปด้านในอย่างเศร้าสร้อยก็อดไม่ได้ที่จะเป็นห่วงเธอ ไคนะไค... ทำบ้าอะไรของเขากันถึงปล่อยให้เอฟต้องเสียใจแบบนี้ ใบหน้าสวยหงุดหงิดและหมุนตัวจะกลับแต่ก็เจอเข้ากับ เจ้าของใบหน้าหล่อคมที่สวมแว่นสายตา ถึงแม้จะอายุมากหรือแก่กว่าเธอถึงแปดปี แต่ทว่าความหล่อของเขาเนี่ยไม่ได้ต่างจากวัยรุ่นยี่สิบต้นๆ เลยนะ เชอรี่ยกมือไหว้วินและเดินสวนเขาไป แต่ทว่า...

“เชอรี่”

“มีอะไรคะอาจารย์” ร่างบางหยุดชะงักและหันไปมองร่างสูงที่เดินตรงเข้ามาหาเธอ พร้อมกับใบหน้าหล่อคมที่จริงจัง จนเธองุนงงกับการกระทำของเขา

“คุณมีเรื่องทุกข์ใจอะไร คุณปรึกษาผมได้นะ”

“ทุกข์ใจ? เปล่านี่คะ อาจารย์เป็นหมอดูเหรอ ถึงได้รู้ว่าตอนนี้หนูกำลังทุกข์ใจ”

“คือ... เฮ้อ ผมแค่เป็นห่วง เอฟเขาห่วงคุณมากนะกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสองอาทิตย์ก่อน” เชอรี่กอดอกมองร่างสูงตรงหน้าและกลอกตาไปมาอย่างหงุดหงิด

“อาจารย์คะ ถ้าคิดจะมาสั่งสอนหนูล่ะก็ ไม่ต้องนะคะ อาจารย์เก็บหลักการของอาจารย์ไปสอนนักเรียนอาจารย์เหอะ เรื่องของหนู อาจารย์ไม่เกี่ยว”

“แต่ว่าผมยินดีช่วยคุณนะเชอรี่” วินเรียกรั้งร่างบางที่กำลังจะเดินไป ให้หันกลับมามองเขาอีกครั้ง เชอรี่ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย เอียงคอมองใบหน้าหล่อ

“คุณปรึกษาผมได้ทุกเรื่องนะ ผมเข้าใจคุณนะ...”

“อาจารย์ไม่เข้าใจหรอก และก็นะเลิกยุ่งกับหนูด้วย เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น ชัดไหมคะ?” เชอรี่ส่ายหน้าไปมาอย่างหงุดหงิด เธอไม่ชอบให้ใครมาบงการหรือมาสั่งสอนเธอ และยิ่งเป็นอาจารย์วินด้วยแล้ว เธอยิ่งไม่ชอบใหญ่ ไม่ใช่ว่าไม่ชอบขี้หน้าเขาหรืออะไรนะ เพียงแต่เธอไม่ชอบผู้ใหญ่ที่มาบังคับเด็กอย่างเธอไง เพราะเธอเบื่อกับพ่อแม่มาแล้ว อย่าให้เธอต้องมาเบื่อกับความจุ้นจ้านของอาจารย์วินคนนี้เลย

“ผมเข้าใจคุณทุกอย่างนะเชอรี่”

“เอ๊ะ? อาจารย์วิน ที่หนูพูดอาจารย์ไม่เข้าใจเหรอคะ” วินมองใบหน้าสวยที่ส่อแววหงุดหงิดมากจริงๆ แต่เขาก็รับปากเอฟไว้แล้วนี่นา อีกอย่างวันนั้นที่เขาเห็นเชอรี่เป็นแบบนั้นก็ยิ่งอยากให้เธอรู้ว่าเธอยังมีคนที่อยู่เคียงข้างเธอ พร้อมจะให้คำปรึกษาเธอ

“รู้ แต่ผมอยากให้คุณรู้ไว้เหมือนกันว่า ทุกปัญหามันมีทางออกเสมอ”

“แล้วไง? หนูต้องทำตามที่อาจารย์พูดงั้นเหรอ พ่อก็ไม่ใช่ ญาติก็ไม่ใช่... เอ๊ะ? หรือว่าอาจารย์จะหลงเสน่ห์หนู” เชอรี่ยิ้มอย่างยั่วยวน ถึงเธอจะไม่เมาแต่ก็สามารถยั่วฝ่ายตรงข้ามได้ เชอรี่เดินตรงไปหาวินและใช้นิ้วกรีดไปตามรอยแยกของเสื้อเชิ้ตสีขาว ดึงเนกไทของวินจนใบหน้าหล่อเกือบจะชนกับใบหน้าสวย

“ผมเปล่า...”

“ถ้าเปล่า ก็เลิกยุ่งกับหนูซะ” วินมองเชอรี่ที่ยิ้มมุมปาก ก่อนจะปล่อยมือออกและเดินนวยนาดออกจากสนามบินไป ทิ้งให้วินยืนนิ่งอยู่แบบนั้น มือหนายกขึ้นกุมขมับตัวเองและหันไปมองเครื่องบินที่อยู่บนท้องฟ้า

“ผมไม่รับปากนะเอฟ ว่าจะช่วยดูแลเพื่อนคุณได้หรือเปล่า? เพราะขนาดนี้ ผมยังรู้สึกปวดหัวเลย”

 

ติดตามเรื่องราวของทั้งคู่ ได้ใน กดที่ชื่อเรื่องได้เลย ^^

MY TEACHER ผู้ชายคนนี้... ฉันรัก

ฝากเม้นท์ ถูกใจ เปย์ดาวให้ด้วยนะ 

แล้วเจอกัน -3-

อ่านด้วยนะคะ... ใครไม่อ่านขอให้บรรดาเฮียๆ ไรท์ไม่รัก อิอิ

ตอนสุดท้ายที่จะต้องลากันไปแล้ว แต่ไม่ต้องเสียใจเพราะว่า เฮียไคจะมี E-Book ตอนพิเศษหนึ่งตอนที่รวมบรรดาเฮียๆ อย่างเฮียเชคและเฮียฟาโรห์ไว้ จัดทำลงในอีบุ๊คเท่านั้น ย้ำ!! ในอีบุ๊คเท่านั้นนะคะ เพราะฉะนั้นติดตามแฟนเพจให้ดีนะคะ ทั้งนี้ทั้งนั้นต้องขอบคุณลีดเดอร์ที่ให้กำลังใจไรท์มาตลอด เรื่องนี้อย่างที่บอกคือโดนกระแสต่อต้านตั้งแต่แรกแล้ว แต่ผลสุดท้ายเรื่องนี้กลับกลายเป็นเรื่องที่พีคที่สุดในบรรดาเรื่องต่างๆ ของไรท์ ก็เพราะการสนับสนุนของลีดเดอร์ -/\- ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างกันจนจบ แต่ทว่า... ในความเศร้าโศกเสียใจ ก็ยังมีเรื่องราวดีๆ อยู่คือไรท์จะเปิดเรื่องของอาจารย์วินๆ และเชอรี่ ที่เปิดเรื่องไว้แต่ยังไม่กำหนดลงตอนเพราะไรท์ต้องแต่งเฮียธามและเฮียหม้อแกง ดังนั้นรอกันหน่อย แต่ถ้าไรท์มีเวลาจะมาลงให้ อาจจะช้าหน่อยก็รอนะ ตามคิว :) แล้วเจอกัน ฝากผลงานเรื่องอื่นๆ ด้วย เปิดใจรับหน่อยนะ ถึงเฮียไคจะลาจอแล้วแต่เรื่องอื่นๆ ของไรท์ก็ยังคงมีนะ แล้วเจอกันจ๊ะ :*

 

(สำหรับลีดที่รออีบุ๊คตอนพิเศษ ติดตามไรท์ได้ที่แฟนเพจนะ.. กดได้ Sweet_Moon ไม่เสียหายอะไรจะได้ไม่พลาดข่าวสาร)
ชื่อ
ความคิดเห็น